Opinions

Het leven van een familie in een krottenwijk in Italië. Op zich best een leuke observatie al is het verhaal aan de magere kant. Je zou ook kunnen zeggen dat het een matig toneelstuk van een amateurgezelschap is. Maar wel in een mooi decor.

Het heeft ook wel wat weg van Jacques Tati, maar die zie ik toch een heel stuk liever. En daar valt ook nog eens een hoop in te lachen.

Een goede film zoals een goede film moet zijn. Niet meer en niet minder. Goed verhaal, film loopt lekker, er wordt goed geacteerd door leuke acteurs en het verhaal heeft nog een mooi einde ook. En dat is nog het moeilijkste bij dit soort films.

Bij de openingstitels begin ik al te twijfelen of dit eigenlijk wel een film is die ik wil gaan zien. Een film over twee jongens die "jackass"-achtige filmpjes maken. De film is heel oppervlakkig en flauw. En zo gaat het nog wel even door. Pas halverwege begint er eindelijk een beetje van de oh zo noodzakelijke diepgang in het verhaal te komen. Maar dan nog is het allemaal erg gekunsteld en clichématig. Eigenlijk pas bij de aftiteling ben ik zover dat ik denk, dat het toch eigenlijk uiteindelijk best een sympathiek filmpje was. Misschien moet ik hem ter zijner tijd, nu ik hem een keer gezien heb, nog maar eens bekijken en dan eens kijken of ik hem toch geen hogere waardering ga geven.

Het is toch meer een vage horrorfilm. Een gezin krijgt onderweg naar opa en oma een verkeersakkefietje en wordt vervolgens door een onkruidverdelgingsman achtervolgd en geterroriseerd. In het begin is het allemaal nog best spannend en is het een boeiende film om naar te kijken. Maar gaandeweg wordt het allemaal steeds ongeloofwaardiger en over de top. Het einde is zelfs ronduit teleurstellend. Heb ik daar nou die film voor moeten zien? Maar ook de aanleiding is echt belachelijk. Waar gaat het nou over? Dit is echt niet mijn soort film. Grappig is overigens dat mijn vrouw deze film voor vanavond had uitgekozen. En zij houdt nog minder van dit soort films als ik. Die had zich er dus kennelijk ook wat anders bij voorgesteld.

Een gevangenisfilm over een verzetsheld die probeert te ontsnappen uit "De Bunker". En dat is ook gelijk de hele film. Veel meer dan dat gebeurt er ook niet in de film. Maar dan is 105 minuten toch wel erg lang. En is het verhaal, hoewel waar gebeurd, toch wat aan de magere kant om een hele film te kunnen dragen.

Toen ik nog jong was spraken we van cowboyfilms. Pief paf poef. Dit is zo'n film waar vele cowboys elkaar op spectaculaire wijze overhoop knallen. Infantiele verhaaltjes vol onwaarschijnlijkheden en met regelmatig ook nog eens abominabel acteerwerk. Toch is het wel een hele beroemde film. Het is een Sergio Leone film met beroemde muziek van Ennio Morricone. Al ken ik de muziek volgens mij vooral van bioscoopreclames van vroeger, waarschijnlijk van een sigarettenmerk. Was het Pall mall of Peter Stuivesant? Maar goed, Sergio was een regisseur die mooie filmbeelden aflevert. Trage landschapsshots. En hele kenmerkende close-ups van gezichten. Plus een paar hele bijzondere en knap gefilmde scenes. Die een film uit 1966 wel boven de rest laten uitsteken. Want zo oud is die film dus ook. En daarom is het toch een gedenkwaardige film en vind ik het leuk dat ik hem nu eindelijk eens gezien heb.

Een film die ik vele jaren geleden voor het laatst gezien heb, en die ik ook altijd op video had. Toch kon ik me er nog best veel van herinneren. En ik vind het ook nog steeds een prima film, al is het zeker geen hoogvlieger. En dat geldt ook voor de acteerprestaties van Phil Collins. Zeker niet slecht, maar ook niet super. Prima film om weer eens voor lange tijd gezien te hebben.