Opinions

Wat een tijdje aanhoudt als een soort zwarte komedie, cynisch over het huwelijksleven, ontaardt in een toch al te naieve Amerikaanse farce. Gelukkig hebben ondertussen Douglas en Turner hun talent bewezen.

Begrijp wel dat fanatiekelingen het vuur aan de lont kunnen steken met dramatische gevolgen, maar is dergelijk tornooi wel denkbaar ?

Dit lijkt me toch erg onwaarschijnlijk.

Meerdere scènes zijn van goede makelij en die jonge gasten doen dat ook voortreffelijk maar hoeveel personages komen er niet even aan het woord in deze film zonder ooit maar enige betekenis te hebben. Lijkt mij een overlast.

Echt overuigend vond ik het in zijn geheel niet.

Eén record toch wel. Indianen achtervolgd door een vliegtuig. Cary Grant is niet meer alleen...

Poêtiesch en muzikaal omlijste impressie van dat gruwelijk monster dat oorlog heet.

Wie vertrouwd is met het werk van Benjamin Britten zal er ongetwijfeld meer aan hebben dan diegene die het enkel met de sterk expressieve oorlogstaferelen moet doen.

Beelden beperken zich niet tot WO I, wat m.i. een sombere boodschap voor de toekomst inhoudt.

Een film over het werk van een groep journalisten, letterlijk in de vuurlijn, tijdens een conflict in het Midden-Oosten.

Belangrijk in het verhaal is de correcte houding in de verslaggeving, m.a.w. het belang van onbetrokkenheid en integriteit tov de strijdende partijen.

Goede film met als minpunten de kleine nevenverhaallijntjes en het verwarrend en al te bruusk einde, dat eerder een sentimenteel karakter heeft.

Hoofdrolspelers Jeff Goldblum en Lake Bell zitten goed in hun rol en het geheel komt behoorlijk geloofwaardig over.

Vlotte en humoristische western.

Denk dat John Wayne, Kirk Douglas en Howard Keel, omwille van outfits en bepaalde scènes bij de opnames ook hun plezier hebben beleefd.

Puur klassieke kleurenwestern uit de late fifties met een bende bandieten maar ook sheriffs, deputies, marshalls en zelfs een judge, een bevolking die liever lyncht dan strijdt, en ook een paar charmante dames, ééntje met romantiek, ééntje met toch meer venijn.

Bovendien evenwel de presence van drie filmcracks, Fonda, Quinn en Widmark, die toch een stevige ondersteuning voor de film betekenen, al zag ik ze alle drie wel al beter aan het werk.

Gelukkig zijn ze er, want er wordt ook nogal veel in het rond gepraat, wie wat is en als dat wel mag en hoe het met de wet zit, en ook wie het nu eigenlijk voor het zeggen heeft en ook wat er vroeger nu juist gebeurde, wat toch enigszins de film gaat stremmen, tot er natuurlijk enkele final fights (of niet) beslissen hoe het best moet.

Film over een Amerikaanse president, en niet de minste, zonder in een doolhof van politieke intriges te vallen.

Goed verhaald, vertolkt en met de nodige emotie zonder in oversentimentaliteit te vervallen.

Interessant dit aspect van de familie Roosevelt in film gebracht.

Als ge hoort "Warren Beaty" dan denkt ge onvermijdelijk "Bonnie and Clyde" en misschien is dat wel begrijpelijk maar de documentaire bewijst dat deze playboy, naast een zeker nonchalance, zijn af en toe voor enkele jaren afwezig blijven van het witte doek, ontzettend ambitieus was, zich een zekere machtsimperium toeëigende, politiek enorm gemotiveerd was en ook de taak van schrijver, regisseur en producer niet uit de weg ging. En met sukses.

Keurige documentaire, precies op lengte en toch altijd goed het "interessante" van zo'n naam netjes voorgeschoteld te krijgen.

Zoveelste film over de onverenigbaarheid van enerzijds liefde en anderzijds welstand.

Wat lang uitgesponnen, maar steunend op de meer dan degelijke acts van gevestigde toppers als Albert Finney en Maggie Smith en niet in het minst op deze van een overtuigende Jennifer Jason Leigh.

Geen absolute voortrekker van het genre maar toch heel behoorlijk in beeld gebracht.

Deze film zou samen met "Dirty Mind" en "Linkeroever" kaderen in een trio onder de noemer "Anatomy of Love and Pain".

Ok..., maar geen enkel van de drie heeft me kunnen bekoren en dan vind ik deze "Waste Land" nog de beste al was het maar om de sterke prestatie van Jérémie Renier die dan toch een moeilijke rol met karakter vervult.

Anderzijds wel enkele goede scènes maar had het vooral moeilijk om het intrige van het verhaal te aanvaarden.

Brussel, met zijn Nederlands en/of Frans sprekenden, het helpt aan de sfeerschepping maar het taaltje van de modale Brusselaar waar nederlandse woorden Franse uitgangen krijgen en omgekeerd ( een coup d'oeil jeteren, daan joueur van den Anderlecht en een populair manneke Jefke Nord heet en niet petit Josef Nord of jefke Noord) is er niet en zou pas echt de onvervalste sfeer hebben gecreëerd.

Ik wist niet eens van het bestaan ervan, maar Robbe De Hert's "Hollywood aan de Schelde" maakte me er attent op.

Het gaat natuurlijk over die Vlaamse filmpjes uit de jaren 50, duidelijk met overwegend Antwerpse roots, en met enig doel volks vermaak en verstrooiing te brengen.

"Wat Doen We met de liefde" van Jefke Bruyninckx is er zo ééntje, en naar ik vermoed niet het minst succesvolle. De aanwezigheid van Anny Andersen, die later een internationale zangcarrière uitbouwde, zal daar niet vreemd aan geweest zijn.

Grappig is het wel naast de onvermijdelijk Charles Janssens er ook de gebroeders Casiers in terug te vinden, als sultans dan nog, en Romain Deconinck als scheepskok en Dora Van Der Groen als entertainende verpleegster.

Een muzikale komedie - het liedje met dezelfde titel herinnerde ik me nog wel - die spijtig genoeg een dwaze screwball naar het einde toe bevat, anders had ik er, in een royale bui, een 3,5 aan gegeven.

Filip Peeters op de regiestoel...en een pak Vlaamse TV-bekende-gezichten aan zet in een romantische komedie.

Het verhaaltje wordt in brokkelige soapstijl gebracht en zorgt voor wat naïef, zorgeloos vertier.

Veel aandacht is er niet voor nodig en ge kunt rustig wat ondereen besprekingen voeren over wie van de spelers ge herkent of in wat ze nog zijn opgetreden. Veel zult ge niet missen.

Uiteraard wordt er op het einde gezorgd dat we ons allemaal goed voelen en dat is nog het beste aan de film.

Crowe's eerste langspeler mag best gezien worden, al vond ik hem in de beginne nogal warrig met niet zo best montagewerk.

Vele films vermelden dat hun verhaal geïnspireerd is op ware gebeurtenissen. Het is een pluspunt voor de film want het vergroot het geloofwaardigheidsgevoel bij de kijker. Zelden of nooit echter wordt vermeld in hoeverre alles met de waarheid strookt, zoals ook in deze "The Water Diviner" waar ik toch de indruk kreeg dat er hier en daar wat bijgekleurd is.

Maar goed, het is een indringend en ook wel emotioneel verhaal over de Gallipolli-veldslag en de nasleep ervan.

Cinematografisch best in orde, goede beeldvorming, kleuren, sfeerschepping...en Russell Crowe die, zoals verwacht, knap acteert terwijl Olga Kurylenko ontzettend mooi is maar precies geen rechte lijn in haar vertolking krijgt.

Jeugdfilm voor jong en oud met een verhaal rond het monster van Loch Ness.

Familiaal in de beginne (moest wel eens aan "ET" denken met de kleine Crusoe) en nadien heel avontuurlijk met visuele effecten en de gedachte dat kortzichtigheid de relatie mens-dier kan verstoren

Vertolkingen zijn zoals het hoort voor dergelijke films met een prima verteller als Brian Cox er bovenop.

De waarde van de film zit zonder twijfel in de indrukwekkende massascènes.

Daarnaast vind ik de film wel wat langdradig al is het toch wel nodig iets te vernemen over de persoon van Napoleon en, voor zover we deze Bonaparte kennen uit onze geschiedenisboeken, vind ik Rod Steiger een goede keuze om deze rol te spelen.

Heel lang geleden eens gezien en toen reeds onder de indruk en nu nog eens, en inderdaad : tijdloos.

Love at the first sight, maar helaas is het vervolg heel dramatisch.

Doorleefde vertolkingen van de hoofdrolspelers. Het schijnt dat Vivien Leigh, net na haar succes in "Gone with the Wind",.... Laurence Olivier als tegenspeler wou, maar MGM zette daar een stokje voor en koos voor Robert Taylor wat een goede keuze bleek, naast mooie Vivien. (Ze waren al eens samen in "A Yank at Oxford".)

De 1931-versie heb ik (nog) niet gezien, evenmin als de weinig gekende en minder goed gekwoteerde remake uit 1956 onder de titel "Gaby" met Leslie Caron.

"Waterloo Bridge" is een sobere liefdesfilm met een brok hard sociaal realisme en emotie.

En in de rand twee markante spelers : Maria Ouspenskaya, hier als "Madame" en good old C.Aubrey Smith als de charmante oom.

Boeit en verveelt nooit en dat is toch een hele prestatie om deze avontuurlijke en intrigerende tocht niet te laten vervlakken.

Ook heel mooie natuurzichten en terecht lauweren voor de make-up wat ook de overigens uitstekende acteurs wel verdienen.

Zeker één van de allerbeste "Laurel en Hardy"-films. Taarten worden er niet gegooid maar voor de rest komt een gans rits klassieke gags aan bod met grappige misverstanden maar het is niet uitsluitend een aanéénrijging van al hun fratsen uit hun vroegere kortfilpjes. Er zit toch iets meer in, al was het maar het sympathiek thema van de eerlijke, onschuldige man, aanvankelijk bedrogen, maar toch uiteindelijk recht ervarend.

De film werd prachtig gerestaureerd en mag nooit verloren gaan. Hij is kenmerkend voor de lach in die periode van de filmgeschiedenis.

Romantisme en sentimentaliteit op de achtergrond van WO II, waarvan geen actie te zien is.

Bijzonderste bedenking bij deze film : Reeds in 1945, WO II amper op zijn einde, waren ook toen cineasten gretig om een dikke commerciële graan mee te pikken, uit het leed van anderen met een film die ons niets heeft bijgebracht.

Het gebrek aan waardering en steun aan een veertienjarige binnen een heterogeen gezinnetje en de vriendschap en zelfvertrouwen die hij wel daar buiten krijgt, wordt hier eerder op een licht komische manier gebracht en mondt uiteindelijk uit in een feelgood movie.

De jonge Liam James is uitstekend als de "doodongelukkige" tiener en Steve Carell blinkt eveneens uit als de antipathieke, zelf onbenullige, "vriend".

Romantiek en een heerlijke song. Barbra vond ik veel beter acteren dan in "Funny Girl" en ook naast een jonge Robert Redford kunt ge niet kijken al vallen beiden toch in een verzoeningsscène eens lekker uit hun rol.

Onafgezien van het boeiende en het avontuurlijke van dergelijke tocht en het emotionele van het intrige, is mij het wonderbaarlijke van de fotografie in deze film opgevallen. Tientallen scènes met onze stappers op weg en allemaal zijn ze verschillend, niet alleen de variatie in de mooie landschappen, maar ook de sfeer, de stemming, de onderlinge gevoelsmatigheid enz zijn uitstekend in beeld gebracht en houden het boeiend. Voeg daarbij de prachtige muziek en de overtuigende acteerprestaties en we kunnen spreken van een geslaagde film. Estevez flirt misschien wel wat met oversentimentaliteit en ook komt de fysieke last van dergelijke tocht, verwonderlijk niet erg aan bod, maar de film heeft zoveel andere goede kwaliteiten dat we daar niet zozeer hoeven bij stil te staan.

Amerikanen zijn meesters in het navertellen van dergelijke gebeurtenissen en als geen ander vinden ze de perfecte mix van houdingen en emoties, als daar zijn : trots, karaktersterkte en doorzettingsvermogen, goede wil boven alles en natuurlijk de nodige sentimentaliteit. Het maakt van deze "We are Marshall" een goede film, ook al is de afloop van het verhaal perfect voorspelbaar.

Amerikaanse familiefilm met de onvermijdelijke, typische Amerikaanse sentimentaliteit en een einde dat voor dergelijke films grotendeels voorspelbaar is. Feel good, weet je wel.

Knappe cast

Vlotte en grappige Amerikaanse komedie. Soms nogal goor, maar wie stoort zich daar nog aan ?

The cast kwijt zich goed van haar taak en film geeft nog een toetje met enkele bloopers.

Jammer dat Amerikanen humor verwarren met karikatuur. Gelukkig heeft de film toch ook iets inhoudelijks zoals de onvoorspelbaarheid en de wispelturigheid van het leven en gelukkig is er ook Nicolas Cage die zelfs in deze "clumsy"-figuurrol het er degelijk van af brengt.

Venijnig ding en niet bepaald hoopvol voor aanstaande huwelijkspartners en ook dat de eigenlijke trouwers zich van geen kwaad bewust zijn is weinig hoopgevend. Alsof het niet anders kan.
Met een dikke korrel zout te nemen en de humor er uit filteren, lijkt mij best. Alzo is het best te genieten. Trouwens grappige figuurtjes.

Misschien origineel in zijn concept maar helaas in zijn geheel te langdradig, zekerlijk voorspelbaar en als dusdanig in één grote cliché vervallend.

Zeer matig niveau net als het acteerwerk met o.a. Christopher Walker in een al te idiote rol.

Ontspannende, romantische komedie die al bij al niet tezeer vervalt in het doldwaze maar een feelgood indruk nalaat en waarbij ge voor beide hoofdpersonages alleen maar sympathie overhoudt.

Bevat meerdere aardige songs, niet noodzakelijk alle uit de jaren 80; de ballade "That's All" stamt uit de jaren 50 en werd zowel door Nat "King" Cole als door Frank Sinatra op de plaat gezet.

Zag onlangs nog "50 First Dates" (2004) waarin Adam Sandler en Drew Barrymore eveneens keurig samenspeelden.

Jammer dat beide hoofdacteurs niet echt gestalte kunnen geven aan hun (een) personage.

Ligt wellicht niet aan hunzelf maar eerder aan het meer dan matig scenario en dialogen.

Na een betere tafelscène lijkt ons pessimistisch, kritisch koppel dan toch de nodige toenadering te hebben gevonden en daar moeten we het dan mee stellen. Einde verhaal.