Opinions

Duurt wel degelijk 46 minuten....inclusief de aftiteling van 7 minuten...ik kan begrijpen dat je die niet hebt afgekeken (alhoewel er na de aftiteling nog iets komt).

Animé at its most extreme! schreeuwt de dvd-hoes. Men bedoelt dus inderdaad de kwaliteit van de animaties. Lopende band werk.

Vanzelfsprekend Afrikaans, tevens een gedicht van Ingrid Jonker, die men hier kan lezen. Niks Is My Dood staat ook op haar grafsteen.

Mooie documentaire over het leven van de dichteres, terwijl vrienden + familie haar gedichten (op een geweldige manier overigens) voordragen.

Ingrid Jonker kwam terug in de bekendheid pas 30 jaar na haar dood, toen Nelson Mandela de eerste zitting van het parlement na de apartheid opende met haar gedicht (tevens te lezen bij die link die ik plaatste) 'Die kind wat dood geskiet is deur soldate by Nyanga' en haar 'both an African [zwarte] and Afrikaner [witte]' noemde. In de tussenliggende periode waren haar anti-apartheid gedichten overigens verboden. Het verbod was ingesteld door niemand anders dan haar vader...

Tsukamoto probeert een spelletje te spelen met het publiek. Helaas niet een al te gelukt spelletje, aangezien meneer zelf halverwege de hoek om komt kijken waardoor het naar mening zeer sterke psychologische dramastuk tot clowneske kolder verwordt. Totdat daar dan eindelijk de tot Reinbo uitgeroepen extreem lange Voice of Japan scene, de sleutelscene van de gehele film, plaatsvindt die mij waarachtig deed ontroeren (oei oei). En dan barst het nog eens extra goed los. Maar dan verliest Tsukamoto wederom terrein als hij na de Michel Gondry-esque scene toch nog een compleet onzinnige finale uit de hoed tovert.

Als psychologisch drama juist ijzersterk, met een indrukwekkende Cocco (ongetwijfeld anorexia-patient....brrrrrrrr....). Maar het uitstapje naar de komedie in het middenstuk is te zwak (en irritant) voor woorden.

[houdt deze recensie eens langs die van Montorsi, en gniffel mee]

Knappe productie. De 14 kruiswegstaties - voor de noobs, 14 taferelen (schilderij, houtsnijwerk noem maar op) die de Kruisweg van Jezus illustreren - op celluloid met ditmaal een 14-jarig meisje (genaamd Maria) als Jezus.

De titel van iedere statie kwam gelukkig in beeld (opfriscursus...) waardoor het geen ver-weg-van-mijn-bed-show wordt. De 14 scenes werden afzonderlijk in 1 take opgenomen, met een stilstaande camera (in 3 scenes verandert de camera - terecht - van positie!). Op het celluloid verschijnt dan ook een tableau-vivant dat daadwerkelijk lijkt op een kruiswegstatietafereel die je kunt vinden in menig rk-kerkje.

Qua vorm zit het wel snor, inhoudelijk ook (ook al kon ik de statie 'Jezus troost de wenende vrouwen' echt niet plaatsen, wat dus een half sterretje aftrek heeft gekost). Maar dat niet alleen.

De film is veel, veel meer. Een aanklacht jegens religieus fanatisme? Ja en nee. Een 'loodzware' vertelling over boetedoening en zaligverklaring? Ja en nee.

De film zit boordevol luchtige, komische elementen die het verhaal een bijzondere schwung meegeven. Om nog maar te zwijgen van de aanwezigheid van 'het mystieke', waar naar mijn mening het rooms-katholieke geloof (en andere religies) bestaansrecht heeft.

Sterker nog, prachtig.....en zeer goed.

Pareltje in het historische documentaire genre. En dan ook nog eens een historie die voor mij compleet onbekend was, terwijl ik me in een klein verleden wel eens hebt verdiept in 'Die Mauer'.

Dit konijnenverhaal is een indrukwekkende parabel met het mensenverhaal aan de Oostkant van de muur. De documentaire begint met de lach, maar eindigt met de traan. Beide letterlijk. Knap dat zo'n korte documentaire beide emoties weet te onttrekken, met zo iets stoffigs als konijnen.

Enig minpunt is ook wel 'de lach', zodat je bijna gaat denken dat je naar een mockumentary zit te kijken. Dit ook nog eens geillustreerd door prachtige beelden van de konijntjes in niemandsland. En een praatje met een professor die zich in dit onderwerp heeft gespecialiseerd (incl mappen met aanduidingen van ondergrondse holen en grasveldjes). "Is dit echt echt?" vroeg m'n vriendin zich al af. Ik zat ook al te twijfelen.

Hedenavond nog te zien op Canvas met Vlaamse voice-over (helaas). 11 November zendt NL2 de documentaire ook nog uit, hoogstwaarschijnlijk in de gewone versie.

Aanradertje. De hoofdprijs op Hot Docs was geen flater, en die gekke Polen zetten alles op alles door dit naar de Oscars te sturen, en jawel, de titel zit bij de shortlist van nog maar 8 titels. Mijn zege hebben de pluizebollen.

Een lichtjes tegenvallende Kurosawa.

Ongetwijfeld waren mijn verwachtingen te hoog als liefhebber van Shakespeare's MacBeth en heb ik de film afgerekend op vergelijkingen.

Het acteren van Mifune vond ik deze keer matig; hij overtuigde zelden. De actrice die zijn vrouw speelde was daarentegen fantastisch.

Naast een aantal prachtige scenes m.n. de pijlenregen op het laatst, het bewegende bos en de ontmoetingen met de heks + geesten ook helaas een aantal saaie met als hoogtepunt het verdwalen in de mist na de eerste ontmoeting met de heks. Dit duurde te lang, terwijl het MacBeth-scenario voor mij 'snelheid' betekent. Ik heb geen problemen met 'stilte'-scenes of 'er-gebeurt-niks'-scenes, maar hier paste het niet.

Kumonosu Jô wordt door velen gezien als een van de hoogtepunten uit Kurosawa's oeuvre. Dit was m'n negende Kurosawa belevenis, de eerste die minder dan vier sterren krijgt. (3,5...het valt dus wel mee)

Behoorlijk briljant deze film ontsproten uit de jeugdherinneringen van regisseur Malmros (z'n hele oeuvre bestaat hoofdzakelijk uit (jeugd)herinneringen) gesitueerd eind jaren 50. Twee jaar lang wordt een klas 'brugpiepers' gevolgd. Fantastische casting overigens, de hoofdspelers hebben veel uitstraling. Alle jeugddingetjes komen wel voorbij, pesten, roddelen, verliefdheidjes, ontluikende seksualiteit, het ontdekken van alcohol, herrie schoppen in de klas, het verkrijgen en ontzeggen van populariteit, tja, wat al niet meer. Zeer herkenbaar en een fantastische mix van een lach en een traan.

Wel even slikken als Malmros de meisjes bloot (incl. de nog onontwikkelde borsten en de eerste haren op de kut) filmt voor aanvang van de zwemles, om nog maar te zwijgen van de hierboven gerefereerde (briljante!) fietslamp-scene, oi oi oi, Deep Throat is er niks bij zeg maar.

Spijt dat ik niet meer heb meegepikt van Malmros tijdens het IFFR (m.u.v. Arhus by Night). Een fijne ontdekking, smaakt naar meer, veel meer.

Onbekende(re) Bergman. Vreemd overigens, want zowat alle elementen van z'n oeuvre zitten er in. Psychologische wandelgang van twee vrouwen, wiens dromen even heftig worden verstoord. De vraag of dat nu goed afloopt, zal ik maar achterwege laten.

Mooie cinematografie en acteer-performances van de gehele cast om van te smullen. Bergman zat hier al in de lift omhoog richting zijn 'meesterwerken'. (Verplichte) stof voor de Bergman fan. Ruime 3,5*.

Maar deze documentaire is niet puur gemaakt om nogmaals de nadruk te leggen op de verschrikkingen die plaatsvonden in concentratiekampen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

KZ gaat over het heden met sprongetjes naar het verleden, dmv de verhalen / rondleiding in het kamp, de verhalen / herinneringen van oude bewoners van het dorpje Mauthausen.

Het heden wordt geportretteerd door jonge(re) bewoners van Mauthausen, waarvan sommigen in voormalige SS-officieren woningen wonen. De trots/schaamte om te zeggen dat ze uit Mauthausen komen. De werknemers van het museum nu, wiens persoonlijke leven er ook onder leiden. En natuurlijk de commercie die alles met zich meebrengt, een MacDrive en een wijnboerderij een paar honderd meter verderop, waar een nummer wordt gezongen die het schaamrood op m'n wangen deed verschijnen.

Niks nieuws onder de zon w.b. geschiedenis, maar een goede kijk in het hedendaagse denkbeeld rustende op commercie en individualisme.

En dan nog, met de streep naar het heden te trekken. Er zijn nog genoeg concentratiekampen 'actief' op deze aardbol. We hebben dus nog steeds niks geleerd van de geschiedenis.

Zeer goede documentaire, dikke 4*.