Opinions

Mooie film over een hospice voor mensen met kanker in de laatste levensfase. Een film die goed het absurde contrast weergeeft dat er aan de ene kant nog tijd is om plezier te maken, maar dat aan de andere kant de droefenis van de naderende dood op de loer ligt. De film bouwt mooi op en er wordt erg knap geacteerd door met name de twee hoofdrolspelers. Het knapste aan de film is echter dat ondanks de voorspelbaarheid, de vele valkuilen en de clichés met een onderwerp als dit, dat de film desondanks aan de goede kant blijft van de balans om een sentimentele tranentrekker te zijn.

Dit is wel een erg absurde film van Aki. Misschien wel wat te absurd, want veel verder dan een hoop absurdisme komt de film ook niet. Al valt er wel veel te lachen.

Dit is geen gebruikelijke film over een pastoor en zijn parochie. Met al dat gezwets en de vele cliché-oneliners moest ik meer denken aan zo'n film-noir met een morsige detective die op zoek is naar een moordenaar. En waarschijnlijk had de maker dat ook wel in gedachte. Maar ik vond het uiteindelijk toch een vooral schokkende film met een einde zoals voorspeld in de film, maar waarvan je toch dacht dat het zo niet zou eindigen. En dan ook nog eens misplaatst gruwelijk in beeld gebracht. Ik ben niet eens gelovig, maar deze film begrijp ik niet denk ik. Als het argument is dat je een priester mag vermoorden omdat je seksueel misbruikt bent door een priester in je jeugd, dan zijn er toch wel betere manieren te bedenken om dit te verfilmen.

Het is zeker niet de meest originele film. Films over drugsgebruikers zijn er in overvloed. "Requiem for a dream" was een uitzondering. Die ging dieper en had meerdere en originelere verhaallijnen. Toch blijft het een fascinerend onderwerp hoe mensen zichzelf zo in de vernieling kunnen helpen. Want het loopt altijd slecht af. Ook hier. Maar er werd wel mooi en overtuigend geacteerd, waardoor de film toch van begin tot eind boeiend bleef. Enig minpuntje is wel dat de hoofdpersonen ondanks het jarenlange drugsgebruik toch mooie mensen bleven. Meestal zien junks er na zoveel jaar niet meer zo appetijtelijk uit.

Schrijnende film over een ongeveer 12 jarige jongen in Libanon die weggelopen is bij zijn ouders en zichzelf maar moet zien te redden. Meestal zijn films uit dat soort landen vooral interessant vanwege de toeristische waarde. Ze geven een kijkje in een wereld in een vreemd land waar je normaal als toerist nooit achter komt. Als film stelt het dan niet zo heel veel voor. Zo komt deze film aanvankelijk voor mij ook over. Maar dat verandert toch wel gaandeweg. Deze film heeft wel een verhaal te vertellen en bouwt ook mooi op met hele bijzondere en mooie scenes. En daarnaast wordt er ook fantastisch en naturel geacteerd. Een Libanese versie van een Mike Leigh film of zo. Om maar iemand te noemen. En dat is een heel groot compliment. Ik kan me voorstellen dat ik de film een nog hogere waardering geef als ik hem nog eens zie.

Best een ingewikkeld verhaal om even in een paar zinnen samen te vatten. Ga ik dus ook maar niet doen. Maar ik vond het wel een intrigerende film met een dito verhaal dat mooi opbouwt vanuit diverse gezichtsstandpunten. Ook vond ik de totaal verschillende personen en diverse milieus binnen de film aangenaam om te ervaren in dit verhaal. Het zat best knap in elkaar zonder dat ik echt gaten in het script heb kunnen ontdekken. Een fout die snel gemaakt is als je de film zo ingewikkeld maakt. Het enige wat ik niet direct kon begrijpen was het allerlaatste geschreven verhaal. Ene Fabrizio kreeg ruim 200.000 euro, het "menselijk kapitaal", van de verzekering. Maar ik kon mij helemaal geen Fabrizio herinneren. Pas toe ik hier bij moviemeter na ging lezen wie er allemaal in de cast van de film zaten, zag ik dat het de fietser was die omvergereden was. Niet zo verwonderlijk dus dat ik de naam niet onthouden heb. Die naam zal misschien in het begin van de film wel gevallen zijn, maar verder had die man ook niet echt een prominente rol in de film natuurlijk. Althans als het gaat om scherm en acteertijd. Voor het verhaal was hij uiteraard wel heel belangrijk.

De film over twee vrouwen, de ene werkt in een warenhuis en zo leert ze de oudere vrouw kennen die in een scheiding ligt, bouwt mooi op. Ze ontmoeten elkaar steeds vaker en krijgen steeds meer gevoelens voor elkaar, maar daarmee loopt de oudere vrouw tegelijkertijd ook het risico dat ze de voogdij over haar dochtertje verliest. Er wordt ook erg mooi geacteerd. Maar het einde is helaas wat teleurstellend voor mij. Eigenlijk gaat de film als een nachtkaars uit. Het is niet dat het einde niet klopt of zo, maar na zo'n zorgvuldige en mooie opbouw van de film verwacht je dat het einde toch een soort van hoogtepunt is waar alles bij elkaar komt. Verder zijn er een paar interessante zijlijntjes in de film, maar die worden toch ook wat afgeraffeld. Met name de fotografie carrière van de jonge vrouw is uiteindelijk toch wat vaag. Van warenhuis naar krant, maar hoe dat allemaal tot stand komt? Vooral de korte scene onder de brug waar ze een gesprek heeft met een man terwijl ze de doos met haar foto's in de hand heeft is erg vaag. Wat stelt die scene voor? Laat ze haar portfolio aan iemand zien? En waarom moet dat stiekem onder een brug? Al met al geef ik de film nu drie sterren, maar er had meer in kunnen zitten.

In 2013 werd er een re-make gemaakt van deze film die behoorlijk wat publiciteit kreeg. Carrie (2013) Dat was voor mij het moment dat ik voor het eerst van deze film te horen kreeg. Het origineel werd een stuk hoger gewaardeerd zag ik, dus daarom maar eens kijken naar deze film. Aanvankelijk was de film nog wel OK, al was het zeker geen hoogvlieger. Het verhaal over een meisje dat gepest werd op de highschool was erg ongeloofwaardig en toch ook erg voorspelbaar en cliché. Maar er werd bovendien abominabel geacteerd. En daar deed iedereen vrolijk aan mee. Wat echter het hoogtepunt van de film moest zijn overtrof zelfs mijn stoutste verwachtingen. Wat een belachelijk slechte film is dit. En het ging nog even door ook, toen Carrie naar huis ging. Alsof de film nog niet slecht genoeg was. Nee, dit is echt belachelijk verschrikkelijk. En wie gaat daar nou nog een re-make van maken?

In het begin is het nog wel een prima gangster filmpje dat lekker wegkijkt, al beginnen de cliché voice-overs wel snel te vervelen. Later wordt de film toch ook wel erg lang en boeit het verhaal ook niet echt meer, omdat je toch wel weet hoe het moet gaan aflopen.

Een schrijver is gescheiden. Zijn vrouw en kinderen verhuizen naar New York. En zo verhuist hij ook van Parijs naar New York. Het verhaal loopt op zich wel lekker net als de film die best lekker wegkijkt en prima weet te boeien. Toch heb ik ook het gevoel alsof er meer uit de film te halen was. Misschien wat meer emotie en betrokkenheid. Het komt allemaal wat te vluchtig en oppervlakkig over en dat past op de een of andere manier niet bij deze film. Ik geef hem drie sterren omdat de film lekker loopt en leuk geacteerd wordt door vele leuke acteur en actrices. Maar qua gevoel zou ik hem minder willen geven, omdat de film me ergens ook onbevredigd achter laat.

Deze film had ik lang geleden al op video. Toch kwam hij me niet bekend meer voor nu ik hem weer zag. Maar goed, veel heb ik dan ook niet gemist. Drie infantiele verhaaltjes. Doch de kat speelde wel goed.

Eigenlijk maar een matige Woody Allen film met veel geouwehoer en weinig verhaal. Maar zelfs een matige Woody Allen is nog altijd vrij redelijk. En hij is nog steeds wel leuk.

Een klassieke juwelenroof film. Alle elementen die daarbij horen zitten in deze film. Ook al heeft de film zijn naïeve en ongeloofwaardige momenten. Zo ook helaas het einde. Maar ik heb toch genoten van deze oude Franse film. Die zeker voor een film uit 1970 helemaal niet slecht is.

Ik heb een zwak voor Franse films. Daarom had ik deze ook uitgekozen. Maar dat is nog geen garantie dat het ook een goede film is. Bij Air France hebben ze ook films nodig voor op de lange vluchten. Zo'n soort film is het dus. Lekker luchtig. Makkelijk te volgen en vooral geen hoogvlieger. Dat doet het vliegtuig zelf al.

Een film over twee totaal verschillende koppels met een even oud zoontje. Ik vroeg me al af hoe het plot bij deze film beschreven zou zijn zonder gelijk al te veel te verraden van het verhaal, maar om potentiele kijkers toch nieuwsgierig te maken. En inderdaad, deze plot is ook een verhaal. Al is het voor mij niet het hoofdverhaal van de film. Het hoofdverhaal heeft namelijk al vrij snel een onverwachte wending. En er blijken er nog meer te komen. Waardoor het verhaal eigenlijk alle kanten op had kunnen gaan. Maar toch allemaal wel enigszins geloofwaardig. En er wordt ook ontzettend goed geacteerd, waardoor je je als kijker ook betrokken voelt. Alleen jammer dat het einde dan toch van een iets minder niveau is, vergeleken met alles wat je daarvoor gezien hebt. En de allerlaatste scene had zeker geschrapt mogen worden. Die voegt niets toe aan het verhaal.

Vroeger vond ik oude films saai en langzaam. Nu vind ik het inmiddels zo jammer dat dit soort films niet meer gemaakt worden. Dit is echt een juweeltje. Een ouder echtpaar woont al heel lang samen in hetzelfde huis. Maar de vonk is verdwenen en ze hebben elkaar niets meer te zeggen. Er gebeurt eigenlijk bijna niets in de film. Maar de opbouw is zo mooi gedaan en over alle details is nagedacht. Een hele knappe en ontroerende film.

Een verrassend mooie film. Een opgroeidrama verteld vanuit het perspectief van een spastische jongen. En alles wat er bij komt kijken als je gevangen zit in je eigen lichaam, wanneer jij wel alles om je heen begrijpt maar de mensen om je heen jou niet. Eigenlijk hou ik niet zo van dit soort gehandicaptenfilms. Maar deze kwam behoorlijk authentiek en niet overgedramatiseerd over. Iets waar het bij de Amerikaanse vergelijkbare films nogal eens mis gaat. Onwaarschijnlijk goed geacteerd ook. En regelmatig mooie en ontroerende momenten in een knap opgebouwd verhaal. Mooie film dus.

Dit is echt zo'n hele oude video waar ik vroeger samen met vrienden heel erg om kon lachen. Nu vind ik het toch vooral erg flauw en puberaal. Maar goed, dat was ik zelf waarschijnlijk in die tijd ook.

Ik heb de laatste tijd een aantal erg goede films gezien. Daardoor ben ik nu misschien wat verwend. Ook hou ik best wel van films waar eten centraal staat. Dus waarschijnlijk ging ik met wat al te hoge verwachtingen deze film in. Al bij de eerste scenes zag ik dat het hem niet ging worden met deze film. Een chef-kok die het gevecht aangaat met de sociale media is ook al geen erg sterk onderwerp. En verder is het een zwak verhaal dat uiterst langdradig en vol clichés naar het einde dreutelt. Heel matig acteerwerk ook en tenenkrommend slechte dialogen met een hoop ongeloofwaardigheid. En hoe verder de film vordert, hoe slechter hij wordt. Ik moest mijn waardering iedere keer verder omlaag bijstellen. In de allerlaatste scenes werden de laatste clichés ook nog van stal gehaald om de film maar snel af te raffelen en definitief een vette onvoldoende te geven. Helaas heb je ook slechte films nodig om de echt goede films beter te waarderen.

Ik was even vergeten dat Chez nous geen Franse film is, maar een Nederlandse film die ik nota bene al een keer eerder gezien had. Een film over een homobar in financiële problemen. Nu, de tweede keer kijken ben ik toch wel wat positiever als de eerste keer. Het is namelijk best een leuke film.

Populaire dovenleraar ontmoet jonge dove vrouw en wil graag dat ze leert praten. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf. Als het gaat om clichés en voorspelbaarheid en het opwekken van valse sentimenten verdient deze film met gemak vijf sterren. Helaas zijn dit voor mij de elementen die een film een stuk minder aantrekkelijk maken.

Afgezien dat ik het een hele matige film vond viel me wel iets anders op in de film. Aan het begin werd er door een dove geklaagd dat doven vaak gezien worden als idioten die niets kunnen. Maar als ik naar die school kijk, krijg ik juist de indruk dat ze van doven proberen idioten te maken. Vage liedjes en dansjes bij toneelopvoeringen en het leren vloeken met een zwaar accent. Waarschijnlijk heeft het ermee te maken dat de film alweer richting de dertig jaar oud gaat, maar ik krijg toch de indruk dat doven tegenwoordig wat serieuzer genomen worden. Gelukkig maar.

Mysterieuze film waarvan ik eigenlijk niet zo heel zeker ben of ik hem wel goed begrepen heb. Een familie komt bij elkaar in een kasteel terwijl het eigenlijk niet de bedoeling was dat ze elkaar daar zouden treffen. Dan stelt de dochter voor om het spel "Chinese roulette" te spelen. En dat komt er op neer dat iedereen door middel van zelf gestelde vragen kiest wie de slechtste persoon in het gezelschap is. Althans zo kwam het op mij over. Maar wel een bijzondere en zeker erg fascinerende film. En helaas ook weer van het soort, zo maken ze ze tegenwoordig niet meer.

Ik dacht eigenlijk dat ik de film al eens gezien had en ik nu naar een remake zat te kijken of zo. Maar hij kwam me echter ook weer niet helemaal bekend voor. Deze film is in ieder geval een soort sprookje zoals ik het zie. Een goede fee komt met haar dochter naar een Frans plaatsje gewaaid om alle reliefanaten te bekeren met haar chocolade zodat het weer normale menselijke mensen worden. Zoiets. Bijzonder verhaal. Mooi vormgegeven. Onderhoudend. Prima geacteerd. Maar uiteindelijk toch ook wat onbevredigend omdat het allemaal net wat te ver gaat. Het is allemaal net wat teveel van het goede. Misschien moet ik maar een chocolaatje eten.

Mooie film al was hij wel ineens afgelopen...

Deze film is een jeugddocument voor me. Het paste ook bij de tijdsgeest van toen. In 1977, het jaar dat de film zich afspeelde, was ik zelf ook 14. En rond 1981, het jaar van de film zelf, draaide perron 0 in Rotterdam nog volle toeren. Tot lang daarna zelfs. Ik kon me er dus wel wat bij voorstellen hoe het was om junk te zijn. Ik heb het boek ook gelezen destijds, terwijl ik niet eens zo'n boekenlezer ben. En ook de film heb ik lang geleden wel eens gezien. Het was me dus allemaal wel bekend. Ik vond het dus zeker wel wat hebben om de film weer eens te zien en de tijd van toen terug te beleven. Hoewel ik zelf gelukkig nooit verslaafd ben geweest. Net als het boek, bouwt de film mooi op. Hoewel het verhaal uiteraard wel voorspelbaar is. En dat past ook bij het onderwerp. Ruim twee uur is misschien wel wat lang want zo rond de helft van de film geloof je het wel een beetje. Het kan alleen maar slechter. Maar toch vond ik het dus wel leuk om de film weer eens te zien. En nu kan hij ook weer voor vele jaren de kast in.

Bij de eerste scenes dacht ik; oh nee he, krijgen we weer een gevangenisfilm. Maar dat is niet het geval. Het is een film over een gezin waar alle gezinsleden zo hun geheimen voor elkaar hebben. Ook al is het ene geheim serieuzer dan het andere. Maar de film bouwt erg mooi op. Eigenlijk heel on-Amerikaans. Hij is ook niet al te voorspelbaar en te clichématig zoals je zou verwachten van de meeste Amerikaanse films. En in mijn waardering ging de film van 3.5 naar 4. Totdat de laatste scenes kwamen en de ontknoping. Daar bleek de film helaas toch wel degelijk erg Amerikaans te zijn. Ineens kwamen er toch clichés tevoorschijn voor een groter publiek en werden ook de tranen uit de kast getrokken. Jammer, want de film had best zonder gekund.

Vroeger in de tijd dat er nog videotheken waren huurde je wel eens een slechte horror film of zo. Daar moest ik al vrij snel aan denken toen ik naar deze film zat te kijken over een psychopaat die een meisje in de kelder opsluit. Op zich loopt de film nog best wel en is hij in ieder geval boeiend. Maar dan hebben we het ook wel gehad. Het verhaal is erg gekunsteld en zit vol met onwaarschijnlijkheden. Er zijn heel wat scenes die allerlei vragen oproepen omdat ze erg onwaarschijnlijk zijn of onlogisch ook. Ik ga ze niet eens noemen. Het zijn er veel te veel. Dat ik deze film toch nog twee sterren geef, komt omdat hij me wel van begin tot einde wist te boeien. Maar eigenlijk is deze film een veel lagere waardering waard.

Aan het begin van de film word je eigenlijk gelijk op het verkeerde been gezet. Het lijkt een film over een jongetje dat zijn vakantie op het platteland door moet brengen bij zijn familie en zo de diertjes in de natuur ontdekt. Maar dan is het uiteindelijk toch vooral een natuurfilm. Er komt ook opeens een meisje met een rood jurkje bij en die moeten dan samen een soort van kapstok vormen om de natuurbeelden aan elkaar te praten. En dat verhaal is wel erg mager. Het bouwt ook niet erg op. Maar als je die gedachte dan verder loslaat dat de film een verhaal en een opbouw moet hebben, blijven er wel een heleboel erg mooie en vaak ook sfeervolle en kleurrijke natuurbeelden over. Een dromerige natuurfilm met mooie sfeerbeelden maar waar je verder niets, of althans erg weinig, leert over de dieren en planten die zo mooi in beeld gebracht worden. Tsja .....

Deze film heb ik al eens eerder gezien, maar hij blijft mooi. Vooral de opbouw van de vier karakters is heel mooi vorm gegeven. En er wordt ook uitstekend geacteerd.

Nog steeds een heel bijzondere film over een methode die geweld zou doen afzweren. Heel mooie beelden en de fantastiche muziek van Walter (Wendy) Carlos, die het geheel ook iets heel surealistisch meegeven. Het decor is zo extreem jaren 70 dat het daarmee ook prima bijdraagt aan de surealistische sfeer. Alles bij elkaar een film waar ik nog steeds graag naar mag kijken. En waarschijnlijk ook mijn favoriete Kubrick, want zo'n Kubrick-fan ben ik toch ook weer niet geloof ik.