Log

De titel kwam me zo bekend voor dat ik inderdaad dacht dat ik hem lang geleden al eens gezien had. En inderdaad, maar dan ook echt lang geleden. Ik had hem toen ook al 4 sterren gegeven en nu dus weer. Maar nu schrijf ik er voor het eerst over. Dus het is echt lang geleden dat ik de film gezien heb. En eigenlijk herinnerde ik me hem ook niet meer. Maar het is een mooie film. Een romantische film als een oud jeugdboek over een schooljongen die een fantastische schoolvakantie meemaakt in de mooie bergen van de Provence. En qua sfeer en beeld wordt dat heel mooi in de film weer gegeven. De film was uit 1990, maar als je me zou zeggen dat hij nog veel ouder is zou ik het ook geloven. En niet alleen omdat het verhaal zich rond 1900 afspeelt.

Ik had al van te voren gezien en gelezen dat de film hele slechte recensies kreeg. Maar in dit geval werkte dat heel positief bij mij. Ik begon dus al aan de film met eigenlijk geen verwachting. En waarom ik hem dan toch wilde zien? Ik heb wel een zwak voor Nederlandse films denk ik en taal is zeg maar echt mijn ding. En zo bleek het toch helemaal geen slechte film. OK, het verhaal is niet bijster origineel en ook zeker behoorlijk voorspelbaar. Maar het kijkt ook lekker weg en er wordt zeker wel leuk geacteerd door sympathieke spelers. En daarnaast was het ook wel leuk om zo heel veel bekende beelden van Rotterdam te zien. De Zwaanshals is een straat niet ver van waar ik ben opgegroeid. Dus dat had ook wel een meerwaarde voor me aan de film. Kortom een film die ik met gemak drie sterren geef. Prima film, ook al springt hij er niet echt uit.

Een film over een verlegen hoge ambtenaar die een vrouw ontmoet in een café en haar uitnodigt om mee te gaan naar een G8 conferentie in Reykjavik. Bill Nighy vind ik wel een leuke acteur. En zijn tegenspeelster doet het ook niet onaardig. Het is wel een erg Britse film zoals het gepresenteerd wordt. En dat heeft ook wel wat. Het verhaal is helaas wel erg onwaarschijnlijk en idealistisch. Leuk voor een film maar schrijnend als je de werkelijkheid van de wereldpolitiek kent. En dat wringt mij toch wel.

Vanavond twee Franse films achter elkaar gezien. Allebei uit de jaren 80. Ik zeg vaak bij oude films, met enige weemoed, dat ze dit soort films tegenwoordig niet meer maken. Bij deze film is dit ook het geval. Behalve de weemoed dan. Dit is zo'n soort film met hoogdravende dialogen en dan voornamelijk in één kamer. Een film als een toneelstuk. Die maken ze inderdaad tegenwoordig niet veel meer. Maar dat vind ik dus niet zo erg. In dit geval was het een politieverhoor om een verdachte tot een bekentenis te laten komen. Er wordt prima geacteerd en het verhaal wordt mooi opgebouwd. Maar verder heb ik er op deze manier niet zoveel mee. Ik zie hier ook niet echt de meerwaarde van film in. Dan toch liever op diverse locaties en een reconstructie van het verhaal. Zoals Derrick dat vroeger zo mooi deed.

Een ervaren bankovervaller komt vrij uit de gevangenis en wil een eerlijk leven gaan beginnen. Als hij bij een bank een rekening wil openen wordt de bank juist overvallen en wordt uitgerekend hij als gijzelaar meegenomen. Een film uit 1986 met Gerard Depardieu. Dat was voor mij de belangrijkste reden dat ik hem wilde zien. Maar hij begint nog verrassend grappig ook. Daarna zakt het verhaal en de film wel wat in, maar het blijft toch een leuke film om te zien en hij kijkt ook makkelijk weg. Al is de geloofwaardigheid allemaal wel ver te zoeken. Maar dat hindert niet zo in een film als dit.