Opinions

Film over een violist die wil sterven omdat zijn viool kapot is. We zien een film over zijn leven en dat van zijn familie in vele verschillende scenes uit het verleden en de toekomst. Het verhaal op zich is niet zo bijzonder en ook behoorlijk voorspelbaar al zijn de vele scenes vaak wel ontroerend of juist absurd komisch. De hoofdpersoon Mathieu Amalric is ook wel een bijzondere verschijning met zijn grote ogen en dramatische expressie. Toch moet de film het vooral hebben van de vormgeving. En die is vaak wel heel mooi met bijzondere camerastandpunten en mooie belichting. Al wordt ook wel de hele (digitale) film trukendoos opengetrokken en zijn sommige scenes daarmee op het kitscherige af. En daarmee komen we gelijk op het zwakke punt van de film. Een matig verhaal hoeft nog niet automatisch een slechte film af te leveren. Deze film had het zeker in zich om best een mooie film te zijn. Maar dan moet de film wel evenwichtig zijn en een doel nastreven. Bij deze film was het allemaal teveel van het goede en ver over de top. En daarmee slaat de film uiteindelijk de plank mis.

Een hele zwakke film over een groepje jongeren in een achterstandswijk. Alle onderwerpen komen aan bod. Opkomende liefde, drugs en criminaliteit. De eerste ergernis bij mij zijn al bijna gelijk de dialogen. Die komen heel gekunsteld over. Maar ze zijn ook vaak niet eens te verstaan. Al snel had ik gelukkig wel de indruk dat ik daar ook niet echt veel aan miste. Verder zijn de verhaallijnen ook heel oppervlakkig. De film gaat nergens echt de diepte in. Een hoop scenes zijn trouwens ook erg ongeloofwaardig. Welke zware crimineel doet zijn dubieuze zaakjes nou met een opvallende Lamborghini Diablo waarvan er maar hooguit een paar in Nederland rondrijden? De acteerprestaties zijn bovendien ook nog eens erg zwak. Alleen de muzieksmaak van moeder kan ik erg waarderen. De lp van Spectral display waar ze het nummer "It takes a muscle to fall in love" regelmatig draait behoort wel tot mijn favoriete platen. De rest van de soundtrack is verder weer niets. Veel zwak synthesizer geneuzel. Ik snap eigenlijk niet dat deze film toch relatief best hoog scoort. Vaak worden Nederlandse films ook afgekraakt. Maar deze spreekt kennelijk de doelgroep aan.

Twee kinderen worden vermist. Al snel is er een verdachte op het spoor, maar de politie wil verder zoeken. De vader van één van de kinderen is er echter van overtuigd dat de dader hiermee gepakt is en gaat zo zijn eigen gang. Aanvankelijk volgt de film dus twee lijntjes. De vader met zijn eigen methode en het officiële politieonderzoek waarbij de eerste anderhalf uur van de film toch de nadruk ligt op het lijntje met de vader en zijn methode. En dat is niet het interessantste lijntje. Overigens komt het politiewerk ook niet echt overtuigend over. Pas in het laatste uur van de film begint er wat schot in te komen en komen er wat aanwijzingen naar boven en begint de film meer op een detective te lijken in plaats van een soort gewelddadige wraakfilm. Dan wordt de film ook wel wat beter, maar er blijven tot aan het eind nog een heleboel onbeantwoorde vragen over en verder blijken ook een hoop eerder uitgezette verhaallijntjes nergens naar toe te gaan. En dat maakt het uiteindelijk een rommelige film met een verhaal dat rammelt aan alle kanten die ook dus veel en veel te lang duurt. Al loopt de film wel en blijft er een constante spanning aanwezig. Dat is het goede aan de film. Maar mijn film is het verder niet. En de waardering voor de film is veel te hoog. Deze film haalt het qua niveau bij lange na niet met de vele films waar hij tussen staat in de top 250.

Erg leuk verhaal en erg mooi geacteerd. De sfeer in de film is fantastisch. Absolute droge humor.

Ben vandaag begonnen aan een box van drie films met Jack Nicholson. Bij de eerste ""Man trouble" viel ik in slaap. Deze is een stuk boeiender. Zeker voor wat betreft het verhaal. Ook de rol van Jack Nicholson is overtuigender als in "Man trouble", hoewel hij als Italiaanse maffiabaas ook niet echt geloofwaardig overkomt. Verder zitten er ook wel scene's in de film die echt héél erg slecht geacteerd worden. Met name de scene van kleindochter die terugkomt bij haar vader is van een uiterst belabberd niveau die in deze film zelfs onvoorstelbaar voorkomt. En tenslotte is er nog de cast van de "Don". Bij de "Don" van "Prizzi' s honor" moest ik eigenlijk heel erg sterk denken aan Klaus Kinski in "Nosferatu". Maar "Nosferatu" is geen maffiafilm !!!

Het einde van de film ten slotte viel me erg tegen. Was dit het beste wat ze konden bedenken?

Een jonge soldaat moet een blinde commandant begeleiden en een jonge vrouw is verliefd op de commandant, maar hij moet niets van haar hebben. Het verhaal stelt allemaal erg weinig voor, maar toch weet de film wel te boeien. De film geeft ook een leuk tijdsbeeld. Het is meer een sfeer impressie.

Gus van Sant is ook geen garantie voor een goede film, dat is mij nu wel duidelijk. Een film over een tweetal verkopers namens een bedrijf dat gasboringen doet. Die verkopers moeten een arme landbouwgemeenschap overtuigen dat hun land veel geld waard is. Tsja, niet het meest boeiende onderwerp voor een film. En dan loopt de film ook nog heel rechtlijnig en erg voorspelbaar. Erger nog, gaandeweg wordt de film zelfs steeds ongeloofwaardiger en is ook nog eens irritant Amerikaans. Hij wordt slechter en slechter met het verstrijken van de tijd. Dan kan alleen een bijzondere plotwending of een mooi passend en verrassend einde de film nog redden. Maar helaas zo'n einde zat er niet in. Snel vergeten deze film !

Een film over carriere maken in de gevangenis. Een film die het waarschijnlijk ook zeker goed zal doen bij de liefhebbers van maffia-films. In ieder geval een goed en spannend verhaal en overtuigend geacteerd.

Een politiecommandant is op zoek naar de oudste broer van een gangsterbende. Met de middelste broer sluit hij een deal. Die middelste broer moet op zoek naar zijn oudste broer die ergens in de wildernis leeft en hem vermoorden. De jongste broer is een onderpand en gaat mee naar de gevangenis. Als de middelste broer zijn opdracht goed vervult, zijn ze daarna allebei vrij. Het verhaal doet me aanvankelijk wat denken aan het verhaal van apocalypse now, waarin de hoofdpersoon ook op zoek gaat naar een gevaarlijk iemand die zich verstopt in de wildernis. Maar apocalypse now is een heel erg goede film die super boeiend opbouwt en hele grote klasse heeft. Bij deze film is het verhaal uiteindelijk erg mager en zijn de hoofdpersonen een soort karikatuur van zichzelf en nauwelijks serieus te nemen. En verder komt er ook belachelijk veel bloed in deze film voor. Maar er zitten wel een paar kunstzinnige scenes in de film met erg mooie muziek. En daarom nog een ster extra. Ik neem aan dat de muziek en het kunstzinnige aan Nick Cave toe te schrijven zijn. Maar het verhaal komt kennelijk ook van zijn hand en daarmee is zijn rol in de film op zijn minst ook heel bijzonder te noemen. Zij het dus niet overal even geslaagd.

Een doof meisje is op zoek naar haar broer in het hippe San Francisco van 1968, en wordt daarbij geholpen door drie jongens die ze toevallig ontmoet. Een echte hippie film uit de hippie tijd, en in die zin een leuk tijdsdocument die waarschijnlijk wel een enigszins goed beeld geeft van hoe het er daar aan toe ging in sommige kringen in die tijd. Maar als film stelt het maar weinig voor. Een flut verhaal wat alle kanten op springt en heel matig acteerwerk. Zelfs van de jonge Jack Nicholson. Wel leuk om te zien, dat wel. Ik moest er vooral om lachen hoe belachelijk hij was als hij gitaar speelde. Hij is duidelijk geen gitarist. Verder was het een film met veel liefde en drugs en een hoop psychedelisch gezwets. Bij de drugs scenes werd alles uit de kast gehaald om een beeld te krijgen van wat je dan ervaart. Maar bij de enige seksscène in de film was dan weer niets te zien. Dat hoort dan kennelijk ook bij die tijd. En een ander ding dat me in de film opviel en wat ik me eigenlijk nooit zo duidelijk had gerealiseerd was, dat hippies zich in die tijd heel erg afkeerden van de burgerlijke maatschappij, maar dat ze zich niet afkeerden van het geloof. Iets wat je dan gelijk toch eigenlijk ook had kunnen loslaten als je toch wil doen wat in je opkomt en je niet wil laten beperken met het leiden van je eigen leven zonder bemoeienis van anderen.

Een heel gemiddelde huisvader van een doorsnee gezin vindt een tas cocaïne en gaat op die manier zijn geld verder verdienen. Tsja, dit lijkt een wel erg naïef verhaaltje en ja, dat is het ook. En zo is de film verder ook. Eigenlijk belachelijk en volstrekt ongeloofwaardig. Eigenlijk ook helemaal niet leuk. Maar verder kijkt het wel aardig weg. Geen hoogvlieger dus, en een film om snel weer te vergeten.

The American dream noemen ze dat daar aan de andere kant van de grote plas. Hoe iemand vanuit een miserabel bestaan met armoede en schulden door hard werken en doorzettingsvermogen een succesvol effectenmakelaar en miljonair kan worden. Ik vond het vooral een super irritante film omdat vanaf het allereerste begin al duidelijk was hoe de film zou gaan eindigen. En het duurt maar en het duurt maar en de ellende wordt alsmaar groter en groter ... (gaap gaap)

Een film voor de liefhebbers zal ik maar zeggen, want in zijn genre voldoet het aan alle eisen. Maar mensen als ik die al die clichés verder wel geloven raad ik aan om het eerste kwartier te bekijken dan doorspoelen en dan nog een beetje van het laatste deel te zien. Dat scheelt je minimaal anderhalf uur. Jammer dat ik heel die film uitgezeten heb.