Opinions

Eigenlijk een hele saaie film als je hem als film bekijkt. Er gebeurt helemaal niets. Een vrouw heeft een drukke baan als filmregisseur en daarnaast ligt haar moeder op sterven. En dat is ook alles wat je in de film ziet. Werksituaties en bezoeken aan haar moeder. En het zijn verder ook geen bijzondere beelden of andere filmische hoogstandjes. Al wordt er wel prima geacteerd. Na een half uurtje had ik dan al het idee van : moet ik hier nog langer naar gaan kijken? Maar gaandeweg viel er bij mij toch een kantelpunt. De film verandert verder niet, maar in mijn hoofd begon ik toch het idee los te laten dat ik naar een speelfilm aan het kijken was waar ik een bepaald verwachtingspatroon van heb. Eigenlijk geeft deze film namelijk wel een goed beeld van de realiteit van zo'n situatie. Als je namelijk in zo'n situatie zit van een drukke baan die je ook niet zomaar op kan geven vanwege de belangen en iedereen die daar bij betrokken is, terwijl aan de andere kant je moeder op sterven ligt en je dat tegelijkertijd ook moet verwerken, dan zal bijna iedereen toch op deze manier doorgaan zoals de hoofdpersoon van de film. En als je je dat realiseert en het idee loslaat dat een film aan bepaalde eisen van amusement moet voldoen, is het uiteindelijk toch wel een erg mooie film. Ik ben blij dat ik hem uitgekeken heb.

Ik moet bij Jeunet steeds meer denken aan Terry Gilliam. Visueel is het allemaal heel groots en spectaculair. Maar inhoudelijk kan het me steeds minder boeien. Al is Jeunet nog iets artistieker dan zijn Amerikaanse tegenhanger.

Dat is echt heel veel jaren geleden dat ik deze film gezien had. Toch herinnerde ik me er nog best wel veel van. En dat is een teken dat hij destijds heel veel indruk op me gemaakt heeft. Het is nog steeds een prima film, maar hij is nu niet meer zo indrukwekkend als in mijn beleving. Met name het af en toe houterige acteerwerk van diverse spelers kwam toch wel ongeloofwaardig over. En het einde van de film kwam toch eigenlijk ook uit het niets. Ook al kon ik me dat nog wel herinneren. Je vraagt je alleen met zo'n einde af, waarom het niet eerder zo was gegaan.

Ook bij herziening blijft het een heerlijke film om naar te kijken met een origineel verhaal en toch erg Woody Allen. Al was het verrassende er nu wel af. Dus toch een halve ster minder.

Een realistische documentaire over een gezin dat zichzelf gefilmd heeft met mobiele telefoons tijdens hun vlucht van Afghanistan naar Europa. Met zo'n beschrijving had ik wel een voorstelling van wat ik kon verwachten. Maar toch bleek de realiteit nog verrassend. En dat is waarschijnlijk naïef van mij. Ik had verwacht dat het eerste deel van de reis het langste en zwaarste zou zijn. De reis door Afghanistan was weliswaar het gevaarlijkst. Als ze daar gepakt zouden worden zou dat waarschijnlijk hun dood betekenen. Maar daar hadden ze nog een auto en ging het relatief snel zonder dat er iets noemenswaardigs gebeurde. Pas in Europa begon de ellende. Van Turkije naar Bulgarije naar Servië naar Hongarije. Wat een ellende en wat een beproevingen en het duurt maar en het duurt maar.

Wat moeten we ons toch schamen. Omdat ik weet dat als ze in Duitsland of Nederland aankomen, dat zegt het verhaal van de film niet meer, dat de ellende nog steeds niet voorbij is. Deze mensen zijn gewoon nergens welkom. En dat is zo moeilijk voor te stellen. Vooral als ik bedenk dat ik hele leuke vakantieherinneringen heb aan Turkije, Bulgarije en Hongarije. (Servië ben ik nooit geweest) Wat een verschil. Zonder corona is reizen vanuit Istanbul voor mij een paar uurtjes. Voor deze mensen een paar jaar. Alleen omdat ik een Nederlands paspoort heb en het geluk heb om in Nederland geboren te zijn. Maar bovendien ben ik in al die landen wel welkom als toerist. En mogelijk ook als ik er zou willen werken. Dat zet je wel aan het denken hoor.

Maar wel een mooie film. En bewondering hoe het gedaan is. Ook met een mobiele telefoon kan je dus low-budget toch een mooie film maken. Het is niet alleen een goed verhaal, maar het ziet er ook nog verrassend mooi uit.

Wat erg dat deze film zo onbekend is. Het is echt een hele mooie film. Een film over het leven van een meisje na de scheiding van haar ouders. Heel indringend en heel intiem. De film bouwt ontzettend knap op waardoor je als kijker perfect mee kan voelen met de hoofdpersonen. En er wordt dan ook heel erg mooi geacteerd. Bepaald geen vrolijke film, maar wel één die diepe indruk heeft gemaakt.

Leuke jeugdfilm met een grappig verhaallijntje en leuke acteerprestaties. Geen heel bijzondere of speciale jeugdfilm, maar gewoon goed.

Degelijke maffia (achtige) film waarbij het gaat om de macht en wie de slimste is, en waarbij uiteraard de nodige doden vallen. Prima in z'n genre.

Jeugdsprookje en volslagen ongeloofwaardig verhaal. Wel mooi vormgegeven en ook prima geacteerd. Maar wat me het meest tegenstaat in deze film is de sfeer. Dat moralistische gedoe. Waarschijnlijk bedoeld als een geforceerde kerstkraker.

Behoorlijk heftige politiefilm. Niet echt mijn ding. Maar wel met een snel en spannend verhaal. Hoewel verhaal. Het is meer een opeenvolgende reeks gebeurtenissen. Maar wel dusdanig gefilmd dat je van begin tot einde op het puntje van je stoel blijft zitten. Een drietal politieagenten opereert in een buitenwijk van Parijs. Eigenlijk zijn de drie agenten niet veel anders als de vele criminelen in de wijk die ze moeten bestrijden. Als je geweld met geweld uitlokt escaleert het alleen maar. En dat is waar het in deze film overgaat. De boodschap is duidelijk, maar toch hoef ik dit soort films niet echt te zien. Al is het wel een Franse film.

Ook dit is weer een film waarvan ik de muziek al kende lang voordat ik de film nu eindelijk eens gezien heb. Moet ik er wel bij zeggen dat het onderwerp me niet echt aansprak. Een film over een missie. Hoe in 1700 het geloof werd overgebracht op de indianen van Zuid-Amerika. En hoe het bestaansrecht van de missie wordt bedreigd omdat het Spaanse en Portugese gezag de kerk als een bedreiging van hun eigen macht zien. Het ziet er wel allemaal erg mooi en groots uit met indrukwekkende beelden van de natuur in de jungle. Het einde is dan ook wel mooi en spannend gebracht, hoewel ik ook weer niet op een dergelijk einde zat te wachten. Maar goed, ik heb de film nu eindelijk eens een keer gezien na al die jaren.

Gezien z'n leeftijd is het wel een heel bijzondere film nog steeds.

Qua verhaal stelt het niet zo veel voor, al begint het nog veelbelovend in de fabriek. Maar ik bewonder wel de creativiteit in deze film.

Ik kan me voorstellen dat deze film in de tijd dat hij uitkwam nog best gewaardeerd werd. Er zitten een paar interessante experimentele scenes in de film. Maar verder vond ik de film toch vooral onevenwichtig en onsamenhangend. Een film over een klein mijnwerkersdorpje ver weg in Canada. Het leven speelt zich vooral af rond de "general store" rond kersttijd, waar iedereen z'n spullen koopt nadat ze net hun salaris hebben gehad. En verder is de kruidenier tevens de begrafenisondernemer van het dorp. Zo leren we een aantal personages kennen. De titel dekt ook niet de lading want er zijn eigenlijk een heleboel hoofdpersonen, voor zover je al van hoofdpersonen kunt spreken. Het grootste manko van de film, waar overigens ook al matig geacteerd wordt, is dat er een aantal op zich aardige verhaallijntjes zijn die veelbelovend worden opgestart, maar verder nooit, of in ieder geval zeker niet bevredigend, worden beëindigt.

Prima film. Het verhaal is misschien niet altijd even geloofwaardig, en had ook wel wat spannender gekund. Maar hij kijkt wel lekker weg en er wordt ook prima geacteerd.

Van deze film herinner ik me van destijds het verhaal over de autostunt in het begin nog. Volgens mij was het toen zo dat de stunt eigenlijk mislukt was. Het was de bedoeling dat de camaro over twee politieauto's heen zou springen. Maar hij kwam boven op de tweede politieauto terecht. Er was geen geld om de stunt nog eens over te doen. Dus hebben ze het maar opgelost zoals het er nu uit ziet. En dat is best creatief, al is het ook ongeloofwaardig. En ongeloofwaardigheid zit er wel meer in deze film. Ik heb nog niet eens zo heel lang geleden alle afleveringen van Baantjer achter elkaar en in de goede volgorde bekeken. Dus inmiddels ken ik dat concept van die verhalen wel. Deze film, die dus eigenlijk een voorloper van de serie was en met andere acteurs, had ik echter nog nooit gezien. Of misschien héééél lang geleden eens een keertje. Het is wel een ingenieus verhaal met helaas dus hier en daar wat onwaarschijnlijkheid , maar verder wel boeiend genoeg. En ook met de later bekende Baantjer elementen er al in verwerkt. Toch leuk om ook deze nu gezien te hebben.

Als ik zo de berichten hieronder lees heeft de regisseur of acteur een echte cult status. Voor mij is het toch echt gewoon een slechte b-film. Met heel dubieus acteerwerk en nog dubieuzere dialogen en verhaal. Het is echter ook zo slecht dat ik het aanvankelijk nog wel leuk vond. Ook gebeurt er in het begin nog genoeg dat de film enigszins blijft boeien. Er zit ook een mooie achtervolging in met Italiaanse auto's uit de jaren zeventig. Maar halverwege kakt de film echt in en is het toch nog een vervelend lange zit naar een typisch b-film einde.

Robin Williams speelt een Rus die overloopt naar Amerika. In het begin is het nog best wel een onderhoudende film die lekker wegkijkt al is het ook vanaf het begin al duidelijk geen hoogvlieger. Zelfs Robin Williams komt al niet echt begenadigd over. Maar gaandeweg kakt de film steeds meer in en wordt het steeds saaier. En hoe verder de film doorgaat en hoe langer het duurt, hoe minder boeiend en minder overtuigend de film overkomt. Tegen het einde lijkt er ook nog een soort van moraal opgevoerd te moeten worden. Maar die verdwijnt totaal in leegte en oppervlakkigheid. Nee, dit had toch allemaal echt veel beter moeten zijn. Nu gaat de film als een nachtkaars uit en ben je hem zo weer vergeten.

Twee inmiddels volwassen broers leiden een zwervend bestaan in motels na het overlijden van hun moeder. Eigenlijk houd ik wel van dit soort films. Er wordt prima geacteerd en de sfeer, weliswaar wat deprimerend, spreekt me wel aan. Maar het verhaal wil maar niet van de grond komen. Iedere keer denk je, nu gaat er wat gebeuren en dan dooft het weer als een nachtkaars en sukkelt het weer verder. Alleen helemaal aan het einde is er toch nog iets van een verhaal gebeurd maar daar hebben we dan wel erg lang op moeten wachten. Deze film had mooier moeten zijn dan hij nu was. Jammer.

Een veertienjarig meisje is ongewenst zwanger. Bij de geboorte staat ze haar kind gelijk af ter adoptie. We zien de film vele jaren later vanuit het oogpunt van de moeder en tegelijk vanuit de dochter terwijl beiden elkaar niet kennen.

Knap aan de film is dat hij onderhuids heel mooi opbouwt en toch niet zo voorspelbaar is als je bij dit verhaal zou verwachten. Later wordt het verhaal nog wat ingewikkelder gemaakt en dat is jammer. Er gaat gegoocheld worden met andere moeders en adoptie en ook met een adoptie tussenpersoon. En dat gaat ten koste van de kracht van het oorspronkelijke verhaal. Dat is erg jammer. Ook wordt er tegen het einde veel meer op het sentiment ingespeeld. En zo zakt de film voor mij van een aanvankelijk mogelijk vier sterren naar een uiteindelijk drie sterren. Nog altijd wel een voldoende dat wel. Maar er had zeker meer in gezeten.

Een enigszins filosofische film over het maken van keuzes. Een jongen / man kan zowel vooruit als terug in de tijd gaan. Daardoor kan de jongen in de toekomst kijken en belangrijke keuzes in zijn leven heroverwegen. Een heel mooi en boeiend gegeven voor een film, maar het maakt de film vaak ook moeilijk te volgen. Want in welke fase van zijn leven zit hij dan op dat moment en naar welke keuze zit je op dat moment te kijken. Die keuzes gaan voornamelijk over de relaties in zijn leven. Uiteindelijk wordt het allemaal wel redelijk duidelijk al blijf je ook wel met vragen zitten. Maar het is dus wel een film waar je goed op moet blijven letten en die je na afloop ook nog wel weer een keer wil zien omdat dan sommige scenes mogelijk weer beter op zijn plaats vallen als je weet waar het over gaat. Verder wordt de film super mooi geacteerd en is hij ook net zo mooi vormgegeven. Echt weer eens een film die ver boven het gemiddelde uitsteekt. Dat is lang geleden dat ik zo'n film weer gezien heb. Ook leuk dat er, waarschijnlijk bewust, nogal wat verwijzingen zijn naar films van Tarkovski. Bij het ruimteschip moest ik sterk denken aan Solaris. Ook regent het in een korte scene even binnen. En bij bomen begint het onverklaarbaar heel hard te waaien. Leuke details als je de films van Tarkovski goed kent zoals ik. Ik neigde heel sterk om deze film vijf sterren te geven. Iets wat ik bijna nooit meer doe. Maar ik heb hem bewust een halve ster minder gegeven. Ik wil deze film namelijk nog wel een keer bekijken, En na afloop daarvan bepaal ik of hij alsnog vijf sterren krijgt of toch vier.

Wat moet je nou eigenlijk met deze film aan? Hij holt alle kanten op. Het is super Amerikaans en clichématig. Moraal gezeik en meer van dat soort bla bla. Een rechtbankdrama over een ongeloofwaardige echtscheiding. Het is een banale klucht met verkleedpartijen. Hij is soms ook erg grappig. En daarna moet je weer huilen omdat er valse emoties opgewekt moeten worden. Alles wat je maar kan bedenken hebben ze in deze film gepropt. Een film die ook nog eens speciaal geschreven lijkt te zijn om maar het maximale uit de talenten van Robin Williams te persen. En hij krijgt daar dan ook de vrije loop in. Nee, dit is duidelijk allemaal veel te veel van het goede totdat het gewoon explodeert. De film slaat helemaal de plank mis. Maar ja, hij kijkt toch ook lekker weg en het verhaal is op zich ook best origineel en grappig. En daarnaast is het toch een genot om Robin Williams aan het werk te zien en te zien wat hij allemaal kan. Dus ja, een onvoldoende kan ik deze film toch ook weer niet geven. Ik zou eigenlijk liever een Europese versie van deze film willen zien. Een film die niet alle grenzen van het ontoelaatbare opzoekt, maar die gewoon integer is en visie heeft. Misschien is er al een Europese remake van deze film gemaakt. Of nog beter; is deze film een slechte remake van een veel beter Europees origineel. Dan zou ik echt iets hebben om naar uit te kijken. Het is toch altijd weer jammer om te zien hoe de Amerikanen iets potentieel moois weten te verzieken.

Ik had al zo het vermoeden dat ik deze film al eens gezien had. En dat klopt dus ook blijkt hier weer. Als ik mijn laatste recensie terug lees blijkt ook dat ik er nog precies zo over denk als de vorige keer in 2016. En ook met dezelfde waardering nog steeds. 2.5 ster. Ik moet helaas wel bekennen dat ik het toen mooier onder woorden gebracht heb, dan ik het nu zou doen. Dus schrijf ik nu verder niets meer. Ik zeg alleen; lees mijn vorige recensie maar.

Ik weet niet wat ik met deze film aan moet. We hebben hem met drie personen bekeken en, hoewel we alledrie ervaren filmkijkers zijn, moesten we toch alledrie bekennen dat we er niets van begrepen hebben.
De film zet om te beginnen wat lijntjes uit. Een auto ongeluk waar één dame aan weet te ontkomen. De politie heeft dat snel in de gaten. We zien een soort maffia achtige scene met een regiseur die zijn zin niet krijgt. Z'n vrouw bedriegt hem met een arbeider.
Een andere man heeft een droom in een bar en is bang van een aapachtige man. Uiteindelijk allemaal informatie waar je je aan het einde van de film nog steeds bij afvraagt wat je hier nou in de film mee moest, want er wordt verder niets meer mee gedaan.
De lijn van de ontsnapte vrouw in het appartement samen met de andere vrouw en de vriendschap die ontstaat, hoe onwaarschijnlijk ook, is dan in ieder geval nog wel te volgen. De film duurt 140 minuten. En 110 minuten daarvan volgen vooral die lijn. Hoewel je aan het einde nog steeds niet weet waar de film naar toe gaat en je je nog steeds afvraagt wanneer die agenten, die maffia en die aapmens eens in beeld komen. Maar nee, een half uur voor het einde zie je ineens twee vrouwen die een lesbische relatie krijgen. Één daarvan wordt jaloers omdat de andere vrouw iets krijgt met de regisseur. Echter de vrouwen zijn volgens mij niet dezelfde al lijken ze er ook verdacht veel op. Ze hebben ook andere namen. De hospita is ineens de moeder van de regisseur. Ze zitten weer in de bar van de droom. Maar dat zijn niet de twee mannen. En de aapman komt ook nooit meer terug. Wat was de functie van de maffia-achtigen? Waarom had de vrouw een tas vol geld, waar vervolgens niemand naar kraait en die ook geen verdere functie lijkt te hebben. Waarom wordt de scene met het theater opgevoerd?
En dan begint de aftiteling van de film.
En dan mogen we kennelijk zelf van David Lynch een verhaal gaan verzinnen om al die beelden tot een logisch iets te smeden.
Nee sorry, David. Daar heb ik dus geen zin in.
Het lijkt er meer op alsof de film eigenlijk vijf uur moest duren en dat hij er omwille van de tijd maar willekeurig wat belangrijke scenes uit weggehaald heeft.
De sfeer van de film is OK en er wordt ook goed geacteerd. dat is het probleem niet. Maar een film die ik niet begrijp zou eigenlijk een halve ster van me moeten krijgen.
Waarom staat de film zo hoog in de top 250?
Wat begrijpen andere mensen dan wel aan de film wat ik niet begrijp?
Of doet iedereen net alsof hij het een mooie film vind? Omdat ie lekker mysterieus en van David Lynch is .....

Gisteren gezien op tv. Een flauwe gedateerde komedie over een groep detectives die uitgenodigd worden door een excentriekeling in zijn kasteel om een geënsceneerde moord op te lossen. De film drijft vooral op de onderlinge karakters van de detectives en hun maatjes maar komt uiteindelijk toch niet echt van de grond omdat het verhaal te mager en niet boeiend is. De uiteindelijke clou is ook nog eens vergezocht en dat maakt de film ook nog eens onbevredigend. Leuk om eens gezien te hebben maar niet voor herhaling vatbaar.

Ik ben een groot liefhebber van de films van Tarkovski. Dus was ik erg nieuwsgierig naar deze film toen hij vergeleken werd met Tarkovski. Maar na het zien van de film moet ik toch zeggen dat het vergelijk wel erg veel eer is voor deze filmmaker. De beelden en het kleurgebruik zijn vaak wel mooi in deze film en die zouden hier en daar inderdaad uit een Tarkovski film kunnen komen. Maar de films van Tarkovski hebben ook een mooi afgerond verhaal. Of meer nog een echte filosofie. En daar onderscheidt Tarkovski zich ook juist van zovele andere filmmakers. Het verhaal in deze film is echter minimaal en stelt niet veel voor. Het is eigenlijk zelfs heel zwak en ook nog vaak slecht uitgewerkt. Er gebeuren heel veel dingen in de film die uit het niets lijken te komen. Van een filosofie is al helemaal geen sprake. Maar deze film is ook geen erg gebruikelijke film. Hij heeft wel wat. De sfeer van de film is heel sterk, ook al is het bepaald geen aangename sfeer. En de beelden en het kleurgebruik zijn wel heel erg mooi en een genot om naar te kijken. Dus als je de vergelijking met Tarkovski loslaat, valt het allemaal nog best wel mee.

Best een mooie film over een elf jarig meisje en haar vriendje en de dingen die ze meemaken en hoe ze het beleven. En dat tegen de achtergrond van een vader die een nieuwe vrouw leert kennen. Ook het feit dat de vader begrafenisondernemer is, is een leuke extra toevoeging aan het verhaal. En zo zitten er nog wel meer leuke zijlijntjes in de film. Dus in de basis is het zelfs een erg mooie film die een hele hoge waardering zou moeten krijgen. Helaas krijgt het verhaal alleen een te dramatische wending die te ver gaat en niet nodig is. Ik heb het al vaker geschreven, maar ook deze film is weer het zoveelste voorbeeld van hoe Amerikanen iets moois weer weten te verzieken met hun rare ideeën van hoe een goede film er uit zou moeten zien. Ook hier gaat het uiteindelijk weer helemaal over de top op z'n Amerikaans. En er wordt ook best prima geacteerd. Maar ja, dat wordt uiteindelijk allemaal te niet gedaan.

Ken Loach staat bij mij hoog aangeschreven. Een regisseur die erg mooie films gemaakt heeft. Sociale drama's over de onderkant van de maatschappij. Schrijnende verhalen die meestal erg mooi en naturel worden geacteerd. Eigenlijk valt deze film ook wel in die categorie en is mijn algemene beschrijving ook van toepassing op deze film. Maar toch weet deze film me niet te raken zoals vele andere films van hem me juist wel weten te raken. Ik mis vooral de geloofwaardigheid waardoor het allemaal wat te gekunsteld en bijna te gehaast overkomt. Het verhaal lijkt afgeraffeld en mist daardoor de diepte. Als het een onbekende regisseur was geweest had ik deze film wel een voldoende gegeven. Drie sterren is ook een voldoende. Maar bij Ken Loach voelt het toch als een onvoldoende deze keer.

Een film over onzekere pubers. Als film is het echter wat magertjes. Al is de vormgeving met diverse verhaallijntjes die door elkaar lopen in een tijdsbestek van 24 uur en met vele hoofdrolspelers wel leuk. En aan het eind komt het ook nog wel goed met de verhaaltjes al zitten er geen verrassingen in. De film deed me ook sterk terug denken aan een tijd heel lang geleden. Veel herkenbare dingen uit die tijd. En inderdaad niet allemaal even leuk. Dus ik denk dat het voor de doelgroep zeker wel een prima film is. Al is dit wel op Amerika gericht en was in die zin niet alles even herkenbaar.