I Am Kuba (2015)

Dit noem ik pas reality tv. Je wil dit gezin gewoon oprecht volgen. Zoals dit krijg je het ook vrijwel nooit in fictie. Bijzonder mooi en aandoenlijk. Hoe het mogelijk is geweest om zo dicht op de huid te filmen is me een raadsel.

Het is eigenlijk vooral een schrijnend verhaal wat hier verteld wordt over twee jonge ouders die hun kinderen van 8 en 12 jaar oud in Polen in de steek moeten laten omdat ze in het buitenland moeten werken. In Polen kunnen ze geen werk vinden. En dat is na de communistische tijd kennelijk ook behoorlijk gangbaar geworden in Polen. Maar de kinderen zijn daar nog het meest de dupe van. Als documentaire is het een ander verhaal. Die is heel afstandelijk en observatief gefilmd. Als er niet regelmatig wat tekst in beeld zou staan over wat er daadwerkelijk aan de hand is waar je naar kijkt, zou je waarschijnlijk als kijker nauwelijks een idee hebben en alleen maar een opeenstapeling van vragen. Je ziet alleen maar twee jongens die veel ruzie maken. Af en toe komt moeder langs. En één keer komt vader. En verder heeft een van de jongens problemen op school. Dat is alles wat je uit de film zou begrijpen als die teksten er niet waren. Over de achtergronden en het hoe en wat is uit de beelden en de gesprekken niets te achterhalen. En dat is natuurlijk hartstikke slecht. Dit is geen documentaire. Zo werkt dat niet.