Log

Een leuke romantische komedie. Leuk verhaaltje en leuk geacteerd. En het kijkt ook allemaal lekker weg. Maar het is uiteindelijk ook niet meer dan dat. Het verloopt allemaal precies zoals je kan bedenken en er gebeurt net niet dat ene extraatje waarbij de film boven het gemiddelde had kunnen uitspringen. Best jammer eigenlijk, want het had best gekund met de manier waarop het gefilmd werd en met deze acteurs.

Het plot hier bij deze film is duidelijk waar het over gaat. Maar als je de film zelf ziet krijg je totaal geen informatie en moet je het maar doen met wat je ziet. En dan zie je een verstandelijk gehandicapte man met autistische trekjes die gaat verhuizen van zijn ouderlijk huis naar een woonvoorziening. En verder is hij geïnteresseerd in vrouwen, rode harten en lipstick. In ieder geval allemaal erg mager om serieus te boeien.

Als documentaire is deze heel erg mager. Er zit geen verhaal in en het gaat allemaal tergend langzaam. Een verhaal van vijf minuten wordt uitgerekt over 102 minuten. Een documentaire die drie broers in Afghanistan volgt. Een oudere en twee veel jongere broers. Op zich waarschijnlijk wel een intiem portret van Afghanistan en zoals de mensen in Afghanistan zijn. Dat is het enige wat ik positief te melden heb over de film. En ook wel regelmatig mooie beelden van het droge landschap. Maar verder is het geen film waar je erg vrolijk van wordt. Wat een vreselijk land en wat een vreselijke mensen. Alles draait er om religie. Iedereen is er compleet gehersenspoeld. En het is nog een hele agressieve vorm van religie ook. Het belangrijkste is dat de ongelovige wordt gedood. Zo ziet hun Allah het. En een ongelovige is iedereen in hun ogen al heel snel. Zodra je je niet aan hun strenge eisen van de koran houdt, voldoe je al snel aan het criterium. Een land als dit geeft ook eigenlijk weinig hoop dat het er ooit goed kan komen. En dat is best beangstigend.

Ik heb deze film zojuist bekeken en bij het schrijven van deze recensie blijkt dus dat ik hem al eens eerder gezien heb ruim zes jaar geleden. Maar ik herinnerde me hem dus niet echt. Ook apart om te lezen wat ik er toen over schreef. Ik had er kennelijk toen moeite mee om het verhaal te volgen. Daar had ik bij deze keer kijken geen probleem mee. Nu was het anders. Inderdaad een verhaal dus over twee rechercheurs die twee vermiste meisjes moeten zoeken. Maar gaandeweg dieper in een complexer misdaadverhaal verzeilen. De film speelt zich af in 1980 in de tijd na Franco. Een tijd die nog wel zijn sporen had nagelaten. Verder ook een boeiend misdaadverhaal met een bijzondere sfeer die me wel wist te pakken. Maar het was ook een film die een hoop vragen bij me naliet. Vooral over de geloofwaardigheid. Het meest bijzondere vond ik namelijk dat de twee rechercheurs toch regelmatig ongevraagd allerlei bijzondere aanwijzingen in de schoot geworpen kregen, zonder dat ze daar iets voor hoefden te doen. Dat komt dan toch vooral over om de film wat korter te maken. Maar goed, ik kon het verhaal dus deze keer wel beter volgen dan de laatste keer dat ik hem zag. Al maakt dat de film er voor mij dus niet beter op. Maar een gewone dertien in een dozijn krimi zou ik het dus ook niet willen noemen. En de drone beelden van bovenaf zijn vaak erg mooi en geven de film wel een bijzonder tintje.

Een behoorlijk bijzonder verhaal. Is misschien ook cultuurgebonden. Lijkt me in Nederland behoorlijk ondenkbaar. Maar mogelijk is Mexico daar anders in. Een jonge eenzame vrouw komt in het ziekenhuis terecht en wordt na afloop in het ziekenhuis opgenomen in het gezin van de vrouw waar ze naast lag in het ziekenhuis. Dat is voor mij, als Nederlander, een behoorlijk ongeloofwaardig verhaal. Maar de film bouwt wel mooi op. Heeft ook een sympathieke uitstraling. En gaandeweg de film leer je ook heel mooi de verschillende karakters en persoonlijkheden van alle personen in de film kennen. En dat is echt wel mooi gedaan. Al gaat de film verder ook niet echt dieper en gebeurt er niet veel meer dan wat je tijdens de hele film al verwacht. Maar misschien als ik hem later nog eens zie geef ik hem wellicht een halve ster meer.

Dat is lang geleden dat ik deze gezien heb. Een film over een jurk met een kenmerkend patroon. Het zijn allemaal losse verhalen waarbij dezelfde jurk de verbindende factor is. Al zitten er wel veel overeenkomsten tussen de verhalen. Belangrijkste is dat de jurk niet gelukkig maakt. Verder heel veel bekende namen en gezichten en hoewel het niet echt een heel grappige film is, en ook niet mijn favoriete van van Warmerdam, zijn een hoop van de dialogen wel weer als vanouds om van te smullen. En de typische van Warmerdam stijl is ook heel herkenbaar. Ik vond het wel weer erg leuk om hem weer eens gezien te hebben.

Film over de man die de Enigma code wist te kraken die de Duitsers gebruikten om hun berichten te verzenden. Ik heb deze film nooit eerder gezien, maar heb wel het idee dat ik eerder films heb gezien over dit onderwerp. En ik weet er nu geen een te noemen maar die bestaan vast. (na het schrijven van dit bericht heb ik uitgezocht om welke films het gaat. Er zijn er inderdaad meerdere. Maar de film met de titel Enigma, is de enige die ik ook echt gezien heb. Dus die had ik dan de hele tijd in gedachte neem ik aan.) In ieder geval was het wel een reden om niet al te enthousiast te worden bij deze film al zit hij wel goed in elkaar en is het allemaal heel boeiend. Echter tegen het einde gooit de film er gelukkig nog net dat schepje bovenop om hem boven het gemiddelde uit te laten steken. Al zit ie wel op de grens als er een bericht verschijnt over hoe er al die tijd met homo's werd omgegaan. Zo wordt een bij-onderwerp voor de film te belangrijk gemaakt. En dat is misplaatst in dit geval. Maak dan een andere film als je dat zo graag wil vermelden. Met meer de nadruk op hoe het is om homo te zijn in die tijd, in plaats van het onderwerp hoe je enigma kraakt. En wat dat voor de oorlog heeft betekend.

Een film over een agent die infiltreert in een Marokkaanse drugsbende. Ik ben niet echt thuis in de materie, maar iets zegt me dat dit in de film niet allemaal realistisch overkwam en zelfs behoorlijk knullig en amateuristisch was. In ieder geval had ik er als kijker moeite mee om in deze film te komen en geboeid naar dit verhaal te kijken. Het bleef ook allemaal veel te afstandelijk. En spannend, iets waar dit genre film toch voor gemaakt wordt lijkt me, werd het ook nergens. Ook de eindscene deed me uiteindelijk nauwelijks iets. Ik ga deze film ongetwijfeld ook weer heel snel vergeten.

Twee zussen immigreren vanuit Polen naar het beloofde land. Maar zo belovend is het land niet. Eén zus blijkt bij aankomst ziek en moet in quarantaine. De andere wordt de speelbal van twee neven. Het is een onderhoudende film die op zich wel weet te boeien en die er ook best mooi uit ziet. Maar er zitten zoveel onwaarschijnlijkheden in het verhaal die heel veel vraagtekens oproepen, en dan de hele tijd door, dat het verhaal voor mij niet van de grond komt om nog te kunnen geloven dat ik naar een goede film zit te kijken. En ook het einde is uiteindelijk onbevredigend. Zodat ik er helaas van baal dat ik voor deze film gekozen heb. Ik had deze twee uur liever naar een andere film gekeken.

Een vader heeft kanker en zijn zoon neemt hem dan mee op reis naar de champagne. Niet echt een origineel gegeven voor een film. Maar dat betekent niet dat het dan automatisch een slechte film is. Dat hangt helemaal af van hoe het verhaal wordt opgebouwd en de interactie tussen de hoofdpersonen. En op zich zit dat allemaal wel goed in deze film. Dit zijn de Nederlandse acteurs van nu, en die doen het prima. Maar ik mis toch ook dat kleine beetje moeite om deze film naar een iets hoger plan te tillen. En zo is het precies de film geworden zoals te verwachten was. Niet meer en niet minder. Alleen die baggermuziek bij de aftiteling en andere emotionele momenten. Dat mogen ze van mij afleren want dan krijg ik sterk de neiging om het geluid maar uit te zetten en verder te gaan met de ondertiteling voor doven en slechthorenden.

Een film over een pijnlijk onderwerp. In Duitsland in de jaren vijftig stikt het uiteraard nog van de nazi's die in de oorlog de verschrikkelijkste dingen hebben gedaan. Maar iedereen zwijgt liever. Men wil al die verschrikkingen liever vergeten en weer verder gaan met leven. Alleen de slachtoffers kunnen niet verder met hun leven. In deze film gaat het over een jonge ambitieuze openbaar aanklager die de misdadigers wel voor het gerecht wil krijgen ondanks een land waar hij alleen maar tegengewerkt wordt. Een mooie film die mooi opbouwt en waar prima geacteerd wordt. Maar het is vooral een film die je aan het nadenken zet. Want eigenlijk is het onderwerp altijd actueel. Bij iedere oorlog weer. Ik herinner me zelf persoonlijk een verhaal van een gids in de stasi-gevangenis in Berlijn. Die is nu te bezichtigen maar dit is ook zo'n plek waar verschrikkelijke dingen hebben plaats gevonden. Die gids had daar zelf gevangen gezeten omdat hij destijds een vluchtpoging had gedaan om van oost naar west te komen. Hij vertelde ook een verhaal over een psychiater die gewoon nog zijn werk kon uitoefenen in Duitsland, ondanks dat hij in die gevangenis verschrikkelijke martelpraktijken had bedacht. Maar bij de hereniging van Duitsland was afgesproken dat misdadigers uit Oost-Duitsland niet vervolgd mochten worden omdat ze immers gewoon hun werk hadden gedaan. En dan denk ik ook aan een Trump die het internationaal gerechtshof wil afbreken. Tsja, zo gaat dat allemaal. Als je een oorlog wint ben je de held. Als je hem verliest ben je een misdadiger. Maar eigenlijk is het overal hetzelfde. En als je verliest wil je het liefst zwijgen en ontkennen.