Log

Een film over vier liefdesverhalen met vier keer dezelfde hoofdrolspeler in vier verschillende rollen. Daardoor moest je wel goed opletten naar welk van de vier verhalen je nu weer zat te kijken. De vier verhalen werden dus ook door elkaar geknipt. Op zich wel een leuke vormgeving, maar daardoor moest je wel extra opletten. Verder had ik deze film op videoband en heb ik inmiddels niet echt meer een goede videorecorder. Dus ik heb de film nu gekeken op YouTube. En aangezien het een Poolse film is zonder ondertiteling liet ik YouTube live mee vertalen tijdens het kijken. En dat vertalen is niet perfect. Bovendien vertaalt hij alleen gesproken en gezongen woord. Maar als je een tekst in de film in het Pools ziet bijvoorbeeld op een briefje of zo, die mogelijk belangrijk kan zijn, dan wordt die tekst niet vertaald. En er waren ook stukken in het Russisch die niet vertaald werden. En zo waren twee van de vier verhalen me niet helemaal duidelijk geworden. Maar verder zeker geen slechte film.

Een schijnbaar eerlijk overkomende documentaire over een expeditie naar de top van de Cho Oyu. Het geeft een goed beeld van hoe het er aan toe gaat denk ik. Dat het zwaar en koud is, daar kon ik me wel wat bij voorstellen. Maar de film geeft ook een goed beeld hoe het er mentaal bij de mannen aan toe gaat. En dat bleek voor mij eigenlijk best schokkend. Ik zou verwachten dat je alleen als team een grote kans maakt om de top te bereiken en dat je ten alle tijden bereid bent om elkaar daarbij te ondersteunen. Maar dat is kennelijk niet de praktijk bij de bergbeklimmers onderling. Die hebben blijkbaar toch een individuele ieder voor zich mentaliteit ook al beseffen ze heel goed dat deze mentaliteit fataal kan zijn. Vooraf moeten ze daar zelfs hun handtekening onder zetten. Eén van de mannen zegt op een gegeven moment dat het kennelijk een wet is dat je op zee verplicht bent om elkaar te helpen in geval van nood. Hij zegt letterlijk : gelukkig geldt dat hier in de Himalaya niet. Nou dan weet ik genoeg. Dat is geen reclame voor de expeditie van Wilco waar iedereen toen dus ook nog 13.500 euro voor moest betalen zodat hij gratis in zijn eentje de top zou kunnen halen.

Leuk toch als je wat schrijft over een film en het zo'n drie jaar later nog eens terug leest. Vooral de laatste zin is grappig. Toen schreef ik dat de film me onbevredigend achter liet en ik niet de verwachting had dat ik deze film bij een herziening beter zou vinden. Nu die herziening was dus vandaag. En inderdaad, ik ben niet erg van mening veranderd. Ik wist wel zeker dat ik de film gezien had. Dat is eigenlijk al heel wat. Want regelmatig komt het ook voor dat ik me helemaal niets van een film kan herinneren. Bij deze film dacht ik lang dat ik het begin gezien had, en hem al vrij snel uitgezet had toen. Maar later kwamen toch meer scenes me nog bekend voor. Al met al is de conclusie van de vorige keer dus nog dezelfde, en dat zal een volgende keer waarschijnlijk weer hetzelfde zijn.

Een film uit 1987 inmiddels over een oude wees die eindelijk eens na 35 jaar opgehaald wordt uit het weeshuis om te gaan werken bij zijn oom en tante. Ik heb de film vroeger best een aantal keer gezien en toen vond ik hem heel leuk. Urbanus was ook best grappig voor die tijd. En er zitten een aantal leuke vondsten in de film vooral visueel. Maar wat me nu vooral opviel (in 2012 heb ik hem kennelijk voor het laatst gezien) dat Sylvia Millecam dus kennelijk in die tijd als een sexy vrouw werd gezien. Dat komt nu eigenlijk best ongeloofwaardig over. En een romance met een zot als Urbanus is eigenlijk helemaal belachelijk. Maar daar kon ik vroeger dus kennelijk over heen kijken.