Opinions

Zowat 10 jaar na de Bevrijding opgenomen in de Marollen, de bij uitstek volkse buurt in het hartje van Brussel.

Lijkt aanvankelijk wat op een documentaire en heel vaak op familiaal, amateuristisch filmwerk met slechte synchronisatie maar het is een schitterend volks tijdsbeeld uit een periode waarin kinderen niet door jachtige ouders van school werden gehaald en later op de dag naar allerlei activiteiten werden gevoerd, maar gewoon de straat optrokken en zich amuseerden met een zelfgemaakt houten karretje, marbellen, voetbalden, desnoods met een blikken pot, de helling afgleden met hun kont op een stuk karton, kattekwaad uitspookten, letterlijk de kat de bel aanbonden en ook dikwijls te ver gingen in hun onbezonnenheid. Het was ook de tijd waar er geen sprake was van wasmachines maar van de wastobbe, waar sigaretten werden "gerold" en waar de krassende 78-toerenplaten op een nostalgische "His Masters Voice"-installatie luxe waren.

Het was niet beter dan nu, maar het is weg, alleen de romantiek is gebleven en dit wordt verbeeld in een schitterende slotscène.

Film met een eerder simpel verhaaltje, nochtans gebaseerd op een succesrijk toneelwerk.

Boeien kan het echt niet en veel lachen moet ge ook al niet doen, tenzij naar het einde toe wanneer onze ongelukkige bruidegom toch even het geluk aan zijn kant heeft en het toch weer mist gaat.

Mist finesse, ook in het acteren en eindelijk vond ik het huwelijksfeest, waarbij gebruiken en ook ontleding van uiteenlopende karakters aan de beurt komen, het meest genietbare..

Een vaudevilletje zonder woorden...

Dominique Deruddere doet ons kennis maken met de Koningin Elisabeth Wedstrijd.

Een jonge, gemotiveerde en gepassioneerde toppianiste worstelt met een gebeuren uit het verleden dat haar niet loslaat, ook niet tijdens de week in afzondering die haar optreden voorafgaat.

Soms wat thriller-mysterie-allure, maar bovenal een psychologisch drama.

Het is duidelijk dat hoofdrolspeelster Taeke Nicolai zich verbeten aspecten van het pianospel heeft eigen gemaakt, wat mede resulteert in een goede act.

Geen topfilm. Wel interessant maar mist iets. Misschien in zijn totaliteit wat overredingskracht.

Een misdaadkomedie met een beetje Hitchcock-allure maar heel hoge toppen scheert hij niet.

Uiteraard spanning maar ook romantiek en natuurlijk de gratie en charme van Audrey, deze keer in zee met de kwarteeuw oudere, toch ook charme te over hebbende, Cary Grant. Vakman Stanley Doonen wist best wie hij moest samenbrengen om de kassa met garantie te laten rinkelen

Na het sukses van "Captain Blood" serveerde regisseur Michael Curtiz onmiddellijk het populaire duo Errol Flynn-Olivia De Havilland opnieuw in een avonturenfilm, deze keer met een historische, maar weinig gekende, achtergrond (de Krimoorlog).

Als gebruikelijk is er een stuk romance, maar het zijn de actiescènes die indruk maakten en eigenlijk nog altijd.

Goede film, goed verhaald, geen blunders gevonden in het plot en knappe fotografie en Errol Flynn uitstekend in dergelijke rol.

NB : Een paar jaar later waren Flynn en de Havilland nogmaals de vedette in "They died with their Boots on", ook al met een spektakelscène als slot.

Kan in het begin amper boeien. Veel oppervlakkigheid en gelukkig komen er de animaties tussendoor die eigenlijk een verademing zijn en de politieke en economische toestand, met Groot-Brittanië als oppermacht, beter schetsen dan al wat er ondertussen aan geteutel werd gebracht.

Veruit het beste gedeelte van de film vormen de oorlogstaferelen waarbij stijfhoofdigheid, zeg maar onbekwaamheid, van de legerleiding, door Richardson voldoende wordt onderstreept.

Mist in zijn totaliteit ziel en eigenlijk vond ik de 1936-verfilming beter.

De film begint (en eindigt) met een mooie scène van op strand oefenende lopers. Ook de muziek van deze film is mooi en betekent een pluspunt. Daarnaast kan ik me alleen de reflectie maken dat in die tijd athletiek een sport was eigen aan de betere kringen. Het was amateurisme, voor de eer, en de betere kaste had tijd om zich voor te bereiden; de rest was murw van 't werken.

Voor de rest weinig spanning en echt meeleven met deze film zat er niet in.

Jammer dat de film niet over de ganse lengte het zeer goede niveau van het eerste uur aanhoudt, maar al bij al een geslaagde komedie van Nelly Kaplan (La "Fiancée du Pirate" uit '69 is haar eerste en best geslaagde langspeelfilm), die zich zelf een rolletje in de film toeëigent.

Heerlijke documentaire over het filmgenie, Charlie Chaplin.

De man die ons schatten aan uit het leven gegrepen filmschoonheid heeft nagelaten.

De man ook die, doorheen zijn wereldsukses, in opspraak kwam om redenen, zoals steeds, ingegeven door kleinzierigheid en afgunst.

Documentaire is opgemaakt in verhaalstijl. Geen getuigenissen, maar archiefbeelden en pakken filmfragmenten die je doen "smile"-en, onbedaarlijk lachen of die je uiteen rijten van diepe emotie. Ja, de slotscène van "City Lights" was er bij.

Bravo Yves Jeuland en Matthieu Amalric.

Bedankt Charlie.

Ijzersterke prestatie van David Gulpilil in een harde film die het universeel thema aansnijdt hoe mensen aan hun grond, gewoontes en geloof hechten en bij kolonisatie, bezettingen of wat dan ook als hun vrijheid wordt beknot, zich gaan verzetten.

Mooie fotografie in deze film die doorheen de miserie van de aboriginals wat natuurlijke lach brengt en ook een mooie, rustige soundtrack.

Zag reeds een 4-tal films met David Gulpilil, maar hier is hij toch het indrukwekkendst, al viel hij ook al op in 1971 in "Walkabout".

Ge kunt geen film bedenken met meer dwaze gags die als cliché gecatalogeerd staan, maar de opeenvolging van onnozelheden is zo fluks en verrassend dat ge er toch vaak moet om lachen.

Een succesformule destijds deze Charlots, mede omdat het nooit echt grof werd en vulgariteiten werden geweerd en het aldus voor iedereen toegankelijk was.

Charlotte krijgt een sermoen te verduren en Belmondo is zoals hij later vele rollen zal waarnemen, overtuigd van zijn gelijk en van zijn eigenwaarde.

Mogelijks staat hij nu voor een verrassing in deze pittige komedie, of moet ik zeggen monoloog, die Godard opdroeg "en hommage à Jean Cocteau". Uit vriendschap of dankbaarheid wellicht.

Het schijnt dat onze Jean-Paul niet aanwezig kon zijn op de nasynchronisatie, zodat we de stem van Godard te horen krijgen.

Film waarover ge uren kunt napraten en waarbij meningen sterk zullen blijven uiteenlopen.

Wat ge Buñuel echter nooit kunt aanwrijven is een gebrek aan ideeën en fantasie, zowel in het script als visueel.

Vind het een boeiend werk, heel origineel dat wel een zekere groep verwende beterbedeelden over de kam scheert, ook kritiek levert op de bureaucratie [(de motivering van de beslissingen van de chefs gingen in het lawaai verloren)] maar eigenlijk heel onze samenleving met een zekere belachelijke hypocrisie bedeelt.

De acteurs vind ik schitterend met Stéphane Audran als absoluut sluitstuk.

De opbouw, met steeds wisselende scènes (af en toe is er een macabere bij) houdt het levendig en eigenlijk is de humor, meestal de spot om de pech en de verwondering die ontstaat, een terugkerend item.

Zeker één van de aangenaamste Buñuels.

Avontuur en vooral romance in deze wit-zwart-film gebaseerd op een roman van Stendhal.

Best nog genietbaar, mede door het knap acteerwerk van Gérard Philipe en vooral Maria Casares, maar ook de decors en het eenvoudig en duidelijk script zijn pluspunten.

Small-town-people met hun passies en emoties, hun naijver en machtswellust en ook hun lage dunk over het zwarte ras in deze film waarvan het jaar er duidelijk opstaat en met een wereldploeg-cast.

Het is een film die ge vlotweg uitkijkt maar onderweg toch soms moet povere dialogen verwerken en het matig acteren aanvaarden van sommige toppers, zoals een Robert Redford die vlot naast zijn ook al weinig duidelijk getekende rol zit.

Het decadent sfeertje is wel goed getekend en de nothing-can-harm-us-Amerikaan komt ook goed uit de bus.

Niet groots, met de klassieke overacting goed vertegenwoordigd, maar stap daar over en geniet van de nog jonge Jane en Angie en van de altijd bijzondere Marlon Brando.

Pittige komedie met heerlijke, spitante dialogen en gezegden die volledig tot hun recht komen door de overtuigende vertolkingen van zowat alle acteurs.

Liefdesverklaringen, afwijzingen, eerlijke bekentenissen, nieuwe ideeën en voorstellen hebben alleen sekscombinaties als rode draad.

Plezierig om aan te horen hoe lesbische codes doorbroken worden, hoe vriendschap als jaloersheid wordt aanzien, hoe geaardheden worden becommentarieerd en hoe "Amy" zal blijven hangen...

Anderhalfuur "boeiend om aan te horen"-vermaak. Geslaagde film.

Gebaseerd op waar gebeurde feiten, maar toch maar een drukdoenerij om niets en bovendien erg sentimenteel.

Wel mooie beelden van de zee.

Dit is geen misdaadkomedie, maar een speelse film over een misdaad.
Lelouch op zijn best, waarbij humor, vooral in de bewoordingen, en ernstige allures van een politie-onderzoek elkaar afwisselen, de film vol steekt van verrassende wendingen en waarbij Serge Reggiani en ook wel Michèle Morgan effenaf schitteren.
Wat ik bewonder in de films van Lelouch zijn de eenvoudige, maar werkelijk natuurlijk vertolkte scènes waarbij dagdagelijkse handelingen als het ware tot leven komen en in de grond zo veel weten te vertellen over de personages. Typisch in deze film zijn de tafelgesprekken (voorbeeld : met Serge Reggiani, Jean-Pierre Léotard en Christine Laurent en ook deze met Reggiani en Michèle Morgan)
Ernst in de film is wel de opdracht van de politiek aan de politie om een oplossing in de misdaad te ensceneren die een bepaalde politieke partij, even voor de verkiezingen, in diskridiet brengt. Zou het kunnen ?
Wat de acteurs betreft, nog een woordje over Philippe Léotard, een acteur die doorgaans een bijrol vervulde, vaak, zoals hier, als adjunct van een commissaris, en dat steeds met veel charme deed.
Geen prijsfilm deze Lelouch, helaas, maar ik ben er fan van

Niet eenvoudig om een film anderhalf boeiend te houden met dit thema van twee oude mensen waarvan het samenleven extreem pijnlijk is. Toch lukt dit. In de eerste plaats door het effenaf schitterend acteerwerk van Jean Gabin en Simone Signoret, maar ook door de zeer geslaagde sfeerschepping. Knap werk. De afbraak van oude gebouwen als symboliek voor de absolute teloorgang van een huwelijk....

Vervolg op "La Gloire de mon Père" en op hetzelfde niveau, ook al gaat het exact om dezelfde personages, wat het verrassingselement wat vermindert, en is er toch wel te veel en te langdurig uitwijding over éénzelfde aspect, namelijk de perikelen rond de weg naar het verblijf, en wordt het ook wat karikaturaal.

Ik begrijp echter dat het hier om jeugdherinneringen gaat en het zal bij éénieder wel zo zijn dat bepaalde gebeurtenissen sterk zijn blijven hangen, in feite details, maar in het gemoed van de betrokkene de nodige emoties hebben uitgelokt. Emoties die, zoals hier, toelaten achteraf een beeld te vormen van wat er toen gaande was en ouders naar karakter en waarde in te schatten.

Mooie film.

Een paar dagen na het verpletterende "Tell Me Who I Am", deze "Les Chatouilles" die op een totaal andere manier, maar zeker ook erg indringend, het misdadige van pedofilie aan de kaak stelt.
Odette is een energieke, ambitieuze maar prikkelbare jonge vrouw die in haar dans de trauma's uit het verleden van zich tracht af te schudden maar daar niet voldoende in slaagt en beseft dat, net als een ander slachtoffer in de rechtbank verklaart, "alles van haar is afgenomen, haar zelfvertrouwen, haar eigenheid, haar leven..."
Twee fases in de film zullen mij best bijblijven. Ten eerste de houding van de moeder, een reactie van ongeloof en verdoezeling die helaas nogal wat voorkomt, maar van een moeder uitgaand des te erger en onbegrijpelijk. Karin Viard die gemakkelijk een uitdrukking van onverschilligheid en afstandelijkheid op haar wezen kan leggen, is daarin aan een goede vertolking toe.
En ten tweede hoe laf is het niet om een onschuldig en niets vermoedend kind in dergelijk misbruik mee te lokken. Op dat vlak zijn de scènes met het meisje, mooi vertolkt door Cyrille Mairesse en Pierre Deladonchamps discreet maar heel suggestief gebracht.
Film brengt in het slot nog wat cijfermateriaal waarbij de problematiek van kindermisbruik nog eens wordt onderlijnd.

Matig overtuigende film, naar een waar gebeuren, over de onmenselijke behandeling van geestesgestoorden.

Spreken de misbruiken en verwaarlozing wel aan, de echte strijd, ook buiten de kliniek, om orde op zaken te stellen, wordt heel zwakjes toegelicht, zodat ondermeer het slot van de film als "afgehaspeld" overkomt.

Van de acteurs steekt Dennis Hopper er bovenuit.

Heel veel films hier op Movie Meter van Henri Decoin, maar weinig ervan zijn ooit bekeken.

Een grootse cineast was Decoin ook weer niet en van hetgeen ik van hem zag beviel me eigenlijk alleen maar zijn "Les Inconnus dans la Maison" (1942).

Ook deze "La Chatte" is niet van een buitengewoon niveau. Het script vertoont soms hiaten die ge er maar moet bijnemen.

Het thema is natuurlijk interessant : de verzetsbewging tijdens WO II, de hardnekkigheid en trouw van de weerstanders, de inpact van menselijke gevoelens...

Overtuigende acts van vooral Bernard Wicky en Françoise Arnoul, actrice die ik voor het eerst bezig zag in een film waarin, geloof het of niet, Fernandel een ernstige rol vertolkte, en ook toen handteerde ze het spel met haar nylons, maar dan als verleidingstaktiek

Fris, klein filmpje.

Net als Louis zijn vakantietaak, een opstel "Wie ben ik, waar houd ik van en wat met de school ?" afleest.

'k Zou hem veel punten geven, al was het maar om zijn open, vranke taal.

Mooie tekening ook.

Interessant om eens dat gebeuren, dat destijds toch de wereldpers haalde, te zien heropgefrist.

Die straatgevechten zijn heel goed gebracht. Aan het switchen (in tijd en kleur) is het wel even wennen, zoals aan de vele namen, maar dat is sfeerschepping. OK. Goede film.

Komt onvermijdelijk als "minder" over dan de eerste film : filmtechnieken en scenario zijn niet meer nieuw. Toch had ik grote bewondering voor de knap gefilmde guerillagevechten. Maar toegegeven : iets te langdradig, rekening houdend met de eerste.

De film is één schets van mensen, hun karakters, hun verzuchtingen en ambities, hun spijt, kortom wat hun emotioneel bezighoudt.

Absolute verdienste van de film is dat alhoewel alles zich in een danszaal afspeelt, de cineast er toch in slaagt de aandacht van de kijker gaande te houden. Althans voor wie van het genre houdt en actievolle scènes kan missen.

Doorheen de film is de zuiderse, volkse dansmuziek nooit uit de lucht.

De jacht op een gestolen diamant. Meer dan dat stelt de plot van deze Franse komedie niet voor, maar....de film hield een grote troef in de handen om de massa naar de zalen te lokken namelijk een aantal idolen uit die tijd een nummer laten opvoeren : Sylvie Vartan, Johnny Hallyday, Frank Alamo, Eddie Mitchel, Nancy Holloway, Charles Aznavour.... Bovendien speelt Mylène Demongeot, Pierre Bellemaire e.a. zich zelf en is er nog Franck Fernandel, de zoon van zijn beroemde vader. De ogen heeft hij alvast perfect overgeërfd en natuurlijk l'accent marseillais.

Voor wie die tijd meegemaakt heeft, zit er toch een zeker genotswaarde in, zoniet.....

Drama's met als thema de intensiteit van de belijdenis van een godsdienst met daarbij vooral de tegenstellingen tussen de westerse en de arabische cultuur zijn er genoeg. Maar dit hier is een komedie met dat thema als inzet en toegegeven ik heb er flink om moeten lachen.
De beste momenten liggen beslist in het eerste stuk van de film, met als hoogtepunt de liefdesverklaring van Leila's broer én opposant, aan haar gesluierde geliefde, Armand..
Nadien blijft het toch nog grappig met scherpe replieken, allusies makend over alles en nog wat, maar er sluipen meer en meer banaliteiten in. Veelal in komedies van anderhalf uur als het thema wat uitgezogen geraakt.
Maar goed, het is koddig en om zijn originele aanpak en de betere passages, toch een goed rapport.

Amusant én dramatisch én teder en met twee schitterende acteurs als Simonne Signoret en Jean Rochefort.