Opinions

Je hebt een televisieserie genaamd puberruil en de film genaamd The Family Man (2000) . Daar deed deze film me wel aan denken, al is deze ouder dan de eerder genoemden. Maar er zijn vast veel meer films met het thema van iemand die van gezin ruilt. En dat geeft ook verder niet, want het is op zich een leuk onderwerp dat heel geschikt is om een film over te maken. En dat blijkt ook wel bij deze film, want het kijkt allemaal lekker weg. Alleen jammer dat de regisseur Nouschka van Brakel alle acteurs gevraagd heeft om zo overdreven mogelijk te acteren omdat de film zo ongeloofwaardig mogelijk moet overkomen. En dat zelfs goede actrices als Renee Soutendijk en Monique van de Ven deze opdracht met verve hebben volbracht. Toch vertrouwde de regisseur het nog niet helemaal en heeft ze een einde van de film bedacht die lijkt op een klucht van John Lanting. (Wie was dat ook alweer?)

Toen ik deze film keek was ik best moe. Ik denk dat ik ook korte momenten met mijn ogen dicht gekeken heb. En dan is dit misschien niet de meest gemakkelijke film om te kijken. Maar aan de andere kant ook juist een heel toepasselijke. Ik keek naar een man die steeds vagere waanbeelden kreeg en die steeds verder van het padje af leek te glijden. Best een soort van psychedelische roadtrip. Waar ik weinig touw aan vast kon knopen. Maar wel in de juiste sfeer die op dat moment bij me paste. En dan valt het einde van de film, waar alle waanbeelden werden verklaard, eigenlijk toch best tegen. Was dat nou alles? Ik dacht dat het een moeilijke film was die ik opnieuw moest gaan kijken omdat ik misschien op de verkeerde momenten mijn ogen dicht had. Precies tijdens heel belangrijke scenes. Maar volgens mij viel dat wel mee, als ik het einde zag. Zo moeilijk was de film toch niet.

De film begint eigenlijk heel veelbelovend. Een leuke sixties-sfeer, leuke muziek en beelden van mooie oude Fords in de fabriek. Maar als de film dan begint blijkt al snel dat het om een saai onderwerp gaat. Stakingen omdat vrouwen gelijk betaald willen worden als mannen. Dat was toen vast een bijzonder en actueel onderwerp, maar inmiddels klinkt dat erg achterhaald en vanzelfsprekend. En dus niet echt boeiend meer. En zo is het eerste deel van de film dus ook als het nog gaat om de opstand van de vrouwen en hoe hun leider wordt gekozen. Niet echt boeiend. De rest van de film over de strijd om hun recht te krijgen is dan weliswaar wel iets boeiender, maar daar kiest de regisseur vervolgens voor een vals sentimentele en over-gedramatiseerde aanpak, volgens Amerikaans gebruik. Hoewel dit toch een Engelse film is, en je dus beter hoopt. Maar echt geweldig wordt het dus allemaal niet in deze film. Ik denk ook dat ik deze film weer heel snel vergeten ben.

Film over een achterlijke jongen en zijn moeder. Op een dag wordt de jongen verdacht van de moord op een meisje en komt in de gevangenis terecht. Zijn moeder gaat op onderzoek uit om zijn onschuld te bewijzen. De film verloopt zo traag dat het vaak moeilijk is om je ogen open te houden. Maar zeker tegen het einde blijkt het absoluut geen slechte film te zijn en is het eigenlijk best een mooi en boeiend verhaal.

Een oude arrogante schrijver papt aan met een jonge vrouw. Zo raken ze anderhalve dag opgesloten in de badkamer. En daar speelt zich de film dan ook voor het overgrote deel af. Het is allemaal supersaai en draalt maar door over met name wat de man allemaal denkt. Wat vooral ontbreekt in de film is chemie. Chemie tussen de twee hoofdrolspelers en chemie naar de kijker. En dat is toch essentieel bij een film die het vooral van de dialogen moet hebben.

Een wonderbaarlijk verhaal van een arts die heel goed is in het genezen van zijn patiënten. De film bouwt langzaam op en het duurt ook wel even voordat je echt doorhebt wat er aan de hand is. Echt heel geloofwaardig is het ook weer niet. Maar de film zit wel knap in elkaar en er wordt mooi geacteerd zodat de kijker er wel goed bij betrokken wordt. Tegen het einde roept de film wel steeds meer vragen op, maar dat kan ook haast niet anders bij zo'n verhaal.

Ben wel benieuwd hoe ik erover denk als ik de film veel later weer eens zie.

Het onderwerp is mooi. De rouwverwerking van een jong gezin dat de moeder verloren heeft. Vader en twee jonge kinderen blijven achter. Ook het verhaal met de cassettebandjes is mooi verzonnen. Alleen jammer dat met name de kinderen erg houterig acteren en dat de vader zo afstandelijk is en blijft gedurende de film.

Een moeder heeft haar zoon achtergelaten bij de vader en heeft hem verder niet meer gezien. Dan komt ze vele jaren later een vergelijkbare straatjongen tegen en neemt die op in huis als een soort compensatie. Op zich wel een intrigerend gegeven voor een film. En de film heeft zeker in het begin ook genoeg in zich om best een mooie film te kunnen worden. De sfeer is op zich prima, er wordt ook goed geacteerd en het verhaal is boeiend en doet je afvragen hoe het nu verder zal gaan. Maar gaandeweg laat het verhaal steekjes vallen en zitten er onlogische scenes in. En die doen duidelijk afbreuk aan het verhaal. Tenslotte is het eind ook onbevredigend omdat je als kijker nog met teveel vragen achterblijft. Als het verhaal en de personages beter uitgewerkt zouden zijn had het een hele mooie film kunnen zijn. Maar deze film, of is het de regisseuse, liet dat liggen. Best wel jammer.

Ik had eigenlijk een hogere verwachting van deze film. Een film van de makers van Aaltra. Een geweldig leuke film. Dit is ook een roadmovie, net als Aaltra. En bovendien heeft Gerard Depardieu nu een hoofdrol. Ook nog één van mijn favoriete acteurs. En inderdaad in een bijzondere rol. Hij is nu behoorlijk zwijgzaam en zelfs vrij sullig. Ook Yolande Moreau speelt een leuke rol, maar die is minder verrassend. Zo ken ik haar meer.

Maar goed, op papier dus een hele leuke film. Een roadmovie over een gepensioneerde die op zoek gaat naar papieren om zijn pensioen op orde te krijgen. En daarbij reist hij terug in zijn verleden. En ook nog eens op een bijzondere motorfiets. Een Münch Mammut. Dat was in de jaren zeventig een supermotorfiets met een motorblok van een auto. (NSU)

Alles bij elkaar opgeteld is het dan wel logisch dat je hoge verwachtingen krijgt. Maar die maakt de film toch niet waar. Het is een leuke, absurde roadmovie met vaak ook erg leuke droge humor. En de hoofpersoon ontmoet ook diverse leuke en bijzondere personages uit zijn verleden. Dat allemaal wel.

Maar na een tijdje kakt de film toch in en blijkt de filosofie achter de film ook erg dun. Te dun, helaas. Er had toch echt meer in deze film moeten zitten.

Een opgroeidrama over een meisje van 14. De film zit boordevol clichés en is ook voor het grootste deel erg voorspelbaar, maar toch is het een mooie film. Het verhaal bouwt mooi op en weet de emotie goed te raken, mede door de bij vlagen erg mooie acteerprestaties ook al zijn ook die niet over de hele linie altijd even geweldig.

Dat is alweer lang geleden dat ik deze film gezien heb, maar hij blijft nog steeds fantastisch en heerlijk absurd. En een Ramsey Nasr zoals ik hem graag veel vaker zou willen zien in films. De film doet voor mij ook absoluut niet onder voor de beste van Warmerdam films. Daarom vind ik het ook vreemd dat deze film zo onbekend is én zo laag gewaardeerd wordt. Hij verdient echt veel beter.

Ik was eigenlijk niet eens zo in de stemming om een film te gaan zien. En dan nog over de persoon die Latka speelde in Taxi. Met die figuur heb ik ook al nooit echt veel gehad. Maar goed, het was in ieder geval een comedy film. Dat is ten minste geen zware film. Daar zou ik echt geen zin in gehad hebben. Maar de film bouwt heel aangenaam op en draait niet echt om Latka, zoals ik aanvankelijk verwachtte. Ik weet niet of deze film realistisch was voor wat betreft het leven van Andy Kaufman. Ik weet helemaal niets van die man. Ik ken inderdaad alleen Latka. Maar het was in ieder geval wel een boeiende film. En of het dan op het echte leven was gebaseerd doet dan verder niet eens zo veel ter zake.

Mijn vrouw en ik waren best moe vanavond, maar wilden wel een film kijken. Ik heb een enorme keuze aan films. Allemaal mooie, zware, prijswinnende meesterwerken en dergelijke. Maar dat wilden we nou eens niet zien. En dus kozen we deze. En dat was een perfecte keuze voor de vrijdagavond. Een lekker luchtige makkelijk wegkijkende romantische komedie. Maar wel een echt goede. Hij liep echt lekker en was echt leuk om naar te kijken met scherpe en grappige dialogen en ook een hoop leuke humor. Helemaal goed. Ik ga deze film ongetwijfeld als zeer positief herinneren en weet bijna zeker dat hij er volgende keer als ik hem zie nog een halve ster bij gaat krijgen. Met sommige films heb je nou eenmaal een klik, ook al zijn ze niet eens zo bijzonder.

Toen de film begon dacht ik al dat dit een voorspelbaar en saai opgroeidrama zou worden. Het enige wat wel leuk was was het feest der herkenning. Ik hield me aan het eind van de middelbare school ook bezig met een bandje en dat ging behoorlijk vergelijkbaar als in dit verhaal. Maar gaandeweg neemt het verhaal een andere wending en blijft toch het voorspelbare en saaie opgroeidrama over. Al ontwikkelt de film zich gaandeweg nog wel wat. Dit was de eerste van drie films waar de hoofdpersoon iedere keer een andere periode in zijn leven mee maakt. De andere twee films heb ik langer geleden al eens eerder gezien. En grappig is dat ik bij de tweede al schreef of ik me zou herinneren bij het zien van de eerste film dat ik de tweede al gezien had. Ik had toen al het vermoeden van niet. En dat klopte inderdaad. Pas nu zie ik dat het die eerste film was van de drie. De films blijven me dus stuk voor stuk toch niet bij. Al krijgt iedere volgende film van de drie van mij dus onbewust toch iedere keer een half puntje meer. En vanaf nu ben ik benieuwd als ik deze drie films ooit weer eens ga zien of ik ze dan hetzelfde cijfer ga geven. Misschien moet ik ze dan ook eens alle drie achter elkaar zien en in de juiste volgorde.

Op zich zou dit een hele boeiende film moeten zijn. Het onderwerp van de opkomst en afgang van een belangrijk politiek adviseur is dat zeker. Ook deden er grootse acteurs mee aan dit drama en was er bovendien een behoorlijk budget beschikbaar. Maar het geheel is helemaal dood gemaakt en verworden tot een afstandelijke en saaie soap die je na het kijken weer snel zal vergeten.

Vandaag al heb ik dus het vervolg op https://www.moviemeter.nl/film/4347 gekeken. En het is een feit dat beide films echt bij elkaar horen. Bij de eerste film was het einde eigenlijk best onbevredigend, al klopte het verhaal wel. Maar in deze film wordt het verhaal van de eerste film verder voortgezet en is het einde uiteindelijk wel passend. Nu is het een rond verhaal met de eerste film. Al vraag ik me wel af als mensen de eerste film niet gezien hebben, of ze het einde dan begrijpen. Al wordt er aan de andere kant ook wel veel van de eerste film nog uitgelegd. Dus waarschijnlijk is het toch geen probleem. Maar goed, de twee films samen vertellen wel een heel mooi verhaal. Een verhaal dat ook mooi en sfeervol in beeld wordt gebracht. En daar wordt dan ook de tijd voor genomen. Alles bij elkaar is het ruim drieënhalf uur. Maar toch verveelt de film geen moment. Mooie film en mooie acteerprestaties.

Ik heb deze film heel lang geleden diverse keren gezien. Toch kon ik mij het verhaal niet echt meer herinneren. Ik herinnerde mij vooral een aantal bijzondere scenes. De scene in het begin van de oude mannetjes die elkaar achterna zitten in een auto. De scene van de oude vrouw die "Der weisse Engel" herkent, de zin : "Is it safe ?" en natuurlijk de laatste scene met de diamanten in het gemaal. Nu ik de film weer gezien heb snap ik ook waarom ik het verhaal maar niet kan onthouden. Het is namelijk erg vaag en vooral uiterst ongeloofwaardig. Ook vind ik Dustin Hoffman maar een hele matige acteur in deze film. Zowel de film als de acteur zijn onwaarschijnlijk zwaar overgewaardeerd als ik de film nu, na al die jaren, weer zie. Maar de genoemde scenes blijven ook nu nog de moeite van het kijken waard. Die vormen ook nu nog steeds de absolute hoogtepunten van de film. En zo weet ik ook dat ik over twintig jaar precies hetzelfde over deze film ga schrijven als ik hem weer zie. Dan herinner ik me nog wel de scenes maar heb geen flauw idee meer waar de film over ging.

Het verhaaltje is eigenlijk erg simpel, maar het is wel doeltreffend en loopt erg goed.

Aan het overdreven Rotterdamse acteren moest ik effe wennuh, maar daarmee is het wel een erg Rotterdamse film geworden. En dat is terecht, want de marathon is van Rotterdam. Prima film.

Naar het beroemde Middeleeuwse verhaal. Moeilijk te volgen, maar zo herinner ik het me destijds ook nog van de middelbare school. Zal wel gaan over de slechtheid van de mens en de wraak van God. Maar er is altijd wel weer vergeving.

De plaatjes van het middeleeuwse leven zijn in ieder geval wel mooi gefilmd.

Aanvankelijk dacht ik dat de film zou gaan over een Italiaans gezin dat naar België was gekomen in de jaren 50 omdat vader daar in de mijnen was gaan werken. Een interessant onderwerp. Een paar jaar geleden waren we in een gebied in België waar destijds veel Italianen hadden gewoond en ik was wel nieuwsgierig om een beeld te krijgen hoe het er daar aan toeging. Maar al gauw bleek dat deze film ging over op de opkomst van de beroemde zanger Rocco Granata. En ook dat was een interessant onderwerp wat desondanks toch ook veel raakvlakken had met het andere onderwerp. Het verhaal is ongetwijfeld erg gedramatiseerd voor de film. Waarschijnlijk zelfs veel te veel. Maar dat leverde wel een boeiende film op met een verhaal dat erg mooi opbouwt en waar ook prima geacteerd wordt. Iets te veel drama dus, maar toch een goede film.

Typische romantische comedy. Man en vrouw leren elkaar kennen, worden verliefd. Et voila. Encore une film nouveau. Niet meer en niet minder. Maar het tempo had wel wat hoger gemogen.

Een bijzondere film. Dat zonder meer. Heel kunstzinnig ook. Waar het nou echt allemaal over ging bleef voor mij toch vaag. Naar het was wel een mooie observatie van een aantal jongeren in Parijs in de jaren zestig en hun denkbeelden en fantasieën. En waarschijnlijk ging het daar ook over, en moet je verder niet te veel nadenken over een diepere laag in de film.

Het staat me bij dat ik vroeger toch heel wat afleveringen van de serie heb gezien en dat ik die dan waarschijnlijk toch ook best leuk vond. Maar als ik dan deze film zie, kan ik me daar niets meer bij voorstellen. Dit is een heel erg vervelende film die maar eindeloos door drentelt met een hoop gezeik, seksisme wat in die tijd kennelijk geen enkel probleem was, maar vooral met een enorme hoeveelheid humor waar niet om te lachen valt. En dat is dodelijk voor een film.

Een getraumatiseerd soldaat moet het na de oorlog zelf maar uit zien te zoeken. Dan ontmoet hij iemand die via een therapie iemand terug in de tijd kan laten gaan om van daaruit het heden te kunnen beïnvloeden. Film gaat vooral over de relatie die opbouwt tussen de charismatische leider en de trouwe labiele volgeling. En dat gebeurt op een hele mooie manier in een langzaam tempo, maar toch zo dat het allemaal boeiend blijft. De laatste scene is heel veel betekenend. Het stelt de kijker de vraag of de volgeling nu eigenlijk wel wat geleerd heeft van z'n meester of dat de therapie uiteindelijk toch niet zo veel voorstelde en dat het meer een versiertruc is om een duurzame relatie op te bouwen. Waarschijnlijk het laatste. Prima film !

Tijdens het eten kwam deze film weer eens ter sprake en wilde ik hem gelijk ook weer eens bekijken. Ik herinnerde me vooral de absurde en komische situaties van de film nog. Maar ik was na al die tijd vergeten dat er ook nog een heel mooi en zorgvuldig opgebouwd verhaal in de film zat. Ik had hem toen al 5 sterren gegeven, en daar sta ik nu nog steeds helemaal achter. Echt een mooie film. En het debuut van Diederik Ebbinge dus. Toen nog onbekend. Maar dat is met de Luizenmoeder ook een ander verhaal geworden.

Een typische gevangenisfilm die het vooral moet hebben van het meedoen van Roger Daltrey. Destijds de populaire zanger van The Who. En dat is ook de reden dat ik hem wilde zien. Verder heb ik niet zoveel met dat soort films. Roger Daltrey is geen supergoede acteur. En ook de film is geen hoogvlieger. Bovendien zijn sommige scenes echt erg ongeloofwaardig. Hoe komen ze aan de exacte kleur blauwe verf voor de douche om het gat te verbergen? Hoe kan het dat hij vlak na zijn ontsnapping gewoon weer thuis bij zijn vrouw en kind kan zijn zonder dat de politie hem daar opwacht. En hoe kan hij zonder vermomming op straat in zijn eigen buurt. En waarschijnlijk nog veel meer van dit soort details. Maar al met al had het ook allemaal nog veel slechter gekund.

Een groep Italiaanse soldaten wordt er op uit gestuurd om een afgelegen klein Grieks eilandje te bezetten tijdens de tweede wereldoorlog. Alle radiocontact met de rest van het leger is verloren gegaan. Aanvankelijk lijkt het eiland totaal verlaten, maar dan blijkt later dat er toch nog een groep oude mannen, vrouwen en kinderen blijkt te wonen. En zo leren ze daar met elkaar samen te leven. De film heeft wel iets surrealistisch en ook wel een aangename sfeer. Het kijkt allemaal lekker weg tot aan het einde, maar de film is zeker ook geen hoogvlieger.

Een mysterieuze film over twee zussen die hun leven laten beïnvloeden door planeten. De film is weer groots en bijzonder opgezet zoals je inmiddels van Lars von Trier mag verwachten. Maar toch heeft de film ook iets te veel afstandelijkheid en grootsheid om echt goed binnen te kunnen dringen, hoewel het onderwerp zich daar wel voor leent. De vormgeving is wel weer erg mooi gedaan. Heel bijzonder vond ik vooral achteraf gezien de slow-motion en enigszins geanimeerde beelden die je aan het begin van de film te zien krijgt. Die vormen namelijk als het ware een soort ouverture zoals je die kent uit een klassiek muziekstuk. En zo wil von Trier de film mogelijk ook benaderen. Als een soort klassiek muziekstuk, maar dan in de vorm van een film met beelden. Althans zo kwam het op mij over. Mooi idee, maar misschien toch iets te ambitieus om waar te kunnen maken. Wel een bijzondere film. Dat is wel duidelijk.

Dochter uit Canada komt een tijdje op bezoek bij haar ouders in Frankrijk. Ze is zwanger maar vertelt niets. De relatie tussen moeder en dochter is ook niet geweldig. En dan is er nog het verhaal van oma die destijds zonder iets te zeggen vertrokken is. Aanvankelijk lijkt de film niet echt van de grond te komen, maar hij kabbelt wel aangenaam voort. Echter langzaamaan bouwt het verhaal wel heel mooi op en vallen de stukjes uiteindelijk toch op z'n plaats. En dan is het uiteindelijk toch een mooie film geworden.

Bij deze film had ik eindelijk weer eens het idee naar een klassieke Nederlandse film te hebben gekeken. Een film uit de tijd dat kunst nog belangrijker was als goede verkoop / kijk cijfers. Zoiets als de film De Smaak van Water (1982). Wat dat betreft was ik eigenlijk ook verbaasd dat deze film uit 2001 kwam. Hij leek ouder. Maar de sfeer van de film was vanaf het begin mysterieus en boeiend. Het verhaal bouwde mooi op en er werd prima geacteerd door klassieke Nederlandse acteurs.