Opinions

Film die zal blijven hangen als deze waarbij Glenn Close voor de zoveelste keer naast een Oscar greep. Ze had het misschien wel verdiend. Haar indringende vertolking is het meest verdienstelijke dat uit deze prent te puren is.

NIet altijd even boeiend en garant voor afwisseling, dit Nobel Prijs-gedoe en zelfs aan de flauwe kant wanneer de flashbacks worden geserveerd.

Laat ons echter niet te streng zijn en de film toch waarderen om het verhaal dat aantoont welke emotioneel drama achter beroemdheid kan schuilgaan.

WO II-drama dat zich afspeelt in Antwerpen.

Sterk, met meerdere gruwelijke scènes en over mensen die onder gewelddadige dwang verschrikkelijke keuzes moeten maken. Collaboratie en verzet liggen als het ware naast elkaar. De jacht op joden blijft het hoofdthema.

Te bewonderen is alleszins het acteerwerk, in een film die onder de Vlaamse die dit onderwerp in die periode aangaan, toch wel opvalt.

Tim Mielants op goede weg.

Het begin van de film vond ik best meevallen. Er is oog voor het detail en een zekere spanning omdat we ons het waarom afvragen.

Eigenlijk komt hierop nooit geen antwoord en al gebeurt er één en ander toch verwatert de film mede omdat de karakters onvoldoende worden uitgediept.

Had een onbehaaglijk gevoel na afloop. Er zat heel wat in maar het kwam er niet echt uit.

Avonturenfilmpje op de kap van de Zuidafrikaanse apartheid.

Niets bijzonders en (minderwaardige) toespijs voor sterren als Poitier en Caine.

1600 km Whiterspoongekreun- en gesteun. Boeiend is iets anders.

Aan de hand van flashbacks komen we het waarom en het hoe te weten, maar dat is niet alleen soms onduidelijk - wat is die camera gehaast - maar ook clichérijk.

Het beste zit nog in de ontmoetingen onderweg. Die scheppen toch een zekere beeld van de sfeer rond dergelijke tochten en brengen de nodige afwisseling.

En Whiterspoon ? Wel ze ziet er moedig en verbeten uit.

De drang naar erkentelijkheid, waardering en vlucht uit het saaie, onpersoonlijke dagelijkse is de thema van deze film.

Het wordt gebracht aan de hand van een avontuurlijk, verrassend ongewoon en meteen boeiend verhaal dat u tot het slot in de ban houdt.

Direct en zonder veel franje, eenvoudig in de dialogen als uit het leven gegrepen, knap camerawerk en ondersteund door overtuigend acteerwerk van Lilith Stangenberg.

Eerste film die ik zie van Nicolette Krebitz en in ieder geval een originele en geslaagde kennismaking.

Film werd in Duitsland wel gelauwerd, maar daar buiten niet zo veel. Verdient wel beter

Western van de allerbeste soort met een schitterende enscenering en een topcast, bedeeld met natuurlijke rollen (geen karikaturen) en die ze dan ook perfect waarnemen.

Voor één keer zonder expliciet "goeden" en "slechten". Erg relaistisch, op het laatste massagevecht na, en boeiend tot het einde.

Uitvoerige avonturenfilm uit de late 70-er jaren. Behoorlijk gewelddadig en hard.

Is er wel eens een gedachtenwisseling over het verleden, heden en toekomst van Afrika, dan is er toch de actie die overheerst. Wel krijft de uitbuiting van het zwarte continent toch wel een veeg uit de pan.

Doorheen de (goed geslaagde) actiescènes is er ook wel plaats voor humor. Typisch Brits. De aanwervingsscène is een mooi voorbeeld, wat ons ook eens toelaat het viertal Burton-Moore-Harris-Kruger spontaan en ongedwongen te zien lachen.

Toch weer een heel mooie documentaire met David Attenborough als verteller, deze keer over een werkelijk ongerept stuk natuurgebied met zijn rijke en zeldzame fauna en flora.

Zeer zwak verhaaltje dat uiteindelijk weinig spanning brengt en er alleen op uit is erotische scènes in beeld te brengen.

De vaak zwoele dialogen slaan nergens op.

Mickey Rourke is wel een heel aparte acteur, maar overtuigen doet hij nu ook niet.

Film over randgiguren die leven met illusies en die hun frustraties omwille van hun mislukt leven wegwerken met bedrog en misdadigheid.

Anthony Quinn is uiterst geschikt voor de rol van driftkop die bij voorkeur zijn vuisten gebruikt om door het leven te gaan.

Behoorlijk geslaagde film, met sociale inslag, met een beetje geforceerd en abrupt einde maar in zijn geheel bij de goede middenmoot van drama-misdaad-films uit die tijd behoort.

Dit is nu eens een film die je naar een einde voert die weinigen zouden voorspeld hebben. Daarom niet minder mooi. Integendeel. "There ain't no place like home" en het zijn mooie momenten in de film wanneer het tot Rose-Lynn doordringt dat ze niet thuis hoort in dat commerciële, haaierige en opgeblazen Nashville..
Film onthoudt zich van overdreven sentimentaliteit maar schetst uitstekend en uiterst scherp de huiselijke problematiek.
Julie Walters is zeer goed als de bezorgde moeder maar Jessie Buckley is verbluffend in deze al bij al sociale film met een overduidelijk Brits cachet.
Niet het overbekende semi-bio filmpje maar verrassend goed.

Zwarte komedie waarin beetje per beetje romantiek insluipt maar daarom niet minder grappig wordt.

Weinig dode momenten eigenlijk, wat dikwijls het geval is met zulke film, maar meerdere geslaagde, plezierige scènes ( de filsofie van moeder, de papegaai, het adres van Rembrandt, het album, de misverstanden...).

Boeiend en onspannend met een uistekende Bill Nighy natuurlijk en een levendige Emily Blunt.

Film vertoont een zekere gelijkenis met de Franse film "L'Emploi du Temps" met Aurélien Recoing in de hoofdrol, daar waar het gaat om een man die zijn ontslag voor zijn vrouw verborgen houdt.

Evenwel is deze "Wilde Maus" veel gekker. Een zwarte komedie die hoe meer hij vordert gekker en gekker wordt.

Josef Hader die hier toch een bijzondere vertolking moet weggeven, zag ik al eens aan het werk in "Arthur & Claire" met eveneens "zwarte-komedie"-accenten. Aldus blijft onze Josef, voor de eerste keer in de regiestoel en tevens instaan voor het script, zo een beetje binnen zijn geliefkoosd doen. Het levert een best te genieten film op, als ge de gekte er bijneemt natuurlijk.

Heb het filmpje tweemaal bekeken om er toch een diepere betekenis en de keuze van "Wildernis" als titel in te vinden.
Is me niet echt gelukt tenzij dan misschien dat "wildernis" slaat op wat de verpleegster ervaart als een soort chaos. Een lange periode van afwezigheid vergt aanpassing zeker in een instelling met heel bijzondere werkmethodes. Bovendien lijkt ze niet erg betrokken en begrijpend met wat zich afspeelt. Vult haar tijd met koffiedrinken, afwachten en zich met niet verplegende zaken bezig houden en zit met het probleem van de zorg van haar zoontje die ze niet voltijds in beheer heeft. Ook zien we haar af en toe in bed wat voor iemand met nachtwacht toch ongewoon is. Bovendien is er de plotse scene waarin een nieuwe kandidaat wordt aanvaard met precies dezelfde bewoordingen...
Het blijft dus een beetje mysterie.
Beide hoofdrolspelers acteren evenwel heel bekwaam.

Mooie film over de psychologische weerslag bij een prille tiener wanneer hij de relatiebreuk tussen zijn ouders vaststelt.

Verbijstering, ongeloof en pijn zijn Joe's deel als zijn ideale wereld met vader en moeder als zijn idolen, zijn onkreukbaren, uiteen spat en hoe het warme nest waarin hij zich koesterde er niet meer is.

Een pakkende vertolking van Ed Oxenbould.

Een verhaal van elke dag, maar teder en cru voorgeschoteld.

Ontroerende eindscène.

Geslaagde documentaire over Will Tura met een mooi evenwicht tussen het verhaal van zijn leven en ruime muziekoptredens.

De man heeft zich steeds op Vlaanderen gericht, bleef sober en hield zoveel mogelijk zijn privéleven weg van de media.

Kan me voorstellen dat voor de fans van de eerste jaren die documentaire niet zonder emotie zal bekeken zijn.

Ikzelf herinner mij uit de tweede helft van de jaren 50 zijn optredens met Ronny Bergs Dansorkest in "Het Witte Paard" van Oostende. Als tweede zanger van het orkest zong hij boven in de "Weinstube". Piepjong, had hij nog veel te leren, maar al behoorlijk wat sukses, al was het maar bij de bakvissen die bewonderend tegen zijn podium aandrumden. "'t Is een tof gastje", hoorden ik hen zeggen. En dat gastje werd Vlaanderens nummer 1.

Begrijp de opzet van de film niet. Als het financieel voor de wind gaat en er ook waardering is voor je op het werk, dan zie ik niet in hoe ge in zo'n depressie kunt verzeilen, ook al is er een collega die minder fortuinlijk is en aan de job ten onder gaat.
Wat de scène van het uit de kleren gaan in de film kwam doen, begrijp ik evenmin.
Matig.

Avontuurlijke western met een "één uit duizend geweer" als inzet.

Doorsnee en klassieke western uit die tijd met de even klassieke ingrediënten en het voorspelbaar einde.

Genieten kunt ge natuurlijk van het goed acteerwerk van sterren als James Stewart en Shelley Winters en ook nog even opkijken naar de jonge gasten Rock Hudson en Tony Curtis in hun kleine bijrol.

Wat geschiedenis achter deze avonturenfilm die zoals meestal een portie romantiek meekrijgt.

Sean Connery kan zelfs als Berbische chef zijn Britse flair met een streep humor niet kwijt. Best charmant en dat vond ook mooie Candice Bergen.

Dat en meerdere scènes - vooral naar het einde toe - maken het allemaal minder ernstig en aldus ontspannender en... zo gedateerd vond ik deze film ook weer niet.

Oscarnominatie voor geluid en muziek. Terecht.

Een uitstekend eerste halfuur van de film, de situering van de regio, de vreselijke ontdekking en de kennismaking met de onderzoekers, van diverse pluimage.

Het maakt het boeiend al is het wel al overduidelijk dat Jeremy Renner de held zal worden die de zaak zal oplossen, en precies wanneer de film wat ter plaatse begint te trappelen, is daar een flashback, een goed gefilmde scène, trouwens, die al heel wat verduidelijkt en ontsluiert.

Film geraakt dan in een stroomversnelling met heel wat actie.

Goed in zijn genre. Puike setting, filmisch zeker geslaagd, duidelijke karakterschets, doorheen wat informatie over locatie en roots en tenslotte toch ook goede vertolkingen.

Rauwe, realistische film over repressie, weerstand en uiteindelijk burgeroorlog in het Ierland van kort na WO I.

Ken Loach zet hier een terechte prijswinner neer. Sublieme camera, uitstekende teksten, knappe opbouw en een groepje acteurs die hun rol werkelijk zeer goed brengen.

Boeiend van het begin tot het einde.

Hier had ik heel veel meer van verwacht.

Stootte van in het begin tegen de borst toen ik zag dat bij aankomst in Windermere de kinderen er toch niet zo getekend uitzagen. Een opvoedster stelde dezelfde vraag hieromtrent en kreeg als antwoord:"Ge had ze drie maand geleden moeten zien" waarbij ik me dan de vraag stel waarom ze dan het brood van de tafel stalen om het dan verscholen als uitgehongerden te verorberen, dit nadat ze toch gedurende 3 maanden reeds beter waren gevoed.

En voor de rest, kon het me ook niet overtuigen. Zoals al aangehaald, eigenlijk te oppervlakkig en te gehaast uitgewerkt.

De series brachten afleveringen van driekwartuur en dat ging er behoorlijk goed in.

Met een dubbel zo lange film gaat dat wel niet zo vlotjes en bovendien is er het déjà-vu-gevoel.

Acteurs zijn best OK en de film brengt toch een paar geslaagde spectaculaire scènes.

Romantische film met Venetië als prachtig decor - ook de costumering en de muziek zijn mooi - die helaas pas in het laatste stuk raakt.

Helen Bonham Carter is weer subliem.

Van David Mamet zag ik reeds het uitstekende "House of Games" en eigenlijk is deze "The Winslow Boy" een kolfje naar zijn hand om een speciale suspense aan het verhaal toe te voegen. Hoe dat de clou van het verhaal afloopt krijgt ge niet te zien en hoe de uiteindelijke emoties en gevoelens van de personages hun uitwerking krijgen evenmin.

Het is gefilmd toneel en het vergt van de kijker een zekere inspanning om het door te maken en het niet als langdradig te doen overkomen, maar de dialogen zijn uitstekend, de acteurs evenzeer ( goede casting, zekerlijk) en die onderhuidse suspense die maken het goed, zelfs heel goed.

Intriest verhaal en ondanks de schreinende toestanden raakt de film zelden. Alleen de scènes met de twee kleintjes kunnen even emotie opwekken. Misschien ligt het aan de onduidelijkheid in het verhaal omtrent van wat voorafging.

Natuurlijk worden de acteerprestaties van Jennifer Lawrence en John Hawkes gewaardeerd.

Al blijft ge met wat vragen zitten, tijdens en na de film, heel veel wordt goed gemaakt door de act van Josef Bierbichler, een expressieve kerel, geknipt om sterke taal te gebruiken en wild te keer te gaan.

Eigenlijk bleef het toch behoorlijk spannend al was ook de symboliek niet altijd duidelijk.

Een kleinere, maar niet onopgemerkte rol voor Hanna Schygulla, ondertussen een heel stuk ouder dan in haar glorieperiode met Rainer Werner Fassbinder.

Niet de gebruikelijk oorlogsfilm met indrukwekkende scènes van oorlogsgeweld en toch steekt de prent boordevol sarcasme over het wrede zinloze van het gebeuren en de "veilige houding" van de hogere officieren.

Dat dit gebeurt aan de hand van literaire ontboezemingen (met Britse flair en zelfs in revue-stijl) is even ongebruikelijk.

Het is dus wel even wennen maar al gauw is het duidelijk dat het hier om een originele, degelijke film gaat, waarbij de splijtende gedachten in proza en poëzie zitten, bovendien gesteund op ware gebeurtenissen.

Dat de Britten de naam Wipers gebruikten voor Ieper was me totaal onbekend, maar dit is te verklaren door het feit dat destijds veel overheidsadministratie in Vlaanderen - ook landkaarten bijvoorbeeld - in het Frans waren. De Franse naam voor Ieper is Ypres en vermits Y in het Engels alfabet als "wai" uitgesproken wordt, is het best aanneembaar dat de Engelsen spraken van Wipers.

De beelden van agressief racistisch geweld zijn indringend en er zijn ook enkele scènes waarin de opvattingen van de revolterende jongeren sterk overkomen, maar in zijn geheel is de film te langzaam toegroeiend naar de climax en zitten er wat nevenverhaaltjes in die niet erg boeien. Trouwens de slotscènes in het brandend gebouw zijn redelijk onduidelijk en verward.

Enkele van die jongeren, zoals die Joel Basman, spelen wel erg overtuigend in de drang naar geweld.