Opinions

In India maakt de vrouw de middagmaaltijd die vervolgens via een bezorger bezorgd wordt bij haar man op het werk. Alleen in deze film wordt de lunchbox bij de verkeerde man bezorgd. Via briefjes in de lunchbox leren de man en de vrouw elkaar steeds beter kennen. De film bouwt heel mooi op en ondanks dat er maar weinig gebeurt is hij toch boeiend. Ook de relatie tussen de man en zijn nieuwe collega bouwt heel langzaam en subtiel op. Terwijl de film op zich heel makkelijk en logisch te volgen is, is het einde desondanks toch een stuk vager. Maar het heeft ook een filosofische kant, die behoorlijk compenseert. En dat heeft ook wel wat. Al met al een mooie "kleine" film.

De serie heb ik uiteraard heel vaak gezien vroeger. De film weet ik niet. Zou best kunnen. De film is in ieder geval wel van hetzelfde niveau als de serie, al moet ik ook zeggen dat een aflevering van 30 of 45 minuten, ik weet niet meer hoe lang een aflevering was, in principe wel krachtiger was omdat er maar 1 onderwerp behandeld werd. In deze film moesten meer onderwerpen gepropt worden. Het ontstaan van de groep en hun eerste zaken waar ze mee te maken kregen. De film was dus ook gemaakt voor mensen die de serie nooit gezien hadden. Al was de serie er dus drie jaar eerder al en waarschijnlijk toen al een groot succes. Maar goed, dat maakt allemaal niet uit. Het is een leuke film waar genoeg gebeurt en waar de humor van de serie ook heel herkenbaar en vergelijkbaar is. En daar gaat het toch om. Ik vond het leuk om al die bekende personen weer eens te zien.

Waarom die slechte waardering hier? Dat is best een verrassing. Het is een documentaire over de postduiven wereld, maar dan gezien vanuit het perspectief van de postduif. En dat is best creatief verzonnen. Maar eigenlijk geeft het ook een beeld van hoe het er daar aan toegaat. Er zijn best wel wat duivenmelkers in de buurt van waar ik woon, en dan zie je die duiven hun rondjes draaien. Maar verder wist ik er tot nu toe niet zoveel van af. En nu snap ik het allemaal beter. En vooral ook waarom er met duiven in China heel veel geld verdiend wordt. Dus waarom duiven ook zo heel veel geld waard kunnen zijn. Dat was me altijd een volslagen raadsel. Hoe kan je zoveel geld aan een duif terug verdienen. Vooral dat laatste wordt ook in deze documentaire goed duidelijk gemaakt. Hoewel er dus ook een zielige kant voor de duiven aan zit, en ook dat wordt hier mooi duidelijk gemaakt. Het is dus niet alleen een leuke documentaire met een interessant verhaal en mooi in beeld gebracht. Maar ik krijg hier ook een antwoord op vragen die ik al heel lang had.

De film begint heel boeiend als een puzzel of onderzoek. Een moeder met een autistische zoon komt er achter dat ze nog een broer heeft die ook autistisch is. Maar die broer zit wel in de gevangenis. Als advocaat wil ze zijn zaak heropenen. En dan neemt de film ineens een rare wending aan als een spannende thriller waarin ze bedreigd wordt als ze de zaak niet laat rusten. Dat is jammer, want daarmee wordt het ineens een ander soort film die ook niet meer over het autisme van haar zoontje gaat. Een hoop scenes komen ook ongeloofwaardig over en het verhaal wordt er zo zeker niet beter op. De clou van de film is dan echter wel weer heel verrassend en verklaart de wending van de film nog wel voor het grootste deel. Al blijft er nog steeds een hoop ongeloofwaardigheid aan de oppervlakte drijven. En dat is jammer, want daarmee is het toch niet die erg goede film die het aanvankelijk wel leek te worden.

In de jaren zeventig waren de goede Nederlandse films nog dun bezaaid, en daar is deze film geen uitzondering op. Wat een vage film en wat een minimaal verhaal. In het begin lijkt het nog wel wat te worden als er een vrouw op Curacao komt die de Dakota wil huren. Maar het verhaal wordt helemaal niet uitgewerkt, en plotseling besluit de piloot met zijn Dakota naar Nederland te vliegen. En eenmaal aangekomen in Nederland, na een ellelange oersaaie vlucht, weet je nog steeds nauwelijks waar je eigenlijk naar zit te kijken. Nee, dit is echt helemaal niets. En over het acteren zullen we het dan maar helemaal niet hebben, ondanks dat zowel Monique van de Ven als Willeke van Ammelrooy in deze film spelen. Maar dat hadden eigenlijk ook willekeurig elke andere actrice kunnen zijn. Kees Brusse is ook een nietszeggende, totaal oninteressant overkomende hoofdpersoon als piloot. Leuk uit nostalgisch oogpunt om deze Nederlandse speelfilm uit de jaren zeventig te zien met de bekende acteurs en ook leuk als je van Dakota vliegtuigen houdt, maar verder kan je deze film overslaan. Niet de moeite waard.

Soms loont het gelukkig toch nog om een film helemaal uit te kijken. Bij deze film had ik heel lang het gevoel alsof ik naar één van die vele tv-series zat te kijken waar geen eind aan komt. En waar je je bij iedere aflevering weer opnieuw afvraagt waarom je nog steeds kijkt. Ook bij deze film over een vrouw van 32 die single is en haar best doet om daar gelukkig mee te zijn. Om de eenzaamheid op te lossen richt ze een damesvoetbal team op. En dat is dan wel een leuk gegeven. Ook heeft ze een hele goede vriendin, een fijne broer en een leuke kamergenoot. Maar de film blijft maar doorgaan en aanmodderen zonder dat er schot in de zaak zit. Gelukkig komt alles dan aan het einde toch nog goed en wordt het uiteindelijk ook nog best een mooie film. Maar daar hebben we dan wel heel erg lang geduld voor moeten hebben. Best wel te lang. En daarom niet meer dan 3,5 ster.

Het verhaal is misschien wat gekunsteld over een Tsjechoslowaakse vrouw die blind wordt en geld spaart voor de oogoperatie van haar zoon. Maar de vorm alsof de film ook een musical is en de muziek zijn zó mooi. Deze film is absolute kunst. Verder speelt Björk ook erg sterk en met name de eindscene's zijn zo overtuigend mooi, dat de film een diepe indruk op me achterlaat.

In the Young ones en vooral in Bottom kwam al een hoop zinloos geweld voor. Bij the Young ones was dat nog leuk. Bij Bottom vond ik het al wat teveel worden, maar daar bleef nog een hoop leuks over. Echter bij The dangerous brothers is het alleen maar zinloos naar elkaar meppen en dergelijke. En dat is echt niet leuk. Dan is een film wel een hele lange zit. Na 15 minuten begon ik al op mijn horloge te kijken omdat ik eigenlijk nauwelijks ergens om kon lachen.

Een nogal vage romantische komedie over een man die wegvliegt in een tuinstoel met ballonnen. Het grootste probleem aan deze film is de ongeloofwaardigheid. Echt alles is over de top en gaat veel te ver om zelfs maar een klein beetje geloofwaardig over te komen. En verder had ik wat moeite met de casting van de hoofdpersoon. Deze man had voor mij absoluut niet de uitstraling die de hoofdpersoon van de film zou moeten hebben. Deze kwam heel saai en sullig over. En dat paste helemaal niet in het verhaal. Maar goed, ondanks de stompzinnigheden, keek de film toch lekker weg en had ie ergens ook wel wat. Maar absoluut geen hoogvlieger dus. Ondanks de ballonnen.

Een mooie film over een jongen van 16 in zijn pubertijd die stofwisselingsziekte heeft. Het verhaal bouwt mooi op en er wordt ook uitstekend geacteerd. Maar wat vooral heel duidelijk in de film naar voren komt, en dat is dus ook het doel van deze film, hoe zo'n jongen het moeilijk heeft met een lichaam dat niet wil meewerken als hij nog zoveel energie en plannen heeft om van alles te willen doen en ontdekken. En dat is inderdaad heel triest. Dat gun je niemand. Misschien ligt het er te duidelijk op dat deze film alle jongeren met zo'n stofwisselingsziekte een hart onder de riem wil steken. Maar dat vergeef ik de film in dit geval. Het is ook triest. Maar wel een mooie film.

Erg matige film over een broer en zus in het arme Amerika van begin vorige eeuw. Om aan de armoede te ontkomen trouwt de zus met een rijke boer en gaan ze op de boerderij in the middle of nowhere wonen. Het verhaal is simpel en wordt nergens echt interessant. Ook wordt er erg matig geacteerd. Maar het grootste mankement aan de film is toch wel dat de karakters helemaal niet uitgediept worden. En zoveel hoofdpersonen zijn er nou toch ook niet en er is ook meer dan genoeg tijd voor in het verhaal van de film. De plaatjes zijn soms wel mooi en het eerste half uur van de film is erg geschikt om te tonen in een landbouwmuseum.

Vage film-noir-achtige detective film met melige grappen in de trend van Abrahams/Zucker. Ik had deze film al heel lang geleden op video. Maar ik kon me niet meer herinneren dat hij ook nog grappig was.

Een sadistische psychopaat breekt in bij een echtpaar en terroriseert ze een weekend lang. Dit is sowieso al niet echt mijn soort film. Ik vind dit heel erg om naar te kijken en heb daar helemaal niets mee. Maar het is bovendien ook nog eens allemaal erg ongeloofwaardig. Er zitten veel te veel fouten in het script die niet logisch zijn en de film nog slechter maken dan hij als basis al is. Echter als de psychopaat op maandag weer verdwijnt en het echtpaar achterlaat in hun huis wordt het onmogelijk geachte waar. De film wordt nog slechter en ongeloofwaardiger als hij al was. Tsjonge wat een prulwerk is dit. Goedkope B-zooi.

Dit was wel een behoorlijk aparte film die vooral heel mooi en verrassend opbouwt. Een verhaal over de relatie tussen vader en zoon en reïncarnatie. Met alles wat ik nog meer ga schrijven heb ik het gevoel dat ik de film verklap.

Maar de opbouw en de ontwikkeling van het verhaal was dus heel verrassend. Heel subtiel ook. En ook behoorlijk absurd en bizar. Eigenlijk hele droge humor. Zo droog dat je pas later beseft hoe grappig het eigenlijk is waar je naar zit te kijken. Misschien moet ik deze film daarom ook nog maar eens bekijken om hem volledig op waarde te kunnen schatten.

Bijzondere film. Inspecteur beschikt over een apparaat waarmee het verleden te manipuleren is. Uiteraard volstrekt onwaarschijnlijk en een onmogelijke uitkomst waardoor een gebeurtenis twee keer kan gebeuren, maar dan toch anders afloopt.
Maar het is wel erg fascinerend gebracht. En de film boeide van het begin tot aan het einde.

Gelukkig is de tweede helft van de film een stuk beter als het begin. In het begin ligt het script en het acteren er zo dik bovenop dat je bijna gaat denken dat het een instructiefilm is om mensen zoals Dennis zelf duidelijk te maken dat wat ze doen niet goed is en wat er dan kan gebeuren. In de tweede helft komen gelukkig gevoelens en emotie wat meer naar boven drijven en kan je als kijker wat meer gaan meeleven met de hoofdpersonen. Al blijf ik er wel bij dat het script wel wat minder rechtlijnig had gemogen. Een beetje meer creativiteit met wat zijplotjes had deze film aanzienlijk kunnen opkrikken. En verder was ik blij dat mijn dvd ondertiteling had, want dat Vlaams blijft toch moeilijk te verstaan. Daar heb ik echt geen goesting voor.

Ik heb het al vaker geschreven over films uit de jaren zeventig of tachtig. Zo maken ze ze tegenwoordig niet meer. Dit is ook weer zo'n voorbeeld. Een hele pure film, puur gebaseerd op schoonheid en totaal niet commercieel. Al moet ik wel toegeven dat ik de schoonheid van deze film pas helemaal tegen het einde begon in te zien. En hij verdient dus waarschijnlijk meer dan de drie sterren die ik hem geef. Ik ga hem t.z.t. zeker nog eens bekijken, zodat ik hem een hogere waardering kan geven.

De film vanuit het perspectief van een klein jongetje heeft zeker wel wat. Ook de omgeving van de mooie boerderij is zeker sfeerbevorderend. De zwakke schakel is waarschijnlijk toch het verhaal zelf. Een geesteszieke moeder die duidelijk ook de rest van het gezin beïnvloed heeft. Maar erg geloofwaardig is het allemaal niet.

De film moet het vooral hebben van de mooie beelden van de ruige natuur van Canada. Het verhaal over het leven van een pelsjager is minimaal. En dat geldt ook voor de acteerprestaties. Misschien waren het zelfs geen acteurs, want ze gebruikten hun eigen namen. Ik denk dat de dieren in deze film de echte acteurs waren.

Voordat ik er nu wat over wilde schrijven wilde ik toch eerst eens lezen wat ik de vorige keer had geschreven. Ik weet namelijk dat ik toen heel erg onder de indruk was van de film. En dat was ik deze keer toch een stuk minder. Ik schreef ook dingen toen, die ik nu niet meer gezien heb in de film. En eigenlijk wist ik ook niet eens meer zoveel van de film. Ik herinnerde me vooral iets met een kind en een kerk. Gaandeweg kwamen er wel weer dingen bovendrijven. Maar vooral het einde van de film wist ik echt niet meer. En eigenlijk was dat ook het zwakste deel van de film voor me nu. Ik vond het nu toch allemaal wat geforceerd en overdreven overkomen. Al is het zeker nog wel een goede film die ook prima geacteerd wordt. Maar de dingen die ik toen zag en waar ik toen heel lyrisch over was als standpuntverandering halverwege de film, en de vage, getroebleerde, beelden. Dat had ik nu niet meer. En het motief van de daad was me ook nu nog steeds onduidelijk. Ik schreef toen iets over een roof van een viool. Die heb ik deze keer helemaal niet gezien. Zat die ook in het kinderwagentje? En de priesteres was dus een pastor. En dat is toch wat anders. Dat weet ik dan in ieder geval nu weer en toen kennelijk niet. Wel interessant in ieder geval om van jezelf te zien hoe je twee keer naar dezelfde film kijkt. Al zit er wel een tussenpose van zo'n twaalf á dertien jaar tussen. (van 4.5 naar 3.5 *)

Al snel nadat de film begonnen was wist ik dat ik hem al eens gezien had. Niet omdat het een goede film was. Hij is heel langdradig en saai, met een veel te minimaal gegeven als verhaallijn voor een speelfilm. Maar ik herinnerde me vooral nog waar de film over ging. Werknemers uit een team moesten van hun werkgever kiezen voor een bonus van 1000 euro of het ontslag van één van hun collega's. Dat vind ik nog steeds zo'n onwaarschijnlijk gegeven. Ik kan het me niet voorstellen dat een werkgever zo harteloos kan zijn en dit van zijn werknemers vraagt. Daarom is de film me dus bijgebleven en niet om de film zelf. Daar herinnerde ik me dus ook nauwelijks iets van qua beelden. Ik wist ook niet meer dat hij van de broers Dardenne was. Die maken normaal gesproken goede films. Maar deze film is hun onwaardig.

Eigenlijk had ik toch wat meer verwacht van deze film. De sfeer is goed en er wordt ook leuk geacteerd. De hoofdrolspeelster heeft wel uitstraling en een mooie en bijzondere blik in haar ogen. Verder is ook de vormgeving met de stripverhaaltjes erg leuk gedaan. Maar het verhaal is helaas toch wat te mager en richt zich mijns inziens teveel op seks. Dat is jammer. Lange tijd zat de film voor mij ook op 2.5 ster. Het einde was dan gelukkig weer wat sterker en daarmee werd de film voor mij toch een voldoende. Maar als ook het element van haar striptekening carrière wat beter was uitgewerkt en qua hoeveelheid meer in balans met de seks was geweest, had de film zeker hoger kunnen scoren. Zoveel was daar niet voor nodig.

Tweede keer dat ik deze film over de eerste keer heb gezien. Maar ik kan er nog steeds niet echt enthousiast over worden. In het begin gaat de film nog wel met de scheiding en zo. Maar gaandeweg kakt ie toch in, terwijl het juist alleen maar spannender zou moeten worden.

Ik heb al best een heleboel films gezien. Maar er zijn ook nog een heleboel beroemde films die ik nooit gezien heb. Dirty Harry was daar een voorbeeld van. De zin : je vraagt je zeker af of ik vijf of zes keer geschoten heb, is een hele beroemde uitspraak in de filmwereld inmiddels. En toch had ik geen al te hoge verwachtingen van deze film. En terecht. Al is het wel een film uit 1971 en heeft het genre van politieactie film zich daarna nog een hoop verder doorontwikkeld. Het eerste uur van de film is nog wel goed door te komen. Er gebeurt genoeg om de film op gang te houden. En het is ook wel leuk om te zien hoe San Francisco in 1971 er nog uitzag. Maar na dat uur had de film wel klaar mogen zijn. Alleen gebeurde dat niet en werd er nog een heel deel aan vast gebreid dat verder totaal overbodig was en ook hartstikke voorspelbaar. Bovendien gebeurden er toch echt ook teveel ongeloofwaardige dingen. Zelfs voor een film uit 1971. En tsja, inspecteur Harry was toch meer een karikatuur dan een serieuze politieman. Was waarschijnlijk ook wel de bedoeling van de film, maar toch ..... Nou goed, ik heb hem nu in ieder geval een keer gezien.

Als psychologische thriller is dit ontvoeringsdrama absoluut geslaagd. Drie mensen die in een kleine ruimte vertoeven en om de beurt de baas zijn door omstandigheden. Ook zitten er af en toe erg verrassende wendingen in het verhaal. Maar het zijn gek genoeg ook juist die wendingen die het verhaal niet altijd even geloofwaardig en evenwichtig maken. En dat is jammer, want deze film komt aardig in de richting van een topper.

Een film over een vrouw die een poging heeft gedaan om zelfmoord te plegen. En daarna probeert ze haar leven weer op de rit te zetten, met behulp van haar ouders en haar jongere zus. Mij was al vrij snel duidelijk wat er gebeurd was, maar in de film wordt dat erg uitgesmeerd om dat maar heel langzaam duidelijk te maken en daadwerkelijk uit te spreken. En dat is voor mij het grote manco. Als je al weet wat er gebeurd is, draai daar dan niet zo omheen en ga de diepte in. En dat is wat er dus heel lang niet gebeurt in de film. Pas helemaal tegen het einde, begon het eindelijk die mooie film te worden, die het al veel eerder had kunnen zijn. Er zaten genoeg elementen en mogelijkheden in. Maar dat kwam te laat. Jammer. Ik zie nu pas dat er drie versies van deze film zijn. Ik heb dus de "her" versie gezien. De andere twee heb ik ook, dus die ga ik dan t.z.t. ook nog wel zien neem ik aan. Misschien maakt dat de kijkervaring wel anders. Hoewel dit waarschijnlijk ook de eerste van de drie films is.

De film begint absoluut niet veelbelovend. Drie verhalen over internetmisdaad. Een jongen die seksueel uitgebuit wordt via internet. Een stel dat financieel uitgekleed wordt via internet. En een jongen die onder valse voorwendselen gepest wordt op school. Over dat laatste onderwerp heb ik gisteren nog een film gezien. En zo dacht ik, oh jee daar gaan we weer. De volgende clichéfilm die mensen wil waarschuwen voor dit soort internetpraktijken. Maar deze film gaat gelukkig verder. Nadat de slachtoffers gevallen zijn, verandert de film aan de ene kant in een soort detective op zoek naar de daders. Maar meer nog in een psychologisch drama dat zich op knappe wijze verdiept in de gedachtegangen van de slachtoffers. En zo bouwt de film nog mooi op naar een waardig slot en is het helemaal niet die slechte film die het aanvankelijk leek te gaan worden.

Een schrijver heeft een relatie puur met als doel daar een boek over te schrijven. Aanvankelijk is het nog wel een interessante film met een leuk gegeven waar je nog nieuwsgierig bent hoe het verder zal gaan. Maar op een gegeven moment begint de film rustig voort te kabbelen. Nog steeds best aangenaam, maar het spannende en interessante is er op een gegeven moment wel af. En dat blijft ook verder zo tot aan het eind. Geen echte hoogvlieger dus deze film, maar hij kijkt wel aangenaam en in een rustig tempo weg.

De film begint als een film over een obscuur dorpje en zijn bewoners in Joegoslavië. Een soort rariteitenkabinet. Later komt er wel wat meer verhaal in als de film zich meer concentreert op één van de bewoners die het gaat maken in Italië. Het belangrijkste aan de film is echter vooral de sfeer die gecreëerd wordt. Een surrealistische sfeer met mooi belichte en bijzondere scenes, al duurt de film wel wat te lang. Maar het is helaas ook weer zo'n film die ze vandaag de dag toch echt niet meer maken.

Film over de geschiedenis van een topcrimineel. Weliswaar een uitgekauwd gegeven voor een film, maar toch weet de film wel te boeien. Al kon ik, zeker in het begin, nauwelijks verstaan wat er gezegd werd.