Opinions

Best een aandoenlijke film over een drugsverslaafde die bevriend raakt met een kat waarmee hij zijn leven weer op de rails probeert te krijgen. Het is vooral een genot om naar de kat te kijken. Ik ben nou eenmaal gek op katten. En de film loopt verder ook best lekker. Is soms wat langdradig. Soms wat geforceerd. En soms wat te veel op emotie lostrekken gericht. Maar verder wel een aangename film. Zeker geen superfilm. Dan had hij toch wat meer de diepte in moeten gaan. En dat had op zich best gekund met dit verhaal.

Erg mooie maar ook erg sombere film over twee broers die in hun jeugd een traumatische ervaring hebben meegemaakt, waar ze ook op latere leeftijd nog veel last van hebben. Erg knap geacteerd. Mooie sfeer en mooie muziek. Maar wel heel erg somber allemaal.

In de jaren 80 werden er heel veel flauwe komedies gemaakt. Abrahams en Zucker waren daar de meesters in en die hadden inderdaad een aantal best grappige films gemaakt. Maar er waren er kennelijk ook die op die golf mee wilden surfen en daar zelfs een acteur als Robin Williams voor wisten te strikken. Best een goede acteur, maar in deze film helemaal niet grappig. En dat geldt ook voor de rest van de film en het infantiele over the top verhaal erachter. Nee, ik heb helaas weinig gelachen bij deze film. En ook niet echt genoten van het acteertalent van Robin Williams.

Ik merk dat ik inmiddels op een verzadigingspunt ben gekomen met oorlogsfilms. Eigenlijk wil ik alleen nog films zien met een afwijkend verhaal of een ander standpunt. Dit is niet zo'n film. Films over oorlogshelden die vele levens hebben gered zijn er inmiddels ook genoeg. In deze film wordt prima geacteerd en de film kijkt lekker weg. Het ziet er ook allemaal mooi en degelijk uit. Daar is dus niks mis mee in deze film. Verder is het erg knap dat het verhaal waarin ontzettend veel gebeurt toch logisch te volgen is. En dat is erg goed want ik heb ook films gezien met dit soort verhalen dat je denkt, waar komt die persoon vandaan of wat heeft deze scene te betekenen? Maar hier loopt het allemaal heel natuurlijk. Het grote manco in deze film is voor mij echter dat er veel te veel gebeurt in veel te korte tijd. De oorlog en de Jodenvervolging is een heftig en emotioneel onderwerp. Maar in deze film zitten zoveel belangrijke en emotionele details dat je als kijker geen tijd krijgt om ze te verwerken. Op het moment dat je beseft in wat voor scene je zit ga je alweer verder met de volgende belangrijke en emotionele gebeurtenis. En daardoor krijg je niet de tijd om de film emotioneel op je in te laten werken, waarmee de film zijn doel voorbijstreeft. Nu kijk je er toch wat oppervlakkig en van afstand naar. En dat is vooral jammer aan deze film. De regisseur had beter een keuze kunnen maken. Of hij had een bepaald aspect van het verhaal kunnen uitleggen en uitdiepen of hij had het hele verhaal, zoals nu, kunnen vertellen, maar dan had de film veel langer moeten zijn of misschien wel een miniserie van een uur of drie á vier. Nu is het eigenlijk allemaal vleesch noch visch.

Ik had hem dus kennelijk al lang geleden eens gezien merk ik hier. De films van Argento kijk ik niet omdat ik nu zo van die films hou, maar omdat de muziek of van Keith Emerson of van Goblin is. En die muziek vind ik wel heel mooi. In deze film is de muziek dus van Goblin of The Goblins zoals ze in de titelrol van de film worden genoemd. En die muziek is dus wel OK. Ook zijn de decors en het kleurgebruik altijd wel mooi en bijzonder bij Argento. Maar verder houdt het dan wel snel op. De acteurs zijn verschrikkelijk slecht net als de dialogen. En ook het verhaal is belachelijk infantiel en totaal ongeloofwaardig. Dus een voldoende gaat deze film van mij nooit krijgen ondanks de mooie muziek en dat alles er mooi en verzorgd uitziet. En als je dan ziet hoeveel zorg daar aan besteed wordt, is het eigenlijk moeilijk voor te stellen dat hij er voor de rest van de film zo met zijn pet naar gooit.

Toen ik hem zag wist ik dat ik hem al eens gezien had, maar verder wist ik niet meer zo goed hoe het zou aflopen. Een film over een jonge moeder die geen verantwoordelijkheid kan dragen en daardoor diverse verkeerde keuzes maakt om de mensen die haar liefhebben daarmee in de steek te laten. Het is best een mooie en innemende film die erg knap geacteerd wordt. Maar hij is ook wat afstandelijk en daardoor wordt het erg lastig om je in de hoofdpersoon te verplaatsen en te begrijpen waarom ze zulke foute keuzes maakt. Maar goed, ook bij de tweede keer kijken nog steeds een erg mooie film.

Ik heb deze film lang geleden al eens gezien en hij stond me ook bij als een goede film. En als ik hem nu weer zie spreekt hij me ook zeker aan. De jaren zestig sfeer. Een echte Nederlandse standaardfilm zoals ik ze graag zie. Drie hele leuke acteurs. Carice, Linda en Jack. Maar toch vond ik hem nu minder als dat hij me bij stond. Het verhaal bouwt niet echt interessant op. Het is meer een observatie of sfeertekening van een behoorlijk verknipt gezin en de onderlinge relaties. En dat is zeker geen fout gegeven en nogmaals, het is ook geen slechte film. Maar ik denk dat ik er toch wat meer van verwacht had. Toen vond ik hem waarschijnlijk beter. Het vermoorden van de schildpad zag er overigens wel gruwelijk echt uit. Ik hoop dat het nep was. In 1999 maakte men toch geen beesten meer dood voor een film?

Een typisch voorbeeld van een "van niets naar nergens" film. Over een jonge beginnende manager en zijn band. De film begint uit het niets, halverwege zijn we nog steeds niet veel verder en aan het einde zijn we nog steeds nergens. Het enige wat de film wel heeft is een enigszins sympathieke uitstraling. Maar daar koop je geen film voor. Ik ga hem vast weer snel vergeten.

Al sneller herzien dan ik van tevoren had gedacht, maar dat was helemaal niet erg. Ik vond het toen al een goede film, maar ik vind hem nu nog veel beter. Er wordt zo ontzettend mooi geacteerd in een in en in triest en emotioneel verhaal. Vooral het jonge meisje speelt super mooi. Alleen haar blik al zegt genoeg. Dan hoeft ze verder niets meer te zeggen. En dan zaten er meer hele mooie elementen in de film. Bijvoorbeeld als ze Zweedse woorden leert. Waarbij ze alles wat er bij haar speelt van zich afschrijft. Deed me ook denken aan Mitt liv som hund. Waar het jongetje alles wat hij erg vindt relativeert naar het hondje Leika in de Spoetnik. Mooie maar ook ook erg treurige film. Alleen jammer dat ik die titel waarschijnlijk niet kan onthouden voor als ik hem t.z.t. weer terug wil zien.

Op zich is het zeker geen slechte film. Een jonge vrouw heeft een persoonlijkheidsstoornis waardoor ze uit een groot aantal verschillende personen bestaat. Aan de psychiater de taak om uit te zoeken welke personen dat zijn en wat de achtergrond van het verhaal is. De film duurt erg lang al blijft hij ook wel boeien. Maar het verhaal is toch ook wel simpel opgebouwd al is het een ingewikkeld onderwerp met zoveel verschillende personen in één persoon. Pas als de vrouw een romance krijgt komt er wat diepte in de persoon en ga je wat meer meeleven. Al is het ook wel een Holywood-cliché. Maar wel één die hier goed werkt. Vreemd genoeg wordt die verhaal lijn later weer afgebroken en blijft alleen de relatie tussen patiënt en psychiater over. Maar behalve de wat klinische benadering is er nog een onoverkomelijkheid in de film. Het is voor mij een raadsel waarom de psychiater pas zo laat in de behandeling (die 11 jaar heeft geduurd) eens ging informeren bij haar vader naar de voorgeschiedenis en ook toen pas een kijkje ging nemen in het huis waar het hele verhaal zich had afgespeeld. Als ze dat veel eerder gedaan zou hebben, had ze veel sneller een beeld gekregen van de totale persoonlijkheidsstoornis lijkt me. Maar desalniettemin toch geen slechte film die eigenlijk hoger gewaardeerd had moeten worden dan ik hem nu doe. De film komt daarnaast ook voor mij over alsof hij gemaakt is als een soort portfolio voor Sally Field, zodat ze kan laten zien dat ze zo'n veelzijdig actrice is die heel diverse personen op overtuigende wijze kan neerzetten.