Opinions

Mooie jeugdfilm en ook wel heel erg Nederlands ....

De film begint nog niet eens zo heel veel belovend. Een schrijver trekt tijdelijk in een huis om te werken aan zijn nieuwe boek, maar heeft geen inspiratie. Er zijn wel meer van dat soort films en die dreutelen dan maar door onder het mom van kijken waar het schip strandt. Maar dan ontmoet de schrijver een jonge tiener. En dan begint de film toch weldegelijk mooi op te bouwen en ontwikkelt er langzaam een mooi verhaal als de twee hoofdpersonen belangrijke overeenkomsten met elkaar blijken te hebben. De scenes worden ook steeds interessanter en ook steeds mooier. En zo wordt het toch een erg mooie film die ook nog eens erg mooi geacteerd wordt. De film die ik hier vlak voor nog bekeken had, Our Idiot Brother (Film, 2011) - MovieMeter.nl heb ik nog afgekraakt omdat hij op zo'n typisch Amerikaanse manier verpest was met zijn moralistische clichés en voorspelbaarheid. Deze film komt ook uit Amerika en dan blijkt gelukkig weer dat niet alle Amerikaanse films Amerikaans slecht zijn, ook al lag het gevaar bij deze film en zijn verhaal hier ook zeker op de loer.

Dit is wel een hele bijzondere detective film. Bijzonder vanwege het uitgangspunt. Vaak is het een inspecteur die een moord moet oplossen. En soms is de detective gezien vanuit de moordenaar die zijn best doet om uit de handen van de politie te blijven. En vaak zijn er in een detective meerdere verdachten om de kijker om de tuin te leiden. En in deze film is het uitgangspunt dus van zo'n extra verdachte. Althans, dat is de bedoeling dat je dat als kijker moet geloven. Maar is hij werkelijk niet de dader? En zo denken zijn vrienden en de rest van de omgeving er ook over. Knap gevonden standpunt dat een nieuwe weg opent naar een interessant psychologisch gegeven van hoe het bij mensen werkt als je twijfelt of je iemand kan vertrouwen. En daar bouwt deze film dus mooi op. Terwijl er ook nog prima geacteerd wordt. Het enige wat jammer is, is dat de film toch wat middelmatig oogt. Dat de film ook niet echt diep ingaat op het politieonderzoek. En dat je dus niet echt op het puntje van je stoel zit. Wel een goede film dus. Maar ik vind drie sterren genoeg. Ik heb deze film gezien opgenomen van tv. En hem nu een jaar later pas bekeken als hij bijna verlopen is.

Peter Sellers als Indiër die per ongeluk wordt uitgenodigd op het feest van een grote filmbaas. En dat loopt uiteraard niet volgens plan. In het begin gaat het nog wel en zitten er ook wel leuke grappen in. Maar het wordt ook steeds duidelijker dat de regisseur wel een erg groot liefhebber van de films van Jacques Tati is. Eigenlijk speelt Peter Sellers hier de Indiase versie van Monsieur Hulot. En dat is eigenlijk schaamteloos en stuitend, want het niveau van de echte Tati / Hulot wordt hier bij lange na niet gehaald. Het is een hele goedkope imitatie in een verhaal dat toch wel heel erg mager is en een film die uiteindelijk mijlen ver over de top gaat.

In de jaren zeventig werden er in Nederland nog niet zoveel heel goede films gemaakt. Het waren vaak toneelstuk-achtige vertolkingen met belabberd acteerwerk. In die zin valt deze film zeker nog wel mee. Al zitten hier ook wel tenenkrommende acteerscenes in. Maar niet door iedereen. Verder werden er in die tijd erg veel films over de oorlog gemaakt. En daar hoort deze dus uiteraard ook bij. Een film over mensen in het verzet. Er zitten een hoop bekende namen in de film en acteurs die het later nog zouden gaan maken.

Het verhaal is helaas niet erg evenwichtig en verloopt hier en daar ook wat onwaarschijnlijk en chaotisch al is de grote lijn wel goed te volgen en is de film ook niet saai. Maar je ziet nogal eens acteurs die een belangrijke rol lijken te hebben, doch die je vervolgens nooit meer ziet of die zelfs nauwelijks meer ter sprake komen. In de laatste scene komt ook Rutger Hauer nog voor de dag zowaar. Maar hij is wel de enige Duitser in de film die gewoon accentloos Nederlands praat. Net als zijn broer trouwens, maar die woont tenminste nog in Nederland.

Prima jeugdfilm over een meisje wiens vader een arts is in oorlogsgebied. Over het algemeen vind ik Rifka Lodeizen een leuke actrice, maar in deze film was ik toch meer onder de indruk van de acteerprestaties van de kleine Pippa Allen.

Zak ontsnapt uit zijn tehuis en vindt bij toeval een andere man die ook op de vlucht is. En zo gaan ze er samen vandoor. Later voegt de begeleidster van Zak zich ook nog bij hen. Erg geloofwaardig komt het verhaal allemaal niet over. Wat dat betreft rijzen er iets teveel vragen op. Maar het is wel een leuke en amusante film die lekker wegkijkt en wel een ontwapenende sfeer oproept. Vandaar een vriendelijkheidszesminnetje. ***

Op de een of andere manier dacht ik dat ik deze film lang geleden al eens gezien had. Maar ik denk dat ik hem toch met een andere film verwar. Al zou ik ook weer niet weten welke film. Een vrouw keert terug in de tijd om uit te zoeken of ze nog wel houdt van de man met wie ze wil scheiden. Dat is een heel zoetsappig gegeven. Maar wonderwel was het toch een erg aangename film om naar te kijken. Leuk vormgegeven, prima geacteerd en zeker in het begin vaak met leuke dialogen. Het einde is dan allemaal wel, zoals je het al lang van te voren ziet aankomen, maar vooruit ....

Een bankovervaller op de vlucht is op zoek naar een schuilplaats. Met een smoesje weet hij zich bij iemand naar binnen te praten. Maar die gastheer blijkt andere plannen met zijn onverwachte gast te hebben. Het is een verrassende film met een verrassend verhaal, waarbij je de hele film geboeid blijft kijken hoe dit gaat aflopen.

Uiteindelijk blijkt het verhaal helaas toch wat te ongeloofwaardig en erg vergezocht. Maar het was wel een leuke film om naar te kijken.

Het is heel bijzonder om deze film uit 2011 nu te zien terwijl we in de corona tijd zitten. Door een mysterieus verschijnsel of mogelijk een virus dat zich over de wereld verspreidt, raken mensen een voor een hun zintuigen kwijt. Het begint met reuk en dan smaak en het gaat maar door. Mensen dragen ook mondkapjes omdat ze denken dat ze dan niet besmet kunnen worden. Bijzondere film is het zeker en er zitten ook hele mooie en bijzondere scenes in. Parallel loopt ook een liefdeslijntje door de film zodat het niet alleen maar verdoemenis is. Hoewel het een bijzonder gegeven is dat heel geschikt is voor een film, gaat de film uiteindelijk niet diep genoeg en wordt het ook een voorspelbaar verhaal, terwijl je toch een bepaalde wending of nieuwe laag verwacht. Maar die komt dus helaas niet. Uiteindelijk is iedereen Tommy (1975) geworden. Op naar de flipperkast dus maar.

De film begint nog best wel knullig en er wordt houterig geacteerd. Ook het verhaal komt niet echt veel belovend over. Maar gaandeweg wordt de film steeds beter. Het verhaal wordt steeds boeiender en er wordt toch eigenlijk ook prima geacteerd. En dan blijkt het al met al toch wel een erg goede film te zijn. Zeker als je bedenkt dat de film alweer 27 jaar oud is. Ik dacht trouwens dat hij nog ouder was.

Een nogal vage film alhoewel hij ook wel onderhoudend is. Een getrouwde man heeft allerlei affaires met diverse vrouwen die meestal zelf ook al een relatie hebben. Het is goed opletten in deze film, want zeker in het begin ga je van het ene moment naar het andere en leer je steeds meer mensen kennen. De film lijkt op een grote puzzel waarvan je aan het einde verwacht dat alle stukjes wel op zijn plaats zullen gaan vallen. Echter aan het eind bleek dat, voor mij althans, niet echt te kloppen, waardoor het bij deze film meer leek alsof het vooral om het puzzelen zelf ging.
Waarom de hoofdpersoon door de vage helper van zijn oom doodgeschoten moest worden is mij ook ontgaan in deze film. Maar goed, er werd verder wel uitstekend geacteerd en het was ook een genot om de mooie omgeving van de Isere te bekijken.

Vandaag heb ik hem weer gezien en ik denk dat ik vandaag misschien wat beter in de stemming was als de vorige keer. Ook niet zoveel toe te voegen aan mijn vorige verhaal. Mooi geacteerd en mooi opgebouwd zoals je langzaamaan steeds meer over de vriendenclub leert kennen met al zijn grillen. Alleen de allerlaatste scene is net iets te veel over de top. Dat was het enige wat me nu teveel tegenstond. De speelduur van 2.5 uur was deze keer geen probleem meer. En dan scheelt het misschien wel dat ik hem al eens gezien had.

Film over een weduwnaar in een klein Frans dorpje en zijn vrienden aldaar. Toch is de man best eenzaam op zijn manier. En als zijn beste vriend plotseling komt te overlijden gaat hij op avontuur. Echt een hoogvlieger is de film niet, maar het kijkt wel erg aangenaam weg. En tegen het eind wordt de film ook nog steeds absurder en grappiger. Daar had de film eigenlijk best nog wel wat eerder mee mogen beginnen want hij laat me zo wel na met een flinke glimlach op mijn gezicht. Kan me ook goed voorstellen dat als ik hem weer zie dat ik hem nog meer ga waarderen.

Dit is een film waar ik een zwak voor heb. Ik denk dat deze film bij de eerste twintig films zat die ik op video had. Destijds had hij aardig wat indruk op me gemaakt en ik heb hem diverse keren gezien.

Ook nu herken ik nog steeds veel uit de film. En ik vind het nog steeds een fascinerende film. Al weet ik ook bijna zeker dat, als ik hem nu voor het eerst zag, ik er nu een stuk minder lovend over zou zijn. Het verhaal is te onwaarschijnlijk om geloofwaardig over te komen. Ook is de film nu behoorlijk gedateerd. Maar ja, 2014 is nu bijna even ver verwijderd van 1984 als 1984 dat was van 1943. En dat is dan ook wel weer apart als je er over nadenkt. Zo voelt het namelijk niet. Over tien jaar moet ik de film nog eens bekijken. Dan is beiden 40 jaar geleden.

Een moeder heeft 50 jaar geleden haar zoon moeten afstaan aan de nonnen. Samen met een journalist gaat ze op zoek naar hem. De film is niet zonder commerciële elementen om een groter publiek aan te spreken, maar hij blijft wel erg Brits met subtiele humor en cynisme. De film is ook van begin tot einde boeiend en er wordt knap geacteerd met soms hele mooie scenes. En het blijft uiteindelijk een aangrijpend verhaal. Goede film.

Pedro Almodovar is een groot talent die al tal van erg mooie en bijzondere films heeft gemaakt. Ook deze film is mooi en bijzonder, maar de regisseur is nou wel wat te ver doorgeslagen. Het valt natuurlijk ook niet mee om jezelf iedere keer weer te moeten overtreffen. En je ziet de kwaliteit van de film en hoe alles is opgenomen er nog steeds in terug. Het horror verhaal van deze film echter is volstrekt ongeloofwaardig en daarmee kan deze film voor mij onmogelijk een voldoende worden. Ook al is het een film van Pedro Almodovar.

De film hinkt bij mij nogal op twee gedachten. Het verhaal is op zich best leuk en kijkt lekker weg, maar is ook ongeloofwaardig en nogal voorspelbaar. Er doen een hoop leuke acteurs aan mee, maar de kinderen spelen daarentegen weer heel belabberd. Er zitten mooie beelden in de film, maar het is ook wel weer wat te veel van het goede. En zo heeft in deze film iedere positieve kant ook zijn negatieve kant.

Ik had eigenlijk wel hoge verwachtingen van deze film. Een film met een hoop van mijn favoriete Nederlandse acteurs. Een komedie ook. Maar toch. Hij komt maar lastig van de grond. Een film over een politieman met gokschulden die een manier verzint om van zijn schulden af te komen. Echt super grappig is het ook niet. Al zitten er wel leuke scenes in. Maar dat zijn leuke scenes die ik vooral leuk vind omdat ze door mijn favoriete acteurs gespeeld worden. Dus helemaal neutraal sta ik er ook niet in. Eigenlijk is vooral het verhaal en ook de dialogen maar heel mager. En ik geef de film dus vooral drie sterren omdat er zoveel leuke acteurs in meespelen en omdat de film ook best wel loopt. Hij verveelt me niet. Maar als het een film was geweest waar niet deze leuke acteurs in mee hadden gespeeld had ik hem waarschijnlijk toch een onvoldoende gegeven. Te ongeloofwaardig en niet leuk genoeg zou ik dan zeggen.

Een beroemde film die ik toch desondanks nog nooit gezien had. En dat had ook beter zo kunnen blijven. Het is een weerzinwekkende oorlogsfilm vol geweld en ellende. De zinloosheid van de oorlog in Vietnam komt hier goed tot uiting. Zoveel onschuldige slachtoffers. En dan ook nog een oorlog binnen het eigen peloton. Weerzinwekkend inderdaad. De voice-over volgens Amerikaanse traditie met de zogenaamde moraal van het alles was helemaal de genadeslag voor deze film. Geen film om nog eens te bekijken.

Ik heb deze film toch altijd wel een mindere film uit de Jacques Tati / Monsieur Hulot serie gevonden. En ik snap dat ook wel. Deze film heeft het minst duidelijk een verhaal. Eerst is Mr. Hulot in een modern gebouw waar hij constant een vage afspraak misloopt en daarna speelt de film zich voornamelijk af in een net nieuw geopend restaurant. Maar de samenhang en de context ontbreekt toch voor een groot deel. Ook is er wel erg veel te zien en in tegenstelling tot de andere films is niet vaak duidelijk in beeld gebracht waar je naar moet kijken. Soms gebeuren er ergens op de achtergrond subtiele grappige voorvallen terwijl je juist op iets op de voorgrond gefocust bent. En dan mis je die grap heel makkelijk. Daarmee is het wel een film die je nog heel wat keren kan zien en waar je iedere keer weer wat nieuws zal zien. De film deed me in die zin dus ook wel wat denken aan een Jan van Haasteren puzzel.

Gepensioneerde agent probeert de moordenaar van een aantal meisjes te vinden. Op zich prima opgebouwd verhaal en een prima Jack Nicholson. Maar het allerlaatste eind vind ik echt een onbegrijpelijke afknapper in het verhaal.

De titel blijkt erg goed gekozen als je de film bekijkt. Heel flauw en melig en eigenlijk ook erg slecht. Een totaal over de top en onwaarschijnlijk verhaal dat ook maar zelden erg leuk wordt. Al heeft de morbide humor ergens nog wel wat, maar ook dan had het eigenlijk wel een stuk subtieler gemogen om echt grappig te zijn. En subtiliteit is juist erg ver te zoeken in deze film. Ach er zal vast wel een markt voor zijn, maar mijn film is het duidelijk niet. Ik zie trouwens op deze pagina dat de dvd van de film op bol.com voor 105 euro (!!) te koop is. Is dat ook een bijbehorende flauwe grap?

Een gedramatiseerde documentaire over de afdeling van de zedenpolitie in Parijs. Je ziet het team zowel aan het werk als privé. Aanvankelijk komt het allemaal rommelig en druk over. Het wordt niet langzaam opgebouwd, maar je wordt als kijker gelijk in het diepe gegooid. Heel veel mensen en heel veel uiteenlopende zaken. De een na de ander en nauwelijks tijd om even bij te komen. Toch went het wel na verloop van tijd en gaandeweg leer je de mensen van het team steeds beter kennen. Opvallend is, dat het een grote familie lijkt. Ik kan me dat in Nederland toch moeilijk voorstellen, hoe collega's zo met elkaar omgaan. De film is wel wel heel knap gemaakt, want het komt vaak erg natuurlijk over en nauwelijks geacteerd. Alhoewel het erg heftige einde voor mij toch wel als een onaangename verrassing kwam, maar dat was waarschijnlijk ook de bedoeling. Omdat het voor iedereen als een onaangename verrassing kwam. Toch doet juist dat heftige einde de rest van de film verbleken. Ik vrees dat als ik later nog aan deze film denk, dat ik dan juist alleen het einde nog kan herinneren. En dat is ergens ook jammer.

Deze film bij een vriend gekeken die Netflix heeft. We hebben allebei een voorliefde voor klassieke jaren zeventig auto's. En dan kom je bij deze film goed aan je trekken. Als film stelt het werkelijk niets voor. Het verhaal is al behoorlijk infantiel over een politieagent die zichzelf heel goed auto vindt rijden en zo van zijn chef achter een bankovervaller aan mag gaan. De acteerprestaties zijn zo mogelijk nog belabberder. Maar er wordt wel heel veel en ook niet zuinig met mooie nu inmiddels klassieke oude auto's gereden. En vele Alfa's, Lancia's en zelfs een Ferrari overleven het dan ook niet. Hoi Wendy, ja die helm had ik ook gezien. Stuntmannen zouden vaker herkenbaar in beeld moeten komen.

Ik kan me nog herinneren toen ik hem enige jaren geleden voor het eerst zag, dat ik me enorm geergerd heb aan de belachelijke geweldsscene en dat ik de film daardoor helemaal niets vond.

Nog steeds vind ik die scene totaal overbodig en blijf ik van mening dat het conflict met de vorige werkgever, voor zover die verhaallijn überhaupt nodig is voor de film, ook op een andere manier verteld had kunnen worden. Maar de manier waarop de relatie tussen de stugge Groningse boer en het Poolse meisje worden opgebouwd in deze film is heel mooi. En dat is toch het overgrote deel van de film. Ook al is de vrijscene vlak nadat ze een moord gepleegd hebben weer totaal ongeloofwaardig en ook overbodig.

Een behoorlijk bizarre film met een bizar verhaal. Leuk geacteerd en erg mooi en bijzonder vorm gegeven. En er valt ook nog best een hoop te lachen. Meer wil ik er eigenlijk nu niet over schrijven. Dat komt misschien een volgende keer als ik hem t.z.t. nog eens zal bekijken.

Een roadmovie van een man en zijn olifant. Samen beleven ze dolle dwaze avonturen. En ontmoeten ze diverse interessante personen. Het is een amusante film die lekker wegkijkt. Leuke humor die soms ook wel aan Kaurismaki doet denken, maar dan in een Thaise setting. Geen grote hoogvlieger of een duidelijk bedoelde diepere lading, maar gewoon leuk.

Half puntje extra voor het vaak subtiel gebruikte geluid. Dat was vaak echt mooi gedaan. Moet je echter wel op een goede stereo installatie beluisteren om de details te kunnen horen.

Een romantische komedie over een secretaresse / typiste in 1959 die mee doet aan een typewedstrijd. De film is vanaf het begin erg voorspelbaar en na het eerste kwartier weet je al hoe de film er 100 minuten later uit gaan zien. Aanvankelijk lijkt het ook zo'n film die absoluut geen bijzondere hoogvlieger is. Maar de kracht en de uitstraling van actrice Deborah Francois tillen de film toch naar een hoger plan en maken er toch een aangename ervaring van om deze film te zien. Al is het nog steeds geen super film.

Ik was helemaal niet voorbereid op zo'n grappige film. En dan ook nog met de oude sterren Catherine Deneuve en Gerard Depardieu in allebei erg leuke rollen. Rollen waarin ze ook eens heel anders konden zijn. Wat zullen ze daar zelf ook om gelachen hebben. En dat geldt vooral voor Catherine Deneuve. Het verhaal was ook erg grappig en zat leuk in elkaar. Deed ook wel aan een toneelstuk, een klucht, denken, maar dan verfilmd. Aan het einde vloog het verhaal helemaal uit de bocht en ging ver over de top. Normaal zou ik me daar aan ergeren. Maar bij deze film was dat helemaal niet erg. Ook dat kon er nog wel bij. Ik heb genoten. Het was ook een geschikte film voor het moment. Mijn vrouw en ik waren prima in de stemming voor een film als dit. En dat scheelde ongetwijfeld ook. Hoewel ik ook weet, dat ik het een volgende keer zien, nog steeds een leuke film zal vinden.