Opinions

Ik zat gisterochtend ook met rode oortjes stiekempjes te genieten van de drie dames in iets te korte rokjes. Maar ook van de film, die doorspekt is met geslaagde humor en het gebruik van comics-effecten.

Maar wanneer Paul de Leeuw (normaliter heb ik een zwak voor die man) in beeld komt als uber ADHD "geest" neemt de film een duikvlucht in de hel. Gelukkig weet de finale veel recht te zetten incluis een dikke middelvinger van K3 richting het personage van Paul de Leeuw: "die geest had toch geen smaak". Toch mooi dat een quote uit de film zo typerend kan zijn.

Deze K3 film is verreweg het beste Studio 100 produkt dat ik ooit mocht aanschouwen. Voor wat het waard is.... Zottekes!!

Het werd gelukkig amusant. De film kwam pas na zo'n 30 minuten pas zeer stilletjes op gang. Blij dat ik me er door heen geworsteld heb (mijn wil was sterker dan mijn zapduim), want daarna werd het alleen maar beter en beter. Josse de Pauw speelt voortreffelijk. En de aankleding en de vele kazen verdienen ook een pluim.

Ik krijg juist spontaan zin het werk van Elsschot maar eens te lenen ... en te lezen. Met dit weer zweten de blokjes kaas toch maar weg binnen 1 minuut.

Cocktail van elementen van tig klassieke sprookjes, de Ghibli-feeling (m.n. de kindertijd en jaja, terug van weggeweest, vliegende mensen in totale extase en kleurrijkheid) en tot slot verandert het sf-sprookje in een boeddhistische vertelling waar onze heldin transformeert tot de godin van het medelijden / de barmhartigheid)... Eerlijk is eerlijk, dat was iets te veel van het goede.

Takahata durft het weer aan om een niet alledaagse vorm van animatie te gebruiken. Het werkt ditmaal wederom aanstekelijk. Het is gewoon genieten, naast de muzikale intermezzo's.

De poster zegt eigenlijk al genoeg. Middelvingers die worden opgestoken richting de kijker. Alle pogingen tot 'serieus genomen te worden' door Oku stranden als een dode potvis op een waddeneiland. Nogal een rare film, waarbij 'de spanning / het mysterie' zich nog langzamer ontwikkelt dan de erosie van een kiezelsteen in een kabbelend beekje.

Gelukkig heeft Oku een vreemde, wrange vorm van humor die door de film verweven zit, zodat de mondhoeken alhier nu en dan richting het noorden gingen wijzen. Zelfs Stevie Wonder zal zijn ogen uitkijken bij de performances van zijn hit Happy Birthday. Did they pay royalties?

Nog slechter vinden? Bijna onmogelijk. Wat een vreselijke prul van een film, die het moet hebben van veel sexy dames, meestampende aanstekelijke deuntjes en danspasjes en een special guest appearance by Sylvester 'Rocky' Stallone. Het enige spaarzame moment waar m'n mondhoeken dan toch omhoog krulden. Verder: onnozelheid ten top.... Die ene ster is behoorlijk gul.

Commerciele draak met het CGI niveau van Catwoman.

De intro beloofde veel goeds, een mangastripje (het blijkt ook weer een verfilming te zijn van een manga). Maar daarna beginnen de ninja's te springen en te flupsen en te vliegen en te klimmen als buitenaardse wezens of menselijke eekhoorns (met het CGI niveau dus van Catwoman). Weinig stijlvol, liever gezegd spuuglelijk. Eenmaal in het vissersdorpje wordt het interessanter en met de komst van de haaienvangers (Steve Irwin is still alive!!!) wordt het nog leuker. Maar daarmee gepaard ook het melodrama en een finale die wel erg snel voorbij is. Swoesj swoesj. O ja....mooie kostuums. Toch maar even afsluiten met iets positiefs, maar dit werkje vermijden is wellicht een betere tip.

Character design (hey, een kat)...daar verandert niks aan bij Ghibli. Achtergrondjes...we've seen that before. Weinig verrassend aan. Zoveelste jeugdboekverfilming uit de Ghibli-stal, ware het niet dat ze deze keer kiezen voor een verhaal dat juist wel al vaker is verfilmd (i.t.t. bijv. Howl's Moving Castle, Laputa en wat al niet meer).

Maar toch, maar toch. De sfeervolle avonturenfilm verandert plotsklaps in een donkere coming-of-age drama dat menigeen zal vertalen in een traan. En daar zit het verrassende in. De constant aanwezige muziek (deze keer ook een verrassende keus) weet zelfs op de juiste momenten afwezig te zijn.

Verdorie, Ghibli mag dan wel iedere keer dezelfde geijkte trucjes gebruiken, het werkt keer op keer.

Jammer dat dit (in LantarenVenster tenminste) puur geprogrammeerd staat in het kinderprogramma in de middag. Geen kind te bekennen hoor in de zaal. Hop hop, de avonduren in!

Een film met twee hoofdthema's.

1) puppy love zoals dat heet, een liefdesverhaaltje tussen twee zeer jonge mensen.

2) kritiek op het Zweedse (sociale) lasten-stelsel dat destijds een zeer grote druk oefende op de werkende middenstand.

Puppy Love

Werkelijk waar fantastisch in beeld gebracht. Wat een scenes, met als absolute hoogtepunt de scene uitgebeeld op de poster. Het ogen- / blikken-spel van de twee hoofdrolspelertjes spreekt boekdelen. Meesterlijk. Maar ja, dan....

Mommy and Poppy Love?

Jonge hond regisseur Andersson moest en zou het huidige politieke klimaat in Zweden aan de kaak stellen. Dat lukte hem, alleen anno 2006 sta ik er toch redelijk onverschillig tegenover en vond ik de kritiek niet op een juiste en interessante manier weergegeven. Ik voelde me net Pär en Annika, zich niet druk makende om de grote mensen wereld. Zo klaagt opa over eenzaamheid, zit mama in een diepe depressie, en Jon.... Ach, het kon me niet zo veel schelen. Het haalde de vaart uit de film, geef mij maar dat tienerspel. Dit ondanks de veel geprezen slotakkoord van de film, want dat is er één om nooit te vergeten. De kreeften-party resulterende in de prachtig cinematografisch weergegeven "Skål för Jon".

Een film met te veel saaie stukken (de grote mensen wereld) als je het mij vraagt. Maar puppy love en "Skål för Jon" maken van deze film toch een absolute must see. 3,5*

Net als in Uzak, gaat de sublieme eerste helft ook in Kasaba ten onder als de (eerlijk gezegd) saaie gesproken scenes aan bod komen. Het prachtige camerawerk + mooie plaatjes verdwijnen letterlijk als sneeuw voor de zon. (oke Mug, niet overdrijven, hier en daar tovert Ceylan toch nog een prachtig plaatje uit zijn toverhoed).

Ceylan is toch meer een meester in het ongesprokene (zie zijn korte film [pareltje!!] Koza). In Kasaba zijn de monologen een redelijk onaangename zit. De bedoeling hiervan wordt wel duidelijk in de loop van de film als de monologen plaats maken voor dialogen (en daarna wél een prachtige monoloog + 'plaatje' van M. Emin Toprak), maar het kon me gewoon niet meer echt bij mijn lurven pakken.

Jammer, Ceylans stijl is prachtig. Maar er schort heel wat aan het 'gesproken script'. 3 sterren voor de eerste 40 minuten (en een paar momenten daarna). Juist de eerste 40 minuten die The One Ring bestempeld als oninteressant, dat is dan ook weer typerend.

Hopelijk brengt Mayis sikintisi wat meer zonnestraaltjes, en geen donkere wolken.

Multiculti-komedie die qua vermaak varieert in briljant tot beschamend. De bioscoopspotjes zijn fantastisch bijvoorbeeld. Maar och och, wat krijg ik jeuk als een baby verschoond moet worden die dan juist bij iemand in de bek schijt. De negatieve dingen blijven hangen helaas, terwijl er wel heel veel plezier in zit. Gemiste kans. 2,5*, verder kom ik niet.

Pr-machine zat ook goed. Geschreven door Fatih Akin!!!!! (en 3 anderen)

Pamflet van de Iraanse gouvernementele organisatie 'The Institute for the Intellectual Development of Children and Young Adults'. Hoe leer je je te gedragen, hoe moet je functioneren in de samenleving, etcetera. Her en der levert het een jeuk-momentje op, met name als de volwassenen met elkaar aan het woord zijn.

Gelukkig zijn daar fotogenieke jongetjes, die met naturel spel, een heerlijke film afleveren. In samenwerking met mooie plaatjes die de hulp krijgen van de aanwezigheid van kleine dorpjes wier gangenstelsels met veel trappen op verschillende lagen een doolhof-gevoel meegeven. Het prachtige einde deed me gelukzalig in slaap soezen. 4*

Will Ferrell zorgt voor de meest wanstaltelijke en idiote acteerprestatie ooit in een film....en dan is hij ook nog eens de hoofdrolspeler...

Alle positieve dingen die maar zijn te verzinnen [ze zijn te tellen op 1 hand] aangaande deze produktie, worden geheel overschaduwd door de heer Ferrell. Hij gaat te keer als een spreekwoordelijke olifant in een porseleinkast.

Meer dan terechte 0,5*. Wat een marteling.

Met low budget direct-to-video/dvd jeugdfilms kun je leuke dingen produceren. En minder leuke, zoals dit misbaksel. Er zit geen pit in, een bad guy om te vergeten, en American values gezever die me al snel de neus uitkwam. Verbazingwekkend werd er nergens verwezen naar God etc., dat ontbrak er (gelukkig) nog aan. Maar het kwaad was al geschied... 0,5*. Vreselijk oubollig en onleuk en braaf.

Van mij hoefde Kastner niet zo inhoudelijk in te gaan op de gebeurtenissen. Hier een daar een cynische opmerking, om zodoende de lachers op de hand te krijgen. Het gaat Kastner goed af.

Maar dan....eenmaal in Polen en vernietigingskamp Auschwitz gooit hij alle glazen in. Geloofwaardigheid is weg. Hij probeert nog grappig te zijn, maar het mislukt volkomen. Shockeren door even allerlei mensen en groeperingen voor schut te zetten.

De erg grappige documentaire verwordt tot een jeukpartij op plekjes waar je net niet bij kunt.

Kastners nieuwe project heet "Do I Hate Stalin Enough?". [nee, dat is geen grap]

Ik heb overwogen na de eerste helft iets anders te gaan doen [kwam voornamelijk door het acteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers], maar in de tweede helft van de film kwam het geheel gelukkig een beetje los.

Schluter speelde zeer goed (m.u.v. de dronkevrouwscene in het restaurant), de chat-scene vond ik ook fantastisch. En een mooi einde.

Script ok, uitvoering mwah mwah, en door de sterke laatste scenes krijgt Kilkenny Cross toch nog een magere 2,5*

En een grote glimlach bij de moviemeter-link-scene.

Tijdens een avondje zappen, kwam ik dit apart geval tegen. Soms is het heerlijk om een nonsens-film te zien. Maar ja, je hebt nonsens en nonsens-films.

Dit was bar slecht. De Killer Klowns die er niet uitzagen, acteerniveau ver beneden dat van een lokale amateurgezelschap, en dat dit uit 1988 komt is onbegrijpelijk (dit moet haast wel zo'n 8 jaar op een plank moeten liggen wegrotten). En natuurlijk het edit-werk was ver beneden de maat.

Toch 1 ster. Te danken aan een aantal zeer sterke grappen waar ik met enige schaamte hard om heb moeten lachen, m.n. de hond gemaakt van ballonnen.

Vermijden of kijken met het verstand op nul en met een zak chips in de hand. En dan nog...

Warrior or Assassin.... dat klinkt niet uitnodigend, en vooroordelend dacht ik aan een of andere direct-to-dvd vechtfilm waaraan alles maar dan ook alles slecht is.

Het tegendeel is waar. Een Tarantino-esque film vol grappen en grollen (incl. liefde voor b-films, lofuitingen omtrent dat soort films met o.a. Bruce Li zijn er in overvloed), Tony Scott trucjes die wel werken (omdat het hier niet serieus gebruikt wordt), en een barbecuende Lorenzo Lamas....de rest van de cast deelt meer klappen en schoppen uit, gelukkig maar.

Debuut van regisseur Michael Worth, een b-acteur van jewelste, die veel na-aapt. Maar ik zie liever leuke na-aperij dan suffe nieuwdoenerij. Helaas probeert Worth, die ook het script schreef, iets te interessant over te komen hier en daar met 'levensvragen'....die halen de vaart uit de film.

Verdient wel meer b-vechtfilm-kijkers. Film met een dikke smakelijke humoristische saus. 2,5*

Boven m'n verwachting scoort Jacksons King Kong een mooie voldoende.

Grootste pluspunt is toch de uitstraling van de film + de heer Kong himself. Le grand finale op de Empire State Building mag rustig briljant genoemd worden. Visueel spektakel.

Dat visuele spektakel nekt de film ook. Jackson wil te veel, veels te veel. Op Skull Island werd ik geheel immuun voor het zoveelste enge beestje. De brontosaurussen-achtervolging vond ik visueel zelfs een CGI-debacle eerste klas. Verschrikkelijk slecht. Hoe meer spektakel, des te beter, zal men gedacht hebben. Integendeel.

Ach, en dan nog de opmerkelijke interpretatie van de relatie Ann vs. Kong. Hier en daar werd het een glazuur-roze bedoeling, en met schaamte aanschouwde ik het reeds veelbesproken "ijsdansje". Ik voelde me als kijker niet serieus genomen.

Maar King Kong is een prima opgebouwde film, zelfs Jack Black wist me niet te irriteren [geheel onverwacht]. Prima aankleding, veelal mooie sfx. Jackson leverde een prima block-buster af, maar helaas draait ie hier en daar een beetje door. Drie grote sterren mijnerzijde.

Wel zeer bijzonder. Wat een fijne verhaaltjes! Dit zouden ouders hun kinderen moeten voorschotelen. Muzikaal (score van Youssou N'Dour), leuk moralistisch, spannend en grappig.

Animatie-puristen zullen ongetwijfeld de animatie-kwaliteiten de grond instampen, maar toch past het uitstekend. Ik heb me er met gemak overheen weten te zetten.

Aanrader voor iedereen in de categorie tussen piepjong en stokoud.

Eindelijk weer eens een Amerikaanse film met geslaagde humor. Van uitermate intelligent tot uitermate plat, twee uitersten die genadeloos goed kunnen samengaan (ik noem nog even Sideways als ander voorbeeld). Te veel makers durven dit blijkbaar niet aan, het is het een of het ander.

Film met ballen die gelukkig en boven verwachting goed uitpakte. Na de uitspraak 'I was wetter than Drew Barrymore at a grunge club' kon je me opdweilen. Plezier dat van de gehele film afstraalt. Aanrader, tenzij je Gloria Gaynors I Will Survive niet kan uitstaan. Ik ga voor de megascore, 4,5*. Vertaling: aanrader.

De originele versie van Catch That Kid is minder spectaculair, maar wel veel verfijnder. Het sentiment is niet vals (de aanzwellende violen zijn niet te horen of spaarzaam als muzak) en de film is niet gesponsord door X-Box, iets wat te aanwezig was in Catch That Kid.

De drie jonge spelers zijn erg goed, en de sfeer is prima. Als de verbazingwekkende actie ook hier te zien was net als in de Hollywood remake, dan zou het wel eens ver boven de andere Scandinavische jeugdfilms getorend kunnen hebben. Zeer leuke jeugdfilm. 3,5*. Won niet voor niets vele jeugdprijzen.

WTF is dit nu weer voor commentaar? Wat bedoel je?

Humaan portret van een boerengezin dat opbokst tegen grote regels en incompetente politie-agenten en politici. Zoals al vaker in de grote mallemolen van de regelgeving, kunnen er uitzonderingsregeltjes zijn. Pas na 15 jaar wordt boer Kok in z'n gelijk gesteld.

Genoeg stof voor een avondvullende documentaire. Het kleine uurtje is veel te weinig. Zo'n sneltreinvaart past ook weer niet bij het boerenleventje van Kok. Opmerkelijk, alhoewel het gezin blij mag zijn dat er camera's bijzijn w.b. bewijsmateriaal, anders waren ze al lang geannexeerd.

Na Kleine Teun ben ik officieel liefhebber van het oeuvre van Van Warmerdam [moet Grimm en Ober nog zien, maar met 3 x 4* en 1 x 4,5* sta je bij mij goed op papier].

Kleine Teun is een heerlijke zwarte komedie. Leve de niertjes, zure zult, dikke koeientieten, paaseieren en tuinkabouters. Heerlijke dialogen en wat een script.

Kleine dingetjes maken er geen meesterwerk van, schaduwen van microfonen, een net van de tafel gesmeten fruitmand die in het volgende shot weer in volle glorie op tafel staat, en Van Warmerdam die met accentloos ABN een analfabeet moet voorstellen (iets wat er bij mij niet meteen in ging, maar soit). Van Warmerdams beste film na Abel als je het mij vraagt. Moddervette 4.

Vele jaren na het aardige langspeelfilm-debuut Apsolutnih Sto, komt Srđan Golubović keihard terug met Klopka.

Op het eerste gezicht een simpele Oostblok-Krimi met een voorspelbaar verhaal. Maar het is veel meer, gelukkig. Sociaal-kritische noten, prachtig geschoten scenes met nu en dan onconventionele camera-standpunten, een voortreffelijke cast en kleine dingetjes die culmineren in een finale waar je U tegen zegt.

Alhoewel z'n debuut wel aandacht kreeg in Nederland (IFFR + tv) is het nogal zuur dat dit pareltje compleet genegeerd wordt, ondanks vertoningen op kleine filmfestivals. Houd uw ogen open, zal ik zeggen: voorzichtige 4*.

Prachtig was nu niet het woord dat in me opkwam, wel goed.

Hoofdrolspeler Kross weet zich goed staande te houden, de actrice die z'n moeder speelt (hoe sexy ze wel niet is) bakt er helemaal niks van. De rest van de cast overtuigt.

Knallhart is rauw en uitermate realistisch. Helaas toch een aantal bijfiguren die de verplichte typetjes moeten uithangen. De film verdwaalt op een gegeven moment in 'op zoek naar de volgende excentriekeling'. Was naar mijn mening niet nodig geweest, het realistische gehalte loste daardoor op in een typische speelfim non-realiteit.

Het einde daarentegen is beresterk. Michael moet Erol doodschieten, anders gaat hij er zelf aan. Psychische marteling natuurlijk. De gebeurtenissen daarvoor waren redelijk luchtig van aard. Het duurt ook verschrikkelijk lang het richten van het pistool op Erol. Zo lang, dat zelfs het zonlicht doorbreekt. De mensen in de zaal, gewend aan de eerdere luchtige toon van de film, laten een voorzichtig lachje vallen totdat plotseling "KNAL" het pistoolschot door ieders merg en been ging, ontaardend in doodse stilte. Een lesje effectiviteit in de cinema. Daarna wordt Michael netjes afgehaald uit de gevangeniscel. 'Het komt allemaal weer goed'...ongetwijfeld. Het lijkt haast een walgelijk Hollywood-einde, maar is het totaal niet.

Knallhart is 'hip' en 'snel'. Vlot gemonteerd en vlotte muziek, van o.a. Beck, the Kills, the Go! Team en Eels.

Veelal bedoeld voor een jong publiek, mag gezien worden. 3,5* mijnerzijde.

Frisse jeugdfilm, die het hoofdzakelijk moet hebben van twee sterke kind-acteurtjes die de volwassen acteurs wegspelen met groot gemak. Maar dat heeft er meer mee te maken dat de volwassenen karikaturale personages moeten spelen. Ook ik ben het eens dat de scenes tussen Bonnie en Tom zeer sterk waren.

Het knapste vind ik dat de (zware) drama elementen met verve werden afgewisseld met de frisse komische touches en het zonnige weer dat veelvuldig in de film is verweven. Niet te zwaar en niet te luchtig, waardoor Knetter zeer goed te behappen is door jong en oud. Een ruime voldoende, 3,5*.

Puppy love is stiekem ook een vleugje magie...

Wederom een coming of age drama (met wat luchtige trekjes) uit de Ghibli-stal, en voor mij werkte het juist wel. Wellicht dat de setting zelf ook 'coming of age' is, de grote (economische en na-oorlogse politieke) veranderingen in Japan in de jaren 60, 'on the eve of the Olympic Games'. De twee aparte verhaaltjes zijn daarom zeker niet 'apart'. Vriendschap, eenheid, liefde. Getsie, het lijkt haast een Franse praatfilm, sterker nog, er wordt openlijk gezweemd met de Franse cinema.

Over de character en art design is al genoeg gezegd. Over de schitterende en swingende soundtrack (o.a. jaren 60 export-product Kyu Sakamoto) én sound design dan weer niet. Let op de valse blokfluit-lessen in het clubhuis, daar word ik nu nog vrolijk van.

Geen nieuws op de Nederlandse site op distributeur Wild Bunch voor een mogelijke release in de filmzalen....laat staan dvd. Spijtig...

Het is natuurlijk een doodzonde om het beste jeugdboek allertijden te herschrijven (en nogmaals te herschrijven...het script is gebaseerd op het script dat weer gebaseerd is op het boek, helaas geen grap) en die 'moderne' vertaling te vertalen naar het witte scherm. Vreemd genoeg, en het is vloeken in de kerk, werkt het. Iets wat bij vele andere Nederlandse jeugdboek-verfilmingen maar niet wilde lukken.

De ouroude (laten we eerlijk zijn, her en der flink verouderde) stof van Terlouw wordt flink in de blender gegooid en verpulverd. Als purist gaat daarvan je maag flink tekeer, maar toch mag deze wervelwind van verfrissing er zijn, mede te danken aan de nodige humor en spanning die goed verweven is in de film.

De mix van de veelal middeleeuwse aankleding doordrenkt met social media foefjes en Katoorse blikken tomatensoep en tonijn uit blik en beelden uit het 8 uur journaal op video werkt. Tel daarbij op de puike cast (alhoewel die Abbey Hoes in de finale toch flink op haar bek gaat), de interessante editing, de lekkere soundtrack (Tim Knol, Anne Soldaat, Moss en wat scheurende gitaren van Triggerfinger) en prachtige set design, dan kan het gewoon niet mis gaan.

Toch hapert het allerbelangrijkste, het script. Er wordt amper stilgestaan bij de uitleg en goede uitwerking van de opdrachten. Ook al is de Draak van Smook indrukwekkend en is de tovenaar Pantaar doodeng, je hoeft maar even met je ogen te knipperen en je mist de clou.

Het is daarom buitengewoon jammerlijk dat met het geniale bronmateriaal slecht wordt omgegaan. Echt niet erg dat je 3 opdrachten overslaat en je niet houdt aan de volgorde, maar om haast compleet voorbij te gaan aan de politieke betekenis van het boek en haar opdrachten, dat is toch echt lafhartig.

De modernisering en uitwerking van de opdracht van de kerken is gelukkig uitermate goed gelukt! Indrukwekkend staaltje vakmanschap.

Anno 1977 was homoseksualiteit een taboe-onderwerp, want deze tv-film werd geweigerd [er wordt nogal wat afgezoend door de twee heren] uitgezonden te worden (dan maar in de bioscoop, en zo geschiedde het).

Die Konsequenz is een aangrijpend relaas, geschoten in zwart-wit. Helaas heeft de film een aantal gebeurtenissen die m.i. onrealistisch overkomen (de nacht samen in de cel, Kurath die een andere identiteit aanneemt en zodoende een baan krijgt in de instelling waar zijn geliefde vastzit), en die voor mij de film nogal verpesten.

Geen vals sentiment, prima acteerwerk. Maar toch ook wel sterk verouderd. Het verhaal speelt zich ook af in Oost-Duitsland. "Ich bin nicht kriminell, ich bin homosexuell. Das ist wesentlich schlimmer". Helaas geldt dit gegeven anno 2006 nog steeds in een aantal landen.

3,5*. Ik zou de film graag terug willen zien met ondertiteling, enige fluister-scenes maakten het moeilijk 100% te volgen.

Ik zou eigenlijk wel eens willen weten wat voor soort projecten nu eigenlijk in de subsidie-aanvraag stonden. Infocentrum, museumpje, speeltuintje en ook nog een (tja, leegstand...) appartementje voor planologen en/of kunstenaars die wat leven in de brouwerij kunnen brengen. Het blijkt veelal bedoeld te zijn voor het oppimpen (verduurzamen) van de woningen in Ulrum....tja....laat het de NAM maar niet horen, beste Provincie Groningen.

Recipe for disaster, als er een man aan het roer staat die geen blad voor zijn mond neemt (ondanks zijn spraakgebrek!). En toch, ook al deed hij niet de boodschappen bij de Spar, gelijk had ie over de grootte van de buurtsuper. Voor de verdere rest straalt de non-professionaliteit betreffende het project als een zomerzonnetje.

Aardige documentaire over een krimpdorp. Anderhalve ton erin pompen is echter niet dé oplossing. Ach ja, het was een pilot, en hopelijk blijft het daarbij.

Is het theehuisje al gebouwd? Hopelijk wel, anders heeft de voetbalclub geen sponsor....