Opinions

Een film over een aantal families verdeeld over de hele wereld die allemaal aan den lijve de crisis voelen. Allemaal (redelijk) welgestelde mensen die als gevolg van de bankencrisis gedwongen worden om zich een andere levensstijl aan te meten. Het plotverhaal hierboven is heel summier en wekt de suggestie dat de film inzoomt op een enkele familie. Was dat maar waar, want eigenlijk is dat het grootste manco aan de film. Het zijn te veel verhaaltjes van te veel uiteenlopende mensen, en daardoor gaat niet één verhaal echt de diepte in. Al is de boodschap van de film wel duidelijk. Maar het gegeven voor de film is ook wel wat makkelijk en de regisseur, die ik overigens wel hoog in het vaandel heb zitten, doet ook niet echt haar best om iets bijzonders met het gegeven te doen. Behalve dan de halve wereld afreizen en een hoop geld voor deze film uit te geven. Als ik er zo over nadenk is de film misschien zelfs wel autobiografisch geworden voor de regisseur en is ze er zelf misschien ook wel failliet aan gegaan met deze film. Maar dat weet ik dus niet. Het einde van bijna alle verhaaltjes was weliswaar clichématig maar gaf de film niet het deprimerende einde als waar het naar toe dreigde te gaan. Toch is het ook zeker geen slechte film. Hij kijkt goed weg en er wordt ook prima geacteerd. Maar met wat minder verhaaltjes had ie wat meer de diepte in kunnen gaan dus. En dat was volgens mij beter geweest.

Film heel erg lang geleden al eens gezien, maar toen kon ik hem volgens mij niet afkijken. Nu eindelijk vele jaren later in de herkansing. En het is wel een bijzondere film. Met name de sfeer heeft de hele film iets onheilspellends, en dat is erg knap gedaan. Ook de montage was heel apart zo af en toe, zeker voor die tijd. En ten slotte is het decor van Venetië erg boeiend, met name de vaak lege straten en kanalen. En ook de vervallen gebouwen. Dat is niet het beeld dat ik bij Venetië heb, maar ik moet daar zeker nog eens naar toe. De film zelf is ook boeiend genoeg al is het verhaal ook wel erg vaag en nogal eens overdreven. Maar al met al is hij me niet tegengevallen.

Toen de film nog maar net een tijdje bezig was dacht ik nog dat ik toch maar blij mag zijn dat ik een zwak heb voor Nederlandse films. Want eigenlijk was het helemaal niets, zoals de film begon. Wat een slecht verhaal en wat een zwakke film. Al vond ik het wel leuk om Rene van 't Hoff eens te zien in zijn eerste echte speelfilm. Flodder tel ik maar even niet mee, want daar heeft ie een oninteressant bijrolletje. Toch wordt de film gaandeweg wel steeds leuker en begint hij hier en daar ook steeds meer op Wim T. Schippers (vooral de muziek ook) en zelfs een beetje van Warmerdam te lijken (met dergelijke vage dialogen). Jammer dat de film dan weer eindigt op het niveau waar hij begonnen is. Maar al met al vond ik het toch wel een amusante film die leuk is om eens een keer gezien te hebben.

De film begint wel heel bijzonder als een documentaire met een animatie over de bouw van de afsluitdijk, ondersteund door een soort van opera met de beschrijving van de bouw. Daarna begint de speelfilm over een aantal Volendammervissers en hun leven na de afsluitdijk als het water niet zout en niet zoet is, waardoor alle vis sterft. Bovendien wordt het viswater ook nog eens bedreigd door alle inpolderingsplannen. Er volgt een dramatisch verhaal wat erg matig wordt uitgewerkt en waar je er zelf maar een hoop moet bij verzinnen. Maar het is bovenal allemaal wel heel erg saai en nauwelijks door te komen. Al zijn er ook artistieke filmopnames en bijzondere montages. En gezien de leeftijd is het wel een bijzondere film. Interessant om eens gezien te hebben, maar niet echt voor herhaling vatbaar.

Als je aan de film begint heb je geen idee dat hij zo gaat eindigen als hij eindigt. Je hebt zelfs nog geen idee naar wat voor genre film je zit te kijken. Een vrouw werkt in een hotel als kamermeisje en date daarnaast met een man. Aanvankelijk lijkt dat het onderwerp van de film. Een beginnende relatie tussen twee mensen. Maar dan gebeurt er iets heel onverwachts. En zo gebeuren er nog meer wendingen die je niet van tevoren zou kunnen bedenken. Maar als je weet hoe de film afloopt zijn die wendingen toch niet zo vreemd als ze lijken. En dat is het meest knappe aan deze film. Het verhaal zit goed in elkaar en bouwt erg knap op. Zelfs het einde is onlogisch, maar toch ook weer niet. Leuke film. Alleen hoef je hem geen tweede keer meer te zien zolang je nog weet hoe het af gaat lopen. Dus ik hoop eigenlijk als ik hem nog eens zal zien, dat ik dan het verhaal vergeten ben.

Bijzondere en fascinerende thriller (horror) over een meisje in therapie dat allemaal dode mensen in haar hoofd heeft. Een eveneens dode psychiater moet die dode personen ontrafelen, zodat de patient kan genezen Erg ingenieus gevonden. De film bouwt heel langzaam op. Te langzaam misschien wel, want in het begin vond ik hem erg saai. Dat het om dode mensen in het hoofd van Dorothy ging, had ik wel sneller door dan dat het verklapt werd. Maar het verhaal bouwt nog verder op en wordt uiteindelijk heel boeiend met ook nog eens een verrassend slot. Ik heb inmiddels ook al aardig wat films gezien met Carice van Houten. En dit is eindelijk eens een film waar Carice nou eens niet met kop en schouders boven de andere acteurs uitsteekt, maar waar ze nu echt eens een gelijkwaardig tegenspel krijgt.

In de eerste scene werd ik behoorlijk op het verkeerde been gezet. Een hele absurdistische scene met erg grappige humor en dialogen á la van Warmerdam. Dat beloofde wat! Maar de rest van de film is verder niet zoals die eerste scene. Ergens jammer misschien, maar aan de andere kant ook zeker niet. Want er ontwikkelt zich verder namelijk een hele andere maar wel erg mooie film. Het grote contrast tussen het strenge geloof en het puberale of wereldse. Maar heel subtiel en symbolisch verfilmd. Perfect de valkuil ontweken om het groots en karikaturaal te maken. Echt erg knap.

En dan nog een fantastische hoofdrol van een mij onbekende Hendrikje Nieuwerf en ook heel mooi gebruik van muziek. Muziek die er trouwens ook nog eens mag wezen. Het hoogtepunt van de film is ook de dorsvloer vol confetti. Dat geeft alles perfect weer waar de film omgaat. Hele knappe film die diepe indruk gemaakt heeft. Petje af voor regisseur Tallulah waar ik ook al nog nooit van gehoord had. Maar een naam die ik wel ga onthouden hoop ik.

Ik zie nu dat dit helaas zijn enige echte speelfilm is en dus alweer van zeven jaar geleden. Verder heeft hij alleen maar korte films gemaakt die er weliswaar ook veelbelovend uitzien maar waarschijnlijk erg moeilijk te vinden zijn.

Prima crimi met een goed verhaal en een mooie opbouw waardoor het ook de hele film boeiend blijft. En prima geacteerd ook. Er is alleen een ding dat ik niet begreep. Bij de villa werd Nazim gearresteerd. Maar later is hij ook in Albanië. Hoe kon dat? Of heb ik iets gemist?

Surrealistische en enigszins absurde film over een man met weinig zelfvertrouwen in een kantoor waar niemand hem lijkt te kennen. Hij is verliefd op een collega, maar dat komt ook niet echt van de grond. En dan komt er ineens een dubbelganger als collega werken, die qua karakter ongeveer het tegenovergestelde is van hem. En zo ontstaat een nieuw psychologisch drama in dit vervreemdende decor. Fascinerende film die me net als meerdere kijkers hier sterk aan Brazil deed denken, met ook wel absurde uitstapjes naar Kaurismaki films. Toch kon ik er ook niet helemaal mijn vinger opleggen en had ik ook bij vlagen moeite om erbij te blijven en de film verder te willen kijken.

Misschien moet ik hem nog eens een tweede kans geven. Het is in ieder geval wel een bijzondere film.

Tien jaar later weer eens gezien. Ik was hem eigenlijk vergeten. Maar ja, het is dan ook niet echt een bijzondere film. Gewoon een grappige komedie die inderdaad nog steeds lekker makkelijk wegkijkt. Het einde is eigenlijk best suf, maar ach, wat maakt dat uit bij een film als dit.

Een film die ik heel erg lang geleden heb gezien en toen heel erg wist te waarderen. I scream, you scream, we all scream for icecream. Die scene wist ik me nog goed te herinneren, en die is ook nu nog steeds geweldig. Verder is het eigenlijk niet eens zo'n heel erg bijzondere film al kijkt hij wel lekker weg. En als "escape" film is hij ook erg ongeloofwaardig, maar dat maakt verder niet uit. Het is vooral als een komische en absurde film bedoeld. Dat Tom Waits meedeed, wist ik nog wel. Maar van Roberto Benigni wist ik dat niet (meer). Die heb ik later als een heel druk en ook bij vlagen erg irritant mannetje leren kennen in diverse films. Echter in deze film is hij een leuke en welkome gangmaker. Zonder hem zou de film toch een stuk saaier zijn geweest. Niet meer de topfilm zoals ik hem dus voor ogen had, maar nog steeds zeer aangenaam om naar te kijken.

Het is best alweer een flinke tijd geleden dat ik een film van Peter Greenaway heb gezien. Zijn films waren altijd herkenbare kunstwerken met een hoop overeenkomstige kenmerken. De muziek van Michael Nyman. Numerieke of alfabetische kenmerken. Naakt en dood. En verder een hoop intriges en samenzweringen. Al deze elementen zijn ook in deze film weer terug te vinden. Al is dit wel een minder toegankelijke film voor me. Dat komt waarschijnlijk ook omdat het een kostuumdrama is uit een tijd zeer lang geleden. En daar heb ik minder mee. Maar het is wel weer een bijzondere film en sowieso een genot om naar te kijken. Ik ken ook geen opvolgers die zich hebben laten inspireren door het werk van Peter Greenaway. En dus ben ik maar zuinig op die films.

Een Friestalige film uit 1985 en ook best een grootse productie voor die tijd. Het verhaal is ook boeiend over drie broers die onschuldig worden opgepakt en een politiek proces krijgen als socialistische propaganda, terwijl ze daarmee verraden worden door hun socialistische collega's. Maar als film is het helaas allemaal veel te statisch en saai. Ook is het allemaal veel te afstandelijk gefilmd en deed het me denken aan een ouderwets tv-spel. (niveau Zwiebertje) De belangrijke emotie is in deze film daarmee ver te zoeken. In 1985 werden er al wel betere films gemaakt dat zeker, maar de Nederlandse film heeft ook nog een hoop positieve ontwikkeling meegemaakt in de vele jaren daarna. Dat wordt met deze film ook weer duidelijk.

Op zich is het nog niet zo'n slechte oorlogsfilm. Al is het basisverhaal van de Engelse piloot en de verpleegster wel erg voorspelbaar. De laatste dagen van Dresden vlak voor het einde van de oorlog. Er wordt prima geacteerd en het verhaal blijft wel boeien. Ook zitten er vaak hele mooie en spectaculaire beelden in. Maar er zitten ook duidelijk mindere elementen in de film. Het hele verhaal waar de Engelse piloot in voorkomt is volstrekt ongeloofwaardig. Ook weten wel heel veel mensen elkaar tegen het einde bij toeval weer te ontmoeten. Het hele einde van de film vanaf het bombardement is sowieso belachelijk dramatisch gemaakt. Alles wat in de hele film zorgvuldig is opgebouwd wordt hier op dezelfde zorgvuldige manier ook weer afgebroken. En zo blijf je als kijker met een wel erg leeg gevoel achter. Heb ik hier bijna drie uur naar zitten kijken?

Dit is nou zo'n film die ik vele jaren geleden al op video had en die destijds grote indruk op me gemaakt had. Daarom heb ik hem nu op dvd gekocht. Naïeve violiste gaat van Parijs naar Amsterdam vanwege de man die haar zwanger gemaakt heeft en ontmoet daar twee andere mannen. In mijn gedachte was de film veel filosofischer, maar dat valt me nu toch wel erg tegen. Sterker nog de eerste helft van de film kon me nog maar nauwelijks boeien. Loes Wouterson is ook maar een heel matig actrice. Pas als Jack Wouterse en Victor Löw ten tonele verschijnen leeft de film wat op, maar ook weer niet heel erg. En tot het einde toe kabbelt de film maar door, al is hij ook niet echt onaangenaam. Maar hij laat me wel met een groot raadsel achter. Wat vond ik destijds zo geweldig aan de film dat ik hem zelfs vijf sterren gaf. De maximale score. Oke, de film is wel iets ongebruikelijker als de gemiddelde film in die tijd. Maar ik denk toch dat het vooral mijn onervarenheid met films kijken was, die hem toen nog een hoge score gaf en nu niet meer.

Het lijkt wel of de Denen er patent op hebben om hele heftige films te maken die nog lang na blijven dreunen. Na Festen en Jagten is Dronningen er weer zo een. Het verhaal bouwt super mooi op naar een einde waar je niet aan zou durven denken. En dat is weer heel knap gedaan. Alle details kloppen en er wordt ook weer heel knap en mooi geacteerd. Er zitten sowieso ook hele knappe scenes en sfeeropbouw in de film. Goede film hoor. Maar hij laat je wel weer met een heel naar gevoel achter. En het had ook zomaar een hele andere film kunnen zijn die ook heel mooi had kunnen zijn. Maar de regisseur had deze weg gekozen en daarmee is het zeker geen doorsnee film geworden. Dat is ook een keuze die te respecteren valt.

Elizabeth had als klein meisje een denkbeeldig vriendje die allerlei ondeugende grappen uithaalde. Op latere leeftijd komt dat vriendje weer terug. De rol van dat vriendje wordt gespeeld door Rik Mayall, en hij was vooral de reden dat ik de film wilde zien. Maar achteraf houd ik toch vooral de gedachte over; waarom eigenlijk? In de Young ones was Rik nog geweldig en in the new statesman en bottom was hij ook nog wel leuk. Maar gaandeweg werd hij toch vooral een irritante karikatuur van zichzelf. En dat is hij in deze film ook. Hij is echt niet leuk meer. Verder vind ik wel heel bijzonder aan deze film dat hij super Amerikaans is. Met een erg Amerikaans clichéverhaal, voorspelbaarheid en opbouw. Maar er is dus wel gekozen voor een erg Britse hoofdrolspeler en Ate de Jong is een bekende Nederlandse regisseur. Een opvallende combinatie dus, die waarschijnlijk ook niet erg bijgedragen heeft aan een groot succes voor deze film.

Een uiterst vage film die ik al eens op het filmfestival had gezien. De scenes hangen van los zand aan elkaar. Ik kan er althans niet echt een verband in vinden. Het is ook voornamelijk allemaal erg triest en ellende wat je te zien krijgt. Maar er zit ook een hele absurde en droogkomische ondertoon in, dat het daarmee allemaal wel een erg vermakelijke film is om naar te kijken.

Twee mannen die elkaar niet kennen en elkaar ook niet mogen en die gedwongen worden om met elkaar een lange reis te maken, is niet een origineel gegeven voor een film. Voorspelbaarheid ligt dan ook op de loer. En dat klopt. De afloop staat al bij voorbaat vast. Toch loopt de film wel lekker, wordt er leuk geacteerd en zit er hier en daar zelfs best leuke humor in. Een prima tussendoortje dus deze film.

Een lesbisch erotisch drama over een meesteres en haar slavin. Toch is het ook zeker geen seksfilm. Er is weinig te zien. Het gaat meer om de suggestie en de sfeer. En dat maakt het lastig voor me om de film te begrijpen. Ik kan me maar moeilijk in de doelgroep inleven. En dat maakt de film toch wel behoorlijk saai voor me. Maar de beelden, de muziek en de sfeer zijn wel mooi. Ook de locatie van een mooi oud huis dat helemaal begroeid is met planten en de verzameling opgezette vlinders en kevers dragen zeker bij tot een bijzondere sfeer. Die me ergens ook wel doet denken aan de films van Peter Greenaway. Hoewel die nog veel verder gaat in zijn stijlisme.