Opinions

Een greep uit het leven van een "hard to handle" tienermeisje dat zich afspeelt in de jaren 50.

Goed verhaald en in beeld gebracht.

Genietbaar.

Hartverscheurend onderwerp en onmenselijke toestanden in enkele scènes indringend in beeld gebracht, maar toch is dit geen over de ganse lijn geslaagde film en daar heeft m.i. zanger Borsato geen schuld aan. Maar er zijn zwakke momenten in het script, met zeer matige dialogen en tenslotte, wat wel het meest stoorde was de belachelijke manier waarop de actie-slotscènes werden gebracht. Een beetje potsierlijk en toch onecht en eigenlijk de ernst van de film een avontuurlijk sfeertje meegevend.

Positief is zekerlijk de aandacht die besteed wordt aan het feit dat dergelijke kindsoldaten werkelijk op korte tijd kunnen omgekneed worden tot niets ontziende krijgers, in die mate dat zelfs hun vorig leven geen enkele betekenis meer heeft.

Op zich zelf een tranerig gedoe. Ge weet wel, gevangenen die van inborst goed zijn maar ergens tegenslag hadden, enz...

Wat mij echter perplex slaat is dat de film op een waar gebeuren zou zijn gebaseerd en dat het systeem van rehabilitatie, bij wijze van dressage van honden , in de VS nog gangbaar is en sukses kent.

Ik kan me niet voorstellen dat zo iets kan veralgemeend worden, maar de begeleiding van gevangenen is een fenomeen dat ons allen, in onze woelige maatschappij, aanbelangt

En zeggen dat die gasten geen werk vinden terwijl ze hier de pannen van het dak spelen en er zijn toch gekke films genoeg.

In ieder geval zijn de acteerprestaties veruit het enige dat ik zal onthouden van deze film.

Mogelijks wordt er ook wel af en toe iets zinnigs gezegd, maar dan is dat helaas aan mij voorbij gegaan.

Hou van een andere soort humor.

Het steekspel met de spitsvondige, speelse en soms grappige dialogen tussen Tracy en Hepburn, vormt het beste van deze film.

Ook de andere acteurs, als Keenan Wynn en Lucille Ball helpen hieraan flink mee.

Weliswaar niet de beste Tracy-Hepburn film omwille van de story die op zich zelf nogal flauw is (dat wetenschap gedoe bvb is toch ver gezocht en weinig geloofwaardig) maar zoals gedacht onze twee kanjers redden het geheel.

Keurig opgebouwde, ongecompliceerde film noir, eigenlijk een ode aan het politiewerk.

Weliswaar voorspelbaar einde, maar toch met de nodig suspens.

Typisch voor dergelijke films uit die periode is dat de politieman vaak geen eigen gelaat heeft, geen karaktertekening dus, geen privéleven dat ingepast wordt. Doet echter niets af, m.i. aan de beleving van dergelijke werken waarvan deze "Without Warning" een voorbeeld is.

Goede "thriller" over de tegenstellingen tussen een Amish-gemeenschap en een corrupt politieapparaat, maar die ook veel belangstelling heeft voor de fotografie (Meerdere uitstekende opnames van mens en natuur in scène gebracht) en voor de muziek (Maurice Jarre).

Goede vertolkingen, vooral Kelly McGillis.

Spitsvondige wendingen in deze rechtspraak-film. Om Hitchcock jaloers te maken. Klare en duidelijke dialogen, met de nodige humor, en ook uitstekend werk van meerdere acteurs waarbij vooral Charles Laughton en Elsa Lanchester te citeren vallen.

De veelzijdigheid van regisseur Billy Wilder wordt hier weer onderstreept. Over zijn ganse carrière beschouwd : een topfilmmaker.

Agatha Christie's verhaal heeft genoeg verrassende wendingen - eigenlijk verwacht je wel telkens dat er meer achter steekt - om je te boeien, maar of het daardoor des te gelovenswaardig overkomt is een andere vraag. Het zal de liefhebbers van dergelijke verfilmingen evenwel worst wezen, want de film geniet van een originele en klas- en sfeervolle opbouw en kan bovendien rekenen op uitstekende vertolkingen van in de eerste plaats Toby Jones, met daarnaast Andrea Riseborough en zelfs Monica Dolan als de meid (wat zou een Kathy Bates in die rol gepast hebben).

Puike verfilming van Ernest Claes' roman uit de pionierstijd van de Vlaamse film.

Jefke Bruyninckx zette een onverbeterlijke "Witte" neer en de gehele film is een nostalgische terugblik geworden op het dorpsleven van vroeger met het schooltje met de strenge onderwijzer, de boerenfamilie, de was op het gras, de pap en de dikke sneden brood, de pot patatten op de stoof, het gebed, de cafébezoekers, de jonge rakkers ravottend in de buitenlucht...

Was bijna zeker dat ik bij het bekijken heimwee zou krijgen naar de versie van 1934 met jefke Bruynincks, maar neen, hoor, Robbe heeft goed werk geleverd. De fratsen van de wittekop (goed vertolkt trouwens), de romance, de harde vader, het platteland, de armoede, de pastoor, de schoolmeester en vooral het sterk opkomend socialisme zijn keurig weergegeven. Alleen "De Slag der Gulden Sporen" vond ik wel wat langdradig en flauw.

Eigenlijk wel gedurfd van "schat" Robbe De Hert om deze film te brengen niet zo veel jaren na de razendpopulaire Vlaamse serie "Wij, Heren van Zichem".

Terloops : Sichem ipv Zichem. Het wijst wellicht op de franstalige overheersing in Vlaandeen als het om administratie, beheer en bijvoorbeeld ook landkaarten aanging. Er zijn talloze voorbeelden. Er is zelfs een film "The Wiper Times", waarbij "Wiper" de Engelse uitspraak is van de vermelding "Ypres" , daar waar het om "Ieper" ging.

Barry Levinson ("Rain Man", "You don't know Jack"...) heeft me zelden ontgoocheld en ook deze " The Wizard of Lies" is een knappe verfilming.

Het bedrog van Bernie Madoff wordt uit meerdere hoeken belicht (het interview met journaliste Diana B. Henriques, de archiefbeelden, de fictie op zich...) wat maakt dat de kijker wel voldoende inzicht krijgt, maar dat sommige gegevens zich herhalen en dat de film toch iets te lang duurt.

De impact van de pers en de weerslag van het bedrog op de familie van Madoff komt ruimschoots aan bod, maar een absolute meerwaarde van de film ligt in de uitermate knappe vertolking van Robert De Niro.

Een muzikaal sprookje dat ongetwijfeld furore maakte bij het verschijnen maar ook is uitgegroeid tot een klassieker.

Kan, ondanks de vele feeërieke scenes, mij niet ontdoen van de gedachte dat Judy Garland de film draagt.

De amerikanen waren destijds wel zo slim populair talent Judy als hoofd van de affiche te plaatsen. En terecht.

Haar song "Somewhere over the rainbow" is haar signature tune gebleven.

Sterk cinematografische manier om te vertellen over het jaar dat je 11 was.

Is de Culturele Revolutie in de film drukkend aanwezig, het is het portret van de jongen die imponeert.

Nu wel precies geen meesterwerk, deze film, maar het is boeiend en mooi die kleine jongen te volgen, met zijn kinderlijke onschuld, zijn bewondering voor zijn filosoferende vader, zijn ontzag voor de realiteit van zijn moeder en de school, zijn angst en onbegrip van wat zich in de harde wereld naast hem afspeelt en ook - zowat het enige grappige in de film - zijn doorgroei naar jongeling zijn.

De Chinese cinema ? Een minzaam gevoel voor schoonheid.

Een beetje grillig in structuur waar het toch wel zoeken is naar een hoofdthema.

Blijft evenwel toch voldoende genietbaar omwille van het visuele, de beeldcomposities, de enerzijds expressieve, anderzijds niets verradende gelaatsuitdrukkingen van de aboriginals, de explootjes van Bruce, de wondermooie opname van de oude dame, vaak het dialoogwerk en grappigheden (de lift)...

Herzog verbaast altijd een beetje. Ook nu.

Marokkaanse verlopen jeugd in Nederland met thema's en toestanden die al in vele Amerikaanse films aan bod kwamen, maar de wijze waarop de figuur die Marwan Kenzari wordt uitgebeeld is het grote pluspunt van deze film. Ook de sfeerschepping in de film is best goed en zo worden de cliché's er maar bijgenomen.

Lijkt wel een film, zekerlijk in het eerste deel, waarbij vergeten is hem op een degelijke manier te monteren.

Deze (wellicht gewilde) techniek evenals de vele stille en ook nietsbetekenende scènes verhogen de onaangename sfeer die in de familie heerst.

Dit is een film die zekerlijk nooit populair gaat worden al dient gezegd, dat éénmaal men IN de film geraakt, er toch een paar, zeldzaam knappe momenten te beleven vallen.

Maar het vergt concentratie en moed...

Sterk, heel sterk en inzake onderwerp enig in zijn genre, verrassend om niet te zeggen gewoon gewaagd.

Filmisch ook zeer knap. De suspensescène met het pruttelend koffiezetapparaat op de achtergrond, de emotionele scène met de onverschillig voorbij flitsende autos zijn prachtige staaltjes van sfeerschepping.

Acteerwerk is af. Eigenlijk een aanrader, of ge nu het gebeuren aanvaardt of niet.

Goede en interessante film over jodenvervolging en nazzi-kunstroof tijdens WO II.

Een op waar gebeurde feiten gesteund verhaal dat goed wordt vertolkt, emoties inhoudt omwille van pijnlijke herinneringen van gebeurtenissen rond de annexatie van Oostenrijk aan Duitsland (de flashbacks zijn passend over de film verdeeld - misschien iets te lange ontsnappingsscène) en gelukkig soms ook een meer luchtige toon aanslaat.

Heel mooie en aangrijpende heden-verleden-mixture-scène naar het einde toe.

Plezierige film en Gene Wilder heeft er de kop voor om dergelijke rol te spelen.

Plezierig, zoals gezegd, maar lang niet op het niveau van de Franse versie "Un Eléphant ça trompe énormément" met een schitterende Jean Rochefort, hoog aan de "Etoiles" en waarbij de contacten met de vrienden van het hoofpersonage grappiger zijn uitgewerkt

Wel spannend om volgen en met de nodige suspense uitgewerkt maar het einde ontgoochelt.

De meester is er niet bij maar zijn stempel staat er op : de tegenstelling tussen rijk en arm, o.m. gesimboliseerd in de eindscène.

Bewonder vooral de observatiekracht van een Chaplin om de kleine, typische menselijke gedragingen weer te geven.

Ondergewaardeerd omdat HIJ er niet bij was, maar zekerlijk genietbaar. Die Adolphe Menjou is sterk in zijn rol.

Ook mooie muziek.

Film die uitgroeit als een thriller à la Hitchcock, al is de uiteindelijke ontmaskering van de dader wat eenvoudig uitgewerkt.

Een sobere Gina Lollobrigida speelt erg geloofwaardig, Sean Connery is een klassebak en ook Ralph Richardson is knap in zijn rol van onsympathieke miljardair.

Komedie over het zakenleven dat een normaal samenzijn binnen de relatie (hier huwelijk) in de weg staat.

Goed gemaakt filmpje met het succespaar Spencer Tracy-Katharine Hepburn, in meer dan één film destijds te bewonderen, in de hoofdrol.

Western gebaseerd op een verhaal uit de Saturday Evening Post, maar vooral een western waarin vrouwen de plak zwaaien.

Niet verwonderlijk dan dat romantiek heel wat ruimte krijgt en ook wat gezang en humor, maar helaas weinig diepgang.

Maar liefde en edelmoedigheid die boven een burgeroorlog uitsteken mag je van de Amerikanen niet verwonderen, ook al is het allemaal niet echt waarschijnlijk.

Een buitenbeenwestern, maar toch maar matig

Een dikverdiende Golden Globe en een Oscarnominatie voor Gena Rowlands die op verbluffende wijze de rol vertolkt van de psychisch gestoorde vrouw die daarenboven sterk onder de invloed leeft van haar, het misschien goed menenende, maar lompe, brutale en opvliegende man, eigenlijk evenzeer ziek als zij en een bemoeizieke, ook al niet verstandige familie en relaties. Ook Peter Falk is hier indrukwekkend.

Schitterende film van Cassavetes met prachtige, werkelijk natuurlijk-oprechte scènes als de spaghettimaaltijd, de strandscène, de kinderen achteraan de truck...

Een gevoelig werk ook, daar waar het trieste lot van de onschuldige kinderen emotioneel in beeld wordt gebracht.

Ondanks de lange speelduur, geboeid gekeken naar deze film van Cassevetes, een topregisseur.

Het schijnt dat er ruim 2 jaar aan de totstandkoming ervan werd gewerkt.

Martha, moedig, levenslustig en vooral liefdevol strooit bevindingen en wijsheden om haar heen maar doet ook cynisch over wat er allemaal misgaat met de mens.

Dit is het bijzonderste ingrediënt van deze goed gemaakte, tedere film over "als het einde nadert".

Uitmuntende act van Sheila Florance.

Eerste film die ik zie van deze cineast en meteen ook een goede.
Naar een werk van Aldous Huxley die ook instond voor het script, een script dat spanning bracht tot het uiterste slot.
Merkwaardig is wel dat zich heel wat afspeelt op het psychologisch vlak. Omgaan met een misdaad en met je geweten en zich bewust zijn van de onuitwisbare zware gevolgen. . Het wordt netjes uit de doeken gedaan, o.m. door een sterk acterende Cedrick Hardwicke, terwijl welbespraakte Charles Boyer - zijn licht Frans accent lijkt mij altijd een pluspunt in overredingskracht - aansluitend eveneens overtuigt.

Filmisch een klein, pareltje vind ik, inhoudelijk wellicht niet algemeen toegankelijk, net zoals in deze toekomstige wereld menselijke kopieën wel kunnen maar toch niet algemeen aanvaard zijn.

Beslist origineel en knap uitgewerkt. Eva Green, uiterst sterk in haar rol, overtuigt van haar kunnen en ook de andere medespelers, vooral de jonge Tristan Christopher en ook Lesley Manville sluiten perfect aan.

Film die ge in één adem uitkijkt, boeit, misschien in één enkele scène zou kunnen storen, alhoewel daar gaat het om, maar, al was het maar omwille van een mogelijk toekomstig aspect van onze samenleving, het volgen waard is.

Cinematografisch toch wel een mooi werk, maar er wordt in deze film ook erg veelvuldig gepraat en gefilosofeerd.

Heel wat theorieën over geluk en liefde, huwelijk en trouw, mannen en vrouwen enz maar, hoe diepzinnig het allemaal overkomt, uiteindelijk is het seks die de geschetste personages het meest intrigeert en de gelukkigste momenten bezorgt.

Trouwens, voor zijn tijd is deze film inzake visule sensualiteit zekerlijk niet achteraan huppelend.

Gaat over illusies. Zie het liedje "I'm for ever blowing bubbles".

Film die de verdienste heeft een tijd bij de kijker te blijven hangen.