Opinions

Indrukwekkende film. Of eigenlijk vier films in één. Twee geitenhoedende jongens in Marokko krijgen een geweer om de coyote's op afstand te houden. Een Amerikaanse toeriste wordt beschoten op vakantie in Marokko. De Mexicaanse oppas van het Amerikaanse gezin neemt de twee kinderen van het Amerikaanse stel mee naar de bruiloft van haar zoon in Mexico. En intussen heeft een doofstom meisje in Japan grote moeite met haar verleden en het feit dat ze doofstom is, en niet de jongens kan krijgen die ze op haar leeftijd zo graag zou willen hebben.

Alle vier zijn het stuk voor stuk erg boeiende verhalen die erg mooi gefilmd zijn en voortreffelijk geacteerd. Vier films voor de prijs van één, zou je kunnen zeggen. Een meer dan uitstekende prijs / kwaliteit verhouding.

Wat een belachelijke film. De boodschap van de film is waarschijnlijk dat een voetbalwedstrijd van een buitenlandse club belangrijker is dan een mensenleven in Irak. Of heb ik hem verkeerd begrepen? Hoe dan ook, gelukkig duurt de film niet zo lang met dat belachelijke verhaal. Hij wordt nog belabberd geacteerd ook.

Dit is wel het soort films waar ik van hou. Aanvankelijk dacht ik dat het soort van Franse Woody Allen film was, maar hij was toch anders. En het verhaal werd toch ook nog wel erg mooi uitgewerkt uiteindelijk. De film had ook wel wat weg van klassiekere Franse films á la Bertrand Blier. Maar daarvoor moet je inmiddels toch heel wat jaartjes terug. Fijn om te zien dat er later af en toe ook nog van dat soort films gemaakt worden. Al is deze inmiddels ook alweer 14 jaar oud.

Een typische Nederlandse oorlogsfilm volgens oude traditie gemaakt. Er wordt prima geacteerd en het verhaal is boeiend en spannend. Al zitten er ook wel typische commerciële filmclichés in en is er ook wel enige voorspelbaarheid. Maar toch zeker een ruime voldoende. Hij viel me niet tegen.

Mooie film over een arts in de DDR. Mooi verhaal en mooi geacteerd. Het cliché verhaal zoals in de beschrijving van deze film is eigenlijk maar een zijlijn. In werkelijkheid is het verhaal in deze film veel subtieler en dieper. Gelukkig maar, want films over de DDR met hun gruwelijkheden en mensen die willen ontsnappen ken ik wel. Dat verhaal ligt ook erg voor de hand.

Gezien bij een vriend die HBO Max heeft. Een film over een Barbie die op een dag niet meer perfect is en op zoek moet naar degene die met haar "speelt" in de echte wereld om via haar weer perfect te kunnen worden. Best een rare film die zeker ook wel zijn leuke en grappige momenten heeft. Hij is ook heel Amerikaans en rolbevestigend. Maar dat moet uiteraard ook, want dat is Barbie zelf ook. Aan het eind zit er, helaas ook erg Amerikaans, weer een moraal in de film. En dat hoeft voor mij niet zo nodig. Al met al een leuke film om een keer gezien te hebben maar zeker ook geen topfilm.

Een jongeman heeft gebroken met zijn familie maar zit nu zwaar in de schulden. Daarom gaat hij naar de bruiloft van zijn broer waar hij zijn rijke vader en moeder zal ontmoeten. Alleen moet hij dan wel een meisje meenemen om kennis te laten maken met zijn familie. En daarvoor kiest hij een patiënte uit een psychiatrisch ziekenhuis. Het verhaal is hartstikke naïef, ongeloofwaardig en voorspelbaar. Een absoluut niemendalletje. Maar de film is tevens ontwapenend en aandoenlijk. En dat mag best wel eens voor een keertje. Hij kijkt lekker makkelijk weg en laat je toch tevreden achter.

Een film over het saaie leven van ene Barney. De film duurt maar liefst ruim twee uur. En er is geen doorkomen aan. Het duurt maar en het duurt maar. En dan wordt het in het laatste kwartier ineens toch nog een mooie film. Maar daar heb ik dan wel heel erg lang op moeten wachten. Te lang!

Deze film was een grote hit in 1992 herinner ik me nog. Het is ook een beroemde film die ik nog nooit gezien heb. En het is een hele slechte film. Er is namelijk iets heel vervelends met deze film. Hij is erg commercieel. De doelgroep is namelijk erg duidelijk. Geil en niet te snugger. Alle stappen in de film zie je al mijlen ver van te voren aan komen en alle vrouwen zijn sterk geïnspireerd door opblaaspoppen. En dan is het erg vervelend als je naar deze film kijkt en niet bij de doelgroep wil horen.

Al snel nadat ik aan de film begonnen was, begon ik mij al af te vragen waarom ik deze film toch gekozen had. OK, DiCaprio is wel een leuke acteur. Maar bij de aftiteling zag ik dat hij van Danny Boyle was. Dat was dus de reden. Danny Boyle heeft een hoop goede films gemaakt. Maar als ik van tevoren had geweten naar wat voor film ik zou gaan kijken had ik deze overgeslagen. Wat een flutfilm. En vooral wat een flutverhaal. Vooral als er dan ook nog een belachelijke plotwending komt haak ik helemaal af. Duidelijk een film gemaakt voor een enorm publiek. En dan is kwaliteit of kunstzinnigheid verder van ondergeschikt belang. Al zit er wel een prima tempo in de film en weet hij wel te boeien. Maar daar zijn het dan ook grote professionals voor. Toch zit er ook een MEGABLUNDER in de film. En ik heb het voor de zekerheid nog maar even gecheckt op internet voor ik het hier verklap wat ik dus al gelijk dacht en wat mij altijd verteld was op vakantie in Azië. In Azië komen geen gevaarlijke haaien voor! Alleen in Amerika en Australië. En kennelijk dus ook incidenteel rond de Middellandse zee lees ik zojuist. Hoewel daar tot nu toe nooit een slachtoffer is gevallen. Ik moest dan ook een beetje aan Monty Python denken met Scott of the Antarctic / Sahara. Waar de hoofdrolspeler met alle geweld tegen een leeuw wil vechten, ook al speelt de film zich af op Antarctica.

Geen alledaagse film, dat is wel duidelijk. Een film over een gemeenschap die zich heeft afgezonderd van de maatschappij en die zich heeft teruggetrokken in een moeras. En dat alles gefilmd vanuit het oogpunt van een klein meisje. Een film over overleven. Een fascinerend gegeven. En een film die zeker ook wel wat heeft. Al wist hij me toch ook niet echt te raken. Daarvoor is het toch allemaal wat te kunstzinnig en te afstandelijk. En is ook het verhaal van de film te mager.

Een film over een leraar die door een leerling in een ander leven verstrikt raakt en zo ook geconfronteerd wordt met zijn verleden. Het verhaal bouwt heel langzaam op, zonder dat je een idee hebt waar het heen gaat. Al heb je er ook wel zo je gedachtes bij. Echt vrolijk word je er niet van. Maar uiteindelijk blijkt het toch een enigszins afgerond verhaal met een bevredigend einde. Een bovengemiddelde prima film die mooi geacteerd wordt door de hoofdrolspelers en knap en strak geregisseerd is door de regisseuse.

Een film over de ouders van een jongen die een slachting heeft aangericht op de universiteit en daarna zichzelf heeft omgebracht. De film gaat over hoe de ouders daar mee om moeten gaan. Dit is natuurlijk een heel aangrijpend verhaal waarbij je bijna vanzelf een film hebt. Althans dat zou je denken. Maar het blijkt toch een enorme uitdaging om daar ook een goede en boeiende film van te maken. En dat merk je aan deze film. De film gaat vooral over hoe erg de ouders het vinden en hoe ze het maar niet kunnen begrijpen. Dat is in het begin nog allemaal geloofwaardig, maar op een gegeven moment blijft de film daar wel in hangen en heb je het allemaal wel gezien. Natuurlijk is het een hoop ellende wat je overkomt, maar een film moet wel ergens naar toe gaan. En dat gebeurt hier helaas te weinig. Aan het einde van de film ben je als kijker nog steeds niet veel verder. Mogelijk ook omdat het hier een verwerkingsproces van vele jaren betreft en de film maar een relatief kort tijdspad bestrijkt.

Weer eens een film over een drugsverslaafde. Maar deze keer vanuit het oogpunt van de vader die er alles voor overheeft om zijn zoon te helpen. Maar ja, het verloop staat al vast zoals het altijd gaat met drugsverslaafden. En in die zin is het geen bijzondere film die ook niet echt iets nieuws toevoegt aan het genre. Al komt de machteloosheid wel over in deze film. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk als je je kind onder je handen weg ziet glippen.

Veel Franser dan dit kan je een Franse film niet krijgen. Een vrouw is met pensioen en begint een affaire met een man die net zo oud is als haar kinderen. Een simpel verhaal en het gaat nergens echt de diepte in. De acteerprestaties zijn prima maar stijgen ook niet ver boven het gemiddelde uit. En toch heb ik wel genoten van deze film. Omdat hij zo heerlijk Frans is.

Deze film afgelopen weekend weer eens herzien en ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan mijn vorige recensie. Wel moest ik er ook nog aan denken dat het thema van een man die onder de plak zit van zijn vrouw ook voor de film nogal eens voorkwam in de conferences van Herman Finkers. Dus dan ben ik toch wel geneigd te denken dat het ook wel een autobiografisch thema van hem is.

Toen MTV in Nederland populair begon te worden, en toen ze ook nog muziek uitzonden, keek ik er nog best vaak naar. In die tijd was ook om de haverklap de reclame voor deze film te zien. En die zag er best grappig uit. Ik heb de film echter toch nooit gezien. Hij leek me ook wel kinderachtig en flauw. En nu ik hem eindelijk vele jaren later voor het eerst gezien heb, wordt mijn vooroordeel inderdaad bevestigd. Alhoewel de film in het begin nog best wel OK was en me prima wist te amuseren. Maar gaandeweg de film wordt het allemaal steeds vervelender en irritanter. Het verhaal stort ook helemaal in en aan het einde is er echt helemaal niets meer over van de film die aan het begin nog wel amusant en OK was.

Soms zet je een film op en dan vraag je jezelf af hoe ze toch zo'n mooi gegeven voor een film weten te verzinnen. Een vrouw vergeet iedere nacht opnieuw wat ze de dag ervoor gedaan heeft en moet dan iedere keer weer opnieuw door haar man daaraan herinnert worden. Een psychiater heeft een therapie bedacht om haar geheugen weer langzaam terug te laten komen en hij belt haar iedere dag op. De film bouwt heel mooi op. Echt een psychologisch drama waarbij je een steeds betere kijk krijgt op de vrouw, haar leven en haar verleden. Heel knap gedaan. Maar dan komt er ineens een plotwending en wordt de film weer tot de grond toe afgebroken. Ineens blijkt de film een ordinaire thriller te zijn en is de vrouw in gevaar. Tsjonge, als ik dat geweten had zou ik heel anders naar de film gaan kijken. Aan het einde komt het dan nog goed en moeten ook de Hollywood tranen nog voor de dag komen. Maar die mooie verrassende film die het aanvankelijk leek te zijn komt helaas niet meer terug. Wat een afknapper.

Ik heb op zich wel een zwak voor films over (beginnende) muzikanten. Waarschijnlijk omdat ik zelf ook muziek maak. Maar als film zijn er eigenlijk maar weinig die ik kan onthouden. Ze lijken ook allemaal best veel op elkaar. Zo ook deze film weer. Het is allemaal niets nieuws onder de zon ook al heeft hij best een sympathieke uitstraling. Een leuk filmpje. Maar net als al die anderen ga ik deze waarschijnlijk ook weer snel vergeten.

Jongeman is nog volop in de rouwverwerking van zijn pas overleden vader als hij een relatie begint met een vrouw.

Mooie film die gaandeweg alleen maar mooier wordt en ook erg mooi opbouwt. Verder wordt er fantastisch geacteerd. Vooral de scenes tussen man en vrouw zijn vaak magisch mooi. Maar ook de relatie tussen vader en zoon heeft hele mooie momenten. Een film die ik bij de volgende keer zien waarschijnlijk nog mooier ga vinden.

Ik zie trouwens dat ik nog niet zo lang geleden nog een film van dezelfde regisseur had gezien. 20th Century Women (2016) Dat is puur toeval. Ik ken die regisseur verder niet maar die andere film gaf ik ook al 4 sterren. Dus gelijk maar eens kijken wat Mike Mills nog meer gemaakt heeft. Niet veel dus. Er blijft nog maar één film over waar ik nog naar op zoek moet.

Dit is een behoorlijk spannende maar ook heftige thriller over een rechercheur die op zoek is naar een pedofiel die een gezin met kinderen gijzelt vanwege maniakale waanbeelden. Er zitten zeker vage stukken in de film die onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig overkomen. Niet alleen in het verhaal, maar zeker ook in het gedrag van de rechercheur. Toch blijft de film heel erg spannend en is daarmee tot aan het einde boeiend. En niet eens mijn soort film, maar ik vond hem wel goed.

4 sterren is eigenlijk te veel eer voor een gewone detective. Maar het script zit erg ingenieus in elkaar en ook de psychologie van de hoofdpersonen wordt erg knap uitgewerkt. En dan wordt er ook vanzelf erg goed geacteerd. Kortom. een detective die ver boven het gemiddelde uitsteekt.

Ook weer zo'n film die ik lang geleden (bijna 20 jaar) gezien heb en waarvan ik hoopte dat hij nog eens op tv zou komen. Tevergeefs. Dus ook hier maar weer de dvd gekocht. Peter Greenaway films zijn over het algemeen heel bijzonder. Dat geldt ook voor deze. Mooie beelden, mooie muziek (Wim Mertens deze keer i.p.v. Michael Nyman) en een boeiend verhaal. De buik van de architect.

Erg mooie film die op een mooie manier probeert weer te geven hoe het is om autist te zijn.

Ook al kan ik daar zelf niks over zeggen. Maar in deze film werkt het wel.

ik wist trouwens niet dat Nic Balthazar een regisseur was. Ik ken hem alleen van het filmprogramma op de Belgische tv, dat helaas niet meer bestaat. Z'n inleidingen waren altijd heel mooi. Beste filmfans en filmfanaten ......

Heel Oss was voor de oorlog kennelijk één grote roversbende als het waar is dat de film gebaseerd is op waargebeurde gebeurtenissen en je dat echt mag geloven. Het levert in ieder geval een vermakelijke film op die goed en makkelijk wegkijkt en die ook van begin tot eind boeiend is. Een uitstekend spelende Sylvia Hoeks en Frank Lammers. Een film die me ook wel deed denken aan klassiekers uit de jaren 80 Nederlandse filmgeschiedenis qua sfeer. Maar wel met de kwaliteit en professionaliteit van de huidige Nederlandse films. Kortom, een goede film. Ik had wel de ondertiteling aan, en dat was volgens mij geen overbodige luxe.

Film over twee pubers in de ruige plattelandsgemeenschap in het noorden van de VS bij de grens met Canada. Ze staan op het punt dat ze moeten gaan kiezen voor een toekomst of blijven hangen in het wereldje waar ze in opgroeien. De film begint zeker veelbelovend met mooie plaatjes en een goed in beeld gebrachte troosteloze atmosfeer in grauwe tinten. Ook wordt er prima geacteerd. Maar na een half uurtje heb je de film eigenlijk wel gezien en gebeurt er verder niet zo veel meer in het verhaal. Echter ben je dan pas op een kwart van de film en moeten we dus nog even. Pas helemaal tegen het eind is er dan eindelijk de weer enigszins interessante verdere ontwikkeling van het verhaal in de film. Maar al met al is het verhaal in de film te mager om twee uur lang te kunnen boeien. Toch wel jammer eigenlijk.

Een groep oudere Engelsen gaat naar een hotel in India om daar van het laatste deel van hun leven nog het beste te maken. Ach, het verhaaltje is best aardig en we leren op ons gemak ook de afzonderlijke personen steeds beter kennen. Ook is het leuk om beelden van India te zien. Ik ben zelf lang geleden ook nog in Jaipur geweest. Niet dat ik er veel van herkende, maar wel de Indiase sfeer en de drukte. En als je de film dan uitgekeken hebt, is het net alsof je naar een lange aflevering van de oude serie "The Love Boat" hebt gekeken. Maar het was wel een aangenaam filmpje.

Vage film over twee broers die zich vervelen in Helsinki. De film moet het vooral hebben van de sfeertekening en de kunstzinnige stemmige zwart / wit beelden die een pessimistische kijk op de zin van het bestaan moeten weergeven. Maar de film weet mij daarin niet te overtuigen.

Vele jaren geleden, toen de film nog niet zo oud was, heb ik hem diverse keren gezien en toen vond ik het een geweldige film. Inmiddels had ik er niet meer zo hoge verwachtingen van, maar ik moet toch bekennen dat ik het nog steeds een erg leuk film vind.

Ik ben gewend dat robots die in een film in mensen veranderen verschrikkelijke monsters worden die zelf de macht over willen nemen en de mensheid vernietigen. Dus het is dan wel even wennen als een robot die in een mens verandert een aardige mens wordt. En het is nog meer wennen als die robot zelfs in een Robin Williams verandert.

Geloofwaardigheid is uiteraard ver te zoeken bij dit thema, maar dat moet je ook niet verwachten. Dat doe je bij de robots die in monsters veranderen immers ook niet. Toch is het wel een amusante film die me zeker wist te boeien.