Opinions

Dan toch maar eens gekeken naar deze zogezegd ‘cruciale’ animatiefilm. Het leek me in eerste instantie wat vroeg voor South Park om hieraan te beginnen. Na amper twee volledige seizoenen waagden ze zich reeds aan een langspeelfilm. Jammer dat ze niet even gewacht hebben tot hun ware gloriedagen, die zich rond seizoen acht situeren. Afijn, dat bleek uiteindelijk nog het minste van mijn zorgen te zijn.

Wat me het meest stoorde was het hoge musicalgehalte. Ik kan me niet herinneren dat dit zich in de normale afleveringen vaak voordeed, en zeker hier bleek het uiterst vervelend. Sommige teksten zijn wel komisch, maar werken absoluut niet in de liedjes. Het voelt allemaal wat geforceerd aan, alsof ze extra tijd aan het innemen waren. Moesten de liedjes geschrapt worden, dan zouden ze met moeite een uur kunnen vullen.

Het verhaal was redelijk mager. Ik ben sowieso al geen fan van Terrance & Philip, maar de hele oorlog tussen Canada en de VSA kon me warempel nog minder bekoren. De enige interessante aspecten waren de scènes in de hel, met een zeer leuke intrede van Satan. Een zeer aimabel personage mijns inziens, en zeker in samenspraak met de opzichtige Saddam Hoessein. En ook ‘de mol’ sprak me aan. Helaas moesten deze figuren ook uiteindelijk hun zangstemmen bovenhalen.

Voor de rest krijg je als fan een heleboel referenties naar de serie voorgeschoteld. Ik denk dat ongeveer elke inwoner van South Park te zien was, alsook gebouwen en andere details. De humor ging zich na verloop van tijd steeds meer openbaren en de kenmerkende controversiële boodschappen worden uitgepakt. De typische kritieken op de maatschappij zijn naar goede gewoonte half zichtbaar.

Tot slot een prent die het best kan omschreven worden als een zeer matige, lang uitgesponnen aflevering die wel op de lachspieren werkt, maar op de keper beschouwd niet spitsvondig genoeg is.

3,00 (2,75)

Ellendige film die enkel een volstrekt oninteressant plot als paradepaardje te bieden heeft. Enfin, als je de verschrikkelijke acteerprestaties even links laat liggen, wat in feite onmogelijk is. Zo wordt de held vertolkt door een brulaap on steroids, en de slechterik door een incompetente Kurt Russell look-a-like die maar wat graag zijn duivelse lach opdiept. De sets zien er belachelijk uit, alsook de kostuumpjes van de ruimtevaarders. Vooral de schaars geklede dames vallen in de smaak, maar moeten eigenlijk niet onderdoen voor de soepjurk van de gezagvoerder. Zoals eerder vermeld lijkt sterven ook onmogelijk in dit wanproduct, daar een bepaald personage plots weer uit de dood is herrezen.

Verder ogen de pistolen en diens lichtstralen te nep voor woorden en lijken de wagentjes een kruising tussen een botsauto en een bokaal voze augurken. Alles aan dit walgelijk epos voelt klef en amateuristisch aan. Het was een lange, vermoeiende zit.

0,50

Vlotte, pretentieloze actiefilm die aan een razend tempo voorbijvliegt.

Wat hou ik er toch van als zo'n simpel verhaal zo ontzettend leuk en boeiend blijkt te zijn. Bad-guy zint op wraak en sleurt verschillende onschuldigen mee in zijn snode plan. À la Die Hard, zeg maar.

De acteerprestaties zijn niet bepaald denderend, maar ze komen er makkelijk mee weg. Reeves speelt erg pittig en roetsjt uitstekend mee in die wervelende spiraal van oerdegelijke actie. Bullock probeert dit ook, maar slaagt daar niet volledig in. Hopper speelt op een overtuigende manier een ietwat gestoorde gepensioneerde. Enfin, ik zou geen betere cast kunnen bedenken.

Verder een aardige regie, opzwepende muziek en al wat nodig is om twee uur hersenloos vermaak voor te schotelen.

Zeer goed.

4,00

Wanproduct van de bovenste plank.

Dit is om te beginnen helemaal geen film, want daar is een verhaal voor nodig. Wat je hier te zien krijgt is een aaneenrijging van videoclips, fotoshoots, danslessen en volslagen onzin tout court. Er zit weinig of geen variatie in en in feite gaat het helemaal nergens over.

Erg spijtig om hier Roger Moore in aan te treffen, die voor de gelegenheid eens de wartaal uitkramende platenbaas mag uithangen. Jammer dat hij zijn Licence to Kill-status verkocht voor een grote zak ponden.

De Spice Girls op zich zijn natuurlijk de grootste fout. Qua overacting kan dit tellen. Het zijn stuk voor stuk vreselijk arrogante zemelaars die denken dat de wereld rond hen draait. Buiten Victoria lijken het allemaal marginale steuntrekkers, die gerust kunnen wedijveren met een bende vogelverschrikkers. Brr.

Daarnaast zit er een aardige hoeveelheid nonsens in verwerkt. Zielige pogingen tot humor gaan allemaal de mist in. Een plotse regenbui in een gebouw, ruimtewezens die hevige fans blijken te zijn, een militaristische dansleraar en een dwaze fotograaf die uit een toiletpot kruipt. Net wanneer je denkt het meest flauwe fragment gezien te hebben, valt het niveau nog een trapje lager. Het duurt dan ook niet lang tot de bodem is bereikt.

Misschien indertijd voor de fans een leuke gag, maar op dit moment een van de slechtste producties ooit gemaakt.

'Spin-man' blijkt na de zeventiende keer een beetje aan kracht ingeboet te hebben. Raimi brengt de feiten echter nog steeds keurig in beeld en laat zich zonder problemen bijstaan door geslaagde SFX. Het acteerwerk heb ik altijd ietwat theatraal gevonden, maar in geen enkel opzicht storend of overdreven. De compleet verknipte Dafoe was zelfs een smaakmaker. Verder is het verhaal relatief boeiend en duurt het gelukkig allemaal niet lang genoeg om de ogen op het horloge te doen richten. De tijd vliegt helaas snel voorbij en hetzelfde geldt voor persoonlijke voorkeur, attitude en verlangens.

Niet indrukwekkend meer.

3,00

De locaties in Egypte en het hoofdkwartier van de bad-guy zijn onvergetelijk. (De achtervolging op Jaws tussen de zuilen is zeer memorabel)

Over de bad-guys: Misschien is Jaws wel het personage dat me het meest is bijgebleven van de hele Bond-reeks. Met zijn stalen tanden en handen ter grootte van een ping pong pallet vernielt hij kleine busjes, bijt stukken uit mensen en maakt sushi van een haai.

(Het verbaasde me wel toen de acteur, Richard Kiel, zei dat hij de stalen beugel nog geen minuut kon dragen zonder het uit te schreeuwen van de pijn.)

Stromberg daarentegen viel wat tegen, maar werd gered door zijn hoogtechnologisch hoofdkwartier in zee.

Roger Moore speelt Bond voortreffelijk met de juiste dosis humor en seriositeit.
Ook de Bond-girl mag er wezen. Een Russische meid met talent en intelligentie, laat ze komen!

Wat viel er tegen?

- De titelsong: Deze vond ik niet passend in een Bond-film. Misschien te weinig spektakel, grandeur, weet ik veel..
- De man-tot-man gevechten: Vaak sloegen ze er overduidelijk naast of hielden ze hun slagen te vroeg in. Gelukkig kwamen deze momenten niet te vaak voor.

The Spy who loved me is zeker een van de betere Bond-films.

Mijn God, waar heb ik nu juist 163 minuten naar gekeken? Wat heb ik gezien? Ik zou er echt geen antwoord op weten.

Het is verschrikkelijk om vast te stellen dat ik niets kan vertellen over de betekenis van deze film en alleen maar kan oordelen over oppervlakkige gegevens zoals regie, acteerprestaties en dergelijke..

Misschien iets voor later.

heb hem net gezien.. ik moet zeggen dat ik de lightsabre gevechten echt geslaagd vond in deze film, dat is iets wat me echt opviel!

het verhaal op zich viel ook wel mee.. maar wat ik het ergst vond was de intrede van een aantal onbenullige, oppervlakkige maar toch belangrijke personages zoals little anakin( aan wie ik me heb doodgeërgerd, de jonge Obi-one die zich bijna de hele film niet laat zien, de met momenten erg irritante JarJar Binks en Darth Maul, die veel te weinig in beeld is gekomen...

Verder lag ik echt strike met Yoda, die plots een snor had!

Maar voor de rest had ik echt een nostalgisch gevoel. Ik begon die Luke Skywalker, Solo, Prinses Leia en zeker Darth Vader echt te missen!

Het is ook dankzij deze film dat de oudere star wars films betere commentaren krijgen denk ik!

Tot besluit kan ik komen en zeggen dat deze film wel de slechtste tot nu toe is (uit de star wars reeks), maar dat hij zeker niet tegensteekt en zeker een goede sf-film is!

nu kijken naar het tweede deel!

genoten van deze star wars film heb ik

al moet ik zeggen dat hij vooral zijn punten heeft gescoord met die laatste battle en zeker met dat gevecht tussen Yoda en Dooku!

het is ook goed dat die Jar Jar wat naar de achtergrond is geschoven en dat dat vervelende Anakin joch is vervangen door een volwassen Anakin.

Tot nu toe was prinses Leia mijn favoriete vrouwelijke personage (zeker in Return of the Jedi) maar die komt nu wel in het gedrang door het 'lara croft' achtige optreden van Padmé op het einde!

deze film krijgt van mij alleszinds een dikke, verdiende 4*

juist gezien en ik moet zeggen: machtig...

ik durf zelfs zeggen dat dit de beste sf-film is die ik ooit heb gezien.. maar ik moet return of the jedi nog zien.

prachtig geregisseerd ook, beter als de vorige! ook is Mark Hamill wat beter gaan acteren. een minpunt vind ik wel die irritante C3PO! zagen dat die deed! jeez. R2D2 kwam er hier nog wel goed uit, heb een paar keer moeten lachen met deze droid!

maar het meest moest ik lachen met Chewbacca, ik lag echt strike! ook de eerste 2 minuten dat Yoda in beeld komt zijn hilarisch!! en toch blijft het een serieuze film, dat komt ondermeer door Darth Vader. Deze komt tevoorschijn als een staalhard iemand.

De gevechten met de lightsabres zijn iets beter geworden maar blijven jammer genoeg toch een minpuntje!

Morgen bekijk ik Return of the Jedi, ik hoop dat deze even goed als deze!

deze film is een waardig vervolg op de vijfde. Iedereen is hier op zijn best te zien. Vooral Hamill heeft mij erg verbaasd! hij kan dus blijkbaar wél acteren

het minpuntje uit de voorgaanders: de lightsabre gevechten, is hier juist een pluspunt geworden!

klein puntje: iedereen zegt dat tijdens de vijfde film het stukje waar Luke wordt opgeleid door Yoda, erg doet denken aan Karate-kid.

Complete nonsens! dat KUN je gewoon niet vergelijken! Trouwens, voor die 3 minuutjes waarin Luke die training krijgt gaan we geen onnodige uitspraken maken.

ikzelf kan alleen maar lovende woorden uiten! Uitstekende film!

Volgens Humo had deze film voor 55 miljoen dollar aan special effects gespendeerd. Ik moet zeggen dat ik daar weinig van gemerkt heb. De piramide zag er nog wel doenbaar uit, maar de scènes in de ruimte en het reizen door de stargate zagen er verschrikkelijk lelijk uit. Verder ook weinig speciaals te zien. Zandbuffels zoals je ze in Star Wars zou tegenkomen, vrij goedkoop uitziende maskers en povere effecten als het op de actie aankomt. Zou de kapper van Russell misschien met het grootste deel van het geld zijn gaan lopen?

Grappig, maar niet constant.

Misschien wel dé beste Ferrell komedie, maar zoals steeds is er net iemand beter dan hijzelf. Reilly komt namelijk veel vermakelijker uit de hoek, al ligt dit vooral aan zijn koddige uiterlijk en stemgeluid. Het samenspel tussen beide heren kent pieken en dalen, maar is over het algemeen wel meer dan leuk te noemen. Toch bizar dat ik steeds op de extended edition stuit als ik een Apatow koop of binnenhaal. Bij mijn weten nog nooit een ingekorte versie mogen bekijken. En die extra 10 minuten laten zich voelen, want het geheel duurt te lang om imponerend te blijven. Vandaar de inzakkingen op willekeurige momenten. Rond het midden was de vaart er bijvoorbeeld helemaal uit.

Ondanks de sporadische flauwheid en impasses waren er meer dan genoeg momenten die deden glimlachen tot schuddebuiken. De humor is soms erg spitsvondig en schiet als een duiveltje uit een doosje. Met name de totaal irrelevante opmerkingen bevallen. "Feels like a lightning bolt just hit the tip of my penis."

3,50 (3,25)

Interessante film, die een heleboel (psychologische) vragen oproept. For the sake of debate zou je bijvoorbeeld kunnen stellen dat David zelf al eens graag katten wurgt, al steunt die redenering uiteraard nergens op, zeker als je zijn gedrag als jager gaat analyseren. Edoch, enkel het besef dat die mogelijkheid bestaat, maakt deze film reeds een stuk boeiender en laat toe een parallel 'Straw Dogs' te creëren. Voor de gemiddelde kijker komt het geheel wellicht wat traag op gang, maar vrijwel iedereen zal bekennen dat het magistrale einde de opgebouwde spanning op overweldigende wijze uitstoot.

3,50

Nadat ik ongeveer het hele internet ondersteboven heb gekeerd heb ik dan toch een online versie gevonden van deze Asylum productie. Jammer genoeg heeft deze Turkse ondertiteling die bij momenten tot ¾ van het scherm inneemt. Maar goed, je moet roeien met riemen die je hebt, ook al zijn ze van Turkse makelij.

De film kan makkelijk vergeleken worden met 'The Fast and The Furious', maar is officieel bedoelt om mee te leunen op het succes van Speed Racer, een blockbuster die drie weken eerder verscheen.

Het verhaal is echter ontzettend eenzijdig en komt nergens nog maar aan de enkels van het middelmatige voorbeeld, niet dat ik het tegenovergestelde vermoedde. Alles draait om een klein groepje mensen die allemaal met elkaar in contact komen, alhoewel dat verhaaltechnisch nergens voor nodig is. We volgen hoofdzakelijk Johnny Wayne, een straatracer (Zie titel) die in een ver verleden tegen een auto is gebotst en nu, vijf jaar later, uit de gevangenis ontslagen wordt. Hij wordt veroordeelt tot gemeenschapsdienst in hetzelfde hospitaal waar het jongetje zit dat aangereden werd. Van een ongelooflijk toeval gesproken. Het jongetje kan niet meer lopen en weet niet dat Johnny degene was die hem in die rolstoel heeft gedwongen. Ondertussen krijgt hij een corrupte agent aan zijn been die hem dwingt voor hem te racen, of anders. Hij krijgt tevens een baantje voorgeschoteld op een soort autowerf, alwaar hij vlug vrienden maakt, waaronder Red, een voormalig racer. Het komt erop neer dat Johnny de ziekenhuiskosten van Daniel (Het mank gaand joch) wil betalen door te racen tegen Mickey, een oude vriend van hem. Hij krijgt hierbij de hulp van Red.

Na een vrij eentonige intro en de nogal onduidelijk gefilmde botsing kan de film van start gaan. Doorheen de prent bots je op een heel aantal absurde en ongeloofwaardige zaken. Het wordt alsmaar gekker en op het einde zakt je broek af uit ongeloof. Ik waag een poging deze bizarre feitjes op te lichten.

Het eerste dat nogal vreemd oogt is de botsing in het begin. Johnny rijdt tegen een slordige 200 km/h tegen een middelgroot busje aan en kan daarna doodleuk nog uit de wagen stappen. Hij had enkel wat bloed aan zijn kin. Met een finale inspanning kreunt hij uit: 'Melk is goed voor elk.' Okay, dat laatste kan ik verkeerd gehoord hebben.

Het volgende voorval gaat over de agent, die voor Johnny races wil organiseren en 70% van de opbrengst claimt. Nu, waarom 70%? Als hij echt zo machtig is als hij zegt pakt hij toch gewoon de hele mikmak? En waarom stelt hij zoveel vertrouwen in een langharige onnozelaar die stomweg op een busje is ingereden en bovendien geen eigen auto meer heeft? Het klopt niet, wat ik je brom.

Daarnaast stelt Red 'Gene Hackman' Bailey zich op als coach en geeft hij de meest nutteloze tips die je maar kunt bedenken. Ga kort door de bocht en geef direct gas. Tja, schitterende begeleiding.

Verder worden beelden versnelt om de illusie op te wekken dat ze snel rijden, krijg je veel te lange stukjes te zien waarin ze met een go-kart rondjes rijden (sommige passages worden zelfs twee keer afgespeeld, ze waren blijkbaar te lui om het opnieuw te filmen) en verandert iedereen om de haverklap van standpunt.

Plotseling wil Red dat Johnny niet racet tegen Mickey, terwijl hij überhaupt zelf is meegegaan om de afspraak te maken. Hij gaat naar Briggs (de agent) om deze te dwingen de race stop te zetten, terwijl Briggs er helemaal niets mee te maken heeft. Het waren Johnny en Red die uit vrije wil alles hebben georganiseerd. En dan komt de agent plotseling nog een bezoekje brengen aan Johnny om hem te zeggen dat hij moet verliezen, terwijl hij eerst nog zei dat hij moest winnen. Je hoofd gaat er van tollen. Waarom blijven ze niet gewoon consistent en houden ze vast aan hun eerste convictie?

Op het einde, bij de grote race tussen Johnny en Mickey, komen het kreupele kind en zijn zus opdraven om te supporteren. Ze waren er eerder al achter gekomen dat hij de chauffeur was die op hen inreed, maar hebben ter ore gekomen dat hij slachtoffer is van het machtspelletje van Briggs. Perfecte timing, dat moet je ze nageven.

Tijdens de race krijg je beelden te zien vanuit een helikopter die plots verschijnt en schijnbaar bestuurt wordt door twee junkies. Ze geven commentaar om van te janken en hebben helemaal niets te zoeken daar, op dat moment. Faliekant misplaatst.

Maar het ergste van al is dat, nadat Johnny gewonnen heeft, Briggs zijn zelfbeheersing verliest. Hij grijpt zijn geweer en loopt de straat over om Johnny neer te leggen. Jammer genoeg is er net een nieuwe race van start gegaan en wordt hij overreden door een vertrekkende auto. Hiermee lag ik toch echt in een deuk. Dit was het toppunt van idioterie en de hele film stortte als een kaartenhuisje in elkaar.

Qua acteerprestaties kan je stellen dat niemand echt goed bezig is. Toch is de een stukken beter bezig dan de ander. Zo is de beste acteur waarschijnlijk de zus van Daniel, ook al valt ze in elke andere film direct door de mand. Het hoofdpersonage wordt vertolkt door iemand die er echt geen zin in lijkt te hebben. Het zou me niets verbazen moest hij dit als gemeenschapsdienst hebben moeten doen. Er zit zo weinig pit en overtuiging in zijn stem en houding. Vervang hem door een zak rijnzand en niemand zou het verschil merken. De absolute bodem wordt bereikt door de vader van Daniel. Zowat de meest ergerlijke en incompetente acteur die ooit het aardoppervlak mocht betreden. Bah.

Af en toe komt er wel een redelijk stukje regie aan te pas, maar over het algemeen is dit ook een zeer pover aspect. Vooral de races, waar alles uiteindelijk om draait, zien er wanordelijk uit en geven je als kijker onvoldoende overzicht. Met 'redelijke regie' doel ik op de stukjes waarin Johnny een beetje voor zich uit zit te staren met een zonsondergang op de achtergrond. Basic stuff, maar het werkt wel. En gecombineerd met een zacht gitaardeuntje kan dit eigenlijk niet verkeerd aflopen.

Over het algemeen is de muziek nochtans niet al te best. Van het ene op de andere moment moet een melig deuntje plaats ruimen voor loeiharde metal/rock. Dit is voornamelijk te wijten aan de totaal inadequate overgangen in het verhaal. Hospitaal - raceparcours - Hospitaal. Een onlogische en warrige structuur.

Enfin, uiteindelijk is dit een prent die zijn verwachtingen waarmaakt. Een ultra voorspelbaar, armoedig aftreksel van ontelbare gelijkaardige films. Toch behoort 'Street Racer' tot de betere Asylum producties. Ik heb me alleszins niet doodgeërgerd en op bepaalde momenten wel gelachen, zij het om verkeerde redenen. Aanvaardbare bagger.

1,00 (1,25)

Het enige dat me min of meer kon boeien aan deze bijkans hopeloze film waren nog wel de compleet irrelevante fantasieën in de tweede 'droomlaag', om wellicht voor de miljoenste keer de vergelijking met 'Inception' door te trekken. Althans, die illusie van meerdere 'lagen' wil men opwekken. Deze voelden, ondanks verschrikkelijke muziek in die context en bij wijlen onoverzichtelijk camerawerk, vrij degelijk aan. Helaas doet het vijftigste slow motion moment nét een spreekwoordelijke emmer overlopen en slaakte ik zo al gauw een eerste zucht. Het enige dat nog ietwat entertainment kon verschaffen, werd mede hierdoor reeds vroeg op de knietjes gedwongen. Redelijk acteerwerk verder, geleverd door de benen van een resem knappe stoten. Kruiwagens make-up werden continu aangevoerd om alle facetten van de film te verbloemen, zoveel is zeker.

Geen idee eigenlijk wiens kant van het fantasierijke verhaal we uiteindelijk hebben aanschouwd. Die van Baby Doll, Sweat Pea of misschien Blue? Waarom zou die laatste zo'n prominent man zijn in andermans verbeelding? Waarom zou de knettergekke Sweet Pea de hoofdrol in haar eigen droombeeld toekennen aan iemand die ze nauwelijks kent? Ik sterf nog liever dan het even op te zoeken trouwens, want Google heeft me 'gedefriend' op Facebook, de sloeber.

Enfin, in mijn ogen zonder meer een flauwe flashback waarin, verhaaltechnisch gezien, een totaal onbelangrijke serie 'missies' is verweven, die op hun beurt getuigen van weinig creativiteit. De dromen van zowat elke tienjarige jongen op deze planeet omgezet in film, quoi. Vreemd genoeg het enige dat me (aanvankelijk) in kleine mate kon bekoren.

2,00 (1,75)

Sunday School Musical

Jakkes, wat een ellendige mislukking. De titel alleen al maakt me ziek. Waarom in hemelsnaam een film baseren op 'High School Musical', om er dan een christelijke toets aan te geven? Onnodig en niet bepaald bevorderlijk voor de verwachtingen. Ik zag alvast een hele hoop moraaltjes onder het gras ophopen.

Maar geloof me, ja, gelóóf me, de opvallende kruisbeeldjes die rond menig nek hangen en de Jezus-propaganda in de songteksten is het minste van je zorgen. Waar je negentig minuten naar moet kijken is een ontzettend achterhaald, onuitgewerkt verhaaltje over het maken van de juiste keuzes en het volgen van je hart. Brrr.

De eerste zes minuten wordt er enkel gezongen en gedanst. Hierbij valt al direct op hoe belabberd de choreografie er aan toe is. Zelfs Brian's 'Peanut Butter Jelly Time' dansje was beter dan deze imitatie van een bende foorapen. Ik dans beter na een bak duvel.

De lyrics zijn vliegensvlug op papier gekribbeld en bevatten meestal niet meer dan twee zinnen, die tot in den treurnis herhaald worden. Zo wordt tijdens het eerste liedje een dertigtal keer de regel 'Let it Shine.' gebezigd. Dat belooft.

Vele zangstukjes worden ingeleid door steeds dezelfde, monotone beat. Het zingen op zich valt mee, helaas jammer dat me dat geen ene reet kan schelen. Uiteraard wordt er geplaybackt, maar wel op een uitermate opzichtige manier. De stemmen passen totaal niet bij de omgeving en trekken zich van begrippen als akoestiek niets aan.

Verder stuit je vaak op boeiende tussenstukjes waarin pannenkoekendeeg wordt gemaakt, emotionele uitbarstingen op daken te zien zijn en ruzies zich tussen iedereen manifesteren. Het is duidelijk dat deze film zoveel mogelijk gerekt is. Oninteressante en overbodige scènes zoals Zach die een 'B' moet halen op zijn test om te mogen zingen zijn er in overvloed.

De tijd kroop voorbij. Er was een moment waarop ik me echt aan het opwinden was. Ik was het meer dan beu, keek vervolgens op de klok, en kwam tot de vaststelling dat de film 22 minuten bezig is. Dit voelde alsof ik met een molensteen om m'n nek een meer in geworpen werd. De saaiheid is van een ongekend niveau. Ik heb meer gegeeuwd dan er zonnestelsels zijn.

Qua plotgaten en andere ongein in die categorie kon er niet gereclameerd worden. Af en toe werd de afstand tussen beide koorgroepen (zogezegd op 45 minuten van elkaar verwijderd) makkelijk overbrugt, wat vrij bizar overkomt. Het is echter vooral op het einde dat de merkwaardigheden opduiken. Het verlegen meisje overwint plots haar gêne en neemt het op voor de groep. Beetje opgeblazen is het feit dat ze daarvoor haar bril moest afdoen. Of had ze toevallig een paar lenzen op zak? En ook met de intrede van de vader van Zach maakten ze het te bont. Hij is om een of andere reden teruggestuurd door het leger en wandelt op krukken de zaal binnen. Sentiment uit de sjiekenbak.

De acteerprestaties zijn, net zoals de dialogen, van een bedroevend kaliber. Beter dan in andere Asylum kaskrakers, maar toch nog nét onvoldoende. De regie is erbarmelijk. Je zou denken dat het in beeld brengen van een paar danspasjes niet al te moeilijk kan zijn. Maar dat was het voor mevrouw Goldenberg klaarblijkelijk wel.

Enfin, een draak van een film dus. Maar krijgt voor mijn normen meer dan hij verdient, en dat wel om één reden: de kont van de dochter van de priester. Boertig argument, maar dat moet je me maar vergeven.

1,00

Knappe Sciencefiction die slaagt in het creëren van een gemoedelijk sfeertje en faalt door overdreven elementen uit een B-horror productie in te voeren.

Ik hou wel van al die interessante details zoals het perfecte ecosysteem zo ver van Moeder Aarde en de invloed van de almachtige Zon op het menselijk gedrag. Helaas zijn er een aantal negatieve punten aanwezig. De half verbrande kapitein van de eerste Icarus, die normaal zou moeten kronkelen van de pijn, loopt en slacht er op los. Waarom was er in hemelsnaam zo'n dwaas zijspoor nodig? De meerwaarde ontgaat me volledig. Af en toe worden er tevens vreemde beslissingen gemaakt die vraagtekens oproepen. Was er werkelijk geen andere optie voor Mace om de koeling te herstellen? Blijven over de incidentele, onduidelijke beelden, waarop niets valt op te maken. Let wel, ik doel niet op scènes met Pinbacker, integendeel. Zijn wazige voorkomen is juist zijn enige pluspunt. Alsof je te lang in de zon hebt gekeken. Nee, even voor het einde wist ik niet wat er gaande was en waar ze zich precies bevonden ten opzichte van de zon. Heel warrig moment.

Fijne soundtrack verder. Heerlijke ambient tijdens de ontmoeting met Mercurius bijvoorbeeld. Weinig bombastisch over het algemeen, op een paar uitzonderingen na. Eerder ingetogen en rustig. Prima vertolkingen en uitstekende SFX sluiten de rij af.

Sunshine kon een bescheiden meesterwerk geworden zijn, doch verknoeide het door overbodige opschudding te willen veroorzaken. Voelt aan als een soort dubbele verzekering, voor de mensen die een levensgevaarlijke reis naar de Zon nog niet spannend genoeg vinden.

3,50 (3,25)

Ik ben iets te laat geboren om actief deel uit gemaakt te hebben van het Super Mario Bros. tijdperk, maar heb in de loop der jaren de schade proberen in te halen. Ik was dan ook erg verbaasd toen ik voor eerst vernam dat er een film was gemaakt op basis van de bekende side-scroller.

Het idee alleen al om van een zeer simpel platformspel een langspeelfilm te maken klinkt vreemd. Maar de draai die de makers er aan gegeven hebben slaat echt alles. Tijdens het kijken nam mijn verbazing buitengewone proporties aan. Ik kon mijn ogen en oren niet geloven. Deze film is geleuter in het kwadraat.

Om te beginnen is het personage van Luigi totaal ongeloofwaardig gemaakt door doodgewoon zijn snor weg te toveren en hem pakweg 20 jaar jonger te maken dan zijn broer. Mario zelf kon er nog mee door, maar de verschillen tussen Luigi hier en die op de NES zijn frappant. Wat waren ze aan het roken toen ze op dit idee kwamen?

Er is weinig of geen rekening gehouden met het originele verhaalverloop. Beide broers zijn wel loodgieters en moeten een prinses zien te redden, maar dat niet meegerekend krijgen we onvermoed een derderangs science fiction verhaal voorgeschoteld.

Een parallelle wereld waarin de 'mensheid' afstamt van hagedissen? Een splinter van een meteoriet die de twee werelden moet verenigen? Het werd hoe langer hoe vreemder en steeds meer vraagtekens verzamelden zich boven mijn op hol gebrachte hoofd.

Waarom moesten hier zo nodig twee iconen van onschuldig spelvermaak voor gebruikt worden? Mario en Luigi staan com-pleet buiten het verhaal en worden er eigenlijk tegen hun wil ingesleurd.

De acteerprestaties zijn verschrikkelijk. Zelden iemand zo slecht zien acteren als 'Prinses Daisy'. Dit is niveau nihil.

Ook Dennis Hopper viel enorm tegen. Hij heeft meer in zich dan hij hier laat zien en verdient een personage met op z'n minst een betere kapper.

Wat blijft er over voor de Mario liefhebber? Hier en daar wat verwijzingen, wel bijna alleen via naamgebruik. Er zijn King Koopa, Goombas (die ook wel enigszins afwijken van het origineel ), Yoshi en een paar anderen. Maar dan nog stel je jezelf de vraag wat ze in hemelsnaam in deze berg larie te zoeken hebben. Het is alsof ze al hun betekenis verliezen.

Op het einde kreeg ik nog bijna een hartinfarct. Het moment waarop Daisy het appartement van Luigi en Mario binnenstormde en hen om hulp vroeg duidde wel erg veel op een..

vervolg.

Een zucht van opluchting volgde enkele minuten later, na wat opzoekwerk.

Een dikke duim omlaag.

Aardige documentaire over Amerikaanse kamerolifanten, papzakken, dikbuiken, kolossen, vetklompen, vleeskathedralen en ietwat corpulente medemensen. De interviews en manier van onderzoek voeren sloegen evenwel totaal niet aan en het weinige amusement dat ik kon oogsten kwam enkel voort vanuit het kinderachtige experiment. Een hele maand broccoli eten is natuurlijk ook niet aan te raden, maar ik nam allang genoegen met de reactie van de gekke dokters en vooral Morgan zelf. Hoewel de zaken op het einde wel érg kazig en derhalve overdreven overkomen. En maar blazen, puffen en klagen. Dankzij het uiterst goedkope voorkomen naar onder afgerond.

2,50 (2,75)

Ik heb zojuist een halfuur al huilend in een hoek doorgebracht. Na het zien van dit ongelooflijk onzinnig filmpje kan je bijna niet anders. Dit is, na 'Sex Pot', de slechtste film die ik ooit heb gezien. Als iemand mij kan wijzen op een positief aspect, dan krijgt deze mijn eeuwige respect. Want een speld in een willekeurige hooiberg zoeken is makkelijker.

Het plot is dwazer dan de groep mensen die denken dat het verhaal van de Ark van Noah waargebeurd is. Het zit op zo'n manier ineen, dat het onmogelijk bedoeld kan zijn voor een menselijk publiek. Een groep neusapen zou er denkelijk wel plezier aan beleven. Ik moet toegeven dat ik het eerste deel niet heb gezien, dus kan ik een en ander verkeerd inschatten. Maar zelfs als vervolg slaat het totaal nergens op.

Zelden zo'n stupide plan gezien dat tot wereldverovering moet leiden. Geen idee wat de rol van die vier andere baby's hierin was. Het is vrijwel enkel 'Superbaby' Kahuna die het vuile werk mag opknappen. Zelfs wanneer de baby's getransformeerd worden in een soort superheld, is er altijd wel één die wat rond staat te lummelen. Neem nu 'Brain Boy' bijvoorbeeld. Hij kon eenvoudig vervangen worden door een strijkplank, die een grotere inbreng zal hebben.

Het verhaal bulkt van de clichés en eigenaardigheden. Wat heeft Whoopi Goldberg in hemelsnaam te zoeken in deze film? Hoe heeft Kahuna ooit dat drankje kunnen maken zonder hulp van zijn vader? Hoe kan een cd vanop afstand bestuurbaar zijn? Waarom heeft iedereen plots leren pakjes aan op het einde? Waarom vertrekt Kahuna zo plots? En ook de vreselijk voorspelbare tienerliefde kon niet uitblijven. Net als de moeder van Zach, die in de allerlaatste scène komt binnenwandelen. Compleet overbodig en misplaatst sentiment.

De SFX zijn de grootste aanleiding geweest tot mijn huilbui achteraf. Ik kan het zelfs niet beschrijven, je moet het met je eigen ogen zien. De gevechten hebben wat weg van "Crouching Tiger, Hidden Dragon", maar dan duizend keer slechter, en met baby's in de hoofdrol. Let vooral op de ballenjongen, die alle kanten opkaatst. (De referentie naar de meer dan behoorlijke film van Ang Lee is geenszins bedoeld als aantijging en moest ik in eender welk opzicht aanzet gegeven hebben tot verontwaardiging, dan bied ik hierbij mijn welgemeende excuses aan)

Acteerprestaties zijn van hetzelfde niveau. De krankzinnige rol van Jon Voight is niet te bevatten. Je valt pardoes van je stoel. Zéér theatraal, erg ongeïnspireerd, banaal én inclusief potsierlijk Duits accent. Op die manier zijn de kansen op voorhand al vergooid. Want wie moet de boel rechttrekken? De baby's?

Enfin, bij deze dus een kleine waarschuwing. Blijf minstens op tien meter afstand van dit wanproduct en als je in een wanhopige bui toch besluit de confrontatie aan te gaan, zoek dan maar alvast een goed hoekje uit.

0,50 (0,25)

Bij wijlen hilarische tienerkomedie met twee schitterende karakters die elkaar uitstekend aanvullen. Niets dan lovende woorden tot daar toe. Want het verhaalverloop kon me minder bekoren. Er wordt vaak veel te lang stilgestaan bij dezelfde situatie, hetgeen stilaan op de zenuwen begon te werken. Het is duidelijk dat het de makers niet aan talent ontbreekt. Ze weten wat grappig is en wat niet. Jammer dat er dan niet méér mee wordt gedaan. Daarnaast ook een hele hoop toevalligheden en clichés, maar ach, hier komen ze goed mee weg.

Enfin, zeker niet slecht. Vooral het einde sprak me aan. Mooi open, en toch op een of andere manier zonneklaar.

3,00 (3,25)

Film met mooie speciale effecten en passende grauwe decors.

We zien Spacey alweer in de rol van 'bad guy' en doet dit uitstekend.

Routh zélf viel dan weer tegen, net als zijn vrouwelijke tegenspeelster.

Allemaal erg entertainend, maar niets meer.

De interviews waren bij momenten wel geslaagd. Het verhaal en de stemmen (vooral die van LaBeouf, aka Cody) konden veel beter.

Uiteindelijk niets speciaal

3*

‘Moeras Haai: De Moevie’ zou de Nederlandse versie gaan heten, doch dit terzijde. Syfy’s nieuwste avontuur omtrent een dolle haai en een meute boerenkinkels die hun banjo even opzij leggen en noodgedwongen hun vieze handen in elkaar slaan. De naam Griff ‘G.E.’ Furst deed al een alarmbelletje rinkelen. De regisseur van het walgelijke ‘100 Million BC’ slaat zijn tengels thans rond iets anders dan een hilarische bende dinosaurussen. Of het onderwerp dat hier behandeld wordt al met al nog levensvatbaar is, durf ik niet volmondig beamen. Zoals de vele slachtoffers die ten prooi vallen aan de moordlustige vissen, hoop ik dat dit subgenre van een subgenre stilaan aan het doodbloeden is. Afwachten geblazen.

Aan de hand van de intro kun je meteen opmaken dat we in Louisiana zijn aanbeland, alwaar wasborden en lege drankkruiken tegen beter weten in als instrument worden gebezigd. Ze doen ginds ook alles om niet te moeten recycleren. Tamelijk leuke en goed gekozen setting in ieder geval, omdat zo het ene cliché zich kan verbergen achter het andere. Spijtig genoeg zal de haai zelf nooit zijn banjo bovenhalen, en zijn we doorgaans aangewezen op saaie tussenstukjes waar werkelijk niets in gebeurd. Waarschijnlijk behoorlijk authentiek in zo’n verlaten gat, maar een losgebroken monster zou normaliter wat leven in de brouwerij moeten brengen.

Het eerste teken van de amateuristische CGI spruit voort vanuit een losgebroken reservoir, dat al stuntelend een heuvel afrolt. De makers hebben helaas niet door dat de concurrentie aangaan met PlayStation 2 geen bijster slimme zet is anno 2011. Of zouden ze bij Sony echt met de handen in het haar zitten?

Heel knap overigens hoe ze een computergeanimeerde haai sporadisch op een rubberen opblaaspop kunnen laten lijken. Daar is talent voor nodig. Het belangrijkste rekwisiet is weliswaar honderd procent tastbaar en stelt de kenmerkende rugvin voor, die bovenop een bootje is vastgebonden en door middel van een afstandbediening richting spartelende acteurs vaart.

Eerlijk gezegd zijn drie belangrijke peilers wel behoorlijk acceptabel. Het acteerwerk, de regie en de muziek vielen tegen alle verwachtingen in mee. Furst heeft blijkbaar geleerd hoe je een camera moet vasthouden en hoe je bepaalde gebeurtenissen volledig in het beeld kunt vangen én vasthouden. De acteurs op hun beurt zijn zowaar min of meer goed in het neerzetten van een rol en dwingen op bepaalde momenten een zekere vorm van geloofwaardigheid af. Enkel de vliegers van nevenpersonages gaan meestal niet op. Qua muziek vallen bovenal die deuntjes uit de Schotse hooglanden op. Aardige combinatie met de absurde toestanden en de algemene setting.

Enfin, vervelend en langdradig zijn in dit geval de sleutelwoorden, ondanks de hoopgevende, korte opbouw. Even leek een knotsgek verloop in het verschiet te liggen, maar een knullige uitwerking stak hier reeds vroeg een stokje voor. Gore is tevens veeltijds afwezig en het enige dat zou kunnen choqueren of boeien zijn de typische lozingen van rode kleurstof, net nadat iemand een onschuldige zwempartij niet heeft overleefd. Maar ga voor alle gemak zelf naar de vijver in het park en knijp daar een fles ketchup leeg. Ga een teleurstelling uit de weg.

1,50