Opinions

Nog niet eens zo heel lang geleden heb ik de film over Claude Francois gezien. Cloclo (2012) En deze film heeft uiteraard een hoop overeenkomsten, en met France Gall zelfs een overlapping. Claude Francois en Serge Gainsbourg zijn wel twee totaal verschillende personen. En de laatste is voor mij ook een stuk boeiender. Maar ook de film over Serge is een stuk interessanter, vooral vanwege zijn vormgeving die veel minder een documentaire is als Cloclo. Al was ook deze film voor mij iets te lang.

Een jonge vrouw wil zelfmoord plegen en wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Maar dat vindt ze niet nodig en ze voelt zich ook veel beter dan de mensen om zich heen. Maar de film bouwt heel mooi op en ook de relaties met de medepatiënten bouwen heel mooi op in deze film. Er wordt prima geacteerd en er zitten ook hele mooie en indringende scenes en gebeurtenissen in de film. Ik vond vooral de restaurant scene heel bijzonder. Het is niet allemaal even vrolijk in deze film. Maar dat maakt het allemaal alleen maar realistischer. Jammer dat zo weinig mensen deze film kennen hier op moviemeter. Hij verdient beter.

Vandaag heb ik de film weer gezien. En voor het grootste deel dacht ik er nu nog hetzelfde over als de vorige keer. Maar nu was ik voorbereid op wat ik ging zien. En de film is me toch altijd wel bijgebleven. Daarom weet ik hem nu ook nog meer te waarderen als de vorige keer. Het is ook echt een bijzondere film met een bijzonder onderwerp en mooi weergegeven en geacteerd. Ik kan me ook voorstellen dat mensen die zelf zo zijn zoals de hoofdpersoon, heel blij zijn met deze film. Misschien wel een feest van herkenning. En een waardering. Zoveel van die films namelijk zijn er denk ik niet. Ik ken ze in ieder geval niet.

Vanavond twee Franse films achter elkaar gezien. Allebei uit de jaren 80. Ik zeg vaak bij oude films, met enige weemoed, dat ze dit soort films tegenwoordig niet meer maken. Bij deze film is dit ook het geval. Behalve de weemoed dan. Dit is zo'n soort film met hoogdravende dialogen en dan voornamelijk in één kamer. Een film als een toneelstuk. Die maken ze inderdaad tegenwoordig niet veel meer. Maar dat vind ik dus niet zo erg. In dit geval was het een politieverhoor om een verdachte tot een bekentenis te laten komen. Er wordt prima geacteerd en het verhaal wordt mooi opgebouwd. Maar verder heb ik er op deze manier niet zoveel mee. Ik zie hier ook niet echt de meerwaarde van film in. Dan toch liever op diverse locaties en een reconstructie van het verhaal. Zoals Derrick dat vroeger zo mooi deed.

Hopeloos gedateerd. Maar geeft wel een duidelijk beeld van hoe ook de Nederlandse film in de laatste 10 á 15 jaar enorm gegroeid is. Dit werd vroeger mogelijk als een goede Nederlandse film beschouwd !

Het is lang geleden dat ik live een film op tv gezien heb. Maar gisterenavond kwam het toevallig goed uit. Deze romantische komedie zit van het begin tot het einde boordevol clichés. Toch werkt het nog wel de eerste driekwart van de film. Hij is best leuk. Het verhaal is grappig en er wordt ook prettig geacteerd. Tegen het einde gaat het helaas toch mis en ontspoort de film. Kennelijk was het niet de bedoeling dat de ontknoping subtiel zou zijn en dus worden er nog maar wat extra clichés en andere voorspelbaarheden uit de kast getrokken. Een tranentrekker werd het tegen het einde ook niet, maar dat kwam waarschijnlijk omdat deze cliché ondergesneeuwd werd met de andere clichés zodat er van enige inleving geen sprake meer kon zijn. Niet dat ik overigens op een tranentrekker zat te wachten hoor. En over de cliché baggermuziek zullen we het maar helemaal niet hebben. Al met al mocht de film voor mij veel meer de diepte in en mochten persoonlijkheden en gevoelens veel beter uitgewerkt worden. Daar leende het verhaal zich immers prima voor. Er had ook een hele andere en erg mooie film mee gemaakt kunnen worden.

Het eerste deel van de film vond ik het onbegrijpelijk hoe zo'n goede actrice als Carice van Houten in zo'n slechte film kon spelen. Neemt ze nou elke rol aan? Net als Gerard Depardieu. Het leek een slechte film die speciaal voor haar in elkaar gezet was omdat ze toevallig zwanger was. Echter na de geboorte van het kind werd het een hele andere film en bleek de fantastische actrice Carice van Houten wel degelijk helemaal op haar plaats. Het is een hartstikke mooie film, met een aangrijpend verhaal en erg knap geacteerd. En dat slechte begin. Dat hoorde er gewoon bij.

Typisch boerendrama zoals ze in de jaren zeventig en tachtig gemaakt werden in Nederland en België, vol met de bijbehorende clichés over armoede en ongelijkwaardigheid, matig acteerwerk waar je nu echt niet meer mee aan kan komen en een flinke portie dramatiek. Maar voor die tijd was het ongetwijfeld een goede film.

Zo, nou heb ik die beroemde film ook eens een keer gezien. Vermakelijk fantasie filmpje met een bijbehorend belachelijk verhaal en vooral veel special effects.

Een film over een verlegen hoge ambtenaar die een vrouw ontmoet in een café en haar uitnodigt om mee te gaan naar een G8 conferentie in Reykjavik. Bill Nighy vind ik wel een leuke acteur. En zijn tegenspeelster doet het ook niet onaardig. Het is wel een erg Britse film zoals het gepresenteerd wordt. En dat heeft ook wel wat. Het verhaal is helaas wel erg onwaarschijnlijk en idealistisch. Leuk voor een film maar schrijnend als je de werkelijkheid van de wereldpolitiek kent. En dat wringt mij toch wel.

Film over een avontuurlijke moeder en vooral vader. Aan de ene kant is er grote toewijding en liefde voor het gezin, creativiteit, heel veel ideeën en een erg alternatieve levensfilosofie ten opzichte van de maatschappij, maar aan de andere kant is er ook chaos, honger, armoede, overmatig drankgebruik en ideeën die nooit worden afgemaakt. De kinderen hebben grote bewondering voor hun vader, maar hebben daarentegen ook veel te lijden onder zijn manier van leven. Het is een boeiende film waarin ook prima geacteerd wordt. De film deed me ook denken aan Captain Fantastic (2016) die een vergelijkbaar thema heeft, al is de uitwerking hier wel anders. Het is bovendien gebaseerd op een waargebeurd verhaal en een boek geschreven door de oudste dochter. Leuk om te zien dat bij de aftiteling er nog beelden zijn van de echte kinderen en ook oude filmbeelden van de echte vader en moeder.

De titel kwam me zo bekend voor dat ik inderdaad dacht dat ik hem lang geleden al eens gezien had. En inderdaad, maar dan ook echt lang geleden. Ik had hem toen ook al 4 sterren gegeven en nu dus weer. Maar nu schrijf ik er voor het eerst over. Dus het is echt lang geleden dat ik de film gezien heb. En eigenlijk herinnerde ik me hem ook niet meer. Maar het is een mooie film. Een romantische film als een oud jeugdboek over een schooljongen die een fantastische schoolvakantie meemaakt in de mooie bergen van de Provence. En qua sfeer en beeld wordt dat heel mooi in de film weer gegeven. De film was uit 1990, maar als je me zou zeggen dat hij nog veel ouder is zou ik het ook geloven. En niet alleen omdat het verhaal zich rond 1900 afspeelt.

Ik heb deze film heel erg lang geleden al wel eens gezien, maar ik herinnerde me er toch weinig van. Deel 2 staat me denk ik iets beter voor de geest. Maar goed, het is nog steeds best wel een grappige film die lekker wegkijkt en die als basis wel een leuk en origineel verhaal heeft. Al gaat het verhaal en de film wel alle kanten uit en zit er weinig eenheid en visie in. Er gebeuren allerlei erg onwaarschijnlijke en ongeloofwaardige dingen. Ook springt het verhaal van de hak op de tak. En dat geldt ook voor de stijl van de film. Over het algemeen is het allemaal wel komisch bedoelt maar de film springt van natuurfilm naar romantische komedie. Slapstick, soft erotisch, jeugdfilm en harde actiefilm waar zelfs kleine kinderen met mitrailleurs schieten. Voor elk wat wils dat was duidelijk het enige wat de maker voor ogen had.

Ergens eind jaren zeventig was het dat ik samen met een vriend over de kalverstraat in Amsterdam liep. We waren begin twintig en net van school en de werkloosheid was toen groot. Toen werden we daar aangesproken door iemand die vroeg of wij werk wilden hebben. En zo hebben wij ons toen mee laten lokken naar een gebouw achteraf, waar meer mensen naar toe gelokt werden. Mijn vriend en ik werden daar van elkaar gescheiden en zo kwam ik in een ruimte waar ik moest wachten tot er iemand kwam om met mij te praten. Ik heb die ruimte toen aandachtig bekeken en toen ontdekte ik dat het om een religie ging over scientology of zoiets. Met religie wilde ik niets te maken hebben dus ik ben die ruimte weer uit gegaan om mijn vriend te zoeken. Ik voelde me ook behoorlijk misleid. Dit had niets met werk zoeken te maken. Ik vroeg waar mijn vriend was en toen moest ik maar even wachten in een andere ruimte. Waar ook mensen als ik binnen kwamen. Dus die sprak ik gelijk aan met weten jullie dat het hier om een religie of sekte gaat? Nee iedereen kwam binnen vanwege werk. Toen de mensen van scientology dat door kregen dat ik iedereen aansprak toen kreeg ik een spreekverbod. En ik zei dat ik mijn mond zou houden als ik met mijn vriend weer naar buiten kon. En dat is toen gebeurd. Maar zodoende heb ik wel mijn interesse gekregen in de church of scientology al is het dus geen positieve ervaring. En zodoende wilde ik ook deze documentaire zien. Het verhaal van de documentaire is nog veel schokkender dan ik mij kon voorstellen. Een verhaal over macht, extreem geld verdienen en mensen manipuleren en zo afhankelijk maken dat ze niet meer weg kunnen. Helaas is het verhaal schokkender dan de documentaire als documentaire zelf. Film technisch of artistiek gezien is het maar een heel gewone documentaire. Dus vandaar dat ik hem geen superhoge score wil geven. Maar het verhaal is dus wel schokkend en laat een diepe indruk achter.

Toen ik de film aan het kijken was had ik geen idee waarom ik deze film uitgekozen had. Als ik nu terug kijk naar wat er hier op moviemeter staat, moet het haast wel de hoge waardering van zoveel mensen geweest zijn. Als een man na hooguit een paar uurtjes of zo weggeweest te zijn weer thuis komt blijkt zijn vrouw verdwenen en lijken er allerlei verdachte omstandigheden te zijn. Hij krijgt al gauw de schuld, maar hij weet van niets. En daar bouwt het verhaal voorlopig ook op door. Hij moet zien te bewijzen dat hij zijn vrouw niets heeft aangedaan. Het is misschien niet allemaal even logisch of geloofwaardig, maar het zou allemaal kunnen kloppen. En dat is anderhalf uur van de film. Het laatste uur is er een plotverandering. En zo zorgvuldig als het eerste deel is opgebouwd. Zo slordig wordt er omgegaan met het laatste deel. Het tweede deel is namelijk wel ongeloofwaardig en daar zitten echt aantoonbare fouten in het verhaal die makkelijk onderzocht hadden kunnen worden, maar vreemd genoeg wordt daar dan verder geen aandacht aan geschonken. En zo is de film voor mij een behoorlijke desillusie geworden. Veel te lang en als het dan zo onbevredigend afloopt krijg ik meer het gevoel dat ik mijn tijd heb zitten verdoen dan naar een goede film te kijken.

Ik had me toch wel wat meer bij deze film voorgesteld. Ik dacht eigenlijk dat b-films toch vooral actie en / of vechtfilms waren. Maar hier is dan een uitzondering op die regel te vinden. Het valt me niet mee om veel positieve elementen in deze film te vinden. Het onderwerp van de bar heeft wel iets. En de belichting is over het algemeen ook wel in orde. Maar voor de rest is het toch allemaal wel erg slecht en ik ben dan ook verbaasd over de hoge waardering hier op moviemeter. Met name het verhaal, het script, de dialogen en het acteerwerk is "bar" slecht.

Een film over een aantal jonge broers en een zus die vanuit Soedan moeten vluchten voor de oorlog. Hun ouders zijn vermoord. Uiteindelijk worden ze opgenomen door Amerika zodat ze weg kunnen uit de oorlog. En dan dacht ik eigenlijk dat ze het in Amerika ook verschrikkelijk zouden krijgen. Amerika lijkt me een nog erger land van hoe ze met vluchtelingen omgaan dan Europa. Maar daar blijkt de film niet over te gaan. En het valt allemaal best mee. Het gaat er vooral om hoe de kinderen hun uiterste best doen om samen te blijven en bij elkaar te blijven en horen. En dat maakt het bij tijden een hele mooie en ontroerende film. Ook is de film minder Amerikaans dan je zou denken met de prominente aankondiging dat Reese Witherspoon meedoet alsof ze een hoofdrol heeft. Maar niets is minder waar. De echte hoofdrollen gaan naar de Afrikanen die eigenlijk niet eens acteur blijken te zijn maar ervaringsdeskundigen. En dat is nog veel beter. Dan hoef je niet eens te acteren. Dan hoef je alleen jezelf te zijn. Want je hoeft je helemaal niet in een rol in te leven. Die rol is je leven. En dat zie je ook aan de film af. Want ze spelen dus heel realistisch. Mooie film.

Een beroemde film die ik nog nooit gezien had. En met Robin Williams in de hoofdrol. Iets waarin ik mij wel verheugde, want ik vind Robin Williams een hele leuke acteur. Maar in deze film speelt hij helaas een schreeuwerige DJ waarmee hij maar nauwelijks boven zijn begin acteerprestaties als Mork uitkomt. En dat is een behoorlijke tegenvaller. En verder is het hele verhaal van de film ook nauwelijks boeiend. Het is al vanaf het begin behoorlijk voorspelbaar en dat blijft het ook. Maar er ontwikkelt zich ook geen interessante zijlijn in het verhaal. Als het afgelopen is blijf je achter met het gevoel; ok, dat was het dan. Wat is de volgende film op mijn lijstje waar ik naar ga kijken.

Jammer van de enorme clichés en de voorspelbaarheid, maar wel een mooie film. Hij is ook super irritant Amerikaans. The big American dream. Een kansloze die zijn talenten gebruikt. Honkbal. Het versieren van meisjes. Drank. En dan Harvard en de professoren die het gemaakt hebben of juist niet. Wat maakt het ook uit. Als het maar werkt voor een mooi verhaal. Solliciteren op een super baan of toch maar niet. Achter het meisje aan. Enzovoorts enzovoorts ......... En toch bouwt het verhaal boeiend genoeg op, ondanks dat vanaf het begin vaststaat hoe het gaat aflopen en hoe ongeloofwaardig alles ook is. En er wordt bovenal erg mooi geacteerd. Ik hoop dat ik de film nooit meer zie, want het is eigenlijk allemaal te verschrikkelijk voor woorden, hoe langer ik er over nadenk en de film terug evalueer. Deze film hoort van mij niet zo'n hoge waardering te krijgen.

Een gangsterfilm volgens het boekje. Precies zoals ze horen te zijn, niet meer en niet minder. Behalve dat ie iets te lang duurt en het einde een teleurstelling is. Maar verder heb ik me wel geamuseerd.

Deze film was ongeveer een jaar geleden op tv en toen hadden we hem opgenomen. Hij stond nog op de harde schijf en zou binnenkort dus verlopen. Maar het onderwerp van de film stond me erg tegen. Ik had eigenlijk geen zin om een film over kindermisbruik door de kerk te gaan zien. Toen mijn vrouw zei dat de film van Francois Ozon was, wist ze me toch te overtuigen om hem op de valreep dus nog te bekijken. Ozon maakt over het algemeen immers mooie films. En dat is deze dus ook. Het blijft een vervelend en wanstaltig onderwerp, maar het levert wel een aantal mooie en aangrijpende scenes op. Er wordt ook uitstekend geacteerd. Toch ondanks die aangrijpende scenes en het mooie acteerwerk wist de film me ook niet echt te raken. Hij bleef toch wat te afstandelijk en teveel gefocust op het voor de rechter krijgen van de dader en het in de doofpot stoppen door de kerk. En dat is nou juist het wat minder boeiende onderdeel van het verhaal. Ach, waarschijnlijk is het toch vooral niet mijn soort film, al is het dus wel een goede film. Knap detail aan de film is bijvoorbeeld ook dat de film drie keer van hoofdpersoon verandert, zonder dat je daar direct van bewust bent. Drie slachtoffers die hun verhaal doen en waar je dan ineens denkt; maar hij was toch net de hoofdpersoon?

Eindelijk weer eens een echte flutfilm gezien. Films over moeders die niet voor hun kinderen kunnen zorgen heb ik héél veel beter gezien. Vooral als die films uit Engeland komen. Deze is heel erg overdreven, over-Amerikaans, over-dramatisch en ook erg ongeloofwaardig. Er is maar één positief punt aan deze film. Maar dat is wel een belangrijke. Er wordt mooi geacteerd. Vooral door de hoofdrolspeelster. En dat maakt tenminste nog iets van de film. Anders was het echt een prullenbakfilm geweest.

Mathieu Amalric behoort inmiddels steeds meer tot mijn favoriete acteurs, dus ik was aangenaam verrast dat hij ook hier weer op de titelrol staat. De film begint veelbelovend en heeft zeker ook een hoop potentie. Een groep mannen die allemaal zo hun problemen hebben, en die samen op een club zitten waar ze synchroon gaan zwemmen. Onder leiding van een jonge vrouw die in het verleden haar sporen in het synchroonzwemmen al had verdiend. Kortom een script voor een veel belovende film. Maar al gauw blijkt dat de film helaas toch niet echt de diepte in wil gaan. Veel verder dan wat saunasessies van de mannen komt het niet. En er bouwen zich, althans niet duidelijk zichtbaar, geen onderlinge verhoudingen of vriendschappen tussen de mannen op. Iets waar de film eigenlijk wel om vraagt. Daardoor blijft de film toch wat oppervlakkig en wordt hij gaandeweg ook steeds voorspelbaarder. Dat is jammer. Nu is het gewoon een prima filmpje dat lekker wegkijkt. Maar echt hangen blijft hij niet.

Een wedstrijdje diepzeeduiken. Een véél te groot budget. Grote namen maar desondanks toch slecht acteerwerk en een uiterst voorspelbaar verhaal. En als je denkt dat het wel mooi geweest en de film ten einde is gekomen. Komt er nog een complete film van dezelfde lengte achteraan met geen enkele toevoeging maar nog meer van hetzelfde. Echt onvoorstelbaar. Wat een draak van een film. Er komt geen einde aan. En het einde dat er dan uiteindelijk toch een keer komt is een einde zoals je het ook al twee uur daarvoor had kunnen voorspellen. Ik zie dat er drie versies zijn van de film met drie verschillende lengtes. En ik vrees dat ik de langste ( de director's cut) heb moeten zien. Ook dat nog. Nou goed, die film kan ik ook weer doorstrepen van mijn lijst.

Wes Anderson heeft een behoorlijk eigen stijl van filmen en ook The grand Budapest Hotel is weer heel herkenbaar in die stijl en vormgeving. En ook alleen daarom al zeker de moeite van het kijken waard. Het verhaal van de film waarbij de geschiedenis van een hotelmanager wordt gevolgd is echter een stuk zwakker. Het komt allemaal erg gekunsteld over en er zijn delen in de film waar ik zelfs de neiging had om even door te willen spoelen.

Op een klein eilandje hebben de bewoners dringend behoefte aan werk. Er zijn mogelijk vooruitzichten dat zich een fabriek gaat vestigen op het eiland. Maar dan moet het eiland wel beschikken over een dokter. En die dokter is niet te vinden. Als zich dan eindelijk een mogelijke tijdelijke arts voordoet, doet het hele eiland zijn stinkende best om het die dokter maar zo veel mogelijk naar zijn zin te maken, zodat hij zich thuis zal voelen en dan misschien wel uiteindelijk blijft. Misschien een beetje naïef, maar wel een leuk gegeven voor een film. En zo is de film dan ook. Het loopt allemaal lekker en kijkt leuk weg met af en toe ook erg grappige scenes. Geen superfilm maar hij laat je wel achter met een glimlach op je gezicht. En dat is prima.

Een wat oudere man overziet zijn leven. De film is heel mooi en artistiek vormgegeven. Hij doet me ook heel sterk denken aan Der Himmel über Berlin (Film, 1987) - MovieMeter.nl van Wim Wenders. Dit is een soort Italiaanse versie in Rome. En de film heeft een mooie levensbeschouwelijke boodschap. Italië is het land van mode en pizza's, is een zin die er in voorkomt. Toch is al deze pretentie ook wel vermoeiend om naar te kijken. En laat dat nou ook een boodschap van de film zijn. Maar het is desondanks wel een mooie film. Al heeft hij twee grote minpunten. Hij duurt mij te lang. Het was beter geweest als hij na anderhalf uur klaar was. En wat ik echt heel erg jammer vond is dat de hele film in de laatste scene nog even uitgelegd wordt. Alsof de kijker zelf niet in staat was om de film te begrijpen.

In tegenstelling tot de laatste keer, wist ik me deze keer weldegelijk te herinneren dat ik deze film al eens eerder had gezien. Er zitten ook hele grappige scenes in. De film loopt ook lekker met een flink tempo en gaat daarmee niet vervelen. Het is een prima komische film maar ik haal er wel weer een halve ster af zodat hij weer op drie sterren komt. Zo bijzonder is nou toch ook weer niet.

Een vrouw bij de douane kan ruiken wanneer mensen iets te verbergen hebben. Maar dan komt er iemand langs de grens waarvoor ze speciale gevoelens ontwikkelt. Wat volgt is een bijzonder en bizar verhaal. Soms ook wel behoorlijk extreem, maar in ieder geval van begin tot eind boeiend. Ja, echt een bijzondere film dit, die behoorlijk opvalt tussen de gewone films van tegenwoordig. Blij dat er af en toe nog eens een originele film als deze gemaakt wordt.

Een documentaire over een aantal circusartiesten van het circue du soleil. Lijkt aanvankelijk interessant, en de openingsscene is ook veelbelovend. Er zitten hele mooie beelden in de documentaire en er is ook veel voor gereisd, want de mensen komen van de hele wereld. En het circus doet dat ook. Maar uiteindelijk, of eigenlijk al heel erg snel, blijkt dat het gegeven voor de documentaire toch wel erg mager is. Alle artiesten vertellen over hun leven, hun drijfveer, de passie, alles wat ze er voor moeten geven om zo'n hoog niveau te bereiken. Maar het is allemaal heel fragmentarisch. Dan vertelt die weer een stukje en dan die weer en dan die weer. Zo duurt het ook een tijd voordat je een beetje door begint te krijgen, wie ook alweer wat over zijn leven had gezegd. Maar uiteindelijk maakt dat allemaal geen donder uit. Het is allemaal meer van hetzelfde. En dan duurt 87 minuten toch best lang.