Opinions

Film over een groep vluchtelingen die met een trein dwars door Mexico moeten om de Verenigde Staten te bereiken. Twee vluchtelingen worden in het bijzonder gevolgd. Allebei met hun eigen motieven maar wel met hetzelfde doel. Een treurige en keiharde film. Maar ook een film die wel weet te raken en te ontroeren. Ook al is de afloop zoals te verwachten.

Een man rouwt om zijn overleden vriend. Het is een knappe film. Hij is heel droevig zonder dat het er bovenop ligt. Het is ook een bijzondere film maar hij ziet er toch heel gewoon uit. Dit is echt eens een film waar beeldspraak, en dat is film in zijn essentie, heel erg goed gebruikt wordt. En dat is het knappe aan de film.

Ik ken niet alle films van Susanne Bier, maar de paar die ik ken zijn bijna zonder uitzondering erg mooi. En ook deze weer. Een romantische film. Niet origineel, hier en daar zelfs erg voorspelbaar, maar hij loopt wel van het begin tot het einde en er wordt ook hier weer erg knap en menselijk geacteerd.

Dit is dus echt niet mijn genre film. En dan is het nog niet eens zo'n hele slechte. Er wordt best redelijk geacteerd voor het soort film. En het verhaal bouwt ook wel leuk op. De film bleef me sowieso van begin tot einde boeien zonder dat ik mijlen ver van tevoren door had waar het allemaal heen zou gaan. Maar als je dan uiteindelijk de ontknoping heb gehad, bleef ik toch achter met de gedachte; heb ik daar nou naar moeten kijken? Volgende keer dan toch maar liever een wat serieuzere film.

Tsjonge, zo kun je dus ook een film maken! Een man in de alarmcentrale krijgt een verwarde vrouw aan de telefoon en behandelt haar voorval. Het enige wat je in de film ziet is de man in de telefooncentrale en verder niets. Je hoort de telefoongesprekken die hij voert. En toch is de film van begin tot einde boeiend. Een soort hoorspel dus. Je eigen voorstellingsvermogen als kijker maakt deze film zelf. Heel bijzonder om dat te realiseren. En ook erg origineel en gedurfd van deze filmmaker. Het is toch wat om de kijker zijn eigen film te laten maken aan de hand van wat telefoongesprekken. Erg knappe film.

Een film die erg goede recensies kreeg en een grootse oorlogsfilm van Nederlandse bodem in een tijd waarin nog maar zelden films over de tweede wereldoorlog gemaakt worden in Nederland. Maar het is inderdaad een indrukwekkende film. Mooi en duidelijk in beeld gebracht verhaal ook. Wat ik het meest knappe aan deze film vond, was dat hij zonder geforceerde dramatische bij-verhaaltjes gemaakt is. Dus geen geforceerde liefdes of andere valse dramatiek. Gewoon indrukwekkende beelden zoals ze zijn. Het deprimerende en zinloze van een oorlog. En in deze tijd, zeventig jaar later, mogen de Duitsers eindelijk ook mensen zijn in plaats van de gehate vijand. De meeste Duitsers wilden immers ook niet vechten en werden ook maar gedwongen. Ja, knappe en indrukwekkende film. Terecht een hoge waardering.

Dit is geen gebruikelijke film en ook geen gemakkelijke. Het gegeven van de film is wel bijzonder. Als je leeft alsof je slaapt en eigenlijk in niets of niemand echt geïnteresseerd bent. De vormgeving en de manier waarop dit gefilmd is, is helaas minder boeiend gedaan. Alhoewel, ergens ook weer niet. Het past wel bij het onderwerp. Maar toch is het wel moeilijk om je in de film te verplaatsen omdat je niet wil kijken naar een film die je eigenlijk niet interesseert. Dat is onnatuurlijk. Maar dat zou wel de insteek moeten zijn die je moet hebben om naar deze film te kijken. En dat maakt de film dan wel weer fascinerend. Net als de hoofdpersoon en de bijzondere baan die ze heeft.

Ook is het een soort film die in de jaren zeventig en tachtig nog wel eens gemaakt werd, maar tegenwoordig bijna nooit meer omwille van de verkoopcijfers. En dat is dus zeker ook te waarderen aan deze film.

Een vrouw wordt ontslagen en op de terugweg neemt ze de metro. En daar wordt het ineens interessant. Want hier splitst de film ineens in twee verschillende verhalen. In het ene verhaal haalt ze de metro wel. En in het andere verhaal mist ze de metro. En die ene gebeurtenis geeft een compleet andere wending aan het vervolg van haar leven. En dat is een leuk gegeven voor een film. Mooi gevonden. Al is het verhaal dan verder ook weer niet zo heel bijzonder in beide gevallen. Het blijft in beide gevallen een romantische komedie met zijn ups en zijn downs. Maar het is toch een best interessante film die ook leuk geacteerd wordt en zeker weet te boeien. Aan het einde komen de verhalen, met dezelfde vrouw dus, weer, weliswaar erg gekunsteld, bij elkaar. Maar het misstaat niet in de film. De film moet immers hoe dan ook een keer eindigen.

Deze film dus al eens eerder gezien, maar toch herinnerde ik me er nauwelijks wat van. Alleen het bijzondere accent van de hoofdpersoon. De man praat als een raceauto. Een zwakbegaafde man die op zijn twaalfde twee moorden had gepleegd is "genezen" verklaard en moet weer terug in de maatschappij als hij inmiddels 50 á 60 (?) is. De leeftijd wordt niet bekend gemaakt volgens mij. Hij sluit vriendschap met een jongetje van een jaar of twaalf. En dat is ook het mooiste aan de film. Er zitten hele mooie scenes in de film. Vooral tussen de man en de jongen. Maar er zitten helaas ook hele zwakke, ongeloofwaardige en onevenwichtige scenes in de film. En dat is heel jammer. Die scenes hadden er vaak ook best uit gekund. Want de film is ook best aan de lange kant. Ook worden er af en toe verhaallijntjes opgestart die verder geen vervolg meer krijgen. Goed aan de film is verder ook dat er een constante spanning hangt. Je voelt dat het uiteindelijk toch niet goed zal aflopen. En je weet ook al vrij snel wie het volgende slachtoffer zal zijn. De film doet ook verder geen moeite om nog een verrassende plotwending te verzinnen. Toch slaat de balans aan het einde nog steeds door naar de goede kant, want het is wel een mooie film. Maar hij had dus nog veel mooier kunnen zijn.

Een behoorlijk aparte film over een aantal erg eenzame mensen die allemaal op de een of andere, en op hun eigen manier met seks te maken hebben of krijgen. De film bouwt al best bijzonder op, maar dat is nog niets in vergelijking met de ontknoping die ik niet aan zag komen. Mooi script voor een uiteindelijk zeer amusante film. Best een verrassing deze film.

Toen ik een jaar of achttien was kwamen er nog regelmatig Ingmar Bergman films op tv. Maar ik moest er toen niets van hebben. Ik vond het helemaal niets. Waarschijnlijk omdat ik er nog niet rijp voor was. Inmiddels heb ik al heel veel films gezien en ben ik er nu wel rijp voor. Maar nu komen ze niet meer op tv.

En dat is ook weer logisch. Nu is de tijd er niet meer rijp voor. Dit zijn films voor oude mensen geworden. Maar het is wel een mooie film. Heel langzaam en een verhaal dat heel secuur wordt opgebouwd. Ook al kon je halverwege wel raden welke kant het op zou gaan. Films hadden in 1957 waarschijnlijk ook veel vaker een moralistische kant. Ik ben blij dat ik nu eindelijk toe ben aan Ingmar Bergman films. Ik ben benieuwd hoeveel ik er nog ga zien.

Bij de aftiteling stond al dat het verhaal van de film vrij geïnspireerd was naar het verhaal van de echte Soeur Sourire. En dat vermoeden had ik al. Uiteraard ken ik het beroemde liedje ook. Ik denk dat mijn ouders dat plaatje ook hadden. Maar als ik dan de film zag kon ik me toch moeilijk voorstellen dat het in het echt ook zo gegaan was. Vooral tegen het einde. Maar dat maakt niet uit. Voor een film is dit een prima verhaal en daardoor was de film ook boeiend genoeg. Al had hij ook wel wat korter gemogen.

Een journalist komt bij toeval een dakloze tegen die erg mooi viool speelt. Hij raakt gefascineerd door de man en duikt in zijn verleden. Dat is het begin van een vriendschap met vallen en opstaan. Want behalve dat de man een enorm muzikaal talent is, heeft hij ook een enorm psychiatrisch probleem en grote moeite met de wereld om hem heen. Het is een mooi verhaal en er wordt prima geacteerd maar als film kabbelt het helaas wat teveel voort en komt het nergens echt los van de grond. Mogelijk is het inherent aan de psychiatrische problematiek van de man. Hij is gewoon zo en hij zal waarschijnlijk ook nooit veranderen. Dus je mag geen al te hoge verwachtingen hebben. En die heb je bij het kijken naar een film wel. In die zin is het dus eigenlijk een hele goede film.

Degelijke en vakkundig gemaakte romantische komedie. Maar absoluut meer ook niet. En dat zou je van de maker van "Mitt liv som hund" en "What's eating Gilbert Grape" wel mogen verwachten.

Film over het leven van een verveelde Hollywood-acteur in zijn vrije tijd en met zijn dochter. Het is een behoorlijk vage film met vaak opvallend lange shots, vooral in het begin. Maar het heeft ook wel wat en echt vervelen doet de film ook niet. Ondanks dat er nauwelijks iets gebeurt. Ik kan me ook voorstellen dat het best een realistische film is voor die wereld, waar wij gewone schepselen ver vandaan staan. Er wordt ook best prima geacteerd en vooral de elfjarige dochter komt heel naturel over. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik denk dat ik hem ook snel weer vergeten ben.

Op de een of andere manier dacht ik dat ik dit wel een leuke film zou vinden. Leuke acteurs. Een goede regisseuse ook dacht ik. Maar de film begon al behoorlijk verkeerd. Een film over twee mensen die het vooral druk druk druk hebben. En de film zelf was ook al heel erg druk druk druk. En op een gegeven moment was het punt bereikt dat ik het een heel vervelende film begon te vinden. De tweede helft begon het wel iets beter op te bouwen en kwam ook het verhaal wat meer bovendrijven. En een kort moment dacht ik dat het misschien toch nog wel een aardige film was. Laten we zeggen van 2 naar 2.5 ster. Maar met dat verhaal kwamen ook de clichés en de voorspelbaarheid boven drijven en werd ook steeds duidelijker dat commercie toch de belangrijkste drijfveer voor deze film was. Toen ik ook het teiltje moest gaan pakken bij het eindlied van Marco Borsato wist ik zeker dat deze film van mij geen voldoende ging krijgen.

Een moeder vermoordt in een psychotische opwelling haar negen maanden oude dochtertje. De film lijkt aanvankelijk wat afstandelijk en zelfs saai. Maar eigenlijk bouwt het allemaal toch wel erg mooi op. Er zitten ook zeker hele mooie scenes in en het is denk ik toch ook zeker wel een realistische film in die situatie kan ik me voorstellen. Mooie film maar toch ook niet een echte hoogvlieger ondanks het diep emotionele en tragische onderwerp.

En dit is toch ook best wel bijzonder. Skønheden og Udyret (Film, 1983)

Dat het de eigen ervaringen van de regisseur zijn geeft de film wel een extra lading mee. Al weet ik ook niet zo goed wat ik daar nou mee aan moet. Hij stelt zich wel kwetsbaar op. Maar moet ik als kijker die hem verder niet kent of daar iets mee kan, daar mee geconfronteerd worden? Is dit toch niet meer een privéaangelegenheid?

Een hoogdravende literaire film met hoogdravende taal en een hoogdravend onderwerp. Een priester die een innerlijke strijd voert tussen god en de duivel. De film staat waarschijnlijk symbool voor dezelfde innerlijke strijd die iedereen (religieus) voert. Maar dat is mijn interpretatie. Ondanks dat het een hele vage, mysterieuze en hoogdravende film is, vond ik het toch aangenaam om ernaar te kijken. Gerard Depardieu en ook Sandrine Bonnaire, twee geweldige acteurs, hebben ook allebei een mooie en bijzondere rol waarbij hun echte kwaliteit mooi naar boven komt. Maar het is vooral een soort film waarvan ik mij heel goed realiseer dat ze niet meer gemaakt worden. Het soort film dat je tegenwoordig moet koesteren.

Héél héél lang geleden heeft deze film de nodige indruk op me gemaakt. Genoeg om de titel van de film te onthouden. Nu heb ik hem eindelijk weer eens gezien. OK, de sfeer in de moerassen en de onheilspellende omgeving heeft nog steeds wel wat. Maar verder is het een belachelijke film. Zwaar overdreven flut dialogen en een onwaarschijnlijk stelletje amateur militairen in een verder totaal ongeloofwaardig verhaal. De mythe van Southern Comfort is ontkracht. Grappig trouwens in het officiele verhaal hierboven. Daar wordt geschreven over een briefje van 50 dollar. Vreemd genoeg kan ik me daar helemaal niets van herinneren. Wel over een brief die geschreven werd om de eigenaren gerust te stellen. Of heb ik een klein moment gemist?

Zoals bij iedere film die ik ga bekijken, lees ik niet vlak van tevoren waar het over gaat. Dat heb ik lang geleden al gedaan en zo selecteer ik de films. Maar toen ik deze film zat te kijken, had ik lange tijd in het begin het gevoel dat ik een verkeerde keuze had gemaakt. Het leek zo'n typische high-school film te zijn over typische high-school liefdes. Niet echt mijn ding. Gelukkig bouwde de film mooi op en ging hij uiteindelijk toch nog de diepte in. Geen heel speciale film maar gewoon goed. Niet meer en niet minder.

Toen deze film in de bioscoop draaide was ik zelf zo'n 17 of 18 jaar. En daarom was dat destijds ook een film die je gezien moest hebben, ook al was het geen hoogstaande film. Nu heb ik hem dan weer eens gezien en gelukkig had ik er ook geen al te hoge verwachtingen van. Het verhaal wordt zo subtiel verteld met de botste bijl die ze maar konden vinden, dat je je als kijker met gemak in alle hoofdpersonen kon inleven en tot tranen toe geroerd werd. Maar niet heus. Kennelijk moest ook de simpelste ziel nog snappen waar deze film over ging. En zo'n moeilijk verhaal was het al niet. En het is eigenlijk best jammer dat de film niet wat meer de diepte in ging. Maar goed voor jongens en meisjes die op die leeftijd hun (homo)-sexualiteit aan het ontdekken waren, was dat wel de film om te zien. Met voor die tijd spectaculaire en taboedoorbrekende scenes. Ik kon me Renee Soutendijk dus ook nog steeds herinneren zoals ze in deze film speelde. En ook was het voor mij van meerwaarde dat de muziek van Kayak was. Ook daar was ik fan van in die tijd. Ondanks dat het dus eigenlijk maar een heel slechte film was met erg matig acteerwerk en een uiterst dubieus gebracht verhaal wat ook nog eens veel te lang uitgesponnen was, heb ik me wel vermaakt. Het verveelde niet en ik heb nu vooral erg genoten van de nostalgische beelden. De film was voor een groot deel in en om Rotterdam geschoten, waar ik toen woonde en in een tijd die voor mij dus ook nog eens erg herkenbaar was. De kuil bij warenhuis Ter Meulen bijvoorbeeld. En ook leuk dat er gefilmd was in een metrostation in aanbouw. Dat moet dus de oost-west lijn geweest zijn. Het zijn vooral die beelden die de film maken dat ik hem nog wel eens zou willen zien ter zijner tijd.

Op zich best een heftig onderwerp voor een film. Een jongen pleegt zelfmoord omdat hij gepest wordt in zijn klas. Toch is het een draak van een film en het kostte me vaak moeite om hem niet door te spoelen omdat het verhaal langdradig was, vol ongeloofwaardigheden zat en heel voorspelbaar was. Bovendien waren ook de acteerprestaties om te huilen en was er ook tot over maat van ramp regelmatig zeer slechte muziek te horen. In de laatste scenes krabbelt de film nog enigszins uit het dal maar dat maakt die 5 kwartier ellende die daarvoor zit niet meer goed.

Jeugdfilm over vier twaalfjarige jongens die een lange avontuurlijke wandeling maken om een lijk van een jongen te zoeken. Het verhaal loopt lekker en de relatie en vriendschap tussen de jongens bouwt mooi op. Veel meer gebeurt er ook niet in de film. Mooie film, maar ook weer niet zo boeiend dat ik verwacht dat hij me lang zal heugen.

Een hele mooie film zonder meer. Het eerste half uur bouwt mooi op met het "perfecte" gezin, dat het uiteindelijk saai wordt en dat je gaat hopen dat er nu toch maar iets moet gaan gebeuren. Maakt niet uit wat. En er gebeurt ook zeker wat. Het verdriet van het gezin is dan ook zo geloofwaardig dat acteren dan bijna vanzelf gaat. En zo komt het ook over. Echt hele mooie momenten in de film !! De tweede helft van de film gaat dan over de rouwverwerking en ook daar begint het uiteindelijk weer saai te worden. Iets wat ik overigens ook wel snel met Italiaanse films heb, en in die zin is ook deze film zeker geen uitzondering. Het blijft in de tweede helft ook allemaal wel heel mooi en heel geloofwaardig, maar ook hier geloof ik het uiteindelijk wel. Wat kan je er immers mee? De familie moet nou eenmaal door deze fase heen. En het einde met de "vriendin" is dan ook wel mooi gevonden om het gezin weer bij elkaar te brengen. Verder werkt het nummer "By the river" van Eno, Moebius en Roedelius erg mooi in deze film. Ik ken dit nummer al heel lang. De film zag ik nu voor het eerst. Maar ik weet zeker dat als ik het nummer weer eens draai, dat ik dan ook weer aan deze film zal denken. En dat ik hem dan wellicht weer wil gaan bekijken.

Ik hou helemaal niet van gevangenisfilms. Ze lijken allemaal op elkaar. Jezelf bewijzen. Machtspelletjes. Corrupte bewakers. En een heleboel geweld en bloed. Toch wist deze film me nog wel een lange tijd te boeien. Totdat tegen het einde bleek dat er ook nog een mens verscholen zat in de hoofdpersoon. Maar helaas was de toon toen al gezet. En deed het afbreuk aan de film. Onbevredigend einde ook. Dus toch ook hier weer geen goede film voor mij.

Waarom is het toch zo'n fascinerend onderwerp? Een band die na een groot succes jaren later weer bij elkaar komt. The Blues Brothers, The Leningrad cowboys, Spinal tap, Bad news. De ene iets leuker dan de andere, maar echt geweldige films zijn het geen van alle. Je kan er ook niet zo veel mee. Een band die weer bij elkaar komt. Die gaan dus optreden. Er is altijd wel wat conflict tussen de bandleden onderling en meer van dat soort voorspelbaarheden. Nou goed, hier is dan weer zo'n film. Ook zeker niet slecht. Maar het voegt ook niet veel toe aan wat er al is.

Drie vrouwen vermoorden een man in een kledingboetiek. Een psychiater probeert op documentaire-achtige wijze uit te zoeken waarom de vrouwen dit gedaan hebben. En daar schuilt gelijk het grote manco van de film. Het is namelijk een speelfilm en geen documentaire. Op deze manier blijft het allemaal erg afstandelijk en voel je je als kijker weinig betrokken bij de vrouwen. Het zou net zo goed een toneelstuk kunnen zijn. Of een boek dat voorgelezen wordt. Ook gaat het ten koste van het achterliggende, zeker in die tijd nog zeer gevoelige, gedachtegoed van het feminisme en het feit dat vrouwen los willen komen van de mannenwereld. Pas in de laatste zeer opvallende rechtbankscene kijk je eindelijk naar een speelfilm. Die scene is dan ook gelijk het sterkste aan de hele film. En dat is toch wel jammer want de film had zeker wel wat in zich.

Jongen ontmoet meisje en probeert haar met zijn praatjes mee te krijgen. En zo wordt er het eerste uur heel wat af geouwehoerd. Het komt allemaal best realistisch over alsof de film real-time is opgenomen. En dat is dus verschrikkelijk saai. Het laatste half uur lijkt de film anders. En lijkt hij ook wat interessanter te worden. Maar ook dan verzandt de film weer in vooral een hoop geouwehoer. Tsja, en dat einde maakt het er allemaal ook niet beter op.

Toch wel een erg indrukwekkende film. Had ik van te voren niet zo verwacht. Met name het hoofdverhaal van de zoektocht naar haar kind blijft sterk overeind en weet ook de hele film lang te boeien, mede door het overtuigende acteerwerk. Al moet ik ook toegeven bij het achteraf overdenken van de film dat er nogal wat details slecht of slordig waren uitgewerkt in de film.
En dan vaak nog met "goedkope" flashbacks. Bijvoorbeeld het hele religie aspect en dat het dorp haar en haar bastaard kind negeerden. Daar kreeg je pas gaandeweg de film enige grip op.
Ook was het op 1 februari 1953 ontzettend koud, maar daar merkte je ook weinig van in deze film. Menigeen kon hier urenlang door het koude water lopen en zwemmen, zonder daar iets aan over te houden.
Het meest slordige vond ik echter de scene waarin de baby gestolen werd door een moeder die haar kind drie weken daarvoor verloren had. Bij die scene had ik echt het gevoel dat die maar wat in de film gefrommeld werd, alsof de regisseur dat deel van het verhaal aanvankelijk vergeten was om te verfilmen en hij achteraf dacht dat dit toch wel belangrijk was voor het verhaal.
Maar goed, de film heeft dus zeker indruk gemaakt en de beelden van de watersnood waren ronduit indrukwekkend verwerkt in de film.

Vakantie in Amerika. Alleen het seizoen had misschien wat beter gekozen kunnen worden. Heerlijke sfeer en mooie zwart / wit plaatjes. De film deed me wat denken aan "Stroszek" van Werner Herzog. Alleen het einde van deze film is een stuk positiever.