Log

Best een ingewikkeld verhaal om even in een paar zinnen samen te vatten. Ga ik dus ook maar niet doen. Maar ik vond het wel een intrigerende film met een dito verhaal dat mooi opbouwt vanuit diverse gezichtsstandpunten. Ook vond ik de totaal verschillende personen en diverse milieus binnen de film aangenaam om te ervaren in dit verhaal. Het zat best knap in elkaar zonder dat ik echt gaten in het script heb kunnen ontdekken. Een fout die snel gemaakt is als je de film zo ingewikkeld maakt. Het enige wat ik niet direct kon begrijpen was het allerlaatste geschreven verhaal. Ene Fabrizio kreeg ruim 200.000 euro, het "menselijk kapitaal", van de verzekering. Maar ik kon mij helemaal geen Fabrizio herinneren. Pas toe ik hier bij moviemeter na ging lezen wie er allemaal in de cast van de film zaten, zag ik dat het de fietser was die omvergereden was. Niet zo verwonderlijk dus dat ik de naam niet onthouden heb. Die naam zal misschien in het begin van de film wel gevallen zijn, maar verder had die man ook niet echt een prominente rol in de film natuurlijk. Althans als het gaat om scherm en acteertijd. Voor het verhaal was hij uiteraard wel heel belangrijk.

Deze film afgelopen zaterdag bekeken. Wat me eigenlijk gelijk opviel was dat Martin van Waardenberg toch eigenlijk maar een heel matige acteur is. Hij is altijd hetzelfde en speelt waarschijnlijk gewoon zichzelf. Iets anders lijkt hij niet te kunnen spelen. Zijn tegenspeelster is een ander verhaal. Dat komt een heel stuk beter over. Maar goed, de film. Een film over een demente vrouw en hoe haar partner daarmee moet leren omgaan. De film begint nog wat matigjes en komt nogal geforceerd over. Ik heb zelf veel ervaring opgedaan met demente mensen, maar deze vrouw heeft wel erg veel facetten van dementie in zich en bovendien ontwikkelt zij die ook nog eens in een ongelofelijk snel tempo. En dat is voor mij niet erg realistisch. Maar de film bouwt wel heel mooi op en vooral als de reis is begonnen is het mooi om te zien hoe moeilijk het is voor een partner als je vrouw, die je al je hele leven goed kent, zo langzaamaan verandert in een heel ander en onherkenbaar persoon. En ook de angst en onzekerheid die dat met zich meebrengt. Hoe gaat dat alsmaar verder en wat krijg ik hierna met haar mee te maken? Dat is wel ontzettend knap in deze film overgebracht en daarmee is het toch wel degelijk een hele mooie en ontroerende film geworden. Die ook door Martin van Waardenberg tegen het einde knap geacteerd wordt.

Dit is geen gebruikelijke film over een pastoor en zijn parochie. Met al dat gezwets en de vele cliché-oneliners moest ik meer denken aan zo'n film-noir met een morsige detective die op zoek is naar een moordenaar. En waarschijnlijk had de maker dat ook wel in gedachte. Maar ik vond het uiteindelijk toch een vooral schokkende film met een einde zoals voorspeld in de film, maar waarvan je toch dacht dat het zo niet zou eindigen. En dan ook nog eens misplaatst gruwelijk in beeld gebracht. Ik ben niet eens gelovig, maar deze film begrijp ik niet denk ik. Als het argument is dat je een priester mag vermoorden omdat je seksueel misbruikt bent door een priester in je jeugd, dan zijn er toch wel betere manieren te bedenken om dit te verfilmen.

Een behoorlijk bizarre film met een bizar verhaal. Leuk geacteerd en erg mooi en bijzonder vorm gegeven. En er valt ook nog best een hoop te lachen. Meer wil ik er eigenlijk nu niet over schrijven. Dat komt misschien een volgende keer als ik hem t.z.t. nog eens zal bekijken.

Een heel bijzondere oorlogsfilm. Een oorlogsfilm die ook eigenlijk geen oorlogsfilm is. Het hele verhaal is eigenlijk een randverhaal tijdens de tweede wereldoorlog. En dat is een hele bijzondere insteek om een verhaal te verzinnen naast een plek waar zulke verschrikkingen hebben plaatsgevonden. Dit is meer het verhaal van het leven van een gezin dat naast Auschwitz woonde en hun dagelijkse leven, hoe ze de dag doorbrachten en de administratieve rompslomp van een man die overgeplaatst moest worden terwijl zijn vrouw daar helemaal niets voor voelde. Geen film over de verschrikkingen van Auschwitz zelf, al is het ook weer onmogelijk om daar niet aan te denken als je deze film ziet. Maar goed, al met al wel een heel fascinerende film vooral vanwege de bijzondere invalshoek.

Wel weer een bijzondere film van Mijke de Jong. Een groep vriendinnen begeleidt één van hen in haar stervensproces. Aanvankelijk vond ik de vormgeving wel mooi. Ik had de indruk dat de dialogen niet van tevoren waren uitgeschreven. Er waren wat ideeën voor scenes en die werden dan gaandeweg en gedeeltelijk geïmproviseerd opgenomen. Althans zo kwam het op mij over. Ik vond het ook best realistisch als ik kijk naar de paar vriendinnengroepen om me heen die ik een beetje van afstand observeer. Wat kunnen vrouwen toch ongelooflijk zaniken om niets dingen. Maar daar ben ik dan waarschijnlijk een man voor om dat te vinden.
In ieder geval maakte het voor mij in deze film dat ik het een realistische vriendinnenclub vond. Doch gaandeweg de film werd het steeds realistischer en vroeg ik me nog wel af of ik echt naar een film zat te kijken of dat het meer een documentaire werd waarbij de hoofdrolspeelster echt doodging. En dat maakte het wel een heel bijzondere en indringende film die ik niet snel zal vergeten denk ik. Zelfs het eindliedje van de film lijkt door haar echte dochter gemaakt en ingezongen. Ook erg mooi en bijzonder.

Ik ken Susan Seidelman van sympathieke en niet al te moeilijke films. En dat is ook precies weer zoals je deze film kan omschrijven. Een soort loveboat voor ouderen, alleen niet op een boot maar in een chique wijk in Florida. Alleen had de film wel wat meer diepgang en minder voorspelbaarheid mogen hebben.

Het meest bijzondere aan deze film is dat ik me er niets van kon herinneren en ik gaf hem toen al 4.5 ster. OK dat is zeven jaar geleden maar het is wel heel confronterend. Het maakt me duidelijk dat ik eens wat minder nieuwe films moet bekijken en me ook eens moet concentreren op de echt goede films die ik al eens eerder in mijn leven gezien heb. Dit is een film over twaalf jaar uit het leven van moeder en vader en hun twee kinderen in de schoolperiode. Maar het is zo'n mooie en menselijke film. Het stikt gewoon van de hele mooie scenes en hoe verder de film opbouwt hoe mooier de scenes worden. Het enige wat ik kan verzinnen waarom ik me desondanks toch niets van de film kon herinneren, is dat het verhaal zo gewoon en uit het leven gegrepen is. En dat is waarschijnlijk ook de echte reden. Maar geen reden om de film niet een stuk vaker te gaan bekijken in de toekomst. Samen met nog een aantal heel goede films die ik ook al vele jaren niet meer gezien heb.

In 1982 was André van Duin al razend populair. Dat is nu dus alweer ruim 40 jaar geleden. Ik weet nog wel dat die film gemaakt was en dat veel mensen het er over hadden. Ik weet alleen niet of de film nou echt een hit was in die tijd of dat hij toch geflopt is. Ik heb hem in ieder geval nooit gezien. En nu dus na ruim 40 jaar eindelijk de première.
Een hoge waardering krijgt hij niet en als film stelt het ook niet veel voor. Het is nu vooral nostalgie om naar te kijken met een groot aantal sterren erbij die niets met film te maken hebben, maar wel een hoop extra kijkers trekken zoals André Hazes en het sekssymbool van die tijd Vannessa. Ook grappig is dat in de tekst nog schaamteloos reclame gemaakt kon worden voor van alles en nog wat en dat seksisme dus ook nog gewoon kon. Schaamte daarvoor moest nog uitgevonden worden. Zelfs André van Duin was toen nog een vrouwenversierder. Maar goed, leuk om eens gezien te hebben. Maar als je hem niet gezien hebt, mis je ook niet veel aan deze film.

Iets meer dan een jaar geleden heb ik deze film al eens gezien en toen schreef ik al dat ik waarschijnlijk zou vergeten waar deze film over ging. Nou dat klopt dus inderdaad. Ik zag wel dat ik hem al kende, maar ik wist niet meer hoe het verhaal zou ontwikkelen. En dat kwam ook door de diverse onlogische plotwendingen. Alleen bij het allerlaatste einde wist ik weer hoe die af zou lopen. Ik denk trouwens nu dat ik hem weer een hele tijd niet meer ga zien en dan kan ik hem dus t.z.t. weer gewoon opnieuw bekijken, want ook dan ben ik het verhaal vast weer vergeten. Maar ik ben nu wel iets positiever als de vorige keer. 3* i.p.v. 2. De film keek toch best lekker weg en er zat wel vaart in. Hij verveelde geen minuut.

Niet de sterkste film van Nicole van Kilsdonk over twee Chinese volwassen kinderen die na de dood van hun vader zijn Chinese restaurant moeten overnemen. Een nogal matig script en oppervlakkig verhaal. En ook het acteren is wat mat. Maar verder keek de film wel lekker weg.