Opinions

Treurige film over schrijnende toestanden in Istanbul. Er is een hoge werkloosheid onder de Turkse bevolking die ook nog eens dreigen uit hun huis gezet te worden omdat de huizen plaats moeten maken voor dure appartementen. En dan zijn er nog een hoop Syrische vluchtelingen die de baantjes van de Turken "inpikken" omdat ze voor een veel lager salaris willen werken. We zoemen in op een Turks echtpaar waarvan de man een baan terug "pikt" van een Syriër door voor het zelfde salaris als de Syriër te werken. En daarmee maakt hij zich niet geliefd. Niet bij de Turken en niet bij de Syriërs. Op zich een boeiend onderwerp dus, maar de film is helaas wat saai en afstandelijk gemaakt, meer als een soort documentaire. En door die afstandelijkheid raak je als kijker helaas niet echt betrokken bij de schrijnende situatie. Al zal de film best realistisch zijn voor hoe het er daar aan toegaat. Zo komt het althans wel over.

Gezien op tv.

Safe haven is de titel van de film, maar je kan die titel ook gebruiken als een omschrijving van de film. Een veilige niets aan de hand film die saai en voorspelbaar door kabbelt. Althans vooral in het begin. In deze periode van zijn carrière ontmoette een groot regisseur Lasse Hallstrom zijn "foute" vrienden in Amerika. En kennelijk hadden die hem zo in de tang dat hij sterk geadviseerd werd om slechte over-Amerikaanse films te gaan maken. Het eerste deel van de film is al niet erg best, maar het einde is pas echt slecht. Met die laatste scene vond ik het zelfs onwaarschijnlijk dat scenarioschrijvers van dit kaliber kennelijk de kans krijgen om te mogen schrijven voor een film. Of is de scenarioschrijver dezelfde persoon als de geldschieter? Dat moet dan haast wel. Ik had de film overigens ook al eens eerder gezien, en heel in de verte kwam hij me ook wel een beetje bekend voor in enkele scenes. Maar eigenlijk was ik de film toch vooral al vergeten. En hopelijk gebeurt dat na deze tweede keer kijken ook weer snel.
En tenslotte heeft die slechte scenarioschrijver ook nog een enorme blunder gemaakt. Als de originele echtgenote uiteindelijk zijn vrouw weer ontmoet na zijn zoektocht noemt hij haar Katie. Terwijl hij haar toch zou moeten kennen onder haar echte naam Erin. En de rest van de film blijft de vrouw zich trouwens voor het gemak ook maar Katie noemen terwijl ze na dat einde met haar man verder weer gewoon Erin zou kunnen heten. En dat zou ook meer voor de hand liggen. Waarom zou je je schuilnaam blijven gebruiken?

Film over cultuurverschillen tussen mensen uit Singapore en Nederlanders. Een jongen uit Singapore heeft een relatie met een meisje uit Nederland en krijgt dan plotseling zijn ouders op bezoek. En daarom moet hij allerlei rare uitvluchten bedenken om zijn relatie te verbergen en een goede indruk op zijn ouders te maken. Een leuk en boeiend verhaal met vaak mooie en herkenbare beelden uit Rotterdam en omgeving, maar ook vaak warrig verteld met een hoop personen waarvan ook niet altijd even duidelijk is wat hun rol nou eigenlijk in het verhaal is.

Een documentaire door Wim Wenders en de zoon, over zijn vader en fotograaf Sebastiao Salgado. Een bevlogen man die aanvankelijk vooral de menselijke ellende in de wereld vastlegt en daar uiteindelijk zo gedeprimeerd van raakt dat hij en zijn vrouw naar een nieuwe uitdaging op zoek zijn gegaan. En die hebben ze gevonden in de natuur. Door vele hectaren bos te planten in Brazilië op een gebied dat eerder door de mens vernietigd was, bloeit er weer nieuw leven maar tegelijk ook hoop dat de wereld toch nog te redden valt. Veel symboliek dus en heel veel erg mooie foto's. Soms is de film wat langdradig en mag hij hier en daar wel wat korter, maar aan de andere kant is hij ook indrukwekkend en weet hij je wel aan het denken te zetten. Als de mens maar met respect voor de natuur omgaat en het niet naar zijn eigen hand wil zetten is de natuur, de dieren en de mensen om je heen ook goed voor jou. Dat klinkt als een open deur, maar is het helaas in de praktijk niet.

Een vluchtelingendrama over het leven van een illegale die moet zien te overleven en uit de handen van de politie zien te blijven. Daar zijn al meer films over gemaakt. Maar dat zijn meestal hele serieuze en vaak schrijnende films. Deze heeft een wat meer lichtvoetige toon en er zitten zelfs vaak komische stukken in. En dat is helemaal niet erg. Het is een prima film die ook lekker wegkijkt en met name de twee hoofdrollen dragen de film. Ik zou hem normaal 4 sterren geven als er niet van die knullige foutjes in het script hadden gezeten. Soms lijkt de film gewoon een paar stappen over te slaan om van de ene in de andere scene te komen. En dan mag je er zelf maar bij verzinnen wat er in de tussentijd gebeurd zou kunnen zijn. Het meest opvallende moment was het plotselinge feestje van de vrijwilligersclub. Daar zaten mijn vrouw en ik elkaar inderdaad aan te kijken van waar komt dat feest vandaan, en waarom zitten die illegalen, en zelfs de oom, daar ook bij? Alsof ze allemaal heel goed met elkaar bevriend waren al die tijd. Het komt echt zo over dat er om wille van de lengte een aantal belangrijke scenes verwijderd waren, maar dat ze deze scene toch graag wilden bewaren omdat het nou eenmaal wel een hele leuke scene was. Maar voor de film klopt er helemaal niets van. En dat is toch jammer. Zeker als je terugdenkt aan een best leuke en goede film.

Sans toit ni loi is een speciale film voor mij. Het is één van de eerste films waardoor ik het fenomeen speelfilm zo ben gaan waarderen. En één van de eerste die ik destijds van tv had opgenomen op video en nog vaak heb bekeken. Nu heb ik dan eindelijk de officiele dvd gekocht en kan ik de film ook in goede beeldkwaliteit bekijken. Waardoor die overigens wel veel meer low-budget overkomt. Sommige scenes lijken met een gewone video camera opgenomen te zijn. Maar feit is, dat ik het ook nu, na al die jaren, nog steeds een heel erg mooie film vindt over de laatste dagen van een zwerfster in Frankrijk. Het is ook een mooie roadmovie die een mooi beeld geeft van Frankrijk en zijn landschappen. Maar wat me ook nu weer opviel, is dat de film zo mooi opbouwt. In het begin heeft het zwerven allemaal nog best wel iets romantisch en avontuurlijks, maar gaandeweg wordt het toch wel duidelijk dat het eigenlijk allemaal helemaal niet zo'n pretje is.

Tenslotte wil ik nog vermelden dat de dvd twee hele interessante bonussen heeft. Een documentaire met de maakster en een aantal spelers achttien jaar ná de film. En een interessante documentaire over de Poolse componiste van de muziek en de 12 "travellings" die verwerkt zijn in de film.

Tsja, op dit moment 12e in de top 250. Een film over de opkomst en de neergang van een gangster. Het eerste deel gaat nog wel, al is het erg rechtlijnig en heeft de film niet veel extra's te bieden wat een goede film echt goed maakt. Maar het kijkt nog lekker weg en weet nog wel enigszins te boeien. Op dat moment nog drie sterren. Een kleine voldoende. Echter als het met onze gangster wat minder begint te gaan, gaat het ook met de film zelf helaas een heel stuk minder goed. Met als dieptepunt het belachelijke einde. Alhoewel de film uiteraard ook niet onder zo'n einde uit kon. Anders zou de voorspelbaarheid aangetast worden. En dat mag natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Ik heb alle Warmerdams gezien. En dit is zijn meest recente. Ook weer in de herkenbare stijl en met vele bekende gezichten. Weer een boeiend verhaal, al had het wel beter uitgewerkt mogen worden en meer overdacht (Hoe was Mertens ineens in de kofferbak terecht gekomen? Waarom moest de hoer uit Culemborg mee? ), en leuke herkenbare dialogen. Ook weer niet zijn leukste of beste film, maar gewoon goed. Gedegen vakwerk in een herkenbare stijl.

Overigens had deze film ook wel wat weg van een klucht. Die ook vast goed als toneelstuk te herschrijven is.

Vanmiddag met mijn moeder van 85 bekeken. Op tweede kerstdag zoals het hoort. Een moeilijk te beoordelen film. Het verhaal is natuurlijk inmiddels behoorlijk uitgekauwd. Maar dit was wel de eerste speelfilm van Scrooge. En dus toen nog nieuw voor de film. DE versie die ik had was ook ingekleurd, maar dat was niet storend. Er wordt zwaar overdreven geacteerd, maar dat hoort natuurlijk ook bij 1935. Dus je mag hem niet vergelijken met films van tegenwoordig. En ik denk dat het voor die tijd een goede film was. Het liep allemaal wel lekker en zag er ook relatief goed uit. Maar tegenwoordig kun je dus echt niet meer met dit soort films aankomen. En daarom zijn er door de jaren heen waarschijnlijk ook nog zoveel meer versies van deze film gemaakt.

Film over een jeugdgevangenis in de jaren 70. Er zit nauwelijks een verhaal in. Het is eigenlijk vooral een opsomming van zinloos geweld, machtsmisbruik en vernederingen door het personeel en de jongens onderling.

Zinloze maar vooral walgelijk slechte film.

De grootste troef van deze film is het verhaal. Want de acteerprestaties van de hoofdrolspelers zijn maar heel middelmatig. De relatie tussen de nieuwe en de oude rechercheur had een stuk beter opgebouwt kunnen worden. En ook de privélevens hadden veel beter uitgewerkt mogen worden. Nu is de film heel erg Hollywood-cliché met zijn semi-filosofische prietpraat en de emotionele diepgang van het niveau keukenmeid. En dat staat in zwaar contrast met het verhaal van de seriemoordenaar. Want dat is wel boeiend van het begin tot het einde en is ook heel erg geïnspireerd geschreven. Dat verhaal maakt dan ook dat deze film wel de moeite van het kijken waard is. Ik heb me wel geërgerd aan de belichting. Een groot deel van de scènes was veel te donker om de interessante details goed te kunnen zien. En de hoeveelheid regen was ook belachelijk. Als het dagenlang zo hard had geregend hadden we op een gegeven moment toch wel eens delen van een ondergelopen stad mogen zien.

Film over een sociaal arme alleenstaande moeder en haar 15 jarige zoon die ook nog eens gepest wordt op school. Het is een droevige film. En eigenlijk had het ook een hele mooie film moeten zijn. Alle elementen zijn er op zich wel. Maar het verhaal is te onsamenhangend en gaat niet diep genoeg. Daardoor weet de film emotioneel niet voldoende te raken. En dat is nou juist waar deze film het van zou moeten hebben.

In het racistische Amerika van 1964 loopt een 14 jarig wit meisje weg van huis samen met haar zwarte huishoudster. Ze worden in een plaats een eind verder opgevangen in een huis bewoond door drie onafhankelijke zwarte zussen. En die houden zich in leven met het houden van bijen. Het houden van bijen is altijd een erg mooi element in films. Ik ken er inmiddels meer waar het bijen houden ook een belangrijke rol in de film speelt. En ook hier werkt het weer erg mooi. Verder is het in de basis ook een mooie film met een mooi verhaal. Maar helaas is de film wel erg ver ondergedompeld in een dikke laag Hollywood drama en sentiment. En die laag wordt naar het einde toe zelfs zo dik dat ik maar eens in huis moest gaan zoeken of ik niet ergens een teiltje had. Héél erg jammer, want de film had best wel eens een pareltje kunnen zijn met een andere regisseur en een minder commerciële benadering.

Het is mij een raadsel waarom ik de titel van deze film zo goed ken. Als je zegt The secret life of dan zeg ik automatisch Walter Mitty. En ik snap echt niet waarom. Dit was de eerste keer dat ik deze film gezien heb. Het verhaal komt me ook niet bekend voor. En het is toch ook geen super beroemde film of kaskraker. Toch?

Ik heb ook nog gedacht dat er misschien nog een liedje is dat zo heet. Maar op google kom ik alleen maar deze film tegen en nog een film met dezelfde titel uit 1947 met Danny Kaye. Misschien was die heel beroemd destijds.

Hoe dan ook, ik heb deze film nu dus voor het eerst gezien. Hij gaat over iemand die foto's bewerkt voor het tijdschrift Time. En die persoon moet op zoek naar een fotonegatief voor de voorkant van het laatste tijdschrift dat Time nog uitgeeft. Een leuk verhaal met vaak bijzondere en absurde wendingen. Soms wel erg vergezocht en onwaarschijnlijk. Maar het blijft leuk. En daar gaat het ook vooral om in deze film. Dát en de vaak erg mooie vormgeving. Toch had ik ook ergens meer verwacht van deze film. Waarom ken ik die titel dan zo goed?

De film nog eens bekeken. Hij kwam me nog steeds goed voor de geest. En dat is toch een teken dat de film de vorige keer wel indruk gemaakt had. Vorige keer was ik kennelijk gevallen over de acteerprestaties. Dat heb ik nu helemaal niet meer. Ik vond nu eigenlijk dat er zelfs best goed geacteerd werd. Het blijft wel een erg triest verhaal met een vreselijk einde.

Dit is verreweg de minst interessante film van Woody Allen die ik tot nu toe heb gezien. Het is alsof ik naar een saai toneelstuk over familieperikelen heb zitten kijken. Ik herken er ook helemaal geen Woody Allen film in. Afgezien van het relatie geouwehoer, waar Woody Allen patent op lijkt te hebben. Maar deze film had eigenlijk door iedereen gemaakt kunnen zijn. Daarnaast is het ook nog eens een heel erg oppervlakkige film die me nergens wist te raken. Gelukkig heb ik al heel veel films van Woody Allen gezien. Nog zo'n film als deze, en ik had geen andere films meer hoeven zien van Woody Allen. Dan was hij gelijk uit mijn lijstje van interessante regisseurs geschrapt.

Ik lees hieronder dat deze film met Interiors vergeleken wordt. Interiors heb ik een half jaar geleden ook gezien, maar ik herinnerde me hem niet meer. Blijkt dat ik die film ook 1.5 ster gegeven heb om vergelijkbare redenen als deze film. Ik ga dus kennelijk meer voor de humor in Woody Allen films.

Wel een lekkere vage film met een nogal dubieus verhaal, maar met een geweldige Patrick Dewaere in de hoofdrol. Zonder hem weet ik niet of ik het zo'n goede film gevonden had. Het verhaal rammelt in ieder geval aan alle kanten. Maar de sfeer is heerlijk Frans. Mooie auto's waar niet al te zuinig mee omgegaan wordt en een hoop geschreeuw.

Een bijzondere film. Een vage film. Toch ook wel grappig. Over een serieuze man. Maar niemand neemt hem serieus. Maar de film heeft zeker wel wat.

Een film over zeven psychopaten. Het is een behoorlijk absurde film met vooral hele grappige dialogen en leuke humor.

Ongeloofwaardig en uiteindelijk ook nog eens teleurstellend. Een man heeft kennelijk een gevangenis verleden, maar waarom wordt nooit bekend. Verder heeft hij een vrouw en een dochtertje van zeven. Hij krijgt een baan als nachtwaker bij een autofabriek. En in zijn vrije tijd gaat hij in zijn eentje op pad om te jagen. Daar gaat het begin van de film over. Op een dag komt hij thuis van zijn werk en dan blijken zijn vrouw en dochtertje dood geschoten te zijn bij een betoging. Waarschijnlijk door de politie. En daar wordt de film ongeloofwaardig. Hij zit al drie uur op het politiebureau omdat hij niet weet waar zijn vrouw en dochter zijn en dan krijgt hij na wat aandringen doodleuk te horen dat zijn vrouw is doodgeschoten. Over zijn dochter weet de politie niets. Maar maak je geen zorgen, zegt de agent zelfs nog. Je zou denken dat de man in shock is na zo'n bericht. Maar nee, hij reageert nauwelijks en wil hooguit weten waar zijn dochtertje is en gaat daar ook nog een beetje naar op zoek, totdat hij ook haar een paar dagen later op het politiebureau mag identificeren. Allemaal heel kil en afstandelijk benaderd. En dan, uit het niets, schiet hij van grote afstand een politieagent dood. Later blijken het er trouwens twee geweest te zijn. Werkt rouwverwerking in Iran zo, ga je je dan bijna afvragen. De tweede helft van de film is weer helemaal anders. Op de een of andere manier, hoe is weer een raadsel, weet de politie wie de dader is en gaat achter de man aan. En zo verdwalen twee agenten, met de man inmiddels als gevangene, in het bos. Ook allemaal weer zo amateuristisch en ongeloofwaardig. Met een nog ongeloofwaardiger verloop. En zo eindigt de film ook nog eens op een teleurstellende wijze. Overigens vertelt zijn vrouw in een soort van flashback op een gegeven moment ook nog eens dat hun dochter niet van hem is, maar dat mag hij nooit te weten komen. Dat is nogal een bijzondere onthulling lijkt me, die ook helemaal uit het niets komt, maar daar wordt voor het gemak verder ook maar niets meer mee gedaan in de film. Tsja, wat moet je daar toch mee?

Horror is niet echt mijn genre. Dit is echter wel een heel beroemde horror die ik héél lang geleden al eens had gezien. Ik herinnerde me nog vooral de man die heel lang moest komen rijden om vervolgens gelijk wanneer hij arriveert te worden vermoord. Vond ik zo'n ondankbare rol. Maar nu ik hem weerzie valt dat allemaal wel mee. Toch is het maar een heel matig verhaal eigenlijk dat het vooral moet hebben van de suggestieve spanningsopbouw. (Zoals in zoveel horrors, voor zover ik daar over kan oordelen).
Maar bovenal komen de karakters me niet geloofwaardig en overtuigend over. En vind ik zelfs Jack Nicholsen hier irritant overacteren, met name tegen het einde. Deze film kan weer voor lange tijd de kast in.

Nadat zijn vrouw gestorven is, gaat een man met zijn dochtertje en een tante naar het afgelegen Newfoundland. Daar liggen hun wortelen en willen ze opnieuw beginnen. Het is ook daar waar oude familiegeheimen weer opduiken en nog vele andere verhalen. De film is best boeiend en heeft over het algemeen ook een mooie en onheilspellende sfeer, ondanks dat het er toch ook aangenaam kan zijn. Het enige echte minpunt aan de film is dat er teveel verhalen zijn in de film, en daardoor mist de film diepgang en komt er een hoop uit het niets langs waaien om weer even snel te verdwijnen. En dat terwijl er een hoop boeiends gebeurt. Als ik mag kiezen tussen een langere film of wat minder maar beter uitgediepte verhalen in de film, zou ik voor de langere film kiezen. Of een miniserie. Want nu vloog het toch allemaal voorbij en was daar ineens de aftiteling. Ik had best nog wel langer willen genieten van deze film.

Film begint wel grappig. Over de Marokkaan zoals de Nederlander hem graag ziet. Later wordt de film wel wat serieuzer en kakt ie ook wat in. Maar hij blijft toch wel lekker wegkijken. En er zitten leuke grappen in.

Ik ging onvoorbereid naar deze film kijken en met een titel als deze had ik al wel het vermoeden dat hier om de maffia zou gaan. Maar ik dacht aanvankelijk dat het over een lokale maffiafilm ging. Dat is weer eens wat anders. Maar de film ging veel verder. Het ging dus over het leven van een meisje die de maffia wilde ontmantelen. Een boeiend verhaal en mooi verfilmd.

Erg Amerikaanse cliché film over twee vrienden op middelbare leeftijd en hun "problemen" met sex en dat soort zaken. Een film die ik eigenlijk helemaal de grond in zou boren, ware het niet dat ik toch ook moet toegeven dat ie ondanks z'n twee uur toch erg makkelijk wegkeek en dat de twee hoofdpersonen wel sympathiek en met humor acteerden. Het gegeven over de wijn was wel erg leuk als onderwerp van de film. Maar het bleek uiteindelijk toch vooral een erg lange en doodlopende "sideway" die niet echt noodzakelijk bleek voor de film. Het had ook ieder ander onderwerp kunnen zijn. Oude Saabs bijvoorbeeld. Minstens zo interessant.

Ik wist van tevoren niet dat ik naar een M. Night Shyamalan film ging kijken. En ik wist ook niet dat ik naar een horror film over buitenaardse wezens ging kijken. Want dat is absoluut niet mijn onderwerp of soort film. Maar deze film wist vanaf de eerste minuut tot en met de laatste geweldig te boeien. Ik heb niet gemerkt dat de film maar liefst 110 minuten duurde. De sfeer was heel mooi en mysterieus. Het verhaal werd knap beetje bij beetje opgebouwd en er werd ook erg mooi geacteerd. Toen ik de aftiteling zag snapte ik waarom ik, ondanks alles, deze film zo kon waarderen. Het was een film van M. Night Shyamalan.

Rauwe film over de harde wereld van schijnhuwelijken. Maar in de bekende even rauwe stijl van de Dardennes en de mooie langzame opbouw, is ook deze weer een boeiende film geworden, die je meerdere keren kan zien.

Een film over de vele aspecten van de Waddenzee. Mijn vrouw had hem een jaartje geleden of zo op tv al bekeken. Ze vond het wel hele mooie beelden, maar ook wel saai. Ik heb er toen ook een klein stukje van gezien en sloot me daar toen wel bij aan. Maar ik wilde hem wel bewaren om hem nog eens goed te bekijken. Dat heb ik vanavond gedaan. Aanvankelijk bleef ik er wel bij dat het vooral om de mooie beelden ging. Maar ik moet zeggen dat ik naar het einde toe, de film toch steeds meer ging waarderen en dat het toch wel degelijk een samenhangend geheel bleek te zijn. Eigenlijk gewoon een mooie film dus.

Ik wist dat ik de film al eens gezien had, maar toch had ik kennelijk van te voren een andere film in gedachte. Een veel betere film ook. Van deze film kwamen me enkele scenes vaag bekend voor, maar verder was het toch vooral alsof ik deze film voor het eerst zag. Een man komt uit een psychiatrische inrichting en wil zijn huwelijk met zijn vrouw weer proberen nieuw leven in te blazen. Maar dan ontmoet hij een andere vrouw. Allemaal niets bijzonders. Net als de film. Het kijkt allemaal prima weg en er wordt leuk geacteerd. Een goede film dus. Maar ook niet meer.

Goed dat ik die film weer eens gezien heb. Dat was toch wat te lang geleden. Ik wist nog wel dat het een mooie en indringende film was. Maar ik was toch ook een hoop details weer vergeten. Het meest opmerkelijke was toch wel de verhouding tussen het eerste deel en het laatste deel. Voor mijn gevoel was het eerste deel driekwart van de film en het laatste een kwart. Maar het was dus eerder andersom in de praktijk. Hoe dan ook. Ook deze keer heeft de film weer een grote indruk op me gemaakt. Gewoon een erg goede en mooie film.