Opinions

Vier zelfingenomen volwassen kinderen hebben een hele film irritante conversaties met elkaar over relaties en seks.

Er gebeurt zo weinig in de film dat ik het gevoel had dat het meer een toneelstuk dan een film was. En bij de aftiteling staat dan ook dat de film gebaseerd is op een toneelstuk. Ik moet er niet aan denken dat ik per ongeluk een kaartje gekocht zou hebben voor dat toneel. Snel maar weer vergeten deze film. En dat zal ook best wel lukken. Ik ben immers ook meer boeiendere films in de tijd vergeten.

Zes verhalen die in een andere tijd en andere wereld afspelen. Heel lang ben je als kijker bezig om te onderzoeken wat de verbanden tussen de verhalen zijn. Uiteindelijk blijken een aantal vage wijsheden de verbanden te verantwoorden. Vaagheden als dat iedereen met elkaar verbonden is. En dat je daden, goed of slecht, die je nu pleegt invloed hebben op de toekomst. En daar heb je dan bijna drie uur naar moeten kijken. Dat is behoorlijk frustrerend om er achter te komen dat je al die tijd naar gebakken lucht heb zitten kijken. Al is het dan wel mooi gebakken lucht. Het is duidelijk dat ook deze film weer eens belachelijk veel geld heeft gekost. Voor dat geld kunnen ook tien goede films gemaakt worden. Want, om dan ook maar eens een wijsheid te ventileren, geld is geen garantie dat je daar een goede film mee maakt.

Een film over een groot actrice die de rol van een nieuwe film aan het instuderen is. De film gaat over haar en over haar assistente en haar tegenspeelster in de film en over de complicaties en emoties die bij haar ontstaan als ze zich meer en meer gaat inleven in de rol. En dat is het deel van de film dat weliswaar het belangrijkste en ook het beste naar voren komt. Maar daar houdt het dan ook verder op. Er zitten nog mooie beelden van Zwitserland in de film en er wordt verwezen naar een bijzonder natuurfenomeen in de Alpen aldaar. En ook dat zijn op zich mooie elementen in de film. Maar gedurende eigenlijk de hele film had ik een onbevredigend gevoel. Alsof ik naar een film zat te kijken die eigenlijk beter zou moeten zijn, maar die waarschijnlijk toch niet beter ging worden. En dat was dan ook het voor mij voorspelde einde. De film kwam gewoon niet van de grond. Er zaten niet die momenten of die scenes in, die de film naar een hoger plan tilden waardoor het een gedenkwaardige of zelfs maar een gewoon goede film zou worden. En dat voelt als erg jammer.

Een moeder brengt de vakantie door in een hotel met zwembad samen met haar zoon van vijftien. Daar ontmoet de zoon voor het eerst een meisje van zijn leeftijd. Dit is een wel heel erg minimale film. Er gebeurt zo weinig en de "vakantie" is zo saai dat het ook wel weer erg leuk is. En dan zit er uiteindelijk toch ook nog een leuke opbouw in de film. Het is allemaal heel subtiel gedaan maar het komt ook heel echt en eerlijk over. Ik heb best wel genoten van dit kleine filmpje. En zo zie je maar dat je met een simpele low budget film toch wel degelijk iets moois kan maken. Als ik dan denk aan de enorme budgetten die worden besteed aan een gemiddelde Hollywood film dan is dit ongeveer het tegenovergestelde. Maar wel met een beter resultaat dan de gemiddelde cliché Hollywood film. Al zal een film als dit waarschijnlijk geen groot publiek trekken.

Het principe is wel bekend, maar ik houd wel van dit soort films. Een aantal verhaallijntjes met verschillende personen die zijdelings met elkaar verbonden zijn. De verhaaltjes gaan vooral over relaties of het zoeken ernaar. Soms grappig, maar ook met een droevige ondertoon vooral als de film naar het einde toe bouwt. Maar het is allemaal wel mooi gedaan en er wordt ook mooi geacteerd al lijken de personages aanvankelijk allemaal karikaturen van zichzelf, maar ook dat klopt uiteindelijk in het verhaal. Aangename en mooie film.

Nog niet eens zo heel lang geleden heb ik toevallig een Amerikaanse film gezien over een chef-kok. Chef (Film, 2014) - MovieMeter.nl Die film viel me erg tegen. Waarschijnlijk hou ik toch veel meer van de Franse charme in films, want hoewel deze film qua verhaal ook geen hoogvlieger was en grote raakvlakken had met de Amerikaanse versie, heb ik me bij deze film aanzienlijk beter geamuseerd. Hij loopt lekker en er wordt leuk geacteerd en er zit ook af en toe hele leuke en behoorlijk absurde humor in de film verwerkt. Geen hoogvlieger dus maar een prima Franse feel-good komedie.

Een komedie over een Russisch orkest dat onder valse voorwendselen een concert gaat geven in Parijs. Het is een heel onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig verhaal, maar het wordt leuk gebracht en het kijkt lekker weg. Al is het wel jammer dat de Russen geen Russisch maar Frans spreken. Het is een beetje in de stijl van Louis de Funes, zonder die schreeuwerige en theatrale persoonlijkheid, maar wel met een vergelijkbare soort humor. En daarnaast speelt er ook nog een andere verhaallijn die eigenlijk interessanter is. De film verloopt verder voorspelbaar maar kijkt dus wel lekker weg en er zit genoeg vaart in. Typisch een drie sterren film. Tegen het einde gaat de andere verhaallijn echter een grotere rol spelen en dat wordt mooi uitgespeeld in het concert. Dat is heel knap en op dat moment zit ik een halve ster hoger. Helaas volgen er tijdens dat hoogtepunt nog wat cliché beelden die de film weer terug op de grond zetten. Er had dus toch wel meer in gezeten als er wat minder de nadruk op komedie en cliché was gelegd.

Mysterieuze film over een man die een goed betaalde baan aanneemt om wereldwijd koffers te bezorgen. Maar hij mag niet weten wat er in de koffers zit. De baan heeft echter ook een grote impact op zijn leven en als hij er weer van af wil gaat dat niet zomaar. Dan moet hij er achter komen wat er in de koffers zit en wie zijn baas is. De film begint zeker wel best goed. Hij is mysterieus en spannend en de film kijkt ook lekker weg. Het verhaal bouwt ook mooi op. Alleen het einde is helaas zwak en ongeloofwaardig en breekt daarmee af wat er daarvoor allemaal zo mooi is opgebouwd. Dat is dus wel een tegenvaller.

Film over de onderlinge relaties binnen een gecompliceerde familie. Moeder heeft kanker en kan genezen worden met een transplantatie van één van haar familieleden. Een zus heeft gezworen dat ze een broer niet meer wil zien. En vader heeft geregeld dat iedereen de kerstdagen bij hen in het grote huis komt doorbrengen. En dan spelen er daarnaast nog een heleboel andere dingen. De film duurt maar liefst tweeëneenhalf uur. En die worden aanvankelijk vooral gebruikt om iedereen maar eens uitgebreid voor te stellen. En dat is ook wel nodig ook, want het gezin met aanhang en kleinkinderen bestaat uit een hoop mensen. Toch is de film ook best wel afstandelijk en worden er weinig emoties getoond al is er wel de constante spanning van een familie waar heel veel onderhuids leeft. En wat niet uitgesproken wordt. En dat moet dan tweeëneenhalf uur duren. Maar de tweeëneenhalf worden goed gebruikt om het verhaal en de onderlinge relaties en spanningen zorgvuldig op te bouwen. En zo is het wel een heel mooie film met even zo mooie acteerprestaties. Het einde is open gebleven. En eigenlijk weet ik niet of ik dat nou wel wilde na alles wat er de revue heeft gepasseerd. Maar goed, dit einde heeft ook zeker wel wat. En het doet geen afbreuk aan de film. Of toch?

Heb deze film heel lang geleden al wel eens gezien. Maar het blijft een leuke en onderhoudende typische Louis de Funes klucht. Een onschuldige en onwetende goedzak moet een Cadillac vol smokkelwaar van Italie naar Frankrijk rijden. Het verhaal zit prima in elkaar. Er zijn een hoop leuke gebeurtenissen en de film kijkt lekker weg. Het is geen film waarbij ik de hele tijd krom lig van het lachen, daar is de humor wat te flauw voor, maar het is wel een amusante film die blijft boeien van het begin tot aan het einde.

Bijzonder verhaal van iemand die een bijzondere manier gevonden heeft om werk te zoeken. Goed geacteerd ook. Maar de film is net een beetje te lang. Of zal Costa Gavras gedacht hebben dat een film pas serieus genomen wordt als hij minstens twee uur duurt?

Wat zijn kostschoolfilms toch een vreemd genre. Ze komen vooral uit Engeland en anders de USA. En ze gaan altijd over groepen jongens of in dit geval meisjes die gepest en vernederd worden. Zoals het daar dan kennelijk er altijd aan toe gaat of ging. Wat moet er toch een hoop frustratie zitten bij vele Engelsen en Amerikanen. Dat is in ieder geval wat ik dan moet denken. Ik heb hier dan ook helemaal niets mee. Maar ik heb het dan ook gelukkig nooit in de praktijk mee hoeven maken. De films zijn bijna allemaal hetzelfde, voor wat ik er van gezien heb. Met bovengenoemde elementen van pesten, vernederen en pikordes. Hoewel deze film nog wat vreemder was. Behalve dat het tegen het einde een soort horror film werd, ik zat eigenlijk te wachten tot Miss G. lichtgevende ogen zou gaan krijgen of in een zombie veranderde of nog leuker, bloed uit de nek van de meisjes ging zuigen, zaten er ook nog eens af en toe ongepaste en onlogische erotische elementen in de film. Oh ja, de film is dus erg slecht. Dat zou ik bijna nog vergeten.

De titel zegt het eigenlijk al, maar toch dacht ik lange tijd dat ik naar een wraakfilm zat te kijken. Een baas die zo ongelofelijk hard en doortrapt is, dat je daar als medewerker inderdaad niet meer tegen kunt. Maar dan komt er toch een voor mij onverwachte wending en wordt de film een krimi, waarbij het erom gaat hoe de dader uit handen van de politie kan blijven. En dan vind ik de film gelijk een stuk interessanter en boeiender. Met machtsspelletjes en vernederingen heb ik niet zo veel, en dat deel van de film vond ik eigenlijk best vervelend. Ik kan me daar ook moeilijk in inleven. Als mijn baas zo zou zijn had ik allang ontslag genomen. Het einde van de film is dan weer een open eind. En dat is eigenlijk ook best leuk. Al met al, vond ik het dus toch wel een aangename film waarbij het verhaal, vooral het krimi deel, leuk in elkaar zat.

Een eigenaar van een ijzerwarenwinkel in Buenos Aires wordt opgescheept met een Chinese jongeman die geen woord Spaans spreekt en op zoek is naar zijn oom. Dat is op zich een nogal mager gegeven voor een film, maar het bouwt wel mooi op. Langzaam leren we de twee mannen beter kennen en gaan ze elkaar toch beter mogen. Daarnaast zitten er ook nog andere leuke verhaallijntjes in de film en ook een subtiele absurde humor zo hier en daar. Geen straf om deze film te zien.

Hoe krijgt die Woody Allen het toch voor elkaar om zoveel goede en leuke films te maken. Ook hier heeft hij weer een erg grappige film weten te maken. Verzekeringsrechercheur wordt onder hypnose een dief. Het verhaal is weliswaar nogal gekunsteld en zeker de ontknoping is niet het sterkste deel van de film, maar ik heb me toch weer heel erg geamuseerd bij deze komische film.