Log

Het boek was een grote hit bij vrouwen herinner ik me nog. Dus het duurde ook niet lang voordat er een film van uitkwam. En ook dat was een grote hit als ik me goed herinner. Allemaal vriendinnenclubjes gingen toen naar de bioscoop. Om dus naar deze hele vervelende film te gaan kijken. Een vrouw ontmoet een miljardair die er nogal specifieke seksuele eisen op na houdt. De film is niet alleen saai. Maar er wordt ook nog eens belabberd slecht geacteerd. De vrouw deed me af en toe denken aan de stewardess uit de films Airplane 1 en 2. Maar die acteerde bewust zo slecht. Alleen het einde van de film viel me dan weer mee. Die was minder cliché en voorspelbaar als ik verwacht had.
Grappig is dat ik films vaak in alfabetische volgorde kijk. De film hiervoor had een vergelijkbaar thema. Beide films gingen over een vrouw die hun lichaam aan het ontdekken waren. Maar de andere film Feuchtgebiete (Film, 2013) was ongeveer het tegenovergestelde van deze film. Dus voor de mensen die nieuwsgierig worden. Kijk dan de twee films achter elkaar. Beter eerst deze vervelende saaie versie. En daarna de amusante leuke versie.

Tot mijn enorme verbazing heb ik deze film al eens gezien 7 jaar geleden. En ik had er toen een hele andere mening over als dat ik nu heb. Vergeet mijn vorige recensie. Ik begin opnieuw!

Jonge vrouw ontdekt haar lichaam en gaat behoorlijk ver in haar experimenten. Haar hobby's : neuken en avocado's kweken. De toon is gezet. Leuk meisje, leuk verhaal, leuke muziek, leuke acteurs, leuke humor en leuke vormgeving. Het soort films dat ik veel vaker zou willen zien.

Ik snap echt niets van die vorige recensie van me.

Een gevalletje van een slechte B-film. Een meisje raakt haar hond kwijt in Budapest en gaat op zoek naar hem. Een heel mager verhaal en een slecht acterend meisje. Ook het verhaal gaat helemaal nergens over, en dan te bedenken dat de film ook nog twee uur duurt. Maar als je alles wel gezien denkt te hebben wordt de film nog dubieuzer. De honden in de stad onder leiding van de hond van het meisje nemen wraak op alle slechte mensen die ze daarvoor mishandeld hebben. En zo verandert de film in een hele vage horror, waarbij de honden de stad terroriseren en alle dierenmishandelaars dood bijten. Maar gelukkig blaast het meisje aan het eind van de film op haar trompet en komt alles weer goed.

Een film die speciaal ontworpen is om een tranentrekker te zijn. En daar slaagt hij met gemak in. Dat is ook niet zo moeilijk bij een verhaal over twee jonge ongeneeslijk zieke mensen die van elkaar houden. Alle clichés worden uit de kast gehaald en de voorspelbaarheid ligt er ook behoorlijk dik bovenop. Net als het bekende valse Amerikaanse clichésentiment. Maar toch zitten er wel een aantal erg mooie scenes in die ook heel mooi worden geacteerd. En daarom is de film voor mij toch een ruime voldoende.

Ik had deze film met mooie herinneringen in gedachten. En het was inderdaad een genot om hem weer terug te zien. Dit is echt een supermooie film met een heel ontroerend verhaal en fantastisch geacteerd door de hoofdrolspeelster. Er zitten ook een flink aantal heel erg mooie scenes in de film die me nog steeds erg emotioneel weten te raken. Ik heb mijn waardering voor de film dan ook enorm verhoogd. Deze film hoort bij mijn favorieten.

Aanvankelijk was ik aangenaam verrast te zien dat ik naar een Woody Allen film zat te kijken. En het begon ook veelbelovend met een leuk verhaal van twee vrienden waarvan de ene de andere wist over te halen om gigolo te worden, en daar ook nog geld mee te verdienen. Maar gaandeweg de film kakt hij steeds meer in, en alleen de allerlaatste scene weet dat nog een beetje op te poetsen, maar dan is het allang niet meer die leuke Woody Allen film als die ik verwachtte. En dan zie ik bij de aftiteling dat het dus ook geen Woody Allen film was. De rollen zijn omgedraaid. De andere hoofdrolspeler was hier de regisseur. Dat kan dus ook. Maar het verklaart waarschijnlijk ook waarom het hier toch niet de kwaliteit van een echte Woody Allen film heeft. En Woody Allen zelf moest waarschijnlijk zijn mond houden tijdens het maken van de film. Wel bijzonder op zich, maar ik neig toch te zeggen dat het experiment niet helemaal geslaagd is.

Als ik het plot zo lees dan is de film voor mij niet helemaal overgekomen zoals hij bedoeld was. Voor mijn gevoel heb ik gekeken naar een film over een fotograaf die een muziekclip mag maken voor een Amerikaanse producer, maar liever kiest voor kunst dan voor commercie. Het is in ieder geval een kunstzinnige vage film met een hoop mooie decors en veel kleuren. Een bijbehorend vaag verhaal. Maar hij wist me wel te intrigeren. Ik heb toch wel wat met dit soort films. En de liefhebbers van de Golden Earring komen ook nog aan hun trekken in deze film.

Na het overlijden van zijn vrouw wil een vader al zijn kinderen bij hem thuis uitnodigen, maar ze laten hem allemaal zitten. En zo besluit hij om al zijn kinderen, die verspreid over Amerika wonen, zelf maar op te gaan zoeken. Alleen hebben de kinderen nu allemaal hun eigen leven en komt het eigenlijk niet goed uit dat vader plotseling langs komt. De film is pijnlijk herkenbaar, maar dat zal wel voor meer mensen gelden. De titel en eindconclusie is dan toch nog een soort van troost in dit droevige verhaal. Everybody's fine. En daar moeten we het mee doen. Verder bouwt de film mooi op. Hij loopt als een trein en is voorbij voor je er erg in hebt. En dat komt ook omdat er mooi geacteerd wordt.

Een romkom volgens het boekje. Alle clichés zijn aanwezig en hij is ook hartstikke voorspelbaar. Maar het maakt bij deze film niet uit. Hij heeft een hele lieve en sympathieke uitstraling. Het was een genot om een film als dit te zien.

Een film over twee totaal verschillende koppels met een even oud zoontje. Ik vroeg me al af hoe het plot bij deze film beschreven zou zijn zonder gelijk al te veel te verraden van het verhaal, maar om potentiele kijkers toch nieuwsgierig te maken. En inderdaad, deze plot is ook een verhaal. Al is het voor mij niet het hoofdverhaal van de film. Het hoofdverhaal heeft namelijk al vrij snel een onverwachte wending. En er blijken er nog meer te komen. Waardoor het verhaal eigenlijk alle kanten op had kunnen gaan. Maar toch allemaal wel enigszins geloofwaardig. En er wordt ook ontzettend goed geacteerd, waardoor je je als kijker ook betrokken voelt. Alleen jammer dat het einde dan toch van een iets minder niveau is, vergeleken met alles wat je daarvoor gezien hebt. En de allerlaatste scene had zeker geschrapt mogen worden. Die voegt niets toe aan het verhaal.

Film over een journaliste van zeg ongeveer 40 die een interview heeft met twee prostituees van rond de 20. En zelf heeft ze een gezin met twee jongens en een man waarmee de relatie niet top is. Nou, dan kan je ongeveer wel raden wat voor soort film het is. Maar echt boeiend of bijzonder is de film verder niet. Het kijkt aardig weg en er wordt wel leuk geacteerd. Dat is het ongeveer wel.

Naar een verhaal van Edgar Allan Poe. Een jonge psychiater komt te werken in een inrichting waar de patiënten de macht over genomen hebben.. Maar Edgar Allan Poe zou Edgar Allan Poe niet zijn als de clou niet nog veel meer ongebruikelijk zou zijn. Een leuk verhaal dus en mooi verfilmd in een mooi decor met bijzondere acteurs. Maar ook geen echte hoogvlieger verder deze film. De regisseur weet de film niet naar een hoger plan te tillen. En dus komt de film voor mij ook niet boven de drie sterren uit. Maar dat is een voldoende.

De film begint nog best veelbelovend over de liefde tussen het dienstmeisje en de ongeveer even oude dochter des huizes. Maar dan gebeuren er vage dingen en verzandt het verhaal en de film. De gebeurtenissen zijn ook niet allemaal even geloofwaardig meer en uiteindelijk moddert het verhaal maar door. Helemaal slecht is het ook zeker niet. De acteerprestaties zijn ook zeker best redelijk, maar het is jammer dat er niet wat meer uit de film gehaald is en dat het verhaal niet wat beter opgebouwd wordt.

Een wonderbaarlijk verhaal van een arts die heel goed is in het genezen van zijn patiënten. De film bouwt langzaam op en het duurt ook wel even voordat je echt doorhebt wat er aan de hand is. Echt heel geloofwaardig is het ook weer niet. Maar de film zit wel knap in elkaar en er wordt mooi geacteerd zodat de kijker er wel goed bij betrokken wordt. Tegen het einde roept de film wel steeds meer vragen op, maar dat kan ook haast niet anders bij zo'n verhaal.
Ben wel benieuwd hoe ik erover denk als ik de film veel later weer eens zie.

Aanvankelijk dacht ik dat ik de film al eens gezien had, maar ik was waarschijnlijk toch in de war met een andere film. Een film over een jong stel dat lid wordt van een al bestaande eetclub van vrienden. En zo worden zij dus ook bevriend met die club. Wat volgt is een hoop intriges, overspel en de hele rataplan, zoals ook eigenlijk wel te verwachten was. Doch gaandeweg werd de film steeds meer een thriller en ging het er meer om wie nou wel en wie nou niet te vertrouwen was. Aan het einde wordt wel duidelijk hoe het verhaal in elkaar steekt, maar de film heeft wel twee hele grote hindernissen die de film onnodig ingewikkeld maken en ook het kijkplezier behoorlijk verpesten.
De eerste hindernis is dat je bij één van de eerste scenes gelijk papier, pen en een fototoestel moet pakken om te noteren wie nou wie is van de 10 personen en wie bij wie hoort en wat hun achtergrond is. Want daar wordt in de film verder geen tijd meer aan besteed. En dus zit je als kijker constant te denken. Wie van de club is hier nou aan het woord en wat is het verband met de anderen. En dat gaat op een gegeven moment behoorlijk irriteren.
En de tweede hindernis is dat het geluid soms ook nog eens behoorlijk slecht is, waardoor je niet alles evengoed kunt verstaan. Kortom deze film voelt best als een zware bevalling waar ik me met moeite doorheen heb moeten worstelen.
Maar ja, of ik het wel een goede film had gevonden zonder die hindernissen waag ik ook te betwijfelen. Het verhaal is allemaal wel ver gezocht en onwaarschijnlijk.

Een documentaire over een aantal verschillende mensen in Finland. Ze hebben echter allemaal een gezamenlijke passie en dat is tuinieren. Behalve het onderhoud van hun tuinen gaat de documentaire ook over de mensen zelf. We horen hun filosofieën, hun dromen, hoe hun leven was en hoe ze de toekomst zien. En verder staat vooral tuinieren en de natuur centraal. Het is allemaal sfeervol in beeld gebracht met ook mooie muziek. Maar de film is verder ook geen kunstzinnig hoogstandje. De documentaire kijkt aangenaam weg voor een keertje, maar ik zal hem waarschijnlijk ook weer snel vergeten zijn.

Een lesbisch erotisch drama over een meesteres en haar slavin. Toch is het ook zeker geen seksfilm. Er is weinig te zien. Het gaat meer om de suggestie en de sfeer. En dat maakt het lastig voor me om de film te begrijpen. Ik kan me maar moeilijk in de doelgroep inleven. En dat maakt de film toch wel behoorlijk saai voor me. Maar de beelden, de muziek en de sfeer zijn wel mooi. Ook de locatie van een mooi oud huis dat helemaal begroeid is met planten en de verzameling opgezette vlinders en kevers dragen zeker bij tot een bijzondere sfeer. Die me ergens ook wel doet denken aan de films van Peter Greenaway. Hoewel die nog veel verder gaat in zijn stijlisme.

Een film die ik ook al heel vaak gezien heb. Deze keer nou eens niet gelijk na deel 1 bekeken. En dat blijkt een stuk beter te werken denk ik. Want het is wel een ontzettend leuke film ook boordevol melige grappen. Maar als je net deel 1 gezien hebt, valt deze deel 2 tegen omdat het dan op een herhaling van zetten lijkt.

Een klassieker uit de Abrahams / Zucker stal die ik al heel vaak heb gezien. Vooral in de jaren 80 / 90 met vrienden. Maar ook nu als ik hem zo weer zie na al die jaren, kan ik er toch nog steeds erg om lachen. Er zijn ook zoveel (visuele) grappen in de film gestopt. Dit is misschien wel mijn favoriete film uit de serie.

Een film die ik al heel wat keren heb gezien. Blijft ontzettend leuk. Ook al is het vaak wel erg melig. Maar ja, dat is Eric Idle. Gisteren toen ik de film weer zag viel me eigenlijk vooral toch ook weer op, hoe ontzettend knap de muziek toch is gemaakt. Het zijn net echte Beatle-liedjes.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Ik ben een groot liefhebber van de films van Aki Kaurismaki en zijn droge humor. Toch heeft het even geduurd voor ik deze film voor het eerst heb bekeken. Het kwam er eigenlijk gewoon niet van. Maar gisteren was het dan zover. En ik kan gelukkig constateren dat deze film me wederom niet tegengevallen is. Hij past perfect in het plaatje van zijn overige films. Een minimaal verhaal, troosteloze omgeving, armoede en ellende en ondanks dat valt er weer een hoop te lachen. Hij kan het nog steeds. Al waren de gebruikelijke acteurs wel vervangen door anderen. Dat was wel anders.

Het is best alweer een flinke tijd geleden dat ik een film van Peter Greenaway heb gezien. Zijn films waren altijd herkenbare kunstwerken met een hoop overeenkomstige kenmerken. De muziek van Michael Nyman. Numerieke of alfabetische kenmerken. Naakt en dood. En verder een hoop intriges en samenzweringen. Al deze elementen zijn ook in deze film weer terug te vinden. Al is dit wel een minder toegankelijke film voor me. Dat komt waarschijnlijk ook omdat het een kostuumdrama is uit een tijd zeer lang geleden. En daar heb ik minder mee. Maar het is wel weer een bijzondere film en sowieso een genot om naar te kijken. Ik ken ook geen opvolgers die zich hebben laten inspireren door het werk van Peter Greenaway. En dus ben ik maar zuinig op die films.

Tien jaar later weer eens gezien. Ik was hem eigenlijk vergeten. Maar ja, het is dan ook niet echt een bijzondere film. Gewoon een grappige komedie die inderdaad nog steeds lekker makkelijk wegkijkt. Het einde is eigenlijk best suf, maar ach, wat maakt dat uit bij een film als dit.

Surrealistische en enigszins absurde film over een man met weinig zelfvertrouwen in een kantoor waar niemand hem lijkt te kennen. Hij is verliefd op een collega, maar dat komt ook niet echt van de grond. En dan komt er ineens een dubbelganger als collega werken, die qua karakter ongeveer het tegenovergestelde is van hem. En zo ontstaat een nieuw psychologisch drama in dit vervreemdende decor. Fascinerende film die me net als meerdere kijkers hier sterk aan Brazil deed denken, met ook wel absurde uitstapjes naar Kaurismaki films. Toch kon ik er ook niet helemaal mijn vinger opleggen en had ik ook bij vlagen moeite om erbij te blijven en de film verder te willen kijken.
Misschien moet ik hem nog eens een tweede kans geven. Het is in ieder geval wel een bijzondere film.

vote changed, original voice was 4,0 stars

Als je aan de film begint heb je geen idee dat hij zo gaat eindigen als hij eindigt. Je hebt zelfs nog geen idee naar wat voor genre film je zit te kijken. Een vrouw werkt in een hotel als kamermeisje en date daarnaast met een man. Aanvankelijk lijkt dat het onderwerp van de film. Een beginnende relatie tussen twee mensen. Maar dan gebeurt er iets heel onverwachts. En zo gebeuren er nog meer wendingen die je niet van tevoren zou kunnen bedenken. Maar als je weet hoe de film afloopt zijn die wendingen toch niet zo vreemd als ze lijken. En dat is het meest knappe aan deze film. Het verhaal zit goed in elkaar en bouwt erg knap op. Zelfs het einde is onlogisch, maar toch ook weer niet. Leuke film. Alleen hoef je hem geen tweede keer meer te zien zolang je nog weet hoe het af gaat lopen. Dus ik hoop eigenlijk als ik hem nog eens zal zien, dat ik dan het verhaal vergeten ben.

vote posted

Een schrijver heeft een relatie puur met als doel daar een boek over te schrijven. Aanvankelijk is het nog wel een interessante film met een leuk gegeven waar je nog nieuwsgierig bent hoe het verder zal gaan. Maar op een gegeven moment begint de film rustig voort te kabbelen. Nog steeds best aangenaam, maar het spannende en interessante is er op een gegeven moment wel af. En dat blijft ook verder zo tot aan het eind. Geen echte hoogvlieger dus deze film, maar hij kijkt wel aangenaam en in een rustig tempo weg.

Een film over een vrouw die een poging heeft gedaan om zelfmoord te plegen. En daarna probeert ze haar leven weer op de rit te zetten, met behulp van haar ouders en haar jongere zus. Mij was al vrij snel duidelijk wat er gebeurd was, maar in de film wordt dat erg uitgesmeerd om dat maar heel langzaam duidelijk te maken en daadwerkelijk uit te spreken. En dat is voor mij het grote manco. Als je al weet wat er gebeurd is, draai daar dan niet zo omheen en ga de diepte in. En dat is wat er dus heel lang niet gebeurt in de film. Pas helemaal tegen het einde, begon het eindelijk die mooie film te worden, die het al veel eerder had kunnen zijn. Er zaten genoeg elementen en mogelijkheden in. Maar dat kwam te laat. Jammer. Ik zie nu pas dat er drie versies van deze film zijn. Ik heb dus de "her" versie gezien. De andere twee heb ik ook, dus die ga ik dan t.z.t. ook nog wel zien neem ik aan. Misschien maakt dat de kijkervaring wel anders. Hoewel dit waarschijnlijk ook de eerste van de drie films is.

Ik heb al best een heleboel films gezien. Maar er zijn ook nog een heleboel beroemde films die ik nooit gezien heb. Dirty Harry was daar een voorbeeld van. De zin : je vraagt je zeker af of ik vijf of zes keer geschoten heb, is een hele beroemde uitspraak in de filmwereld inmiddels. En toch had ik geen al te hoge verwachtingen van deze film. En terecht. Al is het wel een film uit 1971 en heeft het genre van politieactie film zich daarna nog een hoop verder doorontwikkeld. Het eerste uur van de film is nog wel goed door te komen. Er gebeurt genoeg om de film op gang te houden. En het is ook wel leuk om te zien hoe San Francisco in 1971 er nog uitzag. Maar na dat uur had de film wel klaar mogen zijn. Alleen gebeurde dat niet en werd er nog een heel deel aan vast gebreid dat verder totaal overbodig was en ook hartstikke voorspelbaar. Bovendien gebeurden er toch echt ook teveel ongeloofwaardige dingen. Zelfs voor een film uit 1971. En tsja, inspecteur Harry was toch meer een karikatuur dan een serieuze politieman. Was waarschijnlijk ook wel de bedoeling van de film, maar toch ..... Nou goed, ik heb hem nu in ieder geval een keer gezien.

Al snel nadat de film begonnen was wist ik dat ik hem al eens gezien had. Niet omdat het een goede film was. Hij is heel langdradig en saai, met een veel te minimaal gegeven als verhaallijn voor een speelfilm. Maar ik herinnerde me vooral nog waar de film over ging. Werknemers uit een team moesten van hun werkgever kiezen voor een bonus van 1000 euro of het ontslag van één van hun collega's. Dat vind ik nog steeds zo'n onwaarschijnlijk gegeven. Ik kan het me niet voorstellen dat een werkgever zo harteloos kan zijn en dit van zijn werknemers vraagt. Daarom is de film me dus bijgebleven en niet om de film zelf. Daar herinnerde ik me dus ook nauwelijks iets van qua beelden. Ik wist ook niet meer dat hij van de broers Dardenne was. Die maken normaal gesproken goede films. Maar deze film is hun onwaardig.

Een sadistische psychopaat breekt in bij een echtpaar en terroriseert ze een weekend lang. Dit is sowieso al niet echt mijn soort film. Ik vind dit heel erg om naar te kijken en heb daar helemaal niets mee. Maar het is bovendien ook nog eens allemaal erg ongeloofwaardig. Er zitten veel te veel fouten in het script die niet logisch zijn en de film nog slechter maken dan hij als basis al is. Echter als de psychopaat op maandag weer verdwijnt en het echtpaar achterlaat in hun huis wordt het onmogelijk geachte waar. De film wordt nog slechter en ongeloofwaardiger als hij al was. Tsjonge wat een prulwerk is dit. Goedkope B-zooi.

Een jonge vrouw wil zelfmoord plegen en wordt opgenomen in een psychiatrische inrichting. Maar dat vindt ze niet nodig en ze voelt zich ook veel beter dan de mensen om zich heen. Maar de film bouwt heel mooi op en ook de relaties met de medepatiënten bouwen heel mooi op in deze film. Er wordt prima geacteerd en er zitten ook hele mooie en indringende scenes en gebeurtenissen in de film. Ik vond vooral de restaurant scene heel bijzonder. Het is niet allemaal even vrolijk in deze film. Maar dat maakt het allemaal alleen maar realistischer. Jammer dat zo weinig mensen deze film kennen hier op moviemeter. Hij verdient beter.

Soms loont het gelukkig toch nog om een film helemaal uit te kijken. Bij deze film had ik heel lang het gevoel alsof ik naar één van die vele tv-series zat te kijken waar geen eind aan komt. En waar je je bij iedere aflevering weer opnieuw afvraagt waarom je nog steeds kijkt. Ook bij deze film over een vrouw van 32 die single is en haar best doet om daar gelukkig mee te zijn. Om de eenzaamheid op te lossen richt ze een damesvoetbal team op. En dat is dan wel een leuk gegeven. Ook heeft ze een hele goede vriendin, een fijne broer en een leuke kamergenoot. Maar de film blijft maar doorgaan en aanmodderen zonder dat er schot in de zaak zit. Gelukkig komt alles dan aan het einde toch nog goed en wordt het uiteindelijk ook nog best een mooie film. Maar daar hebben we dan wel heel erg lang geduld voor moeten hebben. Best wel te lang. En daarom niet meer dan 3,5 ster.

Een mooie film over een jongen van 16 in zijn pubertijd die stofwisselingsziekte heeft. Het verhaal bouwt mooi op en er wordt ook uitstekend geacteerd. Maar wat vooral heel duidelijk in de film naar voren komt, en dat is dus ook het doel van deze film, hoe zo'n jongen het moeilijk heeft met een lichaam dat niet wil meewerken als hij nog zoveel energie en plannen heeft om van alles te willen doen en ontdekken. En dat is inderdaad heel triest. Dat gun je niemand. Misschien ligt het er te duidelijk op dat deze film alle jongeren met zo'n stofwisselingsziekte een hart onder de riem wil steken. Maar dat vergeef ik de film in dit geval. Het is ook triest. Maar wel een mooie film.

Waarom die slechte waardering hier? Dat is best een verrassing. Het is een documentaire over de postduiven wereld, maar dan gezien vanuit het perspectief van de postduif. En dat is best creatief verzonnen. Maar eigenlijk geeft het ook een beeld van hoe het er daar aan toegaat. Er zijn best wel wat duivenmelkers in de buurt van waar ik woon, en dan zie je die duiven hun rondjes draaien. Maar verder wist ik er tot nu toe niet zoveel van af. En nu snap ik het allemaal beter. En vooral ook waarom er met duiven in China heel veel geld verdiend wordt. Dus waarom duiven ook zo heel veel geld waard kunnen zijn. Dat was me altijd een volslagen raadsel. Hoe kan je zoveel geld aan een duif terug verdienen. Vooral dat laatste wordt ook in deze documentaire goed duidelijk gemaakt. Hoewel er dus ook een zielige kant voor de duiven aan zit, en ook dat wordt hier mooi duidelijk gemaakt. Het is dus niet alleen een leuke documentaire met een interessant verhaal en mooi in beeld gebracht. Maar ik krijg hier ook een antwoord op vragen die ik al heel lang had.

De serie heb ik uiteraard heel vaak gezien vroeger. De film weet ik niet. Zou best kunnen. De film is in ieder geval wel van hetzelfde niveau als de serie, al moet ik ook zeggen dat een aflevering van 30 of 45 minuten, ik weet niet meer hoe lang een aflevering was, in principe wel krachtiger was omdat er maar 1 onderwerp behandeld werd. In deze film moesten meer onderwerpen gepropt worden. Het ontstaan van de groep en hun eerste zaken waar ze mee te maken kregen. De film was dus ook gemaakt voor mensen die de serie nooit gezien hadden. Al was de serie er dus drie jaar eerder al en waarschijnlijk toen al een groot succes. Maar goed, dat maakt allemaal niet uit. Het is een leuke film waar genoeg gebeurt en waar de humor van de serie ook heel herkenbaar en vergelijkbaar is. En daar gaat het toch om. Ik vond het leuk om al die bekende personen weer eens te zien.

De titel zegt het eigenlijk al, maar toch dacht ik lange tijd dat ik naar een wraakfilm zat te kijken. Een baas die zo ongelofelijk hard en doortrapt is, dat je daar als medewerker inderdaad niet meer tegen kunt. Maar dan komt er toch een voor mij onverwachte wending en wordt de film een krimi, waarbij het erom gaat hoe de dader uit handen van de politie kan blijven. En dan vind ik de film gelijk een stuk interessanter en boeiender. Met machtsspelletjes en vernederingen heb ik niet zo veel, en dat deel van de film vond ik eigenlijk best vervelend. Ik kan me daar ook moeilijk in inleven. Als mijn baas zo zou zijn had ik allang ontslag genomen. Het einde van de film is dan weer een open eind. En dat is eigenlijk ook best leuk. Al met al, vond ik het dus toch wel een aangename film waarbij het verhaal, vooral het krimi deel, leuk in elkaar zat.

Wat zijn kostschoolfilms toch een vreemd genre. Ze komen vooral uit Engeland en anders de USA. En ze gaan altijd over groepen jongens of in dit geval meisjes die gepest en vernederd worden. Zoals het daar dan kennelijk er altijd aan toe gaat of ging. Wat moet er toch een hoop frustratie zitten bij vele Engelsen en Amerikanen. Dat is in ieder geval wat ik dan moet denken. Ik heb hier dan ook helemaal niets mee. Maar ik heb het dan ook gelukkig nooit in de praktijk mee hoeven maken. De films zijn bijna allemaal hetzelfde, voor wat ik er van gezien heb. Met bovengenoemde elementen van pesten, vernederen en pikordes. Hoewel deze film nog wat vreemder was. Behalve dat het tegen het einde een soort horror film werd, ik zat eigenlijk te wachten tot Miss G. lichtgevende ogen zou gaan krijgen of in een zombie veranderde of nog leuker, bloed uit de nek van de meisjes ging zuigen, zaten er ook nog eens af en toe ongepaste en onlogische erotische elementen in de film. Oh ja, de film is dus erg slecht. Dat zou ik bijna nog vergeten.

Een komedie over een Russisch orkest dat onder valse voorwendselen een concert gaat geven in Parijs. Het is een heel onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig verhaal, maar het wordt leuk gebracht en het kijkt lekker weg. Al is het wel jammer dat de Russen geen Russisch maar Frans spreken. Het is een beetje in de stijl van Louis de Funes, zonder die schreeuwerige en theatrale persoonlijkheid, maar wel met een vergelijkbare soort humor. En daarnaast speelt er ook nog een andere verhaallijn die eigenlijk interessanter is. De film verloopt verder voorspelbaar maar kijkt dus wel lekker weg en er zit genoeg vaart in. Typisch een drie sterren film. Tegen het einde gaat de andere verhaallijn echter een grotere rol spelen en dat wordt mooi uitgespeeld in het concert. Dat is heel knap en op dat moment zit ik een halve ster hoger. Helaas volgen er tijdens dat hoogtepunt nog wat cliché beelden die de film weer terug op de grond zetten. Er had dus toch wel meer in gezeten als er wat minder de nadruk op komedie en cliché was gelegd.

Het principe is wel bekend, maar ik houd wel van dit soort films. Een aantal verhaallijntjes met verschillende personen die zijdelings met elkaar verbonden zijn. De verhaaltjes gaan vooral over relaties of het zoeken ernaar. Soms grappig, maar ook met een droevige ondertoon vooral als de film naar het einde toe bouwt. Maar het is allemaal wel mooi gedaan en er wordt ook mooi geacteerd al lijken de personages aanvankelijk allemaal karikaturen van zichzelf, maar ook dat klopt uiteindelijk in het verhaal. Aangename en mooie film.

Aan het begin van de film word je eigenlijk gelijk op het verkeerde been gezet. Het lijkt een film over een jongetje dat zijn vakantie op het platteland door moet brengen bij zijn familie en zo de diertjes in de natuur ontdekt. Maar dan is het uiteindelijk toch vooral een natuurfilm. Er komt ook opeens een meisje met een rood jurkje bij en die moeten dan samen een soort van kapstok vormen om de natuurbeelden aan elkaar te praten. En dat verhaal is wel erg mager. Het bouwt ook niet erg op. Maar als je die gedachte dan verder loslaat dat de film een verhaal en een opbouw moet hebben, blijven er wel een heleboel erg mooie en vaak ook sfeervolle en kleurrijke natuurbeelden over. Een dromerige natuurfilm met mooie sfeerbeelden maar waar je verder niets, of althans erg weinig, leert over de dieren en planten die zo mooi in beeld gebracht worden. Tsja .....

Een moeder brengt de vakantie door in een hotel met zwembad samen met haar zoon van vijftien. Daar ontmoet de zoon voor het eerst een meisje van zijn leeftijd. Dit is een wel heel erg minimale film. Er gebeurt zo weinig en de "vakantie" is zo saai dat het ook wel weer erg leuk is. En dan zit er uiteindelijk toch ook nog een leuke opbouw in de film. Het is allemaal heel subtiel gedaan maar het komt ook heel echt en eerlijk over. Ik heb best wel genoten van dit kleine filmpje. En zo zie je maar dat je met een simpele low budget film toch wel degelijk iets moois kan maken. Als ik dan denk aan de enorme budgetten die worden besteed aan een gemiddelde Hollywood film dan is dit ongeveer het tegenovergestelde. Maar wel met een beter resultaat dan de gemiddelde cliché Hollywood film. Al zal een film als dit waarschijnlijk geen groot publiek trekken.

Een film over een groot actrice die de rol van een nieuwe film aan het instuderen is. De film gaat over haar en over haar assistente en haar tegenspeelster in de film en over de complicaties en emoties die bij haar ontstaan als ze zich meer en meer gaat inleven in de rol. En dat is het deel van de film dat weliswaar het belangrijkste en ook het beste naar voren komt. Maar daar houdt het dan ook verder op. Er zitten nog mooie beelden van Zwitserland in de film en er wordt verwezen naar een bijzonder natuurfenomeen in de Alpen aldaar. En ook dat zijn op zich mooie elementen in de film. Maar gedurende eigenlijk de hele film had ik een onbevredigend gevoel. Alsof ik naar een film zat te kijken die eigenlijk beter zou moeten zijn, maar die waarschijnlijk toch niet beter ging worden. En dat was dan ook het voor mij voorspelde einde. De film kwam gewoon niet van de grond. Er zaten niet die momenten of die scenes in, die de film naar een hoger plan tilden waardoor het een gedenkwaardige of zelfs maar een gewoon goede film zou worden. En dat voelt als erg jammer.

Vier zelfingenomen volwassen kinderen hebben een hele film irritante conversaties met elkaar over relaties en seks.
Er gebeurt zo weinig in de film dat ik het gevoel had dat het meer een toneelstuk dan een film was. En bij de aftiteling staat dan ook dat de film gebaseerd is op een toneelstuk. Ik moet er niet aan denken dat ik per ongeluk een kaartje gekocht zou hebben voor dat toneel. Snel maar weer vergeten deze film. En dat zal ook best wel lukken. Ik ben immers ook meer boeiendere films in de tijd vergeten.

Deze film heb ik echt heel erg lang geleden gezien. Zelfs zo lang dat hij van voor de tijd is dat ik recensies schreef van iedere film die ik heb gezien. Toch stond hij me al die tijd wel bij als een film die ik echt goed vond. En nu ik hem na al die tijd weer gezien heb, blijf ik dezelfde mening hebben. Het is nog steeds een goede film. Er wordt erg leuk geacteerd en ook het verhaal waarbij je zelfs de beginselen van het schaken krijgt bijgebracht is erg goed bedacht met een leuke vormgeving van een levend schaakbord. En ook daar weer erg leuk geacteerd. Natuurlijk is het een jeugdfilm en hij is ook duidelijk voor die doelgroep gemaakt. Het verhaal is uiteraard ook heel voorspelbaar. Maar dat maakt hier allemaal niet uit. Ik heb er in ieder geval ook véle jaren later weer van genoten.