Opinions

Het begin is vlot en goed en de gebeurtenissen in de fontein laten een plezierig vervolg verhopen maar spijtig genoeg is wat volgt eerder flauw. De kandidaat-minnaars zijn al te mal en erg grappig is het zelden.

Gelukkig lopen dergelijke romantische komedies gewoonlijk goed af, zodat er nog een goed gevoel overblijft. Dit is hier ook zo, op het nippertje dan wel en met nog een vrolijke kronkel in het plot.

Kristen Bell en Josh Duhamel zitten als gegoten in dergelijke romcoms.

Komedie over de Gazastrook en dan nog rond een dier dat in de regio niet bepaald geliefd is. Ge moet het maar kunnen.

De pijnlijke punten die aldaar het leven beheersen zijn de bron voor vele dolkomische situaties en scènes waarbij het schitterend acteren van Sasson Gabay centraal staat.

Film houdt, ondanks alles, de hoop levendig op een vreedzamer toekomst. Daarbij zijn de slotscène en de twee opponenten die samen een TV-soap bekijken en bespreken mooie illustraties.

Verrassend knap werk.

Sterke en attentvolle opbouw maakt van deze miniserie een boeiend en onthutsend kijkstuk waarbij het meer dan eens slikken is bij het zien van zoveel menselijke onverschilligheid en harteloosheid, geweld en onrecht.

Is de Reid-techniek zoals het op het einde van de film wordt geciteerd en waarbij verdachten als het ware verplicht worden leugenachtige, bekentenissen af te leggen die voor hun beter zouden uitvallen, wat eigenlijk het meest onrustbarend is dat een openbaar ministerie, voor persoonlijk succes, bewust instapt in het vals rapport van de politie.

Dat hierbij in deze ware geschiedenis, de huidskleur van de jongens een belangrijke heeft gespeeld lijdt geen twijfel.

Weet DuVernay de wantoestanden overtuigend in de verf te steken, in veel gevallen bij de kijker de gevoelige snaar te raken, veel lof mag er ook worden toegekend aan de cast, die over de ganse lijn een doorleefde vertolking ten beste geeft.

Een film over de vriendschap met een goedmenende jongen met het Downsyndroom kan toch veel gevoeliger en oprechter worden overgebracht ipv zoals nu, alles heel oppervlakkig te overlopen, een resem clichéstoestanden aan te brengen en uiteindelijk te eindigen zoals iedereen het wel had verwacht. Eerder langs de zwakke kant.

Neen, kon me niet echt bekoren.

De hoofdactrice kunt ge in principe niets verwijten maar een moerasmeisje, sinds haar adolescentie aan haar lot overgelaten, ongeletterd en schuw van de maatschappij zou ik mij toch anders voorstellen.

De opbouw van de film kan ik best aanvaarden maar vlot loopt het toch niet met heel veel filmische cliché's en bovenal te zeemzoet(de advocaat, het koppel in de winkel...) en zelfs dit laatste helpt niet inzake geloofwaardigheid. van het verhaal.

Een 3 lijkt me dan ook een maximum.

Preminger zet hier een stevige film noir neer met een spannend en aanneembaar verloop.

Toch is ook hier het slot wat bruusk en licht ontgoochelend en eigenlijk dus niet op het niveau van wat vooraf ging.

Er wordt goed geacteerd door zowat alle acteurs op de frontpage met natuurlijk mooie Gene Tierney en Dana Andrews voorop maar ook Gary Merrill en Karl Malden zitten goed in hun rol.

Otto Preminger die voorheen reeds met "Laura" dezelfde hoofdacteurs bracht, staat hier zeker in voor één van zijn betere films.

Komedie die er maar af en toe in slaagt grappig te zijn al zijn er enkele scherpe kritische randtekeningen ivm met geweld, rassendiscrimatie, homoseksualitei en ouderenzorg die wel als geslaagd kunnen overkomen, maar over de ganse lengte van de film toch te weinig en af en toe op het randje van het dwaze.

Al te abrupt slot

Voorlaatste film van Fritz Lang in de States. Een verhaal over de jacht op een seriemoordenaar maar met die story als achtergrond spendeert de film eigenlijk grotendeels zijn aandacht aan de journalistieke wereld en vooral hoe groot de drang van de mensen van de pers is om het meest sensationele nieuws in primeur te brengen. Elleboogwerk, naijver, jaloersheid tot lage spelletjes, waarbij de vrouwtjes wel een belangrijke rol spelen, vullen deze typisch Amerikaanse film die kan bogen op uiteraard goed regiewerk, vlotte dialogen en vakbekwame acteurs.

Alleen de laatste 20 minuten zijn al een prijskwotering waard en al zijn er in feite alleen maar de fel gemotiveerde drummer en de onhandelbare leraar in het verhaal, meer dan eens vliegen de vonken van het scherm en maakte ik wel de bedenking dat ge geen thriller nodig hebt om het spannend en boeiend te houden.

Puik camerawerk (close-ups) en natuurlijk de heel aparte vertolking van J.K.Simmons.

"A life without whisky is not worth living" en "Every man who stands between us and whisky is an enemy"...

Dat is zowat het thema van deze Britse komedie die zich maar al te graag nestelt tussen de kleine bevolkingsmentaliteit van de afgezonderde gemeenschap van een Schots eilandje en daar ook wonderlijk plezierig in slaagt.

Zonder twijfel een geliefkoosd onderwerp destijds voor cineasten : Amerikaan John Ford streek neer in een lieflijk Iers dorps met John Wayne en Maureen en O'Hara ("The Quiet Man"), Italianen maakten van Don Camillo een dorpspastoorheld en Fransen lieten Fernandel bij voorkeur los in de Provence (Le Boulanger de Valorgue")...

"Whisky Galore" kadert perfect onder deze prenten, het is pure nonsens, maar de tekening van de karakters is grappig, de setting is keurig en pittoresk, het onderwerp is natuurlijk sappig en het is vooral op en top Brits.

Soort "La Nuit américaine" van Truffaut. Het gebeuren op de filmset waarin door de acteurs realiteit en fictie worden vermengd wat resulteert in soms amusante passages maar ook de neiging vertoont wat te gaan vervelen.

Zeker geen diepgaande studie van de karakters, eerder eenvoudig, maar toch best geacteerd.

Film die handelt over eenzaamheid en de fantasiewereld die door de eenzame wordt opgebouwd en die loodrecht staat tegenover de harde realitiet van de samenleving.

Spijtig genoeg zit er in in het verhaal, niettegenstaande men toch wel nieuwsgierig blijft kijken, geen echte kracht die het werkelijk echt boeiend maakt en berust de ganse film uitsluitend op de uitzonderlijke, terecht bekroonde, acteerprestatie van Edith Evans.

Knappe film met een merkwaardig script dat de onschuld van het kind op een ontwapende, emotievolle wijze onderlijnt.

Het spel van de kinderen is prachtig. Niet alleen Hayley Mills maar ook de kleine, pientere Alan Barnes is verbluffend.

Jeugdfilm, beslist ook voor volwassenen. Aanbevolen.

Misschien is de film in de beginne niet zo indrukmakend, een beetje verward en wat oppervlakkig en zelfs clichématig , maar éénmaal dat de wanpraktijken worden ontdekt en het "één tegen allen" is, wordt het boeiend, interessant om weten en beslist aangrijpend.

De scènes volgen elkaar in sneltempo op, waardoor hij de allure krijgt van een echte thriller, deze keer evenwel met een echt menselijk gelaat.

Rachel Weisz speelt knap de rol van een vrouw die, zoals gezegd in de film "van haar beroep niet haar leven maakt, maar die wel van haar beroep houdt" en uiteindelijk dit laatste bewijst met onverzettelijkheid tegen alle gevaar in.

Kleine film met alleen gewone, niet echt boeiende gebeurtenisjes. Zocht er vergeefe een centraal aanknopingspunt in.

Eigenlijk maar een zwakke bedoening. Dat het verhaaltje dun is, tot daar, de songs vergoeden veel. Helaas, buiten "White Christmas" (Wat een idioot begin van de film, zeg) en "Count your blessings" (Destijds door Eddie Fisher, een tijdelijke echtgenoot van Elisabeth Taylor, naar de hitparade gezongen) is er aan muziek weinig te beleven. Bovendien is Danny Kaye hier als acteur ronduit slecht, Bing is een crooner, Vera Ellen ziet er niet meer zo fris uit en alleen Rosemary Clooney als housewives-sweetheart zit goed in de cast.

OK. Merry Christmas.

Aan de hand van flashbacks wordt de persoon van Nureyev vanaf zijn jeugd nader toegelicht en later volgen dan de vele voorbeelden van interesses voor beeldende kunsten. Ook zijn niet eenvoudig karakter wordt belicht en uiteindelijk ook zijn levensbelangrijke keuzes.

Het is netjes opgebouwd en toch kon de film maar matig boeien. Tegen het slot aan liep het heel intenser, maar daarvoor toch m.i. te veel momenten van stilstand.

Goede sfeerschepping in deze film : angsten, chaos, wanhoop, geweld worden treffend in beeld gebracht.

De verhaallijn kon me echter niet overtuigen, wat onduidelijk en alleen Isabelle Huppert vind ik een sterke rol vertolken.

Bepaald complex om volgen de manier waarop het onderzoek uit de doeken wordt gedaan, vooral omdat een heel pak personages ( familieleden, getuigen, onderzoekers, journalisten, politici...) in een strak tempo voor de camera verschijnen en elk een (verward) stukje van de koek opeisen.

In het begin is er zelfs een lange, soort verborgen-camera-scène in het politieburau, niet bepaald handig om er precies uit te geraken wie wat zegt.

Te onthouden van deze documentaire (lijkt soms eerder op een reportage) is wat heel dikwijls achterblijft in gevallen van dwalingen in onderzoeken naar de daders van een misdrijf: de drang bij politiediensten om een dader aan te duiden en de gretigheid waarop de massa daarop inspeelt en reeds onmiddellijk bestraffing eist, de matige coördinatie in de onderzoeken waar domeinen door verschillende instanties betreden worden, anderen dan weer niet, de persoonlijke belangen van onderzoekers, aanklagers, pleiters, politici..., de sensatie in de berichtgeving, de broosheid van de getuigenissen, enz.

Vanaf de eerste aflevering kon je vaststellen dat de media, voornamelijk de schrijvende pers, een grote inpak zouden hebben op het verloop van het onderzoek naar de dader van een moord op een kind

De film legt daarnaast ook nog meerdere menselijke zwakheden bloot: onkunde in het onderzoekwerk, naijver tussen twee korpsen (waar hebben we dat nog meegemaakt?), de broosheid van getuigenissen met de kortzichtigheid en sansatiezucht van het publiek...

Toch een lange zit deze miniserie-documentaire die ook wel gedragen wordt door de vele getuigenissen en die, ondanks dat de uitkomst gekend is, het toch boeiend houdt maar er eigenlijk niet overtuigend in slaagt diepe emoties op te wekken ondanks het hartverscheurende van het gebeuren en de onrechtvaardigheden onderwege.

Is toch een hele opzet om het complexe en het ophefmakende van dit verhaal al bij al goed weer te geven.

Totaal onwetend over dat Oneg Shabbat Archief, geïnteresseerd gekeken naar deze documentaire die toch weer een bijzonder aspect van WO II en de jodenvervolging in het bijzonder belicht.

De historisch bekende personages worden door beroepsacteurs weergegeven, maar de film zit vol met archief-beeldmateriaal met het gruwelijke aan het verplicht verblijf in het Warschau-getto door honderduizenden joden. Beelden doorstaan gemakkelijk de vergelijking met deze van de concentratiekampen: aan honger en ontbering sterven, lijken op straat, terechtstellingen, massagraven....Ook de opstand en de totale verwoesting van de stad komt in beeld en het is een wonder dat het archief is kunnen teruggevonden worden.

Dergelijke documentaires slaan een mens steeds met ontzetting.

Draai en keer het zoals ge wilt...er moeten er een paar dood...

Misdaadkomedie die, ondanks het absurd gebeuren, je toch geamuseerd doet toekijken naar de gekke toestanden en pittige dialogen.

Het slot is wat slapper, daar waar ik toch een komischer wending had verwacht.

En de acteurs ? Ze zitten allen goed in hun overwegend moordzuchtig personage.

Het verrassend en niet zo waarschijnlijk slot voegt geen meerwaarde toe aan deze film die tot dan toe, alhoewel niet groots (daarvoor ontbreken beter pleidooien in de rechtzaal en wat sterkere acteurs met meer passie in hun rol) maar dan toch voldoende onderhoudend was en voor spanning zorgde.

Diepgaand is het wel niet en de huwelijksproblemen worden op een luchtige manier uit de doeken gedaan maar het is precies dat "er niet zwaar aan tillen" die de film best bekijkbaar maakt ook al zijn de personages toch wel karikaturaal. Dat trieste huwelijksrealteit de rode draad in de film uitmaakt, verhoogt, precies door de ongedwongen toon, de genotswaarde. Feelgood blijft er aan over.

Baby-face-teacher krijgt zijn kans in een klas met leerlingen van verschillende leeftijden in een godvergeten nederzetting in Canada, waar de natuur en de economische depressie er voor zorgen dat er alleen maar harde, en voor hem hoogst ongewone wetten gelden en de arme bevolking niet bepaald gelukkig is.

Wetenswaardig en ernstig met daarnaast toch heel wat komische toestanden en doldrieste gebeurtenissen rond onze lesgever die de film zeker niet al te zwaar doen uitvallen.

Bud Cort zit goed in dergelijke rol, vol met verrassingen en wisselingen in de besluiten.

Een klein voorbeeldje toch van beroepsliefde.

Film doet denken aan "The Postman always rings twice".

Geen ronkende namen in de cast van deze kleine, maar eigenlijk toch wel goed opgezette film noir.

Beverly Michaels speelt echt overtuigend de rol van de hoog mikkende femme fatale die haar charmes perfect weet uit te spelen; zo overtuigend zelfs dat toekomstige Oscarwinner ("Pillow Talk") regisseur Russell Rouse het jaar erop met haar huwde.

Het einde van de film is wat verrassend en zeker niet zwaar aan de hand.

Liefde en romantiek in lichte suspenseverpakking.

Veel tijdsknoppen om te draaien maar al bij al genietbaar en verdienstelijk want cineast ontloopt alzo de banaliteit van het verhaal.

Schalkse humor is ook wel aanwezig.

De poëtische beelden van die wanhopige vrouw - ook haar dochtertje ontsnapt niet aan de machteloosheid - , tegenover het verplicht nummer van de dagelijkse grenscontoles met de pittige en vaak rake dialogen in de taxi, allerlei toestanden hekelend in een soort zwarte humor, en vooral het onmeedogend, afstandelijk en op allerlei profijt uitzijnde gedoe van de ambtenarij maken indruk.

Het negeren van de rechten van de vrouw in een van corruptie druipende maatschappij, leidt naar een keihard slot waarin Aasia zich zelf niet meer is...

Wat warrig begin met de voorstelling van de dames en zo blijft het wat tot dat een heel plotse wending in het intrige de interesse en de spanning de hoogte injaagt.

Toch een heel wat andere film dan "12 Years of Slave", de vorige van Steve McQueen, al zit ook in deze "Widows" wat racisme verweven, maar het blijft een misdaad/aciefilm, feministisch (?) waarin ook de gedragingen van politici niet vrijuit gaan.

Robert Duvall kan zich nog behoorlijk kwaad maken...

Playboy Clark Gable en vamp Jean Harlow in een voor hun ongewone rol.

Het in crisis gedompelde Amerika kon zich vergapen op de vertoonde luxe en genieten van de gepromote partnertrouw.

Niet denderend en wat naïf, maar toch best genietbaar.

Raar om James Stewart pas op de zesde plaats van de castlist terug te vinden.