Opinions

Deed me denken aan een Franse onnozelheidje als "Les Bidasse en Vadrouille" en eigenlijk amper beter.

Knap, vooral hoe dat de camera Willem onder shot neemt waardoor de opeenvolgende gevoelens van een zesjarige jongen in een voor hem ongewone toestand mooi worden weergegeven.

Willem is misschien een lastpost maar hij is ook sterk en flink, houdt er eigen mening op na én zeker geen dommerik. Doet ge niet weg...

Een beetje grappig, maar toch ook triest.

Sterke, maar niet overweldigende schets over toestanden die ontstaan in Calais en voortvloeien uit mensensmokkel en illegaliteit.

De hardnekkige onverschilligheid van de bevolking en de strenge houding van de overheden wordt hier aan de kaak gesteld maar ook de positie van de vrouw in de Arabische wereld komt aan bod.

Het is een wereldprobleem dat geen oplossing kent en...vandaag zijn we met 7 miljard...

Vond de scheidingsaffaire en de bijna liefdesscène niet erg in de optiek van de film passend.

Toch een goede film, goed om welwillende prijzen te ontvangen, maar die helaas niets aan de toestanden zal veranderen.

Een paar erotische scènes in een Belgische film die het volgens mij wil hebben over het oppervlakkige, wispelturige en het egocentrische van de mens.

In het centrum staat Lila, keurig vertolkt door Manah Depauw (Magritte nominatie als beste actrice), in een film die alzo met een minimum aan beweging eerder belang hecht aan de ontleding van gemoedsgesteltenissen en emoties bij de personages.

Lang zal de film niet blijven hangen, al werd Tom Heene er bijna voor gelauwerd in Venetië en Montreal.

Zodanig bizar, dat het, hoe dan ook, boeit, gewoon omdat ge je voortdurend afvraagt wat de volgende al dan niet steekhoudende scène zal zijn die mogelijks alles duidelijk verklaart.

Prettig is wel dat de meeste acteurs toch wel charmeren, maar wat de juiste betekenis of boodschap van de film is, blijft raden naar.

Misschien is een uitleg dat het zich voortdurend schuldig voelen van een naar gebeuren uit het verleden en het als het ware willen uitwissen weinig zin zou kunnen hebben, vermits, zo goed als zeker, terzelfdertijd ook goede gebeurtenissen zouden teloorgaan. Zodat de vraag "Wanneer is men echt gelukkig ?" blijft.

Veel van de scènes uit deze film zijn op zich zelf wel knap gebracht, grappig zelfs en goed vertolkt, maar zoals gezegd, in zijn geheel zullen de meningen over deze film wel sterk gaan verschillen.

Beetje ongeloofwaardig verhaal over verdrietverwerking en wellicht is het precies het ongewone van de geschetste toestanden dat de aandacht gaande houdt, in een film met knappe regie en beeldvorming en die toch veel dank verschuldigd is aan het indrukmakend spel van James Gandolfini.

Film die zich opsplitst in twee delen. In het eerste is te zien hoe een losstaand gebeuren een sluimerend rassenonderscheid losweekt en tot massahysterie en geweld leidt. De uitwerking van dit stuk van de film lijkt wel wat te lijden aan overdrijving.
Het tweede gedeelte is gewijd aan een spannende en emotionele reddingsoperatie. Dit stuk van de film is heel wat realistischer.
Geen overbekende acteurs in deze film maar toch behoorlijke vertolkingen, zekerlijk van Barry Kelly.
Wit-zwart productie uit begin jaren 50, die nu toch precies niet als film-noir te beschouwen is.

Vond het goed, zelfs zeer goed. Oplichters zijn steeds klaar om goedmenende en vaak goedgelovige mensen te bedriegen en af te zetten.

Film is een schitterend voorbeeld van deze praktijken. Er wordt uitstekend geacteerd door het hoofdpersonage en het langzaam groeiend besef van wat er gebeurt is knap, zelfs wat aangrijpend, weergegeven.

Goed opgebouwde film, die boeiend blijft en m.i. eigenlijk ondergewaardeerd is.

Eenvoudig gegeven en toch boeiend. Goed verhaald en goed geacteerd.

Deed me af en toe denken aan "Not one less", waarin een minstens even grote (ontroerende) hardnekkigheid van het hoofdpersonage.

Naar inhoud en verhaal ben ik op mijn honger blijven zitten. De ganse film komt me voor als één metafoor maar daar heb ik al veel uiteenlopende meningen over gelezen, zodat een uiteindelijk besluit even broos blijft.

Sfeerscheppend, cinematografisch, beeldvorming met lange real-time shots én met een indringende soundtrack is dit wel top en als ik scène per scène beoordeel, bijwijlen indrukwekkend van uitbeeldingskracht. Expressieve personages bevolken de film en de houterige filmstijl bij de inval in het ziekenhuis deden me denken aan een pioniersfilm, van Russische makelij bijvoorbeeld. Merkwaardig.

Heel bijzondere film waar ik niet volledig bijkon.

Een film van drie uur die je blijft boeien. Het zegt toch iets.

Zowel het eerste gedeelte met het waanzinnig, meedogenloos nazziregime, als het middenstuk met het wrede toeval, de opgelegde kunstvorm en de romantiek, als het slot met de vrijheden, onthullingen en bezinningen zijn mooie brokken film.

Het verhaal, de cinematografisch kracht en het acteren konden bekoren, alleen moet regisseur Florian Henckel van Donnersmarck geen zo'n grote tijd tussen zijn films meer laten. Dit en films als "Das leben der Anderen" wil ik wel meer zien.

Natuurlijk moet ge musicalliefhebber zijn om hiervan te genieten.

De film was destijds een ongelooflijke kaskraker en ik denk dat het sukses niet alleen moet gezocht worden in de schitterende songs die er in voorkomen maar ook in het feit dat de film komaf maakte met wat voorheen op musical-filmgebied ingang vond. Gedaan met de top-hat, smoking en hit-and-run affairs met Fred Astaire en Gene Kelly in de hoofdrollen, maar iets socialer, meer drama, realistisch en romantisch terzelfdertijd. Eigenlijk de voorbode van "My Fair Lady" en "The Sound of Music", maar dan toch heel appart.

Voor allen die van het genre houden en doorheen de dode momenten in de film kunnen spartelen : een must, nog altijd, bijna 50 jaar later.

Film kon aanvankelijk wel boeien omwille van het toch interessant gegeven dat al wie de DDR ontvluchtte voor het Westen en dit zonder persoonlijk weten waarin, het leven niet bepaald eenvoudig werd gemaakt door een resem van controles, tot verdenking van Stasi-connecties toe.

Leek mij voldoende materie voor een sterke, emotionele film, maar helaas wordt ons een verdunde oplossing van wat het had kunnen zijn voorgeschoteld.

Een haperende montage van opeenvolgende scènes, het ontsporen in betekenisloze en overbodige zijpassages en het uitmonden in een slot waarbij ge je toch afvraagt wat nu eigenlijk de essentie en het besluit is van het verhaal.

Daarenboven vond ik het acteren zwak, dat van hoofdrolspeelster Jördis Triebel inbegrepen. Viel van droefenis in een brede glimlach, daar waar enige subtiliteit in de mimiek toch hoorde.

De totaal onbekende cast bezorgt ons een film die uitblinkt door realiteit en natuurlijkheid en die bovendien ons een positieve boodschap brengt namelijk dat, ondanks vooroordelen, cultuur- en taalbarrières en de daaruit onvermijdelijk ontstane spanningen, integratie en vriendschap mogelijk zijn.

Puik geslaagde western van William Wyler (van alle markten thuis) die de historische strubbelingen tussen veedrijvers en landbouwers aanhaalt en daarbij, doorheen de ernst, een luchtige toon aanslaat.

Gary Cooper is de held van dienst maar het is, hoe dan ook, Walter Brennan als de extravagante, corrupte rechter die de meeste aandacht trekt.

De film laat niet na, in het slot, gewoontegetrouw, de groothartigheid en edelmoedigheid van de Amerikaan te onderstrepen.

Western met een heel bijzondere "lading"...

Begint knap met de uiteenzetting van het ganse, ongewone project, de "ronseling" van de vrouwen en ontplooit zich dan verder in een avontuurlijk, nagenoeg episch gebeuren.

Niet dat het altijd hoge toppen scheert, want er zijn toch ook wel zwakkere momenten, maar het blijft gevarieerd en houdt de spanning gaande.

Enkele sterke vertolkingen waarbij ik persoonlijk vooral John McIntire citeer maar ook Denise Darcel is knap terwijl Hope Emerson vaak voor de komisch-energieke vrolijke noot zorgt.

De westerndecors kwamen behoorlijk echt over in een western die qua inhoud in het genre toch wel apart is.

Westernlovers mogen dit inderdaad niet missen.

Rustig aan filmpje met liefde en romantiek voorop met als achtergrond de overwegende gedachte dat politieke en ideologische grenzen het geluk van de mens in de weg staan.

De youngsters acteren goed. Vooral Luise Heyer (met Carey Mulligan-looks) kon best overtuigen.

Verdraaglijke science-fiction omwille van het semi-komische en het origineel idee om kapitaalkrachtigen te laten genieten buiten het massa-toerisme gedoe. We schrijven 1973. Veertig jaar later denkt men aan gelijkaardige absurditeit op de Maan of Mars of wherever

De gratie van het ballet uit "The Black Swan", de afstotelijke aanblik van het hoofdpersonage uit de "The Whale", ook dat is Darren Aronofsky niet zo vaak in de regiestoel, maar vaak met een voltreffer.

Zoals deze "The Whale" waar uiteindelijk Brendan Fraser een Oscar aan overhield en dit in een film die gaat over spijt, veel spijt, schaamte, ook liefde en over mensen die stuk voor stuk beseffen dat er met hun leven beter te doen was.

Een film ook die naarmate hij vordert meer en meer in je lijf snijdt.

Een film die veel meer inhoudt dan de aanblik van de wansmakelijke beelden en de vaak - hoe komen ze er bij - hatelijke dialogen.

Valt het begin al op door het filmformaat, de openingsscène met het platform lesgeven met de filosofische besluiten en wegmoffelen van de lesgever, en is het al vlug duidelijk dat we het trieste verblijf van Charlie niet zullen verlaten, het slot is een knappe, indrukwekkende, verrassende, emotionele verademing.

Op één na laatste film van Bette Davis, een icoon van het witte doek, die ook nu weer overtuigt in deze film over enkele oude mensen, hun dagelijkse pretjes en bittertjes en vooral hun mijmeringen over vervlogen betere tijden en hun te koesteren herinneringen.

Wie van actie en spanning houdt, kijkt best niet, want er staat niets denderend te gebeuren. Het is een karakterstudie, goed en eenvoudig gebracht, genietbaar en voor de wat oudere kijker wellicht nog wat meer herkenbaar.

Hield Ann Sothern er een Oscarnominatie aan over, een opmerkelijke verschijning is deze van Vincent Price, als de aristocratische buur van de tween zussen, maar destijds razend beroemd omwille van zijn vele rollen in horror, kasteelspoken- en geestengedoe.

De walvissen als metafoor voor wat er ooit was maar nooit meer terugkomt.

Nagenoeg op dezelfde tijd bracht Gérard Oury zijn "La Grande Vadrouille" op de markt en dat was tientallen keren beter dan deze ontgoochelende film van Blake Edwards.

Maar af en toe grappig en dat was dan in het eerste uur, want daarna wordt het waanzinnig stom en is er van echte humor of zelfs gevatte kolder geen sprake meer. Duurt nog veel te lang ook.

Van de acteurs gaan we niet spreken want die lopen als opgesloten rond in een flauw gedoe.

Vergane glorie, waangedachten, obsessie, psychische gestoordheid...het zit in deze film, het verhaal van twee rivale zussen uit de show-en filmwereld.

Bette Davis en Joan Crawford zorgen voor het vuurwerk, zo heftig dat de film bij momenten erg akelig en benauwend aandoet.

Oogt in mijn ogen wat thetraal wat amper iets afdoet van de toch nazinderende prestaties van beide hoofdrolspeelsters.

Toch had ik er iets meer van verwacht. Niet zo direct op filmisch vlak (beeldvorming, decors...zitten goed) maar had niet zo'n extreme personagetekening verwacht.

In het middenstuk iets te langdradig, zekerlijk met de uiteenzettingen van morele en godsdienstige waarden, maar in zijn geheel toch een sympathiek, romantisch filmpje.

'k Vermoed dat de man alles door had maar alleen maar wat wraak wilde nemen door zijn "belaagster" in een oncomfortabele stemming, met spijt en berouw, achter te laten.. Het leek dan nog te lukken ook.
Goede vertolkingen in dit kortfilmpje, inzonderheid van Charly Clive als dat gek vrouwtje langs de weg waarvoor ge best niet stopt.

Heb ik me ook altijd afgevraagd. Wat is een mensenleven waard ? En hoe komt men er toe om dit te bepalen in geldwaarde. En wat met gebrekkigheid, levenslange arbeidsongeschiktheid, ziekte na verloop van tijd...? Hoe valt dat te vergoeden ?

De bijzonderste vaststelling blijft dat het verlies nooit daadwerkelijk te herstellen valt, maar het hoort doorgaans bij rampen dat een compensatie zich opdrinkt.

De film "Worth" maakt het in ieder geval duidelijk dat naast een wellicht door de overheid uitgewerkte formule, een gepersonaliseerd onderzoek naar ieder geval individueel noodzakelijk is wil men tot een eerlijk en aanvaardbaar resultaat komen. Voor de betrokkenen met die opdracht blijft het in ieder een zware taak, bijwijlen een nachtmerrie, met veel verzet en ondankbaarheid.

Aldus biedt de film vaak interessante passages waar facetten van het probleem worden aangeraakt en toegelicht, maar er zijn ook momenten waar de film eerder vlak uitvalt en dus minder boeit.

Van het acteerwerk kan men wel tevreden zijn.

Teder, ontroerend beeld van een klein meisje dat in een volwassen wereld wordt meegesleurd, een wereld die, banaal, potsierlijk en zekerlijk zonder verantwoordelijkheid is, met veel holle beloftes en lieve woordjes en te veel met zich zelf begaan.

Gaat de film naar het einde toe iets te ver met de nieuwe relatie, de romantiek en zo, ondertussen heeft hij toch een scherpe schets gebracht van hoe een kind een slachtoffer wordt van een echtbreuk.

De kleine Onata Aprile is heel overtuigend, Julianne Moore kan dergelijke rol perfect aan, terwijl de rollen die Alexander Skarsgard en Joanna Vanderham werden toebedeeld ietwat gestalte misten.

Wat nare toestanden in een komedie omgezet en met de boodschap dat verdraagzaamheid tegenover elkaar voor een gelukkiger leven kan zorgen.

Wat te verwachten valt in zulke filmpjes is dat de kinderen de plak zwaaien en dat ze perfect hun teksten brengen en zorgen voor een passende snoet en dat is hier best gelukt en vormt wel het meest genietbare van de film.

Het acteren van het echtpaar en zeker dat van "oom Gavin" was nogal geforceerd.

Niet alle toestanden in de film vond ik, hoe dan ook, echt om er pret aan te beleven.

Wel mooie beeldvorming en fotografie.

Met een fantasierijk feit als aanleiding, worden op plezierige wijze enkele tegenstellingen man-vrouw aangekaart.

Een echt ontspannende film met weliswaar een voorspelbaar einde, maar dat maakt het des te gemakkelijker.

Men Gibson en Helen Hunt zijn om ter charmantst.

Larry David heeft van Woody Allen en speelt uitstekend, maar een "Woody Allen" zonder Woody blijft iets missen.

De hand van de meester is nochtans overduidelijk : een absurde story, een pak zinnige en onzinnige levenswijsheden, grappige situaties en verrassende uitlatingen.

Een goede Woody Allen, vind ik, niet groots maar voor de liefhebbers een best verteerbare brok.

Als gebruikelijk is er ook goede muziek aanwezig.

Frisse en grappige romantische komedie met gevatte en frivole dialogen en doorspect met mooi gekozen, soms jazzy, muziek.

Plezierige scènes en uitstekend acteerwerk. In zijn genre, zeker van de betere soort.