Opinions

Vanmorgen deze film weer eens voor de 4e keer bekeken. Visueel is en blijft dit een schitterende film. Film oogt als een kunstwerk, als een schilderij waarvan de beelden dan weer stilstaan, dan weer bewegen. Nooit heb ik de gangen van een kasteel zo mooi verfilmd gezien. Zoals de gangen van het barokke kasteel ogen als een labyrinth, zo oogt ook het plot in deze film. Wat is waarheid, wat is herinnering, wat is fantasie. Daarop geeft Resnais geen antwoord op. Volgens de regisseur is het aan de kijker zelf om dat in te vullen. Wat dat betreft is deze film net zo'n puzzel als "Lost Highway" van David Lynch, hoewel verder elke gelijkenis ophoudt.

De rol van de vrouw werd trouwens perfect vertolkt door Delphine Seyrig. Haar dromerige vertolking vond ik een lust voor het oog. Ook vond ik dat de score, de orgelmuziek best goed in deze film paste.

Alain Resnais was met deze film zijn tijd ver vooruit. Deze film betekende toen in die tijd een radicale breuk met de tradionele verhaalstructuur.

Verhoging van 4,5* naar 5,0*

De DVD die ik van deze film heb is die van Optimum World (UK import) met engelse ondertitels.

Filmmusical niet bepaald geschikt voor ongeduldige filmliefhebbers, want 140 minuten voor een film vergt veel van een kijker zeker als daar ook nog eens bij komt als het geheel je niet ligt en dat laatste overkwam mij dus weer. Aan Marion Cotillard ligt het zeker niet. Die deed het best goed, prima sopraan stem ook. Het is Adam Driver waarvan ik niet zo gecharmeerd was. Op een gegeven moment had ik hem wel genoeg gezien. Tja, het kan verkeren. Dat de muziek van de Sparks was had ik nooit verwacht. Ik ken die gasten hoofdzakelijk van die one hit wonder "This Town Ain't Big Enough for Both of Us" uit 1974. Prima song nog steeds trouwens. Het einde van de film met het meisje was best wel aardig. Verder een film echt voor musical liefhebbers.

2,0*

Deze film afgelopen avond in de sneak gezien. Een verhaal over jaloezie, woede, familie, kids. In het kort gezegd; alles wat een relatie onaangenaam kan maken. Dit soort films scoort over het algemeen hoog bij het Arthouse 50+ publiek. Niet bij mij echter. Ik vind dit soort films over het algemeen gewoon strontvervelend. Dat geldt dus ook voor deze Italiaanse film waarin de hoofdrolspelers uitblonken in verschrikkelijk irritant gedrag. Het is het mooie begin en nog enkele scènes die mij er uiteindelijk van weerhouden dit drama de laagste waardering te geven. Tja, als je kunstenaar bent en je werkt met naaktmodels, dan is er nu eenmaal de gouden regel; begin nooit een relatie. Daar komen alleen maar problemen van. Uitzonderingen daargelaten, uiteraard.

2,0*

Deze film weer na lange tijd weer eens herzien. De eerste keer vond ik hem niks, nu na herziening niet meer dan redelijk. Deze film van Allen is het dus echt niet voor mij. Al dat neurotische gedoe over relatieproblemen. Ik werd er af en toe een beetje moe van. Wat dat betreft kan ik zijn recente komedie "Whatever Works" toch aanzienlijk beter waarderen. Misschien ligt dat bij de laatste omdat Allen daar zelf niet in meespeelt.

Het jaren zeventig sfeertje vond ik in "Annie Hall" best wel aardig; vandaar dat ik deze film net geen onvoldoende geef.

Waardering: 3,0*

Wat de betekenis van het verhaal is daar ben ik nog niet achter maar dat neemt niet weg dat op audiovisueel vlak dit een prachtige film is. Tja, bij een film draait het niet alleen om het verhaal maar ook vooral wat je aan beelden voorgeschoteld krijgt. En die beelden in deze S/F film logen er niet om. De sprookjesachtige hel van de Shimmer werd schitterend weergegeven. Het deed mij enigszins denken aan de zone uit Tarkovsky's Stalker hoewel die geenszins sprookjesachtig was. Bij de mysterieus klinkende soundtrack moest ik denken aan het ook zo geheimzinnige Solyaris eveneens van Tarkovsky. Ik denk wel dat ik deze film nog een keer zal moeten gaan zien maar dan met Nederlandse ondertiteling. Niet alle Engelstalige termen waren mij duidelijk. Toch wel belangrijk denk ik dat je bij dit soort films exact weet waar het over gaat.

Waardering: voorlopig 4.0*

Inderdaad geen aangename film om naar te kijken maar wel een film die voortdurend door mijn hoofd blijft spoken. De film gaat in feite over hoe extreme eenzaamhed en traumatische ervaringen een mens tot wanhoop kunnen drijven. De steeds terugkerende seksscènes tussen Laura en Arturo die steeds meer sadistische vormen gingen aannemen en die met liefde niets te maken hadden waren voor Laura niet meer dan een middel om haar ellende te verzachten hoe pijnlijk de handelingen ook waren. De perverse seksscènes zouden op 29 februari moeten eindigen in een dodelijke climax maar door onverwachte omstandigheden pakte dit gelukkig anders uit. Een te voorspelbaar einde bleef mij hierdoor bespaard.
Al met al heb ik deze film ervaren als een best interessante film die echter niet weggelegd is voor een groot publiek. Ik verwacht daarom ook dat deze film hooguit een of twee weken in de filmhuizen zal blijven draaien. Zeker niet langer.

3,5*

Deze film vanmorgen weer eens herzien maar nu mét ondertiteling zodat ik nu het verhaal wel helemaal goed kon volgen. Waar het in deze film over gaat is voor mij na deze tweede kijkbeurt helemaal duidelijk, hoewel iedereen natuurlijk daar zijn eigen interpretatie aan kan geven. Earth 1 en Earth 2 staan voor mij symbool voor twee wezenlijke situaties. In Earth 1 vindt het fatale ongeluk wel plaats en in Earth 2 vindt het fatale ongeluk niet plaats. En in dat laatste geval is dan in werkelijkheid alles anders dan hetgeen wat wij vanuit het oogpunt van Earth 1 te zien krijgen. De scène aan het einde - we zien twee Rhoda's - verklaart imo alles. Het SF gebeuren in deze film is dus zeer belangrijk. Voor mij is Another Earth een van de interessantste films die ik de laatste tijd gezien heb, die behalve het filosofische thema ook op visueel vlak zonder meer de moeite waard is om meerdere keren te gaan bekijken.

Waardering: overanderd 4,5*

Inmiddels is de waardering op IMDb ook flink gezakt en dat is meer dan terecht. Ik vond het plot volslagen ongeloofwaardig zeker voor een drama dat ook nog eens serieus wil ogen en ik had trouwens ook meer het idee dat ik naar een TV aflevering zat te kijken dan naar een speelfilm. De film begon best wel redelijk en als het inderdaad die jaloerse Monika was die Fay wilde imiteren dan had het nog iets kunnen worden met deze film hoe voorspelbaar de afloop ook had mogen zijn. Nu ging deze film door die paranormale onzin voor mij als een nachtkaars uit.

1,0*

Gezien de sterk uiteenlopende meningen over de betekenis van "Antichrist", deze film vandaag maar weer eens herzien, want bij mijn eerste kijkbeurt was deze film voor mij in raadselen gehuld. Bij mijn tweede kijkbeurt is voor mij alles duidelijk geworden, althans ik meen voor mijzelf een antwoord te kunnen geven wat de betekenis is van deze film. Het is duidelijk dat deze film een keiharde stijd is tussen de rede, in het extreme belichaamd door de man en het gevoel, in het extreme belichaamd door de vrouw. Zo'n strijd kan natuurlijk alleen maar fataal aflopen. Op een gegeven moment zei de vrouw dat ze genezen was. Althans, zo voelde zij dat en daarom was dat voor haar de waarheid. Maar uiteraard niet voor de therapeut. Die vond pas dat zij genezen was als hij de diagnose had gesteld. Hij handelde dus duidelijk rationeel. Een strijd op leven en dood kon daarom ook niet uitblijven. Wat er toen volgde weten wij. Mijn sympathie ging ook volledig uit naar de vrouw, die volledig volgens haar natuur handelde.

Komen we nog bij de schoentjes van Nic. Ik ga er vanuit dat de vrouw heel goed wist dat zij de schoentjes bij Nic verkeerd aandeed. Het was niet meer dan een schreeuw om aandacht waaruit de conclusie kan worden getrokken dat het relatie tussen hij en zij altijd al zeer slecht was geweest. Maar ja, hoe kan het ook anders. Hij toonde geen greintje gevoel. Waarschijnlijk was hij zo versteend dat hij het gewoon niet kon. Als er iemand was die therapie nodig had, dan was hij het wel.

Komen wij nog even bij de dieren; wat de symbolische betekenis daarvan is laat mij eigenlijk koud. Als de vos zegt; "Chaos Reigns", dan betekent dat voor mij slechts dat er in de natuur geen plaats is voor een moraal, geen plaats voor de rede; het is de woeste natuur die heerst, waarvan de vrouw de belichaming was zoals ik al eerder stelde.

4,5*

Het bekijken van dit filmpje heb ik lang uitgesteld omdat het verhaal mij totaal niet aansprak. Nu vanmorgen moest het er toch maar eens van komen, heb deze film eindelijk bekeken en ik kreeg ook inderdaad te zien wat ik verwacht had. Een stukje van de Japanse macho cultuur dus. Dat het vrouwelijke geslacht in deze film geen rol zou spelen was mij bij het lezen van het plot al snel duidelijk. Dit werkt niet in mijn voordeel want ik heb een zwak voor de Japanse dames en niet voor die schreeuwerige jonge knullen. Daar komt nog bij dat ik in visueel opzicht deze film nu niet bepaald mooi vond. Ik ben van Japanse films wel iets beters gewend. De WC scènes vond ik zelfs erg onsmakelijk. Die loeiharde muziek is ook niet bepaald mijn ding hoewel die wel paste bij dit stelletje jonge macho's waar ik doorgaans geen enkele sympathie voor kon opbrengen. Heeft deze film dan niets positiefs? Zeer zeker wel. Naar het einde toe werd de climax behoorlijk opgevoerd en werd de film best wel spannend. Verveeld heb ik mij dus niet. Dit is echter voor mij niet genoeg om deze film met een ruime voldoende te waarderen. Daarvoor vond ik deze film in zijn geheel niet interessant genoeg. Een herziening van deze film zal er voor mij daarom ook niet inzitten.

3,0*

Deze klassieker weer eens herzien. Niet meer zo onder de indruk als toen bij mijn eerste kijkbeurt en dat ligt toch vooral aan te veel overbodige scènes - de ontmoeting met de Fransen bij voorbeeld - die soms flink de vaart uit de film haalden. De boottocht is nog steeds erg mooi dat wel. Af en toe leek het net of je naar een roadmovie zat te kijken maar dan over water. Had voor mij zo de hele film mogen blijven. Het gaf de film doorgaans ook een zeer beklemmende sfeer. Ook het einde mocht er wezen uiteraard en dat onder de muziek van The Doors. "The End". Inderdaad ja The End.

4.0* na herziening

Eindelijk gezien en dat is niet omdat ik zo naar deze film verlangde want dit soort films zijn nu eenmaal niet mijn ding. Maar goed, hij werd zonder reclame op Canvas uitgezonden en daarom heb ik hem ook maar bekeken. Het wel en wee van de "Maya's" werd wel mooi in beeld gebracht. Dat moet gezegd worden. De wreedheden in deze film lieten mij echter siberisch koud. Ik heb daarom ook geen moment op het puntje van de stoel gezeten. Als we de geschiedenis mogen geloven klopten de wreedheden allemaal wel want er werden destijds op grote schaal mensenoffers gebracht om de zonnegod gunstig te stemmen. Alleen gebeurde dat niet door de Maya's maar door de Azteken. Het is ook het Aztekenrijk dat door de Spanjaarden ten val werd gebracht, niet het Mayarijk want dat stelde toen anno 1517 niets meer voor. Dat was al eeuwen voor de landing van Columbus ten onder gegaan.

Mijn vraag is wat Mel Gibson nu wilde met deze film. Het filmpubliek op een flink portie bloederig geweld tracteren puur om het vermaak. Ik denk het wel want het verhaal was zo flinterdun als maar zijn kan. Daarom kan ik voor deze film ondanks het knappe camerawerk ook geen hoge waardering geven.

3,0*

Niet bepaald een film om vrolijk van te worden. Bij het zien van Madeleine waarbij ik gelijk aan de Joker moest denken had ik soms het idee naar een horrorfilm te zitten kijken. Echt boeiend vond ik het trouwens allemaal niet wat je voorgeschoteld kreeg. De sfeer in het luxe bordeel uit de fin de siècle (19e-20e eeuw) werd wel mooi weergegeven maar op een gegeven moment duurde het voor mij allemaal te lang. Het werd een beetje langdradig allemaal. Scènes die er voor mij uitsprongen waren o.a. de scène van Lea die voor pop moest spelen en de enige scène die zich buiten het bordeel afspeelde, het uitje van de prostituees naar het meer.
Tja, en als het tijdsbeeld van een bordeel eind 19e, begin 20e eeuw zo belangrijk is, voeg er dan ook muziek toe uit diezelfde periode en kom dan niet met de Moody Blues aanzetten. Past totaal niet in deze film. De muziek van Puccini uit La Bohème is daarentegen wel goed gekozen. Het einde, de sprong ineens naar de 21e eeuw had voor mij ook achterwege mogen blijven.

3.0*

IJzersterke thriller hoewel het daar aanvankelijk niet naar uitzag. Ik had gedacht met een doorsnee Belgisch drama te doen te krijgen waarbij het Vlaamse dialect - dat was af en toe best wel lachen geblazen - vooral opviel. Het laatste half uur daarentegen dat zich in de Ardennen afspeelde was van zeer hoog niveau met een toch wel zeer verrassend einde dat ik absoluut niet zag aankomen. Hilarisch was het moment toen Stef, uitstekend gespeeld door Jan Bijvoet, een verhaal begon op te hangen over kraanvogels . En wat zien we; de twee broers Kenneth en Dave die later worden geconfronteerd met echte kraanvogels . Tja, hoe verzin je het. Hoewel er doorgaans prima geacteerd werd in deze verrassend sterke film van onze zuiderburen gaat de hoofdprijs voor mij toch uit naar Jan Bijvoet, die ook al een geweldige rol neerzette in de film Borgman van Van Warmerdam. En dit ondanks dat we hem toch niet vaak in beeld zagen.

4.5*

Ijzersterke politieke thriller met als enige minpunt dat ik toch mijn twijfels heb of deze film wel volledig op feiten gebaseerd is. Ik heb het dan over die achtervolgingsscène door de politie en gardisten toen het vliegtuig opsteeg. Ging het er in werkelijkheid ook zo aan toe? Ik geloof er helemaal niks van. Maar niettemin, spannend was deze film zeker wel, tot het einde toe. Dus, geamuseerd heb ik mij kostelijk, zeker ook door het meer dan uitstekende acteerwerk. De opbouw naar het einde toe was zonder meer geweldig.
Wat zeker ook meespeelt in mijn zeer positieve waardering voor deze film is dat in het begin kort en krachtig duidelijk werd gemaakt waarom de Iraniërs de Amerikanen zo haatten. En in mijn ogen terecht ook. Eigen belang, eigen belang en nog eens eigen belang, dat is alles waar het bij die Amerikanen om draaide. Dit alles ten koste van de Iraanse bevolking. Tja, uiteindelijk wordt je daarvoor zwaar gestraft.

4,5*

Russische films staan vaak voor zware kost en dat geldt ook voor dit drama. Nu zijn dat soort films nu niet direct mijn ding tenzij er ijzersterk geacteerd wordt en wat dat betreft schoot deze film niets te kort. Ook het verhaal was zeer goed en die rompslomp met die scheiding was voor mij zelfs zeer herkenbaar. Niets is zo deprimerend dat als je besluit om te gaan scheiden je toch met elkaar opgescheept zit omdat een van de voormalige partners niet direct andere woonruimte heeft. Ja, ik kan er over mee praten. Mooie vrouw trouwens die Irina Gorbacheva die de rol van Oleg's vrouw Katja met verve vervulde.

3,5*

Knapte ik op de film Sweet Movie af op de kots- en poepscènes en vooral op die scène met kinderen, bij deze film was het de verveling die mij opvallend veel moeite kostte dit niemendalletje af te kijken. De dames zagen er in hun nakie best wel mooi uit dat wel en dan heb ik het vooral over de scène in het begin waar de dames door een legerarts onderzocht werden en de laatste scène waar de dames in hun nakie op de loop gingen voor de Russen. Daarentegen konden al die neukscènes mij gestolen worden. Tot het laatste half uur was saaiheid troef en toen er dan eindelijk wat gebeurde was het de ongeloofwaardigheid van die gevechts-scènes die ook dat gedeelte voor mij de das om deed. Tja, wat blijft er dan nog over? Niet veel eigenlijk behalve die stripscène op de trap dan. Die vond ik best wel gaaf. Dat soort scènes hadden er voor mij meer in gemogen.

1.0*

Van mijn bericht van 24 november j.l. zoals hierboven vermeld neem ik volledig afstand. Daaruit blijkt namelijk dat ik van de hele film aanvankelijk niets begrepen had.

Afgelopen avond deze film herzien, niet in de bioscoop maar gewoon thuis. Ik werd dus gelukkig niet gestoord door het geluid van etenszakjes, gepraat en andere irritante geluiden. Nu na herziening is mij alles duidelijk geworden. Om het te begrijpen heb ik wel enkele filosofen moeten raadplegen. Ik stuitte o.a. op stelling 6.4311 uit de Tractatus van Wittgenstein. Deze luidt als volgt:

Als je onder eeuwigheid niet oneindige tijdsduur, maar ontijdelijkheid verstaat, dan leeft hij eeuwig die in het heden leeft. Ons leven is even eindeloos als ons gezichtsveld grenzeloos is.

Deze stelling komt dacht ik toch wel overeen met de opvatting dat de tijd niet-lineair of beter gezegd circulair is. De schrijftaal van de aliëns liet dat toch duidelijk zien. Ook trek ik hier de conclusie uit dat het universum noch een begin noch een eind heeft.

Mijn aanvankelijke waardering van 2.0* is uiteraard niet te handhaven. Die verhoog ik naar 3.5*. Misschien wat zuinigjes, maar de film wist mij toch niet in zijn geheel te boeien. Het is vooral het filosofische gehalte - het begrip tijd - dat mij deed besluiten deze film te herzien.

3.5*

Lange tijd geleden dat ik deze film gezien had en ik vond het maar eens tijd worden voor een herziening. Blijft leuk deze film van Capra. Sterke crew, geweldige dialogen. Viel "All About Eve" die ik gisteren na lange tijd weer bekeken had na herziening flink door de mand, deze film van Capra heeft voor mij niet veel in waardering ingeboet. Ik heb mij opnieuw goed kunnen vermaken, vooral met die weirdo Jonathan Brewster en Dr Einstein. Die Priscilla Laine zag er trouwens zeker niet onaantrekkelijk uit. Wel jammer eigenlijk dat ze niet meer dan een bijrolletje had.

4,0*

Geniaal!

Gezien de vele lovende kritieken over deze film had ik hier ook veel van verwacht en aan die verwachtingen werd ook volledig voldaan want oh wat een mooie film is dit. Een prachtige hommage aan het tijdperk van de zwijgende film zou je deze film kunnen noemen met behalve een uitstekend verhaal schitterend acteerwerk van oa Jean Dujardin, Bérénice Bejo en niet te vergeten Woef. Het is vooral Bérénice Bejo die in de rol van Peppy Miller voor mij de show steelt. De finale, het tapdans-nummer met George (Jean Dujardin) is een van de mooiste dansuitvoeringen die ik ooit op het witte doek gezien heb. Vermeldingswaard is ook die hillarische scène toen George zelfmoord wilde plegen. Opeens verscheen er op het doek "Bang" maar dat was niet omdat George zichzelf doodschoot maar omdat Peppy Miller op dat moment met de auto tegen een boom reed. Schitterend. Ook die droomscène van George waarin alles geluid maakte maar waarin hij zelf stom bleef mocht er wezen.
Voor mij is "The Artist" een van de mooiste films die ik dit jaar gezien heb die het ook zonder meer verdient bij de oscaruitreiking in de prijzen te vallen.

Waardering; voorlopig 4,5* met kans op de maximale score.

Zeer genietbare horror, ondanks dat ik de uitleg van deze film As Above/So Below: A Meditation in Horror Aesthetics, Hermeticism, and Dante's Inferno - Film Forum on mubi.com niet gelezen heb. Ga ik ook niet doen ook, mij te veel werk en verder interesseert mij die uitleg ook niet Deze film moet het van mij nu eenmaal hebben van de angstaanjagende sfeer en het meer dan uitstekende camerawerk die mij af en toe aan [Rec] deed denken. Het einde en de beelden tijdens de aftiteling waren om van te smullen, zo mooi. Ook kende deze film genoeg schrikmomenten en de claustrofobische sfeer deed mij weer sterk denken aan The Descent.

In het kort gezegd; "As Above, So Below" is voor mij tot nu toe al een van de beste horrorfilms van het jaar 2014.

4,0*

Een van de beste film-noirs en met "Moby Dick" de beste film van John Huston die ik gezien heb. Deze film moet het voor mij vooral hebben van de uitstekende cast en de geniale wijze hoe de regisseur de karakters neerzet. Er is geen plaats voor heldendom. Alle karakters hebben hun sterke maar ook vooral hun zwakke kanten. Dat laatste wordt het illustere gezelschap misdadigers uiteindelijk ook fataal.
Het eerste half uur van deze film vond ik wel een tikkeltje langdradig maar nadat de criminelen eenmaal de plannen gemaakt had voor de kraak kwam de vaart er goed in. Het einde - Sterling Hayden die doodbloedde in de wei tussen zijn geliefde paarden - mocht dan wel moralistisch en theatraal zijn zoals 'Vinokourov' berichtte maar ik vond het wel een prachtige scène.
The Asphalt jungle is ook de eerste bekende film waarin Marilyn Monroe - ik heb ze nog nooit zo mooi in een film gezien - een rol speelde. Hiervoor acteerde zij slecht in onbekende niemandalletjes.

4,5*

Niet makkelijk uit te leggen film waarbij ik toch enigszins moest denken aan de film Gruz 200 uit 2007 van Aleksey Balabanov die een uitermate zwart beeld gaf van die zogenaamde communistische heilstaat. Van die heilstaat blijft in deze film ook niet veel over. Leerlingen die vechten met hun leraar, slaande en schoppende dames, dochter die dansend op de muziek van de Talking Heads vecht met haar vader, jongens en meiden die zich als levend kunstwerk naakt lieten vertonen en nog veel meer. Volgens de Sowjet heilstaat hoorde dat allemaal thuis in het decadente kapitalistische westen. Bijzonder was die dieronterende scène in het honden asiel, waar de treurigheid uit de blikken van de verwaarloosde honden van afdroop. Stonden zij symbool voor al die treurige mensen in die lelijke en vreugdeloze Sowjet heilstaat. Je zou het haast wel zeggen. Geen vrolijk filmpje dus deze film van Muratova die wel komische momenten bevatte maar die je toch nauwelijks een komedie kan noemen.

3,5*

Geen onaardig filmpje dat qua sfeer mij af en toe deed denken aan Before Sunrise (1995) dat zich in Wenen afspeelde. De film begon goed maar bij het nogal saaie ietwat dramatische middengedeelte dwaalden mijn gedachten soms behoorlijk af. Dat duurde mij een beetje te lang. Deze film moest het van mij ook voornamelijk hebben van het gedeelte wat zich in de straten van Parijs en op de Seine afspeelde. Dat vond ik erg mooi. Ook het einde trouwens hoewel dat toch wel enigszins voorspelbaar was.

3,5*

Ach, ik houd wel van rariteitenkabinetten en wat de pretenties ook mogen zijn van de regisseuse, dat zal mij verder een worst wezen. Ik kon mij net zoals bij "Dogtooth" weer prima amuseren bij het kijken naar dit absurde filmpje van de Griekse cinema. Dat neemt niet weg dat ik "Dogtooth" wel een stuk beter vond omdat die film nog meer een verhaal had, hoe absurd dat verhaal ook was. Uit deze film valt moeilijk een verhaal te halen, of het zou een uitbeelding moeten zijn van de dans van de liefde (Marina) met de dood (Mourikis).

3,5*

Alleen aan de lengte kun je zien dat dit een speelfilm is maar voor de rest lijkt het meer op een aflevering uit een Duitse TV Krimi serie. Althans, dat was mijn ervaring. Op audiovisueel vak viel er voor mij dan ook helemaal niks te genieten. Armoe troef. Bleef er dus nog over het verhaal; de spanning werd na het einde flink opgevoerd ondanks enkele ongeloofwaardige scènes totdat eensklaps het einde werd aangekondigd, een einde dat mij nu niet bepaald met een enthousiast gevoel achter liet.
In het kort gezegd: Voor mij een bittere teleurstelling dus deze film die ik in een voorpremière heb mogen aanschouwen.

2.0*

Ik vond dit nu niet een bepaald sterke film en dat komt vooral door het vooral totaal ongeloofwaardige 3e deel. Tijdens de aftiteling wordt verwezen naar de moorden door de neonazistische groepering, de NSU die tussen 2000 en 2007 acht moorden met een racistische achtergrond pleegde. Als je een film wil maken met dat als voorbeeld, dan is natuurlijk geloofwaardigheid wel een vereiste. In het 1ste en 2e gedeelte weet de regisseur daar goed in te slagen maar in het laatste gedeelte slaat de regisseur de plank i.m.o. volledig mis. Katja die zich als een IS strijder met een zelfgemaakte bom de caravan binnengaat en zich samen met de twee nazi's opblaast. Al eerder heeft ze al een poging gedaan door de bom onder de caravan te leggen, maar toen nam plotseling een vogeltje bezit van de caravan en toen haalde Katja de bom weer weg, want ja, zo'n arm vogeltje opblazen, dat kan natuurlijk niet. Tja, gekker moet het natuurlijk niet worden en ik kan dit absoluut niet serieus nemen. Dat 3e gedeelte had i.m.o. radicaal anders gemoeten, want nu gaan velen niet alleen twijfelen of die moorden tussen 2000 en 2007 door de NSU wel echt gepleegd zijn maar gaan ze denken dat zij niet meer dan een verzinsel zijn van de regisseur zelf omdat hij zo graag een film wilde maken over nazi terreur in het huidige Duitsland. Dat de regisseur van Turkse afkomst is werkt dan natuurlijk ook niet bepaald in zijn voordeel.

3.0*

Deze film heeft mij overdonderd en dat heeft vooral te maken met de schitterende special effects. Visueel was deze film voor mij een lust voor het oog en tevens was ik ook zeer gefascineerd door het spel van Malgorzata Foremniak (Ash). Ik vond haar ook een zeer aantrekkelijke vrouw om te zien.

Deze film vond ik overigens niet makkelijk. Om het verhaal goed te kunnen doorgronden zullen voor deze film meer kijkbeurten nodig zijn, denk ik.

Minpuntje van deze film vond ik de scene waarbij Stunner in close-up voedsel naar binnen propte. Die scene had beter weggelaten kunnen worden, want die vervulde volgens mij geen enkele funktie.

De muziek daarentegen, de uitvoering van "Avilon" oa vond ik magistraal.

Wel vreemd vind ik waarom Mamoro Ushii voor deze film Polen als lokatie en verder Poolse acteurs heeft uitgekozen. Ik had een door en door Japanse film verwacht.

Waardering 4,5*

Deze film vanavond gezien in een zaal vol 50 plussers en volgens mij vermaakten de meesten zich best. Dat kan niet gezegd worden door deze 65 plusser - wibro dus - want ik vond dit de meeste vreselijke film die ik dit jaar gezien heb. Waar gaat dit nu in godsnaam over?! Over het wel en wee van een docent filosofie die van filosofie in mijn ogen ook nog eens geen snars begrepen heeft. Een beetje oeverloos academisch lullen en titels van filosofen opnoemen. Tja, dat kan ik ook. Daar hoef je geen filosoof voor te zijn.
En verder gebeurde er ook gewoon helemaal niks.
Moeder die van ouderdom dood gaat. Tja, we gaan allemaal een keer dood.
Echtgenoot heeft een andere vrouw gevonden. Och wereldnieuws, want dit komt natuurlijk nooit voor.
Pandora, de kat loopt weg. Woehoe Pandora, waar ben je?
Pandora komt terug met een muis in de bek. Oei, dit kan echt niet. Marianne Thieme*, hier moet tegen geprotesteerd worden!
Dochter Chloë krijgt een kindje. Tja, ik mag niet alles verklappen natuurlijk.
En dan het einde...Ach, laat ik maar ophouden. Het is de moeite niet.
Oh wacht. Mijn waardering mag natuurlijk niet achterweg blijven.
0.5* ster voor Pandora de kat en 0.5* ster voor Chloé, de dochter van mevrouw huppelepup. Tja, die Chloé zag er best wel lekker uit.

1.0*

* Fractievoorzitter van de Partij van de Dieren.

Toen ik deze film voor de eerste keer zag in een retrospectief over Antonioni in Arthouse Cinemariënburg in Nijmegen kon ik mij herinneren dat een niet gering aantal kijkers tijdens de filmvertoning in slaap was gevallen. Nu bij herziening van deze film snap ik waarom. Het zien van deze film eist voorbereiding, anders loop je inderdaad het risico halverwege deze film in slaap te vallen. Dat deze film zo langdradig overkomt, komt door de ontoegankelijkheid van het plot, wat zo kenmerkend is voor de films van Antonioni. Een normaal plot hoef je in zijn films niet te verwachten.
Voor mij heeft deze film een paar zeer sterke scenes. De eerste is de lange sequentie van de zoektocht op het eiland naar Anna die in het niets verdwenen was en de tweede was de eindscene waarin Claudia van Sandro wegliep, omdat Sandro niet zijn hartstochten kon bedwingen door met een andere vrouw te flirten. De scene die hier op volgde vond ik magistraal. Claudia die de door schuld gekwelde Sandro over zijn hoofd aaide, maar verder niets zei.
De zwart-wit fotografie van Aldo Scavardo was schitterend, vooral de beelden van het eiland en Sicilië.
Ikzelf vind dit een van de moeilijkste films die ik gezien heb en daarom is het ook zo moeilijk de waardering van deze film - zoals 'delin' al zei - in sterren uit te drukken.
Ik houd het op 4,0* mede ook door het geweldige einde van deze film.

Ik dacht; laat ik eens een film bekijken die zich afsleept op 1e kerstdag of wel nationale verveeldag. Zo noem ik die feestdag eigenlijk. Wel, ik denk dat het ruziemakende gezin met die volledig van de pot gerukte vader zich niet hoeft te vervelen met al die creepy toestanden. Maar... waar gaat het nu eigenlijk over? Ik zou het echt niet weten. Ik ervoer dat wat in deze film getoond werd in ieder geval als onzin horror in het kwadraat.

Let wel; geloofwaardigheid is voor mij niet direct een vereiste in een horrorfilm maar er zijn grenzen. En die grenzen worden hier toch wel ver overschreden. Dus maar gauw vergeten dit wanproduct.

1,0*