Opinions

Een van de weinige Terry Gilliam / Monty Python films die ik nog nooit gezien had, ook al kreeg hij geen al te beste recensies. Jongeman in de Middeleeuwen vertrekt van het platteland naar de stad om de stad te redden van het monster. Het verhaal sleept zich maar langzaam voort en is ook niet echt grappig. Michael Palin blijft altijd wel leuk om naar te kijken, maar verder is het inderdaad maar een heel matige film.

Een aparte film, dat is zonder meer een feit. Het gegeven van de film is wel bijzonder gevonden. Een film over een man wiens lichaam vier keer sneller ouder wordt dan zijn geest. Deze film speelt in de tijd dat hij op school zit. Dus van zijn tiende tot aan zijn zeventiende. Maar met een lichaam dat veertig is als hij op school komt en achtenzestig als hij klaar is. En dat is ook al lastig kijken en ik snap de lage waardering voor deze film dan ook wel. Want het is moeilijk om de film te plaatsen. Het is eigenlijk een jeugdfilm voor volwassenen op deze manier. En daar voelt bijna niemand zich lekker bij. Al zitten er ook soms hele grappige scenes in de film met leuke vondsten. De film heeft echter twee sterke troeven. De hoofdrol is voor Robin Williams en die weet zijn rol heel overtuigend als geen ander te brengen. Ik moet nog zien hoe een andere bekende acteur het er hier van afgebracht zou hebben. Voor mij was Robin Williams een hele goede keuze. De andere troef is de regisseur. Francis Ford Coppola is ook niet bepaald de eerste de beste. Maar ondanks de grote hoeveelheid goede films op zijn naam en zijn rijke ervaring, doet hij het hier wel wat minder in deze film. Hij kiest hier helaas toch te veel voor de grote Amerikaanse cliché aanpak, en zeker naar het einde toe, doet dat wel grote afbreuk aan de film. Eigenlijk verziekt ie daarmee wat Robin Williams juist zo knap heeft opgebouwd. En daarom kom ik toch niet verder dan drie sterren. Het gegeven van de film is in ieder geval wel interessant en gedurfd.

Indrukwekkende film. Alhoewel het eigenlijk vooral het onderwerp van de film is dat grote indruk maakt. Een absolute nachtmerrie om in zo'n situatie terecht te komen, als je niets gedaan hebt. Wel knap om ook deze kant eens te belichten. Kindermisbruik is natuurlijk verschrikkelijk, maar deze kant is ook mogelijk. Erg mooi verfilmd en zeer knap geacteerd. Mads Mikkelsen begint bij mij ook steeds meer in beeld te komen als een erg goed acteur. Heb hem (toevallig?) recent ook nog in twee andere erg goede films gezien. "Prag" en "Adams Aebler". En kende hem ook al van andere Deense films.

Een half jaar geleden heb ik de re-make gezien. Nu het origineel uit 1977. Een sympathieke absurdistische road-movie over een man die de maatschappij, zijn werk, zijn vrouw, kortom zijn leven zat is. Hij vindt een haas en trekt met hem de natuur in. De film is wat lang en wordt op een gegeven moment wel wat saai. Ik heb zojuist nog eens gelezen wat ik heb geschreven bij de re-make Le Lièvre de Vatanen (2006) in mei 2013. En in tegenstelling tot die film heeft het origineel wel meer visie. Er zit ook veel meer symboliek in, zeker tegen het einde. Hij redt de haas, en de haas redt hem. Dit is duidelijk een film die zich keert tegen de huidige computermaatschappij (1977 !!!) en het "big brother" gevoel. En in die zin is het origineel veel beter geslaagd dan zijn re-make.

Zo, die film krijgt een erg hoge waardering hier. Het is een vluchtelingendrama over een stel jongeren die van Guatemala via Mexico naar de VS proberen te reizen. De hele tijd had ik het idee dat ik de film mogelijk al eens gezien had. Hij leek op een andere film die ik al eens had gezien over dezelfde reis en dezelfde manier van vervoer per trein. En met dezelfde risico's en gevaren onderweg. Maar de details hier waren toch weer anders als ik me kon herinneren. En dat klopt dus ook, want ik had deze film inderdaad nog nooit gezien. Maar echt bijzonder was het dus ook weer niet. Al die vluchtelingendrama's zijn hetzelfde. En als je er één gezien heb, heb je ze waarschijnlijk allemaal gezien. Zo kwam het dus nu op mij over, hoe vreselijk het ook allemaal is wat er gebeurt. En zeker als je bedenkt dat het allemaal ook nog eens in het echt gebeurt. Overal ter wereld. Maar goed, deze film wist me toch niet echt te raken. Waarschijnlijk omdat het allemaal toch wat te afstandelijk bleef en de onderlinge dialogen tussen de "vrienden" ook niet echt de diepte in gingen. Ik ben dus vooral heel erg verbaasd dat deze film zo'n hoge waardering krijgt, want ik vond hem niet wezenlijk anders of beter dan vergelijkbare films. Bij het lezen van de andere recensies kwam ik er achter welke film ik dus al eens eerder had gezien. Sin Nombre (Film, 2009) - MovieMeter.nl

Prima jeugdfilm dat vooral gedragen wordt door het acteertalent van de jonge hoofdrolspeelster. Het verhaal stelt op zich niet zo heel veel voor, maar sluit waarschijnlijk wel prima aan bij de belevingswereld van de doelgroep.

Een werkgelegenheidsproject voor oudere gerenommeerde acteurs. En laat dat nou ook precies het onderwerp van deze film zijn. Ze maken zich er wel heel makkelijk van af bij deze film. Je neemt een flauw verhaaltje van een gerenommeerd acteur die in zijn nadagen nog een filmrolletje aanneemt. Raffelt dat verhaaltje wat af in het mooie decor van Parijs. Voegt nog wat bekende namen toe. En hup, we hebben weer een filmpje gemaakt.

Ik wist niets van deze regisseur voordat ik bovengenoemd verhaal schreef. Maar ik zie nu dat hij op 90-jarige leeftijd (!!!) nog effe snel een flink aantal films op wilde gaan nemen. 17 stuks maar liefst !! In 2012, drie jaar voor zijn dood op 106-jarige leeftijd, heeft hij zelfs nog drie films gemaakt. Kwantiteit was op die leeftijd kennelijk belangrijker dan kwaliteit. Ik ken dus alleen deze film, dat wel, maar hij is wel representatief voor mijn stelling. Vóór 1990 had hij nog helemaal niet zoveel films gemaakt. Misschien had hij toch beter wat eerder kunnen beginnen aan al die films. Of is dat een lullige opmerking voor iemand die overleden is?

Jongen loopt weg van huis en laat zijn tweelingzus ongerust achter. De film bouwt heel langzaam op maar wordt gaandeweg wel steeds beter. Het einde is verrassend. Al blijft de achterliggende gedachte bij de clou onduidelijk. En dat is wel onbevredigend. Waarom wilden de ouders niet dat zus wist dat haar broer overleden was bij het bergbeklimmen? Maar toch was het uiteindelijk wel een goede film. Mede dankzij de uitstekende acteerprestaties van vooral Mélanie Laurent.

Ik heb deze film heel lang geleden al eens gezien. Zo lang geleden dat ik er zelfs nog niets over geschreven had hier. Dus dat is best lang. Maar toch kon ik me er nog wel veel van herinneren. De film had destijds best veel indruk gemaakt. En ook nu vond ik het nog steeds een goede film. Hij is heel langzaam, maar hij bouwt heel mooi op en er wordt prima geacteerd. Het is ook best een aangrijpend verhaal. Op naar deel 2 met Manon. Ook daar weet ik me nog best veel van te herinneren. Die heb ik toen ook vrij snel na deze bekeken. En dat ben ik nu ook weer van plan.

Een filosofiestudent die bezig is aan zijn eindscriptie krijgt ineens te horen dat hij een dochter van zeven heeft en dat hij voor haar moet zorgen omdat moeder een keer op vakantie wil. Er zijn al heel veel van dit soort films over volwassenen die ineens met een kind opgescheept worden. En ze zijn ook bijna allemaal hetzelfde. Eerst moeten ze niets van elkaar hebben, maar later gaan ze toch om elkaar geven. Ook deze film voegt weer niets toe aan dat aloude cliché. Je mist er helemaal niets aan als je deze film overslaat. Eigenlijk wilde ik deze film dan ook een veel lagere waardering geven, maar dat zou toch niet helemaal eerlijk zijn. De film loopt wel lekker en er wordt leuk geacteerd. En vooral het kleine meisje acteert, met name aan het begin van de film, heel erg mooi en naturel en is heel innemend. Dus het was toch geen straf om deze film gezien te hebben en daarom mijn drie sterren ondanks de voorspelbaarheid en het uitgekauwde onderwerp van de film.

Ik lees nu ook dat het een soort van vervolg is op een andere film. Hoewel kennelijk ook niet echt een vervolg. De andere film gaat kennelijk meer over een eerdere periode in het leven van de hoofdpersoon. Die andere film zal ik t.z.t. ook nog wel eens gaan zien. Ik ben benieuwd of ik dan nog aan deze film zal terugdenken als ik die andere zie.

Bij deze film moest ik toch heel sterk denken aan een regisseur als Terry Gilliam of de gebroeders Jeunet. Die hadden van dit verhaal vast een heel bijzondere en mooi vormgegeven film gemaakt. De elementen voor zo'n film waren er namelijk wel. Maar in deze film kwam dat er allemaal niet uit. Het verhaal bleef heel vlak en warrig en werd eigenlijk nergens echt goed uitgewerkt. En zo was het eigenlijk allemaal net niets, ondanks dat het er wel mooi uitzag en er ook best redelijk geacteerd werd.

Deze film had ik lang geleden al eens gezien en had ik ook op video. Ik heb nu de dvd gekocht en hem weer eens opnieuw bekeken. Ik herinnerde me er eigenlijk niets meer van maar het is wel een geweldig leuke film met erg leuke humor, leuke acteurs en leuke dialogen. Ook het verhaal zelf is erg grappig en loopt lekker. Al kan ik me wel voorstellen dat veel gelovige mensen deze film niet echt zullen waarderen.

In Engeland heb je twee meesters op het gebied van sociale drama's. Ken Loach en Mike Leigh. Specialisten als het gaat om films die zich afspelen aan de onderkant van de maatschappij. En bijna allemaal heel erg mooi en subtiel. Deze film speelt zich ook af aan de onderkant van de maatschappij. En heeft een vergelijkbaar verhaal als de films van bovenstaande regisseurs. Maar deze film is American style. En dus gaat het er hier allemaal veel ruiger aan toe en is subtiel hier vervangen door de botte bijl. Al zitten er best mooie scenes tussen. De Engelsen halen bij mij met gemak 4 sterren met een dergelijke film. Bij deze Amerikaanse manier van filmen kom ik toch niet verder dan 2.5 ster. Al zat hij tot vlak voor het einde nog wel op drie. Jammer hoor. Maar het zal wel een kwestie van smaak zijn.

Het verhaal van een meisje op zoek naar haar moeder. Er is in deze film gekozen voor de observerende stijl. En aangezien het verhaal nogal mager is, dreigt de film ook nogal saai te zijn.

Maar gelukkig is daar Samira Maas. Ik heb grote bewondering hoe ze de moeilijke rol van Joy hier weet neer te zetten in de film. Ze is heel stil en ingetogen en zegt bijna niets. Toch voel je constant de woede, de frustratie, de teleurstelling en het verdriet in haar. Mooiste momenten in de film vind ik als ze lacht wanneer ze haar vriendje weer ziet. En als ze droevig is, dan is ze ook echt voelbaar droevig en wil je haar ook echt troosten. Ook al zegt ze nog steeds niets.

Er zijn mensen die het einde van de film jammer vinden. Daar ben ik het absoluut niet mee eens.

Ik vind het einde juist heel sterk. Daar voel je alweer heel goed die woede, frustratie, teleurstelling en vooral het verdriet in Joy.

Als het verhaal niet zo mager was, had dit echt een topfilm kunnen zijn.

Ook de bijrol van Coosje Smid was inderdaad heel bijzonder. En leuk dat ze daar een prijs voor heeft gewonnen. Dat was ook echt een heel verknipt meisje, waarbij je sterk het gevoel kreeg dat ze niet helemaal spoorde. En dat was ook precies de bedoeling. Ook mooi om te zien hoe ze als vriendinnen met elkaar omgingen. Eigenlijk leken ze helemaal niet op elkaar, maar ze hadden wel veel overeenkomsten.

Die Pedro Almodovar heeft al heel wat mooie films op zijn naam staan. En ook met deze is het hem weer gelukt. Het levensverhaal van een moeder, Julieta, en de relatie met haar dochter. Er wordt fantastisch geacteerd zoals altijd weer. En het verhaal bouwt ook weer heel mooi op. Totdat er dan ineens de wending in het verhaal ontstaat zoals hierboven beschreven. Die verdwijning komt echt uit het niets, maar dat maakt het verhaal en de film er bepaald niet minder op. Juist naar het einde toe wordt de film alleen maar mooier en mooier. Het enige kleine minpuntje vond ik dat de jongere en de oudere Julieta niet echt op elkaar lijken. En zoveel jaren zaten er toch ook niet tussen. Had dat niet met wat schmink opgelost kunnen worden? Maar goed, het doet verder aan de film niets af. Beide actrices deden het fantastisch.