Opinions

Ik ben toch niet echt kapot van kostuumdrama's meestal. Het ziet er allemaal mooi uit in deze film en er wordt ook heel mooi geacteerd. Maar het duurt maar en het duurt maar. En als je denkt dat een verhaal eindelijk is afgelopen begint er weer een nieuw hoofdstuk aan het verhaal. En als de film dan eindelijk is afgelopen, had er net zo goed nog een hoofdstuk achteraan kunnen komen. Dus dan vraag ik mij af; waarom heb ik naar deze film moeten kijken? Nee, dit is het niet voor mij. Niet mijn ding.

Een film over een 15 jarige jongen die vanuit zijn pleeggezin terug gaat naar zijn labiele moeder. Helaas niet een erg origineel gegeven voor een film al is het wel bijzonder dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal en dat de echte hoofdpersoon ook de hoofdpersoon in deze film is. En dus bijzonder dat gekozen is voor een speelfilm en geen documentaire. Maar daarmee is het nog niet automatisch een goede film. Hij wisselt nogal sterk. Er zitten hele mooie scenes in maar ook hele zwakke scenes. De film komt daarmee dus niet evenwichtig over en voelt soms zelfs moeilijk om door te komen. Ik heb de neiging om dan de doorspoeltoets in te drukken. Ook al wordt er door de hoofdpersonen meestal wel prima geacteerd. Maar een voldoende is deze film voor mij dus niet. De film is ook iets teveel gemaakt voor de doelgroep of voor scholen, want er zullen zich helaas waarschijnlijk wel veel jongeren in deze film herkennen.

Ik heb de afgelopen dagen weer heel wat films gezien. Vaak met grote budgetten en complexe lange verhalen. En toch waren het vaak maar matige films. Deze film bewijst maar weer eens dat je vooral een goed verhaal nodig hebt. Dan kan je het simpel houden en toch een boeiende en super mooie film maken. Ook na herziening is dat nog steeds het geval en krijgt hij er van mij nog een halve punt bij.

Echt zo'n typische Nederlandse film uit de jaren 80, waarvan er, net als deze, vele over de tweede wereldoorlog gaan. Het verhaal van de film is helemaal zo slecht niet en is ook best boeiend. Het behandelt een wat onderbelichte periode uit de oorlog in Nederland, toen de Nederlanders nog openlijk opkwamen voor de Joden. Niet veel later hebben de nazi's dit definitief de kop in gedrukt. En aan de andere kant begon de NSB juist ook steeds verder op te rukken. De acteerprestaties zijn over het algemeen helaas wel erg belabberd. Veel te overdreven en onwaarschijnlijk.

Relatieproblemen in Turkije. Het is duidelijk dat de man daar veel dominanter is dan de vrouw. Of eigenlijk, dat denkt hij. Op zich zeker geen slechte film, al is hij wel ontzettend traag. Wel leuk dat de film op locatie is geschoten, en dat je daarbij een niet alledaags Turkije krijgt te zien. Vooral als het ook nog sneeuwt.

Rare film. Maar wel amusant en vermakelijk.

De film speelt zich af in Argentinië tijdens de dictatuur. De vrouw van een helderziende verdwijnt en hij gebruikt zijn gave om haar terug te vinden. Het begin van de film is nog heel boeiend, maar halverwege zakt de film toch wat in. Al wordt er met name door de hoofdrolspeler erg mooi geacteerd. Het is verder wel een goede film die ook goed duidelijk maakt wat er zich heeft afgespeeld en hoe er ook, tot op de dag van vandaag, nog steeds geprobeerd wordt om dat allemaal te verzwijgen en te doen alsof er niets gebeurd is. Dat gebeurt helaas in meer landen. Oost-Duitsland is daar ook een voorbeeld van. De verantwoordelijken daar zijn ook nooit veroordeeld. Dat was een voorwaarde voor de hereniging van Duitsland. De Oost-Duitsers deden immers alleen maar hun "werk". Ook Nederland heeft zich ooit misdragen in Indonesië. Eens zullen de regeringen waarschijnlijk wel een keer hun excuses aanbieden aan de nabestaanden. En daarmee is de geschiedenis dan afgedaan.

Een stewardess ontmoet een Roemeense straatjongen. De film blijft grotendeels in nevelen gehuld. Dat de jongen geïnteresseerd is in de stewardess is nog enigszins voor te stellen. Voor hem is het misschien een kans om zijn ellendige wereld in te ruilen voor een betere. Maar wat ziet zij toch in hem en waarom blijft ze naar hem toe gaan?

Een telefoongesprek met haar ex tegen het einde van de film zou een verklaring kunnen zijn. Maar dan nog blijft het erg mager om haar gedrag te verklaren. Dat had allemaal veel beter uitgewerkt moeten worden. En ook als we als kijker veel meer aan het begin van de film wisten wat er mogelijk in het hoofd van de stewardess om ging, dan nog was het niet voldoende om je goed genoeg in te kunnen leven in dit verhaal. Dat is dus eigenlijk het grootste bezwaar dat ik heb bij deze film. Er wordt op zich nog wel aardig geacteerd en het loopt ook allemaal best al bouwt het ook tergend langzaam op, maar als je als kijker zelf maar moet gaan invullen wat er waarschijnlijk aan de hand is in het verhaal met de hoofdrolspelers dan heeft de regisseur mijns inziens geen goede film afgeleverd.

Het blijkt maar weer dat ik deze film dus al eens gezien had. Ik had hem al een waardering gegeven. In de jaren zeventig en tachtig zijn er veel oorlogsfilms gemaakt in Nederland. De een had meer succes dan de ander. Deze had volgens mij niet zoveel succes. Misschien was iedereen in 1986 ook wel al die oorlogsfilms zat. Toch is het wel een goede film. Twee verzetsmensen zijn los van elkaar bezig met hun eigen dingen, maar worden gedwongen om met elkaar samen te werken. Ondanks dat het verhaal wat warrig overkomt in het begin, bouwt het langzaam maar gestaag op en zit het toch wel goed in elkaar. En ook wordt er uitstekend geacteerd. Kortom een prima film in dit bekende Nederlandse genre.

Vader onderzoekt de moord op zijn zoon. Een zoon die ook nog een recente geschiedenis in Irak heeft. Eigenlijk een niet zo heel interessante detective film. De geschiedenis in Irak tilt hem nog net een beetje hoger.

De muziek ken ik al vele jaren heel goed. Dat is het tweede pianoconcert van Keith Emerson. De opvolger van het stuk op de lp "Works 1". Het is echter nooit als tweede pianoconcert uitgebracht. Keith Emerson heeft het stuk verknipt voor de soundtrack van deze film en er nog wat extra stukjes bijgeschreven. De muziek is fantastisch. De film had ik echter nog nooit gezien, maar daar had ik ook geen hoge verwachtingen van. Horror is niet echt mijn genre. En dit is zelfs ook nog eens zo'n echte belachelijk slechte horror uit de jaren tachtig. Af en toe zo slecht dat ik meer in de lach schoot dan dat ik zat te griezelen. De acteerprestaties zijn echt abominabel. Ook het verhaal springt van de hak op de tak en er is geen touw aan vast te knopen. Regelmatig handelingen die totaal onverklaarbaar zijn en die uit het niets lijken te komen. En dan ook nog van die halloween clichés met veel bloed en achteruit lopen in de handen van een moordenaar achter het gordijn. Geld was er in ieder geval wel genoeg voor deze film. De belichting is meestal erg mooi. Ook de decors zijn mooi gebouwd of smaakvol uitgekozen. En de muziek is uiteraard het absolute hoogtepunt van de film. Ook al is die ook niet altijd even smaakvol geselecteerd bij de juiste scenes. Maar toch leuk om hem een keer gezien te hebben. Ik zal nog wel meer Argento films bekijken vanwege de muziek. Behalve Keith Emerson heeft namelijk ook de Italiaanse band Goblin muziek gemaakt bij zijn films. En Goblin maakt ook mooie muziek.

Film over een zanger die werk probeert te vinden. Het is een hele saaie film die eigenlijk van niets naar nergens gaat. En de muziek sprak me ook al helemaal niet aan. Die is al net zo saai. Het hoogtepunt van de film is eigenlijk het optreden van de kat. Die was wel erg leuk. Dus ik zou zo zeggen; volgende keer graag minder muziek en meer kat. Pas bij de aftiteling zag ik dat deze film van de Coen broertjes was. Dat verklaart tenminste waarom ik deze film uitgekozen had om te bekijken. Maar het is wel een mindere film.

Het verhaal en de filosofie achter de film vind ik wel heel mooi en spreekt me ook erg aan. Hoe wij als mensen zo'n verschrikkelijke wereld hebben gecreëerd onder het mom van "beschaving". Daar kan ik wel achter staan en die gedachten komen bijna dagelijks bij me op als ik het nieuws weer zie of om me heen kijk. Maar dan voel ik me ook iedere keer weer machteloos omdat ik er toch niets aan kan veranderen. Het enige wat ik kan doen om verder niet al te depressief te worden is plannen en ideeën maken voor mezelf om er maar het beste van te maken zo lang ik nog leef. Verder wordt er ook mooi geacteerd in de film. Genoeg voor een goede film dus. Maar aan de andere kant wekt deze film ook een hoop irritatie op. Waarom moet het allemaal weer zo Amerikaans en zo bombastisch en is alles op goedkoop winstbejag gericht in deze film met vooral hoge kijkcijfers. Het nodige geweld en een traan om maar lekker te scoren. Dat haalt de hele filosofie van de film onderuit en maakt de maker totaal ongeloofwaardig als hij zou zeggen dat hij een boodschap heeft met deze film. Dus qua film zou hij een 3.5 van me krijgen, maar met deze aanpak wil ik toch niet meer als 3 geven. Het gemiddelde van 3.23 waar de film nu op staat is dus een cijfer waar ik uitstekend mee kan leven.

Van het weekend weer eens bekeken. Het valt me op dat ik de vorige keer aanzienlijk enthousiaster over de film was als deze keer. Toen was ik ook heel lovend over het script. Dat ben ik deze keer niet meer. Er zitten eigenlijk drie elementen in de film die te weinig worden uitgewerkt. Of eigenlijk teveel in het midden gelaten worden. De liefde tussen de hoofdpersonen of is het toch geen liefde maar meer aantrekkingskracht en ook angst, het feit dat beide hoofdpersonen een gestoorde liefdesrelatie hebben of eigenlijk meer niet in staat zijn om liefde te geven. De relatie tussen haar en haar moeder is ook heel vreemd. En het verhaal dat de hoofdpersoon in het verhaal als enige in het team vindt dat Idris niet met verlof mag en dat ze daarom deze wraak verzint. Ik denk dat de film beter geweest zou zijn als maar één van deze elementen zou worden uitgewerkt in deze film. Nu is het teveel suggestie en blijf je achter met de vraag wat de film nou eigenlijk vooral wilde vertellen. Mijn keuze zou overigens de laatste van de drie zijn. Dat is toch het meest originele verhaal voor een film. Maar aan de acteerprestaties ligt het niet. Die staan nog steeds als een huis. Van 4 naar 3*

Zogenaamde "geluksvogels", zoals mensen die een vliegtuigcrash overleven, worden gebruikt door een organisatie om veel geld mee te verdienen. Totdat de grootste "geluksvogel" overblijft. Op zich wel een bijzonder gegeven voor een film. Het idee is ook echt iets voor een film. En het is verder ook mooi uitgewerkt en er wordt prima geacteerd. Dus in zijn genre ongetwijfeld een prima film. Maar het is niet mijn film. Daar vind ik het idee te "ziek" voor.

Er was een tijd dat ik niets moest hebben van Woody Allen films. Ik vond het vooral een hoop gezeur over relaties. Inmiddels heb ik er een hoop gezien en weet ik dat hij ook hele mooie en hele leuke films gemaakt heeft. Bij deze film kom ik echter weer terug bij mijn oude vooroordeel.

Bovendien heb ik het gevoel dat Woody Allen in de tijd van deze film in dezelfde crisis en onzekerheid zat als de meeste hoofdpersonen in deze film. Hij veranderde zelfs zijn kenmerkende stijl bij deze film en liet ook nog eens alle humor en grappen varen. En dat is echt foute boel.

Gelukkig heeft hij na deze film later de oude draad weer opgepakt en nog vele andere wel mooie, grappige en kenmerkende Woody Allen films gemaakt.

Een goede film zet je aan het nadenken. Dat heeft deze film bij mij wel gedaan.

Ik heb deze film voor een groot deel bekeken als : deze film is Theo van Gogh.

De karakters die hier spelen zijn Theo van Gogh.

Bij de aftiteling bleek dit overigens niet. Dus het is mijn gedachte, mijn verzinsel.

Het leven is één groot theater en één grote leugen. En iedereen weet dat dat het uiteindelijk allemaal om de waarheid gaat. Dat je eerlijk bent tegenover elkaar, als je tenminste op een fijne manier met elkaar om wil gaan.

Zo een film was het voor mij. Die was mooi vormgegeven en op een mooie en overtuigende manier gespeeld.

En zo klopte hij ook.

Maar toen kwam het einde.

En daarom zei ik bij het begin : Een goede film zet je aan het nadenken.

Ricky Gervais is toch echt wel grappig. En hij heeft ook een eigen en herkenbare stijl. Al is het wel altijd hetzelfde. Ook bij deze film moest ik toch wel weer heel vaak aan The Office denken. Dit is een film over de uitvinding van het liegen. Een origineel gegeven om een wereld te hebben waar niemand liegt en waar iedereen zegt wat ie denkt. Ik vond het trouwens ook wel wat hebben. Maakt het allemaal toch minder gecompliceerd als je gelijk weet waar je aan toe bent. En er zaten dan ook leuke en originele vondsten in het script. De film blijft luchtig en bouwt op naar een bekend en voorspelbaar cliché-einde, maar dat was voor mij deze keer geen probleem. Gewoon een leuke film die lekker wegkijkt met een origineel script en een grappige en herkenbare Ricky Gervais.

Film over een vrouwelijke veearts (Monique v/d Ven) die zich op het platteland vestigt en daar moet proberen om zich een plaats te verwerven. En zo leren we al snel de belangrijkste inwoners van het dorp kennen en heeft ze ook nog een opdringerige vriend die haar terug naar de stad wil hebben. Op zich bouwt de film nog wel redelijk op, maar verder is het verhaal maar matig uitgewerkt. Het gebeurt bijvoorbeeld nogal eens dat er personen in de film voorkomen die aanvankelijk een belangrijke rol lijken te hebben, maar die later in de film nauwelijks meer voorkomen en dus toch niet zo belangrijk blijken te zijn. Dat maakt de film rommelig en ook wat ongeloofwaardig. Het komt allemaal wat afgeraffeld over. En zelfs Monique van de Ven was niet altijd even overtuigend, hoewel er ook best mooie scenes in zaten. Nee, deze film had beter moeten zijn. Ik geef hem 2.5, maar het had ook nog minder kunnen zijn als ik er langer over nadenk.

Detective over twee rechercheurs die de moord op twee meisjes moeten oplossen. De sfeer van de film die zich afspeelt in 1980 na de periode van Franco is heel goed. Maar het is wel een moeilijke film. Een film voor de ervaren kijker en waarbij je heel goed op moet letten en niet afzwakken. Er doen namelijk heel veel mensen mee die allemaal wel ergens een link met het verhaal hebben. En ook zitten er regelmatig shots in de film die onbeduidend lijken maar die later heel belangrijk voor het verhaal zijn. En eigenlijk is dat het zwakke punt aan de verder prima film. Er gebeurt veel te veel en er doen teveel mensen mee. Heel vaak is 105 minuten een prima tijd voor een film. Vaak ook zelfs te lang. Maar in dit geval was het verhaal misschien meer geschikt voor een miniserie, zodat bepaalde aspecten en personages beter uitgelicht konden worden. Nu kwamen sommige gebeurtenissen en personages soms behoorlijk uit het niets naar voren en moest je goed nadenken waar dit eerder in de film naar te herleiden was.