Opinions

Vakkundig gemaakt rechtbankdrama. Ik had eerlijk gezegd toch wel op iets meer gehoopt bij een regisseur als Reiner, toch de man van o.a. Spinal Tap en Misery. A Few Good Men is dan ook nog een van zijn meest gelauwerde films, en hoewel het best onderhoudend is, mist het wel een beetje originaliteit. De militairen komen over als vleesgeworden clichés, met op stip bovenaan Sutherland, met wie je zo redneck bingo kan spelen. Nicholson heeft een niet zo grote maar belangrijke rol als commander die toch wel erg makkelijk te triggeren is. Cruise speelt een beetje hetzelfde als altijd in zijn jonge jaren. Ook altijd leuk, zo'n schoolbord waar wat weinigzeggende steekwoorden op staan, waar dan te pas en te onpas betekenisvol naar getuurd wordt.

Het einde is ook zo standaard, als de beroepsmilitair tot het inzicht komt dat hij zich als een klootzak heeft gedragen. En om het compleet te maken toont hij dan wel respect voor de eerder verguisde Cruise door in de houding te springen. Meh.

Fiddler on the Roof is typisch zo'n film waarvan de titel bekender is dan de film zelf- ik had eigenlijk geen idee wat me te wachten stond, maar de films die ik eerder van Jewison gezien heb waren wel het bekijken waard en dat geldt gelukkig ook voor deze prent.

Het blijkt dus een musical te zijn, met een aantal bekende liedjes en verder een hoop elementen die je wel als romantisch-Joods (ashkenazi) zou kunnen betitelen. Topol, een acteur die kennelijk alleen onder zijn achternaam bekend is, raakt precies de juiste snaar als Tevye, die lijdzaam toeziet hoe de ene na de andere dochter zich afkeert van de veelbezongen tradities.

De film ziet er tot in de puntjes verzorgd uit en de humor was soms nog wel aardig, zoals het gebekvecht met de onfortuinlijke slager. Sommige scenes zijn grimmig maar zijn afgelopen voordat het echt uit de hand loopt. Sommige zaken worden misschien ook wat te licht aangeroerd om recht te doen aan de werkelijke gebeurtenissen, zoals de pogroms en de aankomende revolutie, maar dan krijg je ook meteen een ander soort film. De film duurt met drie uur wel vrij lang.

Niet zo slecht als het cijfer doet vermoeden, maar dat dit niet een van Buñuels gekende klassiekers is geworden is wel duidelijk. Toch vond ik het portret van een brave, idealistische secretaris die in dienst van zijn idealen steeds verder van zichzelf afdrijft, redelijk geslaagd. Gérard Philippe vond ik, mede door zijn sympathieke uitstraling, bepaald geen miscast- na elke drastische beslissing toont hij zich schuldbewust, lijdt hij bijna, om vervolgens nog verder te gaan op zijn weg naar de top- het doel heiligt de middelen...of toch niet? Het zou zijn laatste film zijn, hij was al doodziek tijdens de opnamen. Maria Felix was zo'n beetje de grootste Mexicaanse diva, en zij acteert ook zo, maar dat paste bij het personage en zij zorgt voor wat pit, wat deze film wel kan gebruiken. Ook het derde acteer-kanon Jean Servais is goed als gluiperige gouverneur die met zijn eigen wapens wordt verslagen.

Aan de acteurs ligt het dus niet, en het verhaal heeft zeker potentie, maar het wordt wel erg droog gebracht en sleept daardoor nogal. Van een Midden-Amerikaanse koortsdroom is geen sprake.

Weer eens gekeken, kon me na al die jaren nog redelijk veel details herinneren zoals het chaotische horizontaal én verticaal vliegende verkeer en de blauwe diva. Ruby Rhod had ik kennelijk weten te verdringen want dat personage zei me helemaal niets meer. Het verhaal stelt weinig voor, een boze planeet dreigt al het leven te vernietigen maar kan ook telefoontjes plegen (en dat gaat in 2200 AD nog steeds via een operator) en een paar gepantserde schildpadden die wat doen denken aan die slome wezens uit The Dark Crystal hebben een remedie.

Bruce Willis speelt dezelfde rol als in vrijwel al zijn films, als reddende bikkel, dat doet hij naar behoren, Jovovich moet voor supermooi doorgaan maar heeft eerder een androgyne uitstraling. Oldman hield in midden jaren 90 van gekke verkleedpartijen (zie ook True Romance) hij speelt ook hier een merkwaardig maar best geslaagd personage. Heel klein rolletje ook voor de onlangs overleden Luke Perry die overigens wel vrij prominent wordt genoemd, kennelijk om de Beverly Hills 912010 fans binnen te slepen. Muziek vond ik wat tegenvallen, Serra lijkt niet echt zijn best te hebben gedaan daar een futuristische draai aan te geven. Waar The Fifth Element het dan wel van moet hebben is het productie design dat er fantasierijk en imposant uitziet.

Het is af en toe wel lekker, zo'n schaamteloos sentimenteel drama dat de ellende nog net niet door je strot duwt, van enige subtiliteit is in elk geval geen sprake. Dat is ook wel een beetje het manco, want op het eind was ik een beetje murw en de tragische dood van het zoontje, net nadat hij herenigd werd met zijn ouders, had niet het bedoelde effect. Als een film zo luidkeels roept om gesnotter kom ik nou eenmaal een beetje in verzet. Naast het melodrama zit er nog een sociale component over de uitbuiting van de arbeiders door de rijken, maar die dient alleen om de goedheid van de rijke graaf te tonen, zelfs zijn moeder kan je hooguit behoudendheid en naïviteit verwijten, nou ja ook wel verstikkende bescherming van haar zoon, maar de ware schurk is toch de voorman.

Hoofdrolspeler en Errol Flynn lookalike Amedeo Nazzari speelde ook al samen met Sanson in een andere klassieke tearjerker, Catene (1949), ook van Matarazzo.

Blij dat ik de synopsis niet van tevoren gelezen heb want gezien de titel van de film dacht ik in het begin dat Olivier's verloren zoon bij hem kwam werken. Het ligt toch even wat anders. Zoals de Dardennes eigen is portretteren ze "gewone" levens, zonder enige opsmuk. Ondanks die bijna registrerende werkwijze weten ze enorm veel spanning naar het scherm te brengen, terwijl de personages de hele film door volstrekt geloofwaardig blijven in hun acties. Een naturel, onderkoeld staaltje acteerkunst van Gourmet en Marinne.

Misschien niet de makkelijkste Dardennes -al vond ik het ook wel weer meevallen qua ontoegankelijkheid- maar wederom een sterke film van hun hand.

Misschien ben ik met mijn verkeerde been uit bed gestapt want ik had echt gedacht dat dit me wel zou bekoren, maar vond het nogal tegenvallen. Te veel keuzes lagen voor de hand en bovendien kwamen een aantal films te vaak in beeld. Veel Chinatown, Snow White, Midnight Cowboy bijvoorbeeld. Ik had ook het idee dat de makers er op een gegeven moment wel klaar mee waren als een aantal opeenvolgende scenes wordt herhaald. Het verhaaltje stelt logischerwijs niet zo veel voor dus de enige lol bestaat toch uit de scenes herkennen. Mijn score is voornamelijk voor de tijd en werk dat er in gestoken is en een enkel moment dat verraste.

Aardige film die wat meer belooft dan wordt waargemaakt- uiteindelijk is het een vrij rechttoe-rechtaan plot. Setting in Zagreb is op zich wel interessant al zie je weinig van de stad. Acteerwerk was over het algemeen goed, vooral van Olga Pakalovic, wel waren er te veel bijpersonages die niet allemaal even relevant waren.

Paar scenes sprongen er vond ik wel uit, de droomscene (met name door de muziek in combinatie met de beelden) en de kil gefilmde verkrachtingsscene.
Einde viel wel tegen, beetje dubieus. Maar al met al wel benieuwd geworden naar later werk van deze regisseur.

Mooi inderdaad, waarbij vooral het eerste half uur sterk is, op het desolate eiland Bannec. De plot ontwikkelt zich meer als de dorpsgemeenschap op een naburig eiland wordt aangedaan maar de intensiteit vermindert helaas ook. De film beloofde in het begin meer dan er uiteindelijk uit kwam, maar nog altijd zeer de moeite waard met mooie beelden van de rauwe Bretonse kust en de door weer, wind en tragedie gegroefde hoofden van vissersvrouwen.

Vond dit toch wel een onderhoudend docudrama over een nacht bij de Londense brandweer in oorlogstijd. Het heeft die typisch Britse mix van plicht en vrolijke relativering, het is althans hoe Britten zichzelf graag lijken te zien.

Het begint vrolijk, als kameraden snookeren en darten ze wat, drinken wat pints -doe mij ook maar zo'n rec room- en als de nieuweling een aardig riedeltje piano blijkt te spelen barsten ze ook nog in een vrolijk gezang uit. Daarna roept de plicht, en volgt het nachtelijke bluswerk, met een nog niet zo eenvoudige logistiek. Niet alleen de brandweerlui, ook de rol van de telefonistes en planners wordt volop belicht. Een mooi voorbeeld is de dichtbij inslaande bom die een van de telefonistes een hoofdwond bezorgt, maar ze pakt even later weer de telefoon op zonder ook maar te hinten naar het onheil dat haar bijna getroffen had. That's my girl!

Het lijkt de makers dan ook vooral te doen te laten zien dat het teamwork betreft, en dat iedereen daarin zijn steentje bijdraagt, al ligt de focus logischerwijs op de vuurlinie. Het was natuurlijk nog volop oorlog en het moreel kon nog wel wat aandacht gebruiken. De film had niet veel langer moeten duren maar een uurtje is prima.

Als ik me niet vergis de eerste succesvolle Grisham-verfilming, bijna een subgenre op zich in de jaren 90. Avonturen van een advocaat met ethisch besef in een wereld van rijkdom, leugens en corruptie, in talloze varianten. Het levert doorgaans niet de meest interessante films op en ook bij deze Firm is middelmatigheid troef. Cruise doet zijn ding en ook de andere acteurs doen hun best, Tripplehorn vond ik hier al een stuk beter dan in Basic Instinct, en het begin vond ik nog best aardig. Maar in plaats dat Pollack de spanning langzaam opvoert en ons laat kennismaken met een steeds angstaanjagender wereld waarin de gewetensvolle advocaat voor morele dilemma's komt te staan gooit hij al snel al zijn kaarten op tafel, en ebt de spanning al weg terwijl het einde van de film nog oneindig ver weg lijkt. Dan duren 154 minuten lang. Tegen het eind wordt de maatpak-thriller alsnog omgeruild voor een actiefilm, maar echt wakker geschud werd ik al niet meer. Een zouteloze soundtrack helpt dan ook niet natuurlijk.

Deze weer eens opgezet. Eerste deel van de film was erg goed maar helaas, vanaf het moment hij in die mijn belandt wordt het een stuk minder. Veel ontploffingen maar allemaal een beetje zinloos. De scenes in het bos (ik dacht eerlijk gezegd dat de hele film zich in het bos afspeelde) waren stukken beter. Kleine bodycount trouwens, maar dat wordt in de volgende delen wel ingehaald.

Kleine rolletjes van bekende koppen Chris Mulkey en David Caruso. Goede rol van Dennehey. Minder overtuigend vond ik Crenna als Kolonel Trautman, een rol die eigenlijk was bedoeld voor Kirk Douglas.

Matige prequel, met een paar gedenkwaardige scenes en een trage, maar op zich wel boeiende opbouw. Wat ik wel wat vreemd vond was dat degenen die het hele plan in werking hadden gezet dat hadden gedaan om de leegloop van de Kerk tegen te gaan, het waren met andere woorden geen satanisten, maar gelovigen. Toch gedragen ze zich rond de geboorte wel als satanisten, die zelfs het duivelskind zegenen. Kies dan ook niet voor zo'n rare verhaallijn denk ik dan, of wees consequent. Nu vond ik het maar slap schrijfwerk.

Ook iets te veel na-aperij, uit het origineel natuurlijk, met die zelfmoord (die hele verhaallijn met die griezelige non sloeg eigenlijk nergens op achteraf), maar ook Adjani's manische aanval uit Possession wordt hier gekopieerd. First Omen is best onderhoudend, maar niet bepaald goed of origineel.

The central message of Buddhism is NOT every man for himself!

Enorme hit destijds die een (onofficieel) vervolg zou krijgen met Fierce Creatures.
Het verhaal is simpel maar doeltreffend, de dialogen zijn slim geschreven, en met Ken en Otto kent A Fish Called Wanda een paar geslaagde personages. Met name Kline blinkt uit als de bizarre Otto die verreweg de leukste momenten en teksten heeft. Af en toe doet hij iets te veel aan gekkebekkentrekkerij maar verder heb ik niets op hem aan te merken.

De andere hoofdrolspelers, Cleese en Curtis, hebben wat aardige scenes maar het was soms even doorbijten- Cleese schikte zich kennelijk met een bescheiden inbreng want normaal gesproken is hij toch nadrukkelijker aanwezig. Geen slechte keus toch om in dit geval anderen te laten shinen.

Het is verder geen grootse film maar voor een komedie erg genietbaar. Als ik toch minpunten moet noemen: tegen het einde ging het net te lang door, met Otto die opeens weer opduikt - de scène onder de bulldozer was een perfecte afsluiter voor Otto- en de korte “wat gebeurde er daarna” tekstjes waren overbodig en flauw.

Ook geen fan van Terry Gilliam, ik vind zijn films meestal vervelend, maar deze Fisher King vond ik toch wel beter dan verwacht. Bridges zet een prima rol neer als cynicus in zak en as, en Oscarwinnares Ruehl is best leuk als zijn nuchtere tegenpool. De film lijkt echter vooral gemaakt voor Williams, die zich kan uitleven in de rol van een larger than life figuur die de straten van New York rondstruint als een ridder van de Ronde Tafel. Meestal kan ik zijn behaagzieke spel niet uitstaan, hier past het allemaal wonderwel. De film duurt wel net te lang, 140 minuten is echt te veel van het goede, maar verder weinig op aan te merken. Vermoedelijk Gilliam's beste.

Originele oorlogsfilm over de strijd in Noord-Afrika, een onderbelicht slagveld in de cinema. Five Graves to Cairo heeft wat zwakke kanten- zo zijn de dialogen wel in de eigen taal maar worden wat kunststukjes opgevoerd om alle relevante dialogen in het Engels te houden (waarvan de meest opzichtige wel de Rommel-speech was). Verder is Franchot Tone nogal laconiek in zijn spel en gaat het hem allemaal iets te eenvoudig af. Dat Rommel de kaart zo rond liet slingeren en zijn plannen uitvoerig besprak met de gevangenen had niet misstaan in een Bond-film.

Gelukkig heeft de film ook zijn goede kanten, dat natuurlijk al begint met de originele setting. Von Stroheim is sterk als generaal Rommel en ook Baxter speelt een geslaagd (en gewaagd) personage. En hoewel de epiloog van mij niet had gehoeven is die wel begrijpelijk voor een film gemaakt in oorlogstijd. Gelukkig werd het geen happy end waarin een lachende Baxter het parasolletje in ontvangst neemt, neemt niet weg dat de propagandaspeech aan het graf van Mouche me ongepast leek.

Een film van Frankenheimer, gebaseerd op een roman die is bewerkt door Dalton Trumbo, en dan met o.a. Dirk Bogarde en een nog jonge Ian Holm, een veelbelovende premisse. Dat komt er niet helemaal uit, al is The Fixer lang niet zo matig als het gemiddelde hier. De film opent met een pogrom in Kiev, maar neemt daarna een luchtige wending als Yakov Bok, de protagonist, gaat werken voor een Russische antisemiet nadat hij diens leven redde.

Er volgen wat komische scenes met de dochter des huizes, maar de toon van de film slaat om als Yakov wordt beschuldigd van moord op een kind. Wat dan volgt is een lange aaneenschakeling van spot, martelingen en eindeloze vernederingen waarbij elk sprankje hoop wordt uitgedoofd door de steeds openlijker corrupte autoriteiten. De areligieuze en apolitieke Yakov Bok lijkt zelfs een soort Christusfiguur te worden, aan wie hij zich op enig moment ook lijkt te spiegelen. Niet dat hij van zins is zich te laten bekeren, of om in ruil voor strafvermindering te bekennen, hij klampt zich vast aan zijn menselijke waardigheid en komt zo uiteindelijk als weliswaar gebroken man, wel als morele winnaar uit de gevangenis.

Ik vond Bates in eerste instantie niet zo goed gecast, maar hij groeit in zijn rol. Tegenwoordig zou een acteur voor een dergelijke rol minstens 30 kilo afvallen, toen was een beetje wit schminken en je niet scheren al acceptabel om een jarenlange lijdensweg uit te beelden.

Nadat Eastwood eerder al afrekende met het Wilde Westen, richt hij nu zijn 44 Magnum op valse oorlogsromantiek. Eastwood, de laatste jaren zelf toch ook niet vies van heroïek, portretteert de "helden" van Iwo Jima, terwijl hij de heldenverering, en de uitmelking daarvan, stevig bekritiseert. Het levert een bij vlagen sterke film op, met name de oorlogshandelingen doen denken aan de beste scenes uit Saving Private Ryan, maar het drama daaromheen is helaas wat matig. Geen enkele acteur weet tot grote hoogten te stijgen, en wat ook niet helpt is de structuur waarin de zoon van een van de helden diens oude strijdmakkers interviewt om meer over zijn vader te weten te komen. Maar die tijdsprongen verlopen niet vlekkeloos en voegen ook niet veel toe. Toch een interessante kijk over de totstandkoming van die iconische foto, wat al met al een combinatie is van geluk, timing en vooral storytelling, waarbij het fotomoment zelf buitengewoon on-glorieus, zelfs wat banaal is te noemen.

Net als La Vie de Jesus speelt ook Flandres zich af in Noord-Frankrijk, en net als in die film toont de regisseur zich iemand die zijn hoofdpersonen observeert maar nauwelijks begrijpt en ook niet bijster veel sympathie voor ze lijkt te hebben. Het waren ongetwijfeld moeilijke jaren voor de jonge Bruno op het troosteloze platteland.

We maken kennis, sort of, met de stuurse André die verliefd is op Barbe (gespeeld door de iets te knappe Leroux). Dat zij zoals de omschrijving suggereert maar weinig teruggeeft lijkt me een wat merkwaardige conclusie, André moet er wel iets van maken natuurlijk en zich niet gedragen als een dekstier die een half jaar op stal heeft gestaan.

Na de scenes op het platteland zien we André en zijn dorpsgenoten terug in een of andere zinloze oorlog ergens in het Midden-Oosten. Die scenes zijn wat simpel, het lijkt me dat Dumont het niet nodig vond advies in te winnen bij een militair, want zoals het groepje doodgemoedereerd rondwandelt achter vijandelijke linies, ook nadat hun commandant is gedood, lijkt me niet erg realistisch. De enige evacuatie die plaatsvindt is nota bene om de resten van de commandant op te halen. De kijker wordt onthaald op de nodige gruwelijke scenes die vanwege de vreemde afstandelijkheid en onlogische verwikkelingen minder impact hebben dan in andere (betere) oorlogsfilms.

Ik las dat alles zich wellicht afspeelde in het hoofd van Barbe, die psychotisch is, en dat zou de vreemde gebeurtenissen wel verklaren, net als dat ze precies wist wat André op zijn kerfstok had- maar dat de andere jongens inderdaad omgekomen zijn en André bovendien schuld bekent is dan weer niet logisch.

Eerste internationale film van Verhoeven is wat je noemt een onevenwichtige film. Korte momenten van awesomeness (het shot waarin Agnes en Steven voor twee halfvergane opgehangen lijken een stuk wortel eten is vrij briljant) worden afgewisseld met te veel niet altijd even boeiende Middeleeuwse idioterie. Historisch klopt er natuurlijk weinig van, met die jaren 80 kapsels, moderne tattoos, een Japans schaduwspel, instant death na het drinken van vervuild water, een snel in elkaar geflanste vuurpijl en wat niet, maar goed daar was het Verhoeven ook niet om te doen. Hij wilde kennelijk gewoon een volwassen versie van Floris maken, met modder, etterende pestbuilen en veel gevloek en gevreet, en natuurlijk een dosis seks.

Hoewel Flesh + Blood er visueel niet slecht uitziet was het budget kennelijk niet zo heel groot, en dat wreekt zich wel in sommige scenes. Acht soldaten die een kasteel belegeren, dat werk. De niet bijster originele muzikale ondersteuning bestaat uit de standaard 16e eeuwse fluitriedeltjes en verzonnen liederen, af en toe afgewisseld met episch bedoelde barok.

Acteurs zijn behoorlijk wisselvallig, en eigenlijk is iedereen zo irritant dat het geen zier uitmaakt als er eentje komt te overlijden. Die Celine stond wel met stip bovenaan van vervelende personages. De acteur die het best overeind blijft vond ik eigenlijk Jason Leigh, al was haar wispelturigheid op een gegeven moment wel erg bizar (als ze nog even verliefd omkijkt naar de man die haar zojuist probeerde te wurgen). Zij leek ook wel op zo'n in de Middeleeuwen geschilderd edelmeisje met die krullen en albasten huid.

Best verrast dat Spanje als eerste productieland wordt genoemd, de Spaanse inbreng leek me niet al te groot. De film is in Spanje opgenomen en ik zag wat Spaanse namen bij de cast en crew, maar het is toch vooral een Nederlandse film zou je zeggen. Het zal wellicht het financiële plaatje zijn.

Geen geweldige film van Verhoeven, maar dit was wel de opmaat naar een reeks Engelstalige successen.

Kan Melville’s stijl goed hebben, de afstandelijkheid waarmee hij registreert, de terloopsheid waarmee hij zijn personages introduceert, de bijzondere aandacht voor op het eerste oog onbelangrijke details in bepaalde scenes, maar hier werkt het voor mij toch allemaal iets minder.

Aan de acteurs ligt het niet, en de grauwe kleuren en lege straten zorgen voor een desolate sfeer die de sombere gemoedstoestand van de verschillende personages nog eens versterkt. Maar ik kan niet ontkennen dat de opvallend matige effecten me uit de film haalden, en ook de aangestipte maar nauwelijks uitgewerkte driehoeksverhouding kwam niet uit de verf. Deneuve had op papier een interessante rol maar het bleek niet meer dan een veredelde bijrol.

Dankzij de sterke heist-scènes komt Un Flic nog wel aan een ruime voldoende, maar de overrompeling die ik had bij eerder werk van Melville ontbreekt helaas.

Kleine 3,5 ster.

Onderhoudende film over een schrijver die op onderzoek uitgaat na de zelfmoord van zijn buurvrouw. Die ontmoetingen verlopen wel erg voorspoedig, binnen enkele tellen storten de kennissen van Dagmar hun hart uit bij de hun onbekende Anders. Niet bepaald de archetypische stugge Zweden dus. Halverwege wordt er jammer genoeg te veel van de plot weggegeven (als Dagmar zegt dat ze nooit van een andere MAN heeft gehouden), dus de grote twist op het eind kwam niet bepaald als een daverende verrassing- al had ik niet meteen zien aankomen dat de roodharige vrouw Alex was. Wel leuk dat de wazige beginscène op het eind terugkeert vanuit een ander camerastandpunt.

Zweden is zo ongeveer het meest geëmancipeerde en gefeminiseerde land ter wereld, maar in de jaren 60 was er nog een hoop te winnen, als je Flickorna moet geloven. De mannen in de film zijn zonder uitzondering karikaturen van wat vroeger wel een white chauvinist pig werd genoemd maar die tegenwoordig in den lande bekend staan als Oude Witte Mannen, soms nog met het toevoegsel Boze.

De vrouwen komen er tijdens hun repetities van een Grieks blijspel achter dat hun levens niet zo gek veel verschillen van dat van de vrouwen in de Griekse Oudheid, en tegelijk zijn ze daar zelf medeschuldig aan door zich te schikken in hun rol als moeder, minnares, huisvrouw. De hoofdrolspeelster probeert aan de hand van het stuk een discussie op gang te krijgen, en wat volgt zijn scenes uit het toneelstuk, afgewisseld met droombeelden, discussies, herinneringen en fantasieën over de strijd der seksen.

Soms droogkomisch, zoals wanneer een stel alle bedden in een beddenwinkel uitprobeert terwijl de verkoper onverstoorbaar de bedden aanprijst, maar vaak is het wel erg karikaturaal, van de wijze waarop de mannen over vrouwen praten zou Donald Trump nog plaatsvervangende schaamte krijgen.

Interessant en experimenteel, maar ook wat onevenwichtig en door de politieke boodschap weinig subtiel.

Niet onaardig drama (geen idee waarom hij te boek staat als thriller) die je niet moet gaan zien vlak voordat je het vliegtuig instapt. Jammer dat er werd gefocusd op het alcoholmisbruik en de halve romance met Reilly- ik had toch meer een vuil spel verwacht van de fabrikant tegenover de vliegmaatschappij, maar uiteindelijk was de ramp weinig meer dan een vehikel om Denzel tot inkeer te laten komen.

Geen onaardige film, degelijk gefilmd en geacteerd, maar ook wel verbazingwekkend dat deze vrouw niet tegen zichzelf in bescherming werd genomen. Intenties mogen goed geweest zijn, het bezoeken van haar concerten was natuurlijk een vorm van ramptoerisme. Het deed me denken aan de volstrekt talentloze figuren die weggestemd worden bij talentenjachten maar die dankzij hun bizarre uiterlijk, stem of ander kenmerk in een bepaald feesttentencircuit belanden waar ze zich tegen betaling laten uitlachen.

Nu komt deze vrouw er dus op haar sterfbed achter dat haar leven voor een groot deel door een enorme leugen werd bepaald, wat zij dan weglacht (in de film althans) maar ze had natuurlijk ook anders kunnen reageren.

Meryl Streep is als vrijwel altijd wel goed maar fan zal ik nooit worden, Hugh Grant was wel prima en ook een leuke rol van Helberg. Verder vooral een degelijk Hollywooddrama met wat humor.

Verrassend filmpje uit Portugal, een land waar ik maar weinig films uit heb gezien en wat ik zag waren dan ook nog loodzware drama's. Dit is een stuk luchtiger, al nodigt het thema uit tot melancholie, toch de favoriete gemoedstoestand van de Portugezen. Hoe minder je weet over het verloop hoe beter trouwens. Het begint nog als een vrij conventioneel arthouse drama met mooie rustige beelden in stemmig zwart-wit en ondersteund door elektronische klanken. Een man ontmoet een meisje en ze praten over de praktische kanten van zelfmoord. Dan slaat onverwachts de stemming volledig om en volgt een tweede deel dat kan doorgaan voor een artistieke slasher.

Het eerste deel is wel beter dan het deel na de moord- als de jonge moordenares op een paar meter afstand van de argeloze slachtoffers rondsluipt is dat eerder knullig dan dreigend. De laatste 10 minuten zijn ook wat aan de tamme kant en overbodig - dat de vader de schuld krijgt was door de acties van het meisje al duidelijk. Maar het is de makers vergeven want het is een prima debuut met een prettige speelduur en leuk spel van met name Daniela Love als het moordende altomeisje en Jorge Mata als de depressieve vader.

Ik heb ook de gerestaureerde versie van 2 uur en 20 minuten gezien, maar vond het redelijk vloeiend, zeker vergeleken met Greed, waar voor mn gevoel veel meer essentiële scenes waren ingekort of weggelaten. Neemt niet weg dat Greed de betere film is. De enige duidelijke omissie in Foolish Wives was de dood van de graaf die off screen gebeurt (mocht je nog benieuwd zijn Donkerwoud, het was zijn lijk).

Zoals genoemd kent de film imposante en grootse sets, en een aantal spectaculaire scenes, met name de storm en de torenbrand. Von Stroheim was uitstekend als bedrieger die er zelfs niet voor terugdeinst zijn dienstmeisje te bestelen.

Eerder interessant dan goed, deze duistere vroege film van von Trier, over een politieagent op zoek naar een moordenaar in een ondergelopen, ontvolkt Europa. Er hangt een beklemmende sfeer over het geheel, tegelijk zijn sommige stukjes zo potsierlijk (die Kramer met name) dat het lastig is de film op die momenten serieus te nemen. De vervreemdende stijl is wel echt des von Trier's, maar plot-technisch vond ik het niet erg denderend, en de acteurs zijn niet geweldig. Wel grappig, een van de personages prevelt het rijmpje The House that Jack Built.

Ik moest tijdens het kijken denken aan films als Brazil, Alphaville, The Third Man (Harry Grey is al net zo'n mysterie als Harry Lime) en von Trier's eigen Europa, en vond het net als die laatste film een vermoeiende zit. Te theatraal allemaal, te donker. Hij zou gelukkig nog veel betere films afleveren, vanaf Breaking the Waves komt hij pas goed los.

Goede film van Hitchcock, met ietwat warrig verhaal, want die geheime clausule bleef maar vaag- een mcguffin zullen we maar zeggen. Leuke scenes in Nederland (al begreep ik geen snars van wat dat 'Nederlandse' meisje vertelde aan de agenten), Londen en een spectaculaire scene in het vliegtuig, en een nogal sentimenteel en patriottisch slot, al is Hitchcock dan een Brit. Acteurs waren niet geweldig, en sommige dialogen ongeloofwaardig- de uit de lucht vallende liefdesverklaring en huwelijksplannen werkten eerder op de lachspieren, maar Sanders is goed op dreef als de man met de aparte, maar werkelijk bestaande naam ffolliott.

Ambitieuze film gebaseerd op een enorme bestseller (waar ik nog nooit van had gehoord), waarin de mooie Linda Darnell overtuigt in de titelrol, al speelt ze wel heel vaak dezelfde types: mooi en verleidelijk, maar ook egoïstisch en eerzuchtig. Het zal met haar uitstraling te maken hebben, ik snap wel dat ze niet snel werd gecast als Florence Nightingale en soortgelijke types.

De film kent veel bekende namen, van wie sommigen wel heel kort aan bod komen- Anne Revere wordt bijvoorbeeld met de nodige spanningsopbouw geïntroduceerd maar verdwijnt na die scène volledig uit beeld. Dat episodische karakter van Forever Amber doet vermoeden dat er veel materiaal uit is gesneden, of dat men te trouw wilde blijven aan het bronmateriaal, hoe dan ook de film voelt erg gehaast. Want er gebeurt heel veel, maar omdat elke grote gebeurtenis ook weer snel naar de achtergrond verdwijnt beklijft het nauwelijks. En echt weerslag lijkt het allemaal nauwelijks te hebben op de titelheldin, die wordt bestolen, zelf in de gevangenis belandt, spectaculair ontsnapt (neem ik aan, de ontsnapping gebeurt buiten beeld), deel uitmaakt van een criminele bende, daarna als actrice furore maakt en de een na de andere hooggeplaatste heer om de vinger windt, ook nog even iemand keelt en haar wettige echtgenoot vermoord ziet worden, en dat alles zonder te blikken of te blozen.

Ook vreemd dat haar achtergrondverhaal helemaal geen rol speelt in het verloop van de film waarmee die openingsscène waarin ze als vondeling wordt gedropt precies nul meerwaarde heeft. Of de makers moeten haar hautaine houding willen verklaren aan haar hoge afkomst.

Het is best vermakelijk allemaal, maar ik begrijp ook wel dat deze prent enigszins in de vergetelheid is geraakt.