Opinions

Wat een indrukmakende serie !

Boeiend van in het begin, vooreerst dank zij het uitstekende script dat al heel wat inzet om de de complexe werking van een kerncentrale voor de kijker enigszins begrijpelijk te maken en achteraf door even omstandig uiteen te zetten wat er door menselijke fouten en politieke incorrectheid mis ging.

Daarnaast, de natuurlijke schets van de regio waar de ramp plaats vond, de bevolking en afwisselend het aangrijpend verhaal van de onderzoekers, de uit hun woning ontzette burgers, de vele mensen die ingezet werden om verder onheil te voorkomen en de pijnlijke slachtoffers van het eerste uur. Dit alles, met kennis van zaken in beeld gebracht.

Jared Harris is de meest overtuigende van de vele uitstekende acteurs (Stellan Skarsgård moet amper onderdoen, en Emily Watson is er zoals steeds) in deze film die 's wereld grootste kernramp verhaalt en die meteen geen geruststellend gevoel over de vele kerncentrales, overal verspreid, achterlaat.

Merkwaardig is wel dat men nooit de juiste omvang van deze ramp, door de jaren heen zal kunnen inschatten.

Feit is wel dat Rusland de impact van de ramp altijd heeft geminimaliseerd en dat de rest van de wereld toen met vele vraagtekens bleef zitten. Ook daar was men voorzichtig en ik herinner me, als anecdote dan maar, dat toen ik in mei 1986 in de Moezelstreek even verbleef, het hotel bij elk gerecht nog een rauw slaatje toevoegde... Niemand raakte het aan.

Uitzonderlijk geslaagde serie. Nog veel te weinig bekeken, zo te zien.

Film spitst zich vooral toe op de moeilijkeden, hindernissen en ook tekortkomingen die de NGO ondervindt om haar doel te bereiken.
Terzelfdertijd is er ook wel een zekere sfeerschepping of hoe het er in het Afrikaanse land aan toe gaat en zo is bijvoorbeeld de verrassende slotscène wel betekenisvol (of hoe ook daar met leugen niet wordt gespot)
Ondanks het in de grond gevoelige thema is er weinig emotie. Alleen even de scene waarin Jacques telefonisch één van de toekomstige pleegouders inlicht over een 5-jarig jongetje
Interessant film die terloops toch ook weer de klasse van een Vincent Lindon onderstreept.

Uitstekende komedie. Pierre Richard en Gérard Depardieu ijveren sterk naast elkaar in deze film die vol steekt met grappige vondsten. Geen flauwe of cliché-achtig gedoe maar onderhoudend cinemawerk. Leuk vertier als ge daar van houdt vanuit een Franse hoek.

Flauwe vertoning. Wat een indringend verhaal had kunnen worden over het onrecht dat de oorspronkelijke bewoners werd aangedaan, draait uit op een suf, met cliché's volgestopt gedoe. Richard Wildmark loopt er bij als een John Wayne in een slechte dag en wie kan mij uitleggen wat die James Stewart-scène in de film kwam doen.

John Ford presteerde al veel beter en ik denk dat zelfs de fervenste liefhebbers van westerns hier hun gram niet halen.

Film uit 1970 die nog baadt in de puriteinse naiëviteit die de Amerikaanse komedie van de vorige decennia kenmerkte.

De verdienste van Kelly is dat hij twee Hollywood-grootheden samenbracht van wie het nog steeds een lust voor oog en oor blijft.

Vooral James Stewart is uitstekende in zijn grappig verbaasd doen wanneer zijn personage vaststelt dat er nog iets anders is in het leven dan dat wat hij tot nog toe wist. Daarom precies is het eerste half uur van de film het plezierigst en meest genietbaar. Daarna is het behoorlijk clichématig.

Ook Henry Fonda doet naruurlijk zijn duit in het zakje om de film op een aanvaardbaar niveau te brengen en meer dan aanvaardbaar is het eigenlijk niet.

Ze is realistisch en beroepshalve en familiaal sterk gemotiveerd, kijkt met ongeloof naar het voorstel dat haar wordt gedaan, voelt zich uiteindelijk gecharmeerd en boordevol goede intenties, ondergaat de diepe ontgoocheling tot enkel woede overblijft. Vele gevoelens die perfect door Emilie Dequenne worden weergegeven. Ze is het menselijk lichtpunt in deze film die aansluitend - en met duidelijke linken naar - met politieke toestanden in Frankrijk, nog steeds levendig en actueel.

Geen grootse film maar wel interessant omwille van het blootleggen van extreme gevaren in het politieke landschap met het meedogenloos opslorpen van de kleinste vorm van privacy.

Even dacht ik dat de film op een happy-end ging afstevenen maar uiteindelijk primeert toch de boodschap.

Visueel sterk, natuurlijk, voor zover ge van deze massale gevechtssituaties houdt.

Verschroeiend tempo wat het precies volgen nu niet bepaald vereenvoudigt, maar de schildpadstrategie was wel bijzonder.

Op het einde te Amerikaans, met die klassieke, voldane helden...

Japans melodrama uit de jaren 50, met niettemin mooie en tedere momenten die ontsnappen aan de meligheid van vele Amerikaanse producten uit die jaren.

"Ik wil geen dichteres worden. Ik wil vrouw zijn..." is zo'n gevoelig moment die in feite de essentie van de film uitmaakt.

De soberheid, de attente beeldvorming en keurige opbouw sieren de film.

Best genietbare film. De lage kwoteringen voor een film met 6 Oscars is te zoeken in het feit dat niet iedereen muzikale films lust.

Merkwaardig is dat het verhaal doorloopt in de uitstekende songs en variéténummers en wat de inhoud betreft, Bredero had gelijk: het leven is een showtoneel, niet alleen in de wereld van glitter en glamour, maar ook in de gevangenies, via de media-geilheid van het publiek tot in de rechtzaal.

Renée Zellweger is schitterend maar kreeg alleen maar een Oscar-nominate in de hoofdrolcategorie terwijl Catherina Zeta-Jones er één won als beste bijrolspeelster.

John Kander schreef de muziek en dat is de man die het bekende "Theme from New-York, New-York" schreef.

"La Chienne" (letterlijk : de teef), is een film die voldoende ingrediënten bevatte om bij het Franse publiek, in een periode van rauwe crisis, sterk in de smaak te doen vallen : de realistische tekening van een naief burgermannetje, de femme fatale en de masochistische profiteur, personage die heel dikwijls in de Franse film uit die tijd opduikt.

Renoir zette een poëtisch-realistische film neer die ondanks het dramatische intrige, plezierige momenten bevat. Ook het intro is origineel en smaakvol.

Knap werk met een dankbaar onderwerp, want ook de Amerikaanse remake van Fritz Lang, "Scarlet Street" uit 1945 was suksesvol.

Moet het herhaald dat Michel Simon een acteur "buiten reeks" was, maar ook Janie Marèse als Lulu en Georges Flamant zitten stevig en geloofwaardig in hun rol.

Het meisje durft haar geliefde bij haar familie niet voorstellen uit vrees voor tegenwerking.

Wanneer hijzelf ongevraagd die stap zet, blijkt nogmaals hoe zeer culturele verschillen liefde pijnlijk in de weg kunnen staan.

Mooie kortfilm, krachtig, sfeervol, met mooie weemoedige muziek en goede vertolkingen.

Kinderrechter Gabin ontfermt zich over kinderen die zich in moeilijke familiale omstandigheden bevinden en dreigen in het misdaadmilieu te belanden.

Sobere, wit-zwart film, die precies ouder lijkt dan hij is, en die een schets brengt van een jeugd, misbedeeld door het lot maar in staat tot een beter leven.

Jean Gabin is uiteraard de centrale figuur, met zijn mensenkennis, zijn sociale ingesteldheid en zijn filosofische overwegingen al moest hij (en de cineast) toch weten dat men best geen alcohol schenkt aan een zwangere tiener.

Film met een mooi gekozen titel ontgoochelt toch wel een beetje : hij valt nogal kort uit, is af en toe onduidelijk in het verhaal en heeft de neiging nogal karikaturaal te zijn in de uitbeelding van meerdere personages.

Eenvoudig, sober en toch met een uitmuntende visuele en narratieve uitdrukkingskracht.
Een (melo)drama dat hoe dan ook onder de huid kruipt, doorspect met enkele heel mooie, tedere scènes (de scène in het bootje).
Wanneer Otama de ongewenste avances van haar baas aan Mohei vertelt, maant hij haar onmiddellijk aan om hierover te zwijgen want...dit respect is ze als dienstmeid aan haar werkgever verplicht..., waarmee Mizuguchi, zoals meer, standenonderscheid en ondergeschiktheid van de vrouw naar voren schuift.
Film gaat zeker ook niet voorbij aan aspecten van het zeventiendeeuwse maatschappelijk leven.
De merkwaardige, ietwat nerveuze soundtrack - komt soms eerder als geluid dan muziek over - zal ook uit die periode of van vroeger dateren, meen ik.

Keiharde maar uitstekende film over het drugsmilieu, overtuigend vertolkt.

Meerdere echt knappe en boeiende scènes - niet noodzakelijk de geweldscènes - in een goed opgebouwde film.

Toch wel gedateerde film over de aanpak van de opvoeding van verstandelijk achtergestelde kinderen.

Typisch voor dergelijke Amerikaanse films met een gevoelige en menselijk onderwerp is wel dat ieder personage het goed meent maar dat de visies verschillen en dat naar het einde toe alles wordt uitgesmeerd onder een gemeenschappelijke noemer.

Verdienstelijk is wel dat de film niet oversentimenteel wordt en dat romantiek niet aan de orde is, waarvoor ik even wel vreesde.

Hoe dan ook een verdienstelijk werk over een pijnlijk gegeven.

Judy Garland, op het einde van haar filmcarrière, krijgt de sympathieke kaart toegeschoven en kwijt zich behoorlijk van haar rol en laat nog even haar zangstem horen.

Fiona Maye is een workaholic, die met vele overgave en ernst haar belangrijke taak van rechter op zich neemt en in een zaak, van geloof en leven, een vertederende passage in haar leven meemaakt.

Emma Thompson is zonder meer verbluffend in haar rol, waarop ze had aangedrongen om te mogen vertolken, in deze film die de relatie ouder-kind uitzonderlijk scherp naar voren brengt.

Knappe film.

Het meisje Sarah lijdt onder haar handicap, legt zich allerlei morele verplichtingen op, zondert zich af in haar stille wereld en stelt zich uiteindelijk erg introvert aan. Een relatie met haar zit dan ook vol hindernissen.

De vertolking van deze moeilijke rol - het moet geloofwaardig blijven - wordt overtuigend waargenomen door debutante Marlee Matlin die dat met veel overtuiging doet in deze film die helaas in het mondeling herhalen van wat met tekens werd uitgedrukt toch wel een handicap vindt.

Verder verwijt ik de film toch ook wat sentimentaliteit en op een cliché wordt er nu ook niet gekeken.

Volledig raken deed hij mij eigenlijk niet.

Behoorlijke thriller, niet bepaald echt origineel en grotendeels drijvend op het acteren van Ed Harris.

Vond dit beslist een goede detective story al vind ik het einde een beetje chaotisch.

Doorheen de film dacht ik af en toe dit is een verbeterde en gewaagder Hitchcock.

Wat ik altijd aardig vind in zo'n films, al zij het ondertussen erg clichématig geworden, is de soort rivaliteit tussen de privé detective en de officieren van politie en meestal zijn deze laatste dan de antipathieke want "our boy" heeft doorgaans de glamour en de zaak ook bij het rechte einde.

Jack Nicholson is als zo goed als altijd outstanding.

Bijzonder filmdocument, wat ge eigenlijk steeds van Fassbinder mocht verwachten.

Ironisch, troosteloos en cynisch dit verhaal dat hier wordt opgedist.

Fassbinder blinkt weer uit door een resem van ongewone toestanden, verrassend extreme houdingen van zijn (expressieve) personages en door de zorgvuldige beeldcomposities. Op een verrassing steekt het niet en dat hij graag met de toeschouwer speelt is hier wel duidelijk, want het is niet de eerste keer dat hij de kijker in het slot met minstens één grote vraag achterlaat.

Een goed verhaal, met historisch-legendarische achtergronden, een knappe mise-en-scène en een stevige rolinvulling leiden naar een goede western, in kleur.

Alle ingrediënten van het genre zijn aanwezig, de finale battle inbegrepen en wat te waarderen is dat het allemaal ook voor de neutrale kijker (dit is de niet-gepassioneerde western lover) aanvaardbaar en genietbaar is.

En John Wayne, de man die in geen enkele rol naast te kijken valt, is ook nu nog in goede doen en heeft beslist nog een goede punch in huis.

Bijna 50 jaar oude muzikale familiefilm die het nog altijd doet.

Spijtig dat de film na de charme van het eerste uur wat wegzakt in clichématig slapstick gedoe.

Natuurlijk is er de sympathieke Dick Van Dyke, in die tijd razend populair en gevraagd voor dergelijke films en komt ook Benny Hill, even populair voor zijn TV-shows, maar zelden in een langspeler gezien zijn duit in het zakje doen en is er zelfs Barbara Windsor, voor wie vertrouwd is met de "carry on"-filmpjes, die in haar korte deelname toch een klassieke licht aangebrande opmerking niet kan laten.

Niet te vergeten dat de film ook cinematografisch best genietbaar is, maar dat de muziek en de songs, alhoewel genomineerd voor Oscars, toch geen onvergetelijkheid opleverden.

Enigszins voorspelbare, niet echt originele film, over gezinsproblematiek en overspel.
Wel best geacteerd maar de gemoedelijke oppervlakkigheid waarmee alle problemen plots van de baan worden geveegd en er een happy end wordt gebracht, doet de film wel echt degraderen.

Een jonge vrouw keert terug naar het Afrikaanse land waar ze, als enig dochterje van een koloniaal echtpaar, haar jeugd doorbracht en de film is dan ook, op het begin en het slot na, volledig gewijd aan die periode.
Naast een zekere band die ontstaat tussen het kind en de boy van de familie (tenslotte is hij veruit de voornaamste die ze zich herinnert), is de sfeerschepping rond de maatschappelijke verhoudingen tussen blank en zwart toch het hoofdthema van deze film die op één scene na een rustig verloop kent.
De dominantie van blanken, de afstandelijkheid en de opgelegde onderdanigheid van de zwarten wordt duidelijk, zonder echte extreme, schokkende beelden benadrukt. Een scène als typisch voorbeeld is de zwarte vrouw die geduldig op de grond, naast het bed, wacht op haar baas, wel beseffend dat ze voor andere doeleinden straks wel in dat bed zal liggen.
Goede film, wellicht te rustig gebracht - en mogelijks dus waarheidsgetrouwer - om meer kijkers te lokken en te imponeren.

Verrast mij toch wel dat deze dorpsmentaliteit in Frankrijk wordt neergepoot. Lijkt mij eerder Angelsaksich, maar dan in de 19de eeuw.

Voor de rest veel te zoeterig. Vele personages zijn onecht en karikaturaal.

Heel goede biopic die naast het wonderlijke verhaal van deze zwarte entertainer, ook aantoont hoe belangrijk het circus destijds was in het amusementsleven maar vooral hoe sterk het racisme en de vernederingen leefde.

Knappe opbouw zonder verslappingen. Kijkt vlot weg en kan bogen op uitstekend acteerwerk met naast de ondertussen overbekende Omar Sy ("Intouchables"), ook een goede James Thierrée als clown Footit en alweer ook Olivier Gourmet.

Dat er in dergelijke onderwijsinstellingen zowel bij leerlingen als onderwijskrachten, machtsgroepen ontstaan is wel duidelijk maar daarom moet dit thema niet worden uitgewerkt aan de hand van dergelijk flauwe film.

Slecht en ongeloofwaardig script, zwakke en niet te vatten karaktertekening, om over de uitdrukkingsloze acts nog te zwijgen.

Had pech naar dit te hebben gekeken.

Behoorlijke TV-film over een familiedrama. Valt wat lang uit, maar houdt toch wel een zekere spanning erin tot het laatste.

Opvallend is de goede acteerprestatie van de jonge Eva Lallier, nog maar luttele jaren in de filmwereld.

Ook anderen, zoals routiné Daniel Russo, overtuigen in hun rol.

De aanwezigheid van drie Franse topacteurs kan de zwakte van deze al te lange film niet redden.

Er komt nooit echte vaart in, het intrigue vloeit niet ineen, steekt vol clichés, is behoorlijk ongeloofwaardig en boeit op geen enkel ogenblik.

Depardieu in de moeilijke rol van de impulsieve, furieuze, jonge crimineel brengt het er nog het best van af.

Het is genieten geblazen van komiek Fernandel, in een van die rollen die hem het best lagen, die van dorpsfiguur in één van die "plus beau village de France" (Clochemerle is wel een fictieve) waar hij, naast de pastoor, de burgemeester, de veldwachter en de plaatselijke lichte deerne, om allerlei redenen de meest besproken inwoner is.

Grappige toestandjes, pittoreske gezegden en dialogen en de mimiek van Fernandel zorgen voor plezierige scènes, zoals deze waar hij op het gemeentehuis om een kaart van "nietwerkende- en bijstandgenietende" (de enige in het dorp) komt vragen of deze waar hij zijn spaarcenten naar de bank brengt of deze waar hij de veldwachter voor de zoveelste keer bepraat.

Een plot afgestemd op een komedie, zonder zwaarwichtigheden, waar maar eventjes politiek en Kerk worden aangeraakt, en die zorgt voor anderhalf uur zorgeloos vertier.