Opinions

Geslaagde Britse, wat coming-on-age drama-komedie met af en toe heel grappige momenten en die het vooral heeft over het klassenonderscheid, zonder al te gewichtig te doen, en toch liever de snobistische "op papier betere klasse" op de korrel neemt dan de sociaal modestere soort mensen.

Hiermee gepaard gaand een gevatte karaktertekening, waarbij, met naast de drie, totaal van elkaar verschillende vrienden, ook de "oudjes" Ralph Fiennes en Emily Watson passend acteren.

Eentonig, langdradig en zonder spanning. Gelukkig is er de luchtige toon, maar dat en ook een drietal Franse sterren kunnen de film niet redden. Kreeg in de beginne een beetje "Le Salaire de la Peur"-allure maar daar blijft deze "Cent mille..." mijlen onder.

Het beste in de film zijn de landschappen en ook één achtervolgingsscène mag gezien. Voor de rest heel gewoontjes.

Een film uit Kirgizië kunnen we zo maar niet laten voorbij gaan en eigenlijk is dit werkje best genietbaar.

Aan de hand van een soort parabel draagt hoofdpersonage Centaur, een eerder empatische man, zo blijkt, voor hoe een oprukkende egoïstische consumptiemaatschappij natuur en traditionele waarden doodt. In zijn emotionele naïviteit tracht hij voor zich het verleden te herstellen. Het levert eenvoudige maar mooie cinema op.

Filmisch en inhoudelijk uitstekend geslaagde film al neigt hij op het einde toch wel een beetje naar het melodrama.

In ieder geval heel mooi portret van een oude, eenzame en verbitterde vrouw, niet bang van leugen en wat bedrog die er in slaagt een goede daad te stellen waardoor zij vriendschap en genegenheid terugvindt.

Ook mooie natuurbeelden, close-ups en pittige dialogen.

De kleine Vinicius de Oliveira speelt fantastisch, terwijl Fernanda Montenegro terecht meerdere keren werd gelauwerd.

Het begin is uitstekend, weinig woorden, goed geschetst en uitkijkend naar de ongewone rol van Bourvil.

Daarna wordt het heel wat minder. Nogal wat clichés, te complex en eigenlijk niets nieuws en echt spannend vond ik het ook al niet.

De film ondergaat naar het einde toe een verrassende, toch een beetje nare, wansmakelijke (het bloed) wending die in feite ons eigenlijk een beetje afleidt van de essentie van wat vooraf ging.

Hier maakte ik mij de bedenking dat de pijn die de gepeste moet ondergaan, maar ook de voorafgaandelijke angst om in het ven welke situatie steeds vernederd en beschimpt te worden, zonder twijfel een weerslag moet hebben op het verder leven van zo'n jongere, misschien gewoon afzijdigheid tot wrokgevoelens, toe, mogelijks haat...

Milos Forman observeert graag. Dat weten we al lang en met deze "Black Peter" weten we dat hij dat deed vanaf zijn eerste regisseurswerk.

De film is een kijk op het leven, van enkele jongeren onder elkaar, in het Tsjechoslovakije van de jaren zestig, nog voor de Praagse Lente maar reeds in de ban van twist en andere westerse invloeden.

Komisch om zien hoe onwennig ze waren in hun omgang met het andere geslacht, hoe weinig ze eigenlijk wisten en bovendien, in het geval van Peter, moesten optornen tegen een ouderlijk gezag dat hen geen privacy gunde en terzelfdertijd hen niet spaarde van pijnlijke kritiek.

Veel tempo zit er niet in de film maar vervelen doet hij eigenlijk niet want de scenes zijn zo eenvoudig, onderhuids humoristisch, met close-ups van mensen - vooral de meisjes in de ballroom - in hun natuurlijk gedoe, is de houding van de ouders onvoorstelbaar niet meer van onze tijd en zijn de twistnummers schitterend weergegeven.

Alle jonge acteurs goed in hun rol van onschuldige tiener.

De Tsjechoslovaakse film uit de jaren 60. Zo herkenbaar.

Drie verhaallijnen over vrouwen, niet bepaald echt gelukkig in hun beroep of in hun relatie en die de pijn van gebrek aan waardering of genegenheid ervaren.

Weinig opwinding, maar wel veel stille momenten die de kijker de tijd laten mee te denken met de geschetste toestanden. Hou er wel van.

Sober en met goede vertolkingen. Laura Dern en Michelle Williams voelen zeer goed hun rol aan, maar ook de jonge Lily Gladstone, als de paardenverzorgster, valt goed mee.

Vlotte en amusante komedie, destijds heel populair en nu met eerder schrale kwoteringen opgezadeld.

De film verveelt geen moment, noch in de grappige dialogen noch in de acties en is hij goed ondersteund door stuntman Belmondo, klassebak Niven en komiek Bourvil.

Het zit goed in elkaar en het inlassen van de strip vind ik zelf meesterlijk.

En nog dit : Oury heeft ook wel oog voor het detail. Zo spreken de treinbewakers een duidelijk herkenbaar "Belgisch, zeg maar, Brussels Frans". Amusant.

Zeer goede film beheerst door een werkelijk verbluffende Raimu, (Moet zowat de nummer 1 van de Franse film uit die tijd geweest zijn), optredend als de welbespraakte bedrieger, die spelenderwijs het vertrouwen van zijn goedgelovige slachtoffers wint en dankzij allerlei malafiede practijken een imperium uitbouwt.

Het verhaal wordt vlot gebracht waarbij de cineast de kracht en de persoonlijkheid die van Raimu uitstraalt ten volle exploiteert.

Film heeft het allure van een komedie maar wijst toch op het gevaar van een bedrieglijkje zakenwereld. Een link naar de Stavisky-affaire, waarbij bankiers en politici op corrupte, fraudeleuze handelingen werden betrapt en die in dat jaar heel wat opschudding in Frankrijk verwekte ?

Een film met een thema dat beslist nog actueel is.

Het is een schitterende Yves Montand, ondertussen reeds 20 jaar geleden overleden, die deze film op een hoger niveau tilt.

Natuurlijk is er ook Sautet's knappe manier van filmen en vooral alsdan vernieuwend camerawerk die reeds leidde naar pareltjes als "Les Choses de la Vie" en "Max et les Ferrailleurs".

Een veelzijdige Romy Schneider is een plezier voor het oog en ook Sami Frey stelt niet teleur in deze meer luchtige dan dramatische film.

In "La Femme et le Pantin" speelde Brigitte Bardot reeds als femme fatale in een op hetzelfde thema berustende film.

"Cet Obscur Objet du Désir" is natuurlijk een stuk sterker dan het filmpje uit 1959, maar Buñuels beste is het m.i. nu ook niet.

Blijft natuurlijk een interessante en bezienswaardige prent met typische ingrediënten die vaak in Buñuels films voorkomen : éénzijdige liefde, obsessie, sensualiteit, gebruik van symbolen en het scheppen van een vaak "obscure" sfeer en met deze keer een beetje thrillerallure er bovenop, zoals de film in verhaalstijl werd opgebouwd.

Fernado Rey is als altijd erg overtuigend en de Conchita's mogen best gezien zijn.

Mooie film over de teleurstellingen, verlangens en emoties van een jonge Brazialiaanse vrouw, boven al op zoek naar waar geluk. De rol wordt uitstekend vertolkt door Hermelia Guedes die heel goed de wispelturigheden, verdriet tegenover uitbundigheid, onzekerheid tegenover gedeciteerdheid, binnen haar zijn weergeeft.

Er zijn goede beelden van landschappen en de volksgemeenschap waarin de film zich afspeelt.

Een bijrol wordt vertolkt door João Miguel, die ik onlangs nog bezig zag in "Cinema, aspirinas e urubus".

Men kon geen beter acteur dan Olivier Gourmet aanduiden om die rol in te vullen van een man die voor zijn vak als het ware over lijken gaat om het einddoel te bereiken, geld laat primeren boven het sprankeltje goedheid dat in hem schuilt en werkelijk geen enkele affectie voor zijn gezin over heeft. De slotscène van het groepje gezinsleden die in complete onverschilligheid elk zijn dingetje doet is overduidelijk en toont werkelijk wat het hoofdpersonage daar heeft gecreëerd.

Ook een stevige beet in de hedendaagse productie- en consumptiemaatschappij.

"Zie je wel dat ik kan films maken en toch een goede huismoeder zijn", zegt Yoshiko en daarmee zet ze wel de toon voor het ganse gezin Haruno, waar ieder lid toch met iets bezig is dat hem of haar bovenmate boeit.

Daarnaast heb ik evenwel geen duidelijk verhaal of thema in deze "The Taste of Tea" kunnen ontdekken, wel aparte, voortdurend wisselende passages met één of meer gezinsleden of gewoon met beelden van de natuur of een trein of gewoon wat fantasie en, eerlijk gezegd, als het wat lang duurt en er valt geen diepere rode lijn te herkennen, dan gaat de "tea" toch wat minder smaken.

Lichtjes ontgoocheld, aldus, maar natuurlijk, niet afbreken. Massa's mooie plaatjes, beeldcomposities en toch enkele knappe en soms grappige of aandoenlijke momenten, zoals de filmvoorstelling, de ontdekkingen in opa's werkkamer (waarin weeral blijkt hoe ze met zichzelf begaan zijn)...

Natuurlijke, typerende en bijwijlen gevoelige komedie die wel meer biedt dan een zoektocht naar een verloren gelopen kat of is het niet zo dat iedereen in de Parijse wijk, La bastille, waar massaal afgebroken en gebouwd wordt, op zoek is naar iets, niet toevallig een waardige houvast in het leven ?

Het is duidelijk dat de toon van de film, weliswaar heel grappig uit de hoek komend, toch een sneer inhoudt naar de Parijse sloophamerpolitiek uit die tijd. Het bekende chanson waarbij Parijs vergeleken wordt met een blondje, bij wij iedereen graag vertoeft, lijkt mij dan ook aan het slot van de film eerder sarcastisch.

Genietbare film met goede vertolkingen.

Zag van Klapisch alleen nog maar uitstekende films : "L'Auberge Espagnole", "Les poupées Russes", "Paris"...

Doorheen het dramatische van het echtelijk conflict toch heel veel onderhuidse humor, niet alleen de voor haar onthutsende belevenissen van het dienstmeisje maar het ganse gedoe rond het echtelijk krakeel zijn op zich zelf fijntjes komisch.

Knappe film, vind ik, klaar en duidelijk opgebouwd en heel keurig vertolkt.

Dergelijk werk met gelijkaardige menselijke gedragingen zoudt ge ook vanuit Groot-Brittanië mogen verwachten, maar fijn dat het uit een land als Iran komt.

Goede film over het onrecht dat een individu kan worden aangedaan, de onverdraagzaamheid en de vriendjespolitiek die hierbij de kop opsteekt of ook nog welke pech kan men hebben om bij het uitoefenen van je functie op een wraakbeluste kerel met invloeden te vallen?. "Het past niet dat een schuldige poogt zijn onschuld te bewijzen..."
Sterke vertolkingen.

Julien Duvivier brlijft ook in zijn voorlaatste film trouw aan het film noir-genre.

Alle ingrediënten zitten er in : de misdadigheid, een zeker fatalisme, de femme fatale... en het zit uitstekend ineen, een geloofwaardig intrige op een paar kleine scriptfoutjes na, spannend en uiteindelijk goed vertolkt.

De zwoele sfeer van de romans van Françoise Sagan, die trouwens aan het script meehielp.

Vrij zijn, je zin doen, flirten...met mooie Catherine Deneuve, charmante Michel Piccoli en Roger Van Hool, die bij mijn weten nooit een andere genrerol heeft vertolkt.

Buitengewoon of diepgaand is het niet maar je kan je verzoenen met het mooie beeldwerk en de dromerige muziek, die toen in de Franse film erg in trek was. Eigenlijk hou ik er wel van maar dan bij voorkeur met "meer herkenbare" personages en toestandjes die aan de oppervlakkigheid ontsnappen, zoals de abortusaffaire die het moet doen met een "tout va bien".

Van Alain Cavalier zag ik alleen nog maar "Combat dans l'île", in strijd met wat de titel laat vermoeden, een eerder psychologisch drama met eigenlijk toch wel, inzake sfeer en personages ,enige gelijkenis met deze "La Chamade"

Toch een complex intrige, vind ik, dat naarmate de film vordert zijn geloofwaardigheid ziet afnemen, er voordurend nieuwe personages toevoegt, een wat horrorachtige aspect krijgt en mij uiteindelijk niet meer boeide zoals in de beginne.

Van het acteerwerk geen kwaad woord.

Had tijdens een groot gedeelte van de film een onbehaaglijk gevoel. Niet omwille van de kwaliteit van de film, want die is heel goed, wel omwille van het verschrikkelijke van het thema.

De film is een regelrechte aanklacht tegen het zinloze van de oorlog, rauw en intrigerend in beeld bracht en met een stel acteurs die heel knap werk leveren.

Fotografie en dialogen zijn uitstekend en het einde van de film bevat enkele schitterende scènes.

Onbegrijpelijk dat deze merkwaardige film buiten Frankrijk niet de appreciatie kreeg die hij verdiende.

Niet het niveau van "Les parapluies de Cherbourg", maar toch een heel goede "gezongen film", van het melodramatische genre en met alleszins een sterke en overtuigende cast.

Eigenlijk eens een verademing dergelijke muzikale film te beleven.

Niet de eerste en zeker niet de laatste film over het wel en wee van een bokskampioen, deze keer met Kirk Douglas in zijn beginjaren en zijn Hollywoodfaam reeds stevig uitbouwend, in een film die best goed is gemaakt.

De boksscènes met onze Kirk lijken mij wel redelijk onwennig maar voor de rest toch wel een inhoudelijk film : Als niet komt tot iet... is zowat het thema.

In de vamprol (genoot die faam ook in het echt in die periode) Marilyn Maxwell, waarvan heel weinig films gezien.

Tenslotte werpt de film ook een blik op de corruptie in de bokssport en de niet weg te cijferen macht van managers.

We hebben allemaal wel eens, op vakantie, een Flamenco-avond meegemaakt, maar deze knappe, gevarieerd opgebouwde documentaire, toont ons dat de kunst van het Flamenco dansen, niet alleen in de voeten maar vooral in het hoofd zit. Een hart-en-ziel-belevenis, een perfect aanvoelen van maat, ritme, kadans...
"La Chana" is het verhaal van een buitengewoon talent dat, door huiselijke en in de grond maatschappelijke (de dominantie van de man binnen het gezin toestanden niet tot zijn volle recht kwam.
De passie die deze vrouw bezielt uit zich in de manier waarop zij, nu nog, een uiterste perfectie eist van wie ooit maar even hoopt in haar voetsporen te treden en ook in de manier waarop ze in treffende bewoordingen haar levensverhaal uit te doeken doet.
Tenslotte is het live-optreden, zittend, en zonder veel repetitie, prachtig en aandoenlijk weergegeven.

Susanne Bier schotelt ons een erg onverkwikkelijk verhaal voor, maar terzelfdertijd een knap en stevig opgebouwde film.

Blijft ge een hele tijd met een onbehaaglijk gevoel zitten wat het onderwerp betreft, gaandeweg stijgt de appreciatie voor het filmische en uiteindelijk ruimt het nare plaats voor wat opbeuring. Er is toch iets goeds gebeurd...

Clint Eastwood zette met deze "Changeling" een zeer sterke film neer.

Het verhaal lijkt onwaarschijnlijk maar is toch op ware gebeurtenissen gebaseerd. Schandalig van het op mediabelust sukses van het politie-apparaat.

Goed script, knappe beeldvorming en uitstekende vertolkingen, inzonderheid van Angelie Jolie.

Genietbare Franse komedie.

Geen dijenkletser, wel genieten van de rustige, grappige romantische situaties en dialogen.

Acteurs keurig in hun rol.

Film blijft heel lang, te lang; in het "douce"-gedeelte hangen om dan, behoorlijk versneld , extreem in een ander uiterste te eindigen.

Natuurlijk begrijpen we welk soort vrouw Louise was - overigens gevat vertolkt door Karin Viard - maar enige verduidelijking ware wel op zijn plaats geweest.

Niet zo best gekend feit uit WO II, namelijk de Duitse inval in Tunesië met de voortzetting van hun jacht op Joden aldaar, hierbij de tweespalt tussen de Arabische en Joodse gemeenschp aanwakkerend en niet te vergeten de hulp die de Duitse bezetters kregen van de Franse overheid, hun Vichyregime getrouw.

De belevenissen van de twee vriendinen zijn mooi en gevoelig verhaald. Beide jonge actrices kwijten zich overigens uitstekend van hun taak.

Deze keer is het niet persé het verschil in godsdienstige overtuigingen die een jeugdige vriendschap in het gedrang brengt, maar de fanatieke bemoeienissen van een buitenlandse agressor