Opinions

Lekker flauwe komedie over drie Mexicaanse filmcowboys die een grote schurk moeten verdrijven uit een klein plaatsje. Het verhaal is uiteraard heel voorspelbaar, maar er zitten ook een hoop leuke grappen in die al bijna net zo voorspelbaar zijn. Ik moest ook wel denken aan de Laurel & Hardy films. Daar zie je de grappen ook al mijlen van tevoren aankomen, maar toch moet je er om lachen. Al waren Laurel & Hardy natuurlijk de originelen.

Een film die vooral leuk is om naar te kijken vanwege de vele jaren zestig details. Bij hoeveel bovenhuizen doe je de voordeur nog open door aan een touw te trekken? Maar voor zijn tijd en zeker voor een Nederlandse film was het bepaald geen slechte film. Eigenlijk zou het een aflevering uit de serie Derrick kunnen zijn met een zelfde opbouw. Er wordt een moord gepleegd en een inspecteur van de politie mag uitzoeken wie het gedaan heeft. Verder wordt er, op enkele uitzonderingen na, ook heel behoorlijk geacteerd. Ten slotte was het ook leuk om heel kort een nog jonge Linda van Dijk te zien. Die was toen nog zo onbekend dat ze niet eens bij de credits stond.

11 korte filmpjes over hetzelfde thema. Er zitten hele mooie tussen. Zeker de film van Lelouche is erg origineel en indrukwekkend. Maar gaandeweg krijg je toch ook wel een verzadigd gevoel van al die filmpjes achterelkaar en dat is zonde voor de laatste films. Het zou eigenlijk beter zijn om al die korte filmpjes met enige tussenpoze te bekijken. Één keer per dag een filmpje. Dat geeft de makers meer waar ze recht op hebben. Wat ik wel opvallend vond als je alle films achter elkaar ziet, vanuit allerlei oogpunten vanaf de hele wereld, is dat er maar weinig medeleven met de Amerikanen voor deze aanslag is. Er zijn er zelfs bij die ronduit beweren dat het de eigen schuld is van Amerika. Terwijl Amerika zelf toch doet geloven dat zij vooral het slachtoffer zijn van het internationale terrorisme. Maar ja, zoals in een enkele film ook duidelijk wordt, als je als land zelf over de wereld ook zoveel leed en slachtoffers hebt veroorzaakt, dan is het natuurlijk ook onrealistisch om van die zelfde wereld enig medeleven te verwachten.

Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat veel filmmakers hier nou eens juist hun eigen visie wilden geven of bewust een verhaal er omheen maken, in plaats van een zoveelste hart onder de riem, omdat men nou eenmaal zelf veel belang hecht aan een goede relatie met Amerika om waarschijnlijk voornamelijk economische of strategische redenen.

Nu ik hieronder lees en de films nog eens na tel, kom ik ook tot de conclusie dat ik hier maar 10 films heb gezien i.p.v. 11. Mexico komt mij inderdaad niet bekend voor. Ik heb geen mensen uit torens zien springen.

Op de een of andere manier stond deze film me bij als een vervelende film. Dat komt waarschijnlijk door de foute filmposter, die erg misleidend is. Alsof het een grote puberale versierfilm zou zijn. Maar dat is het niet. Het is een hele leuke film met geweldige dialogen, waarbij ik heel wat keren erg heb moeten lachen. En die soms nogal Wim T. Schippers-achtig overkwam. Simpel verhaal. Vriend organiseert feest voor bruidspaar terwijl hij eigenlijk nog erg verliefd is op de bruid. Niets bijzonders en het verloop is ook erg voorspelbaar. Het zijn dus echt de dialogen en de grappen die het hem doen in deze film. En het acteerwerk is verder ook OK.

Ik verbaas me overigens echt over de vele slechte recensies hier, en ik ben blij dat ik me daar niets van hoef aan te trekken.

Een film die zeker wel boven het gemiddelde uitsteekt. Een film over een jong doof stel dat verliefd is. Omdat ze allebei doof zijn wordt er nauwelijks in de film gesproken. Alles gaat in doventaal. (Gelukkig is er wel ondertiteling)

En dat maakt de film ook gelijk bijzonder. Verder is het ook allemaal heel mooi vormgegeven met mooie kleuren en belichting. Er zitten ook diverse bijzondere en experimentele andere scenes in de film. En tenslotte heeft de locatie scout erg zijn best gedaan. Het enige echte minpunt aan de film is het verhaal zelf. Dat is erg recht toe recht aan en heeft tenslotte ook nog eens een onbevredigend einde. Als het verhaal net zo bijzonder was geweest als de rest van de film was dit echt een top film geworden. Maar dat is het nu dus niet.

"Less is more". Maar in deze film is de uitspraak "More is less" meer van toepassing. Van af het allereerste begin barst de film los met een krankzinnige overdaad aan melige grappen. En het is zoveel dat het zijn doel daardoor mijlenver mist. Er is werkelijk helemaal niets leuk aan deze film.

Ik heb deze film heel lang geleden al eens gezien en toen vond ik er al niets aan. En daar is dus niets aan veranderd. Onvoorstelbaar dat Steven Spielberg hier zijn handtekening onder gezet heeft. En wat een enorme hoeveelheid weggegooid geld. En dan is er ook nog eens een director's cut van 146 minuten. Ik vond mijn versie van 118 minuten al veel en veel te lang duren.

Indrukwekkende documentaire die op heel duidelijke en inzichtelijke wijze duidelijk maakt hoe via Hongarije de totstandkoming van de val van het ijzeren gordijn heeft plaats gevonden. De val van de muur van Berlijn was destijds uiteraard groot nieuws. Maar wat daar precies aan vooraf gegaan was, was voor mij een stuk vager. Deze documentaire vertelt dus dat verhaal. Heel leerzaam.

Een kijkje achter de schermen bij de AIVD ten tijde van de moord op Theo van Gogh. Een degelijk geacteerd drama. Bijna als een documentaire. En een geacteerde reconstructie van hoe het onderzoek naar de moord op Theo van Gogh verliep en alle andere belangen die daar bij kwamen spelen. Maar wel prima verfilmd. Nogmaals dus; een degelijk geacteerd drama.

Een bijzondere film dat wel. Zeker voor zijn tijd 1968. De film moet het echter vooral van de mooie beelden hebben. En die beelden zijn inmiddels toch wel wat gedateerd. Het verhaal daarentegen is erg vaag en mager. Maar het grootste bezwaar is toch wel de lengte en de traagheid waarmee deze film voort slentert.

Ja, dit is weer eens een heerlijke film. Zo zou ik ze altijd wel willen zien. Drie vrouwen en twee mannen in diverse leeftijden leven samen in een groot huis. En allemaal hebben ze zo hun behoeften, verlangens en ideeën waar ze elkaar dan bij helpen. De film bouwt vanaf het eerste begin al gelijk mooi op en de sfeer en de uitstraling zijn ook helemaal mijn ding. Mooi vormgegeven ook. Leuke dialogen en uitstekende acteerprestaties met een hoop bijzondere scenes. Absoluut een film die ik hoop om nog eens vaker te gaan zien. En de volgende keer krijgt ie er dan wellicht weer een halve ster bij van me.

Een beveiligingsmedewerker maakt een bomexplosie van een zelfmoordterrorist mee in het winkelcentrum waar hij werkt. Wat volgt is een vage en experimentele film over de reconstructie van zijn schuldcomplex, zijn gevoelens en zijn gedachtes. Bijzondere film dat wel. Ook vaak mooie beelden en bijzondere locaties. Maar verder weet ik niet zo goed wat ik met deze film aan moet.

Wel opvallend hoeveel mensen hier op moviemeter deze film gezien hebben. Meestal blijven dit soort experimentele films heel obscuur, en is er maar een handjevol mensen die dit soort films wil zien.

Bij de aftiteling zag ik waarom ik deze film had willen kijken. Hij was van de regisseur Danny Boyle. En die staat bij mij hoog in aanzien. Maar dan moet hij niet al te veel meer van dit soort films maken. Met dit soort zombie horror films heb ik helemaal niets. Ik vind ze eigenlijk verschrikkelijk en belachelijk infantiel. En daar vormt deze film dan ook geen uitzondering op. Zelfs als hij van Danny Boyle is. Het blijft toch allemaal kinderachtig en ongeloofwaardig. Ook al is het psychologisch nog wel redelijk uitgewerkt in deze film en loopt de film ook als vanzelf. Hij is op zich wel boeiend. En dat is dan wel het vakmanschap van Danny Boyle. Dus voor de liefhebber is het waarschijnlijk wel een goede film. Al kan ik daar niet echt over oordelen.

Ik ben eigenlijk verbaasd dat ik zojuist naar een film van Tom Tykwer gekeken heb. Die naam had ik nergens gelezen. Het begin van de film ging over gedachtes. Dat was een verwarrend deel met hele complexe dialogen die ook al nauwelijks te volgen waren. Later kwam er gelukkig meer verhaal in de film. Een verhaal dat zelfs mooi opbouwde. En film elementen die me ook sterk aan Wim Wenders deden denken. Maar ik had ook moeite met het feit, dat de film hele emotionele momenten bevatte, terwijl die heel koel en afstandelijk, eigenlijk bijna saai, gebracht werden. Het einde was dan wel weer mooi, alhoewel de film daar ook logischer wijze naar toe bouwde. Een einde waarbij ik me wel afvraag of het in de praktijk ook een langdurig mooie oplossing is. Maar daar hoeft deze film gelukkig geen antwoord op te geven.

Drie goede vrienden van weleer komen vele jaren later weer eens bij elkaar. Er volgen allerlei ontboezemingen. Maar toch komt de film niet echt van de grond. Ik denk dat het komt omdat de drie individuen niet geloofwaardig en oprecht overkomen. Heel de film pretendeert sowieso dieper te gaan dan hij in werkelijkheid gaat. En daar gat het dus mis bij deze film.

Het verhaal over een meisje dat op tienjarige leeftijd wordt ontvoerd en achteneenhalf jaar wordt opgesloten in een kelder is absoluut verschrikkelijk als je bedenkt dat het nog echt gebeurd is ook. Dat is al een film. En zo zal de maker er ook over gedacht hebben want veel meer is het ook nauwelijks. Het werkelijke verhaal wordt waarschijnlijk gewoon nagespeeld zonder dat er veel aan toegevoegd wordt. En dat is vanzelf een boeiende film omdat het een boeiend verhaal is niet omdat het verder een boeiende film is. Verder heb ik naar een Engelstalige versie gekeken wat ook behoorlijk storend was in een verder Oostenrijkse omgeving met Oostenrijkse mensen. Maar de originele versie is dus waarschijnlijk toch Duits. Dat scheelt dan in ieder geval. Maar bij nader inzien toch niet. De hoofdrolspeelster is Engelstalig en doet in meer Engelstalige films mee. Dus misschien is het origineel dan toch Engels en niet Duits, zoals hier overigens wel vermeld staat.

Een echtpaar gaat over een paar dagen hun 45 jarig huwelijk vieren, maar een aantal dagen daarvoor krijgt de man het bericht dat de vrouw van wie hij daarvoor hield en vermist was, gevonden is in Zwitserland. En dat moet even verwerkt worden. Door allebei. En allebei op hun eigen manier zonder er veel met elkaar over te praten. Het woord dat het meeste in mij opkomt bij het kijken naar deze film is saai. Het is ongetwijfeld heel realistisch want het zal vaak zo gaan bij een stel dat al zo lang bij elkaar is. Maar ja, op deze manier is het ook niet echt een onderwerp dat er om vraagt om gefilmd te worden. Het is een behoorlijk niets zeggende film op deze manier, waar je niet echt naar hoeft te kijken. Tenzij je student bent in de relatietherapie. Dan zou je het daar met de klas eens over kunnen hebben, waar je nou eigenlijk naar gekeken hebt. En dan bij voorkeur de beginners, want van een relatiecrisis is ook absoluut geen sprake in deze film. Maar wel een realistische en degelijke film dus en dus geen amateuristisch gestuntel met slechte acteurs en vage dialogen. Vandaar toch nog 2 sterren.

Vijf mannen die in de gevangenis zitten, krijgen bij wijze van experiment van het ministerie van justitie, de kans om de vierdaagse te lopen. En daarbij worden ze niet in de gaten gehouden. Men vertrouwt op hun eerlijkheid. Ach ja, zo progressief was de regering van 1974 nog. Dat is nu toch ondenkbaar.

Er wordt uiterst belabberd geacteerd en het verhaal rammelt aan alle kanten. De klok staat ook nogal eens stil, of de dagen in 1974 duurden langer dan 24 uur, want ondanks dat de mannen meedoen aan de vierdaagse in Nijmegen, voorwaar toch geen kinderachtige prestatie voor vijf ongetrainde gevangen waarvan er ook nog twee van middelbare leeftijd zijn, hebben ze ook nog de tijd om iedere dag naar Amsterdam te gaan, wat immers om de hoek van Nijmegen ligt, om daar bezig te zijn met hun activiteiten. En ze hebben zelfs nog tijd over om te gokken en naar een optreden van Corry Konings te gaan op hun overnachtingsadres.

Verder natuurlijk de gebruikelijke elementen voor een Nederlandse speelfilm uit de jaren zeventig; lekker veel roken, de merken van de sponsors uitgebreid in beeld, iedereen rijdt in een nieuwe auto van het zelfde merk, in dit geval Chrysler Simca, en een hoop functioneel bloot.

Meestal als ik dergelijke dingen schrijf is dat voor mij genoeg argument om een film helemaal af te kraken, maar toch heb ik met veel plezier naar deze film gekeken. En dat komt vooral omdat het een genot was om de nostalgische typische 1974 sfeer te proeven en om naar de originele beelden van de vierdaagse te kijken.

Goede detective film. Goed verhaal en goed geacteerd. Maar 229 minuten is wel erg lang. Te lang.

Finse film over een jonge moeder aan de onderkant van de samenleving en haar criminele vriend. Ach op zich is de film nog best wel redelijk. Hij blijft wel boeiend ook al is het zeker geen erg sterke film en rommelt er hier en daar wel wat in het verhaal. Je blijft ook met te veel vragen achter. Ik moest bij deze film ook sterk denken hoe de film geweest zou zijn als Mike Leigh of Ken Loach hem geregisseerd had. Die hebben vergelijkbare thema's in hun films. Maar maken wel heel andere films en van een heel ander niveau ook.

Op zich wel een aardige komedie over een rechter die ongewenst zwanger blijkt te zijn van een crimineel. Maar het verhaal is helaas zo ongeloofwaardig dat het te storend is om deze film tot een goed einde te brengen.

Standaard Franse crimi over een inspecteur die een moordenaar zoekt. Het loopt allemaal lekker en er wordt prima geacteerd ook al worden er wel wat clichés gebruikt. Een goede film in zijn genre maar zeker geen hoogvlieger.

Een film over een 16 jarig meisje (en ouder) en haar relaties, vrienden en ouders. De film kabbelt lekker door maar echt interessant wordt het helaas nooit. Wat ik wel bijzonder vond is dat ze op een gegeven moment in Hotel "Corona" komt. Echt waar. Ik vraag me nu af of dat hotel nog steeds onder die naam zal bestaan. (en jawel, als je googelt op hotel Corona, Parijs bestaat het inderdaad) Sandrine Bonnaire is wel een intrigerende actrice. Ik ken haar heel goed uit één van mijn favoriete films Sans Toit ni Loi (1985) die ik al vaak gezien heb. Op de een of andere manier heeft ze een hele boze uitstraling die ook in "a nos amours" wel goed uitkomt. En daar hoeft ze volgens mij nauwelijks voor te acteren.

Het is bijzonder om dingen terug te lezen die ik enige jaren geleden al bleek geschreven te hebben. De titel kwam me weliswaar bekend voor, maar ik wist toch niet meer dat ik deze film al eens gezien had. Maar wat ik nog bijzonderder vind, is dat ik toen dingen in de film zag die me nu helemaal niet waren opgevallen. Over een auto die hetzelfde bleef en mensen die niet ouder werden. En ook het bijzondere camerawerk was me nu helemaal niet opgevallen. Bij deze kijkbeurt vond ik het vooral jammer dat in de allereerste scene al verraden wordt hoe de film gaat aflopen. En nu vond ik het jammer dat ik daar al de hele tijd naar aan het toekijken was. In tegenstelling tot mijn vorige kijkbeurt kwam het einde voor mij dus deze keer niet uit de lucht vallen. Wel vond ik het jammer dat het verhaal maar heel weinig ontwikkelde en dat het toch ook allemaal wat afstandelijker was dan je bij een droevige film als deze mag verwachten. Ik miste toch teveel echt emotionele scenes. Maar ik vond het nu wel een betere film dus als de vorige keer. Drie sterren en vorige keer twee.

Film over een eiland met een vuurtoren en een aantal van zijn bewoners. Dit is weer eens zo'n klassieke film. Alle ingrediënten voor een goede film zijn aanwezig. Een erg mooi en sterk verhaal.

Prima acteurs en karakters. De sfeer is prima. Kortom, een genot om naar te kijken. Als je dit soort films ziet denk je toch bijna zo, dat het toch eigenlijk niet zo moeilijk is om een goede film te maken. De praktijk is echter toch anders.

Ik vind dit een moeilijke film om te beoordelen. Ergens was het zeker wel een mooie film, maar aan de andere kant was hij ook heel onbevredigend en weet ik niet goed wat ik er mee aan moet. Ik was aanvankelijk heel blij dat het geen gewone coming-of-age homo film was, maar dat er ook nog een onderliggend verhaal was dat de hoofdpersoon iets heel vreselijks gedaan had. En dat was al de eerste teleurstelling, want toen het zover was had ik van. Is dit het nou? Maar dan gaat de film ook nog langer door en gebeuren er ook verder nog rare dingen, hoewel dat afgewisseld wordt met ook wel weer mooie scenes. En zo zit heel die film voor mij in elkaar. Een constante strijd tussen uitersten. Van mooi naar lelijk en weer terug. Dus daarom ook maar mijn beoordeling, die precies in het midden van alle uitersten uitkomt.

Een film die ik toch al weer een aantal keren heb gezien, maar ondanks dat ik het verhaal al ken, weet ie me nog steeds heel erg te boeien. En dat komt omdat het verhaal zo ingenieus in elkaar steekt en heel mooi en zorgvuldig wordt opgebouwd. En daarnaast bestaat het uit meerdere lagen. Tenslotte wordt er ook nog eens erg goed en overtuigend geacteerd. Een blijvertje.