Opinions

Visueel wel één van de betere afleveringen waarin echt is nagedacht over de decors. Strak, zwart, modern. Verder goed geacteerd - ik vind Daniel Kaluuya echt een uitstekend acteur die met een enkele blik al veel kan zeggen - en als idee wel aardig. Maar, aan alles merk je dat dit als een metafoor is bedoeld. En metaforen mogen, zolang de eigenlijke wereld waarin het speelt maar een vorm van geloofwaardigheid had. En dat had deze film niet. Er is ook geen uitleg verder, maar ik kon niet meegaan in die afgesloten ruimte waarin men leefde, metafoor of niet. En dat doet de film geen goed. 2,5*.

Het grote probleem van deze film (en reeks) is Jamie Dornan. Hij is saai en mist charisma, maar erger is nog het volledige ontbreken van chemie met Johnson. De films zijn vooral gebouwd op hun onderlinge relatie - de helft van de scènes bestaat uit momenten tussen hen. En die zijn daardoor nauwelijks uit te zitten omdat er ook maar het kleinste vonkje ontbreekt. Johnson doet het nog wel leuk en de luxe af en toe is ook fijn om naar te kijken, maar verder is dit niet door te komen. Dan blijft er weinig over, vooral omdat beeldvoering ook heel degelijk en nergens verrassend is, en allerlei conflictjes worden elke keer binnen no time uit de wereld geholpen. 1,0*.

De film begint niet eens heel onaardig, met wat sfeervolle leuke kleine scènes. Maar dat hele thriller-element erna is gewoonweg enorm zwak uitgewerkt. Dornan blijft verder de uitstraling van een zak aardappelen helpen en de de chemie tussen hem en Johnson is er simpelweg niet. Zij doet het verder nog wel oké, ook opvallend vaak naakt (was dat in de eerdere films ook al?). 1,5*.

Niet eens heel slecht, maar vooral saai en voor het gevoel duurt de film veel te lang. Dat maakt zeker dat de laatste drie kwartier maar plichtmatig worden uitgekeken. Het helpt ook niet dat de film in wezen gewoon een zoveelste romantische film is, maar nu met wat bondage-sm erin verwerkt. Echt spetteren doet het nooit; het is allemaal kleurloos en blijft binnen de lijntjes (hoewel de hoeveelheid naakt me niets tegenviel). Johnson en Dornan hebben ook totaal geen chemie en het kon me ook weinig schelen wat hen zou overkomen.

Maar ach, verder is het allemaal best stijlvol gefilmd, de muziek is fraai (vooral de remix van Beyonce) en er zitten zeker heel aardig momenten in. Johnson speelt verder redelijk maar vooral Dornan als Grey is prima gecast. Jong en toch een wat oudere uitstraling met goede een mix van charme, gladjakker en zelfbewustheid. Maar op een film van twee uur die aanvoelen als drie is het allemaal wat te weinig. 2,0*

Ook weer herzien, in de bioscoop ditmaal waar hij draaide. Leuk. Wat wel opvalt is de enorme 90s-vibe. Visueel worden wat trucjes uitgehaald die toen met de computer ineens konden maar nu best verouderd aandoen. Maar ok de tijdgeest die gepakt wordt is heel erg eind jaren 90. Ik zat wel lange tijd te denken: is dit alles? Een beetje simpele filosofie van de koude grond die eigenlijk vooral wat flauw is. Maar dan halverwege als Pitt meer een soort terrorist lijkt te zijn wordt de film een heel stuk boeiender.

Ik zat ook te denken: is dit een soort metafoor voor religie (of fanatische ideologieën)? Je begint met wat clichés wat betreft levenshouding, weet mensen met die simpele voorstelling van zaken aan te trekken en uiteindelijk komt de ware aard naar boven, of evolueer je naar een geradicaliseerde versie ervan. Ik weet oprecht ook nog niet of die filosofie uit het eerste uur iets is dat de makers willen overbrengen, of enkel een middel is om het tweede uur zo rauw te laten binnenkomen.

Prima gespeeld ook door een apathische Norton en sterke Pitt, fijne soundtrack, behoorlijk oké tempo en af en toe ook grappig. Maar de zeer hoge score die ik had gegeven zag ik er niet meer in. Dus verlaagd naar 4,0*.

Wel heel treurig allemaal. En dan dat drama op het eind waar de film ook mee begint, dat ging er echt te ver over om mij nog te raken. Sowieso geen mensen die echt mijn interesse hebben met al dat geschreeuw en waarbij je het gevoel krijgt dat ze vooral slachtoffer zijn omdat ze niet voor een andere optie kiezen. Visueel soms oké (enkele interieurs, die shots bij de grijze galerijflats), maar vaker enorm sober en niet heel bijzonder. Wel redelijk gespeeld, qua opbouw wel prima (niet origineel, maar het werkt wel), naturelle prima sfeer en echt vervelen doet het niet. Maar het was ook een film die me niet wist te raken. 2,5*.

Mooie beelden en plaatjes, veel van die abstracte werken zou ik zo op mijn werkkamer hangen. Maar verder saai geneuzel en weer dat rare gespeel met mooie muziek die abrupt stopt zoals Godard vaker doet. Als film niet boeiend, ik kijk dit soort beelden liever in eigen tempo. 1,5*.

Weinig bijzondere prent, en beduidend minder dan deel 2, die ik eerder al eens had gezien. Waar ik die laatste erg kon waarderen om de goed gemaakte spannende scène op de autoweg en erg humoristische manieren van dood gaan, was dat alles in deze niet aanwezig. Terwijl ik meestal vernam dat deze film beter was. Helaas.

Goed, voor acteren, of een diepgaand plot kijk ik dit soort films niet, maar zo slecht en ergerlijk als sommigen hier acteerden. De ouders van Alex (niveau Soap, ik dacht even dat ik The Bold keek), en zeker een Sean William Scott. Wat is die vent gruwelijk irritant. En daarnaast leef je totaal niet mee met personages, dus is het enige waarop je wacht: hoe gaan ze dood (althans, je kent de premisse van de film dan). En ook dat viel vies tegen. Want of het ging erg snel, hak tjak dood, of het werd heel ongeloofwaardig. Een draad dat tig keer om iemands nek draait, of die scène met vonken en een auto en benzine en en gasfles en een onweerswolk en…Naja, duidelijk dacht ik Maar daarnaast was het ook niet heel grappig, wat ik aan deel 2 dan weer kon waarderen. Lachen om de manier hoe iemand sterft, veel beter als je toch ongeloofwaardig bent.

Heb me dan ook stierlijk verveeld anderhalf uur. Een enkel leuk moment en aardig slotshot maken het dat het geen 0,5 krijgt. 1* dus.

Heb me prima vermaakt. Beste scène was die op de snelweg aan het begin, goed gefilmd, beklemmend en beangstigend. Verder en weinig geloofwaardig. Ik keek vooral om te zien wat de makers elke keer wisten te verzinnen hoe de personen dood gingen. Paar aardige tussen, maar werkte vooral op de lachspieren.

Toch wel een matige reeks. Veel van de personages zijn volstrekt inwisselbaar, sommige kills zijn best leuk maar vaak ook goedkoop ogend of onvoldoende echte gore terwijl dat toch wel de reden is dat je kijkt. De eerste scène is dan nog de leukste, de rest is een afwisseling van saaie scènes rond kleurloze vlakke personages en af en toe een kill. 2,0*.

Prima filmpje. Het is steeds wachten op de moorden (om het maar een naam te geven) natuurlijk en alle onzin daartussen kan je snel vergeten, maar die moordscènes zijn stuk voor stuk prima gedaan. Het leuke is ook dat je vaak al voelt dat er wat gaat gebeuren (met alle elementen aanwezig) maar nooit wat precies, waardoor het toch spannend blijft. Geen goede film verder, maar doet zijn ding op de momenten dat het moet. En het eind is erg fijn. 3,0*.

Nou, de laatste film uit de reeks die ik nog moest zien. Ik schrijf gewoon hetzelfde als dat ik bij deel 3 deed: "Toch wel een matige reeks. Veel van de personages zijn volstrekt inwisselbaar, sommige kills zijn best leuk maar vaak ook goedkoop ogend of onvoldoende echte gore terwijl dat toch wel de reden is dat je kijkt. De eerste scène is dan nog de leukste, de rest is een afwisseling van saaie scènes rond kleurloze vlakke personages en af en toe een kill."

En nu een week later kan ik oprecht niet meer bedenken welke kills er nu in deze film zaten. 2,0*.

Niet helemaal overtuigend. Vaak valt de film echt stil en is het wachten op een volgende moord - dit ding had best in een kortere tijd gekund. Deels werkt dat wachten wel en hoort er ook bij en qua opbouw van spanning werkt de film ook goed maar men gaat dan net te lang door waardoor de spanningsboog verdwijnt. Aantal aardige kills wat betreft ideeën maar de cgi valt wel enorm tegen en doet afbreuk eraan. Wel verfrissend dat de film qua opbouw net iets anders is en de grote ramp helemaal niet is gebeurd en we de nazaten juist volgen. 2,5*.

Matig. Sfeer is best aardig, met dat retrostijltje en toch wel een wat aparte look. Daarnaast is Breslin leuk en ziet eruit als een engeltje met haar blonde lokken en rood gestifte lippen. In die rol is dat een fijne tegenstelling. Maar er zit maar geen tempo in, de rest acteert vrij waardeloos en echt interessant wordt het nooit. Ook wordt de echte gore node gemist. 2,0*.

Leuke film, vooral dat. Nergens zorgt de film voor een echt grote bulderlach, maar wel constant voor een goede glimlach. Dat komt vooral door de bonte stoet aan maffe bijfiguren die langskomt, alle personages stuk voor stuk erg sterk. Dat geeft de film ook een enorme vaart op momenten doordat de film steeds van locatie en bijfiguren verandert.
Enfin, tegen het einde geloof je het wel en mag het wel klaar zijn maar wordt er toch steeds weer iets bedacht om er nog een scène aan vast te plakken en dat is jammer, maar tot die tijd is het allemaal erg vermakelijk. Dat het stemmenwerk zeer in orde is werkt ook wel mee. Zelfs Dory is niet irritant maar eerder innemend, goed gedaan door Ellen dus. De octopus steelt trouwens de show.

De animatie is aardig, al heb ik zowel kwaliteit bij Pixar als esthetiek bij andere studio's wel beter gezien. En dan is het ook jammer van dat 3D-brilletje dat het heldere beeld allemaal net wat donkerder maakt terwijl 3D, zoals meestal, weer eens niets toevoegt. Maar Pixar had wat mij betreft echt wel meer detail mogen toevoegen, of een unieke stijl geven zoals men met Wall-E wel deed. Verder wel een aardig moment aan het eind met Louis Armstrong op de geluidsband en één geweldig POV-shot als Dory eraan terugdenkt hoe ze ooit in de oceaan terecht kwam. 3,5*.

p.s. Het voorfilmpje was nog wel een aantal niveaus hoger, zowel in animatiestijl als hoe het op het gevoel werkt.

Eindelijk gezien, maar ik vond dit wat een matte film. Het begin is wel sterk nog, en sfeervol, maar daarna vond ik de film als actiefilm te soft en als thriller niet spannend of overweldigend genoeg. Uiteindelijk boeide de film me niet meer en voelt het een en ander ook wel gedateerd aan. 2,0*.

Met Aardrijkskunde in het vierde jaar kwam een groen boekje en hebben we het maanden over culturele antropologie gehad, ook vooral met veel filmmateriaal. Enorm boeiend en leuk. Deze docu gaat daar een beetje op door, al gaat het vooral over enkele stammen die net in aanraking zijn gekomen met de moderne wereld en niet zozeer over hun eigen gebruiken en leven. Informatief tot een zekere hoogte is het wel, maar dat is het dan ook. Visueel weinig bijzonders en ook niet heel diepgaand, maar verder wel oké. 3,0*.

Uiteindelijk een vrij duf filmpje en Holmes ziet er lief uit maar is enorm vlak en houdt de aandacht niet vast. De film is ook vlees noch vis. Kijkt redelijk weg maar is nooit echt spannend, nooit echt leuk, nooit echt romantisch, chemie et cetera ontbreekt. 2,0*.

Ja, dit was slecht. Plot, acteerwerk, noem maar op. Het is van een bedenkelijk niveau dat eerder doet denken aan schooltoneel dan aan iets dat ook maar enigszins realistisch is. Zoals dat hele gedoe om giftige delen in de lipstick te krijgen is in alles gewoon heel slecht.
Maar toch, heel vervelend was dit niet eens om naar te kijken. De film is zeker niet onsympathiek en qua tempo is het wel oké en kijkt makkelijk weg. En als je Ron Brandsteder laat opkomen als arts en hem dokter Bernhard noemt krijg je gewoon bonuspunten. 2,0*.

Belevingscinema. Deze komt echt goed tot zijn recht op het grote doek, want op momenten is de film ook wat zwak en ik vraag me af wat er overblijft als ik deze thuis had gezien.

De titel is First Man, want meer nog dan de eerste maanlanding gaat deze film over de man die als eerste die stap zette. Ik kan dat wel waarderen, want dat geeft een film wat meer focus door je vooral op Armstrong te richten. Echter, ik vind de film juist op die momenten wel het zwakst. Want uiteindelijk moet Chazelle ook gewoon de maanlanding tonen (en alles erbij), waardoor de psychologie en familiesores van Armstrong er wat bij hangt en vooral clichématig en verplicht aanvoelt. Chazelle maakt een keuze zonder die keuze echt volledig te gebruiken. Het ligt niet per se aan Gosling die geschikt is voor de wat stille en maniakaal werkende Armstrong. Maar die stille mystieke versie bracht Refn in Drive veel beter, en het maniakele blijft ook maar wat hangen in staren achter een desk terwijl de rest naar bed is. Ik verwachtte geen tweede Black Swan, maar als je ziet wat Chazelle soms wel weet te brengen aan beleving (deze film, maar ook Whiplash) is dit gewoon zonde. Maar erger is, deze stukken halen je uit de beleving van de rest.

Want op audiovisueel vlak slaat Chazelle wel hard raak. De film krijgt een zekere authenticiteit mee doordat een groot deel op 16mm is gefilmd of op momenten van 35mm er wat korrel is toegevoegd; het lijkt echt alsof het in de jaren 60 zelf is opgenomen. Chazelle kiest voor een camera dicht op de huid die meeschokt in de raketten en je zo als kijker meeneemt in het gevoel dat de vliegeniers en astronauten moeten hebben gehad. En dat is goed gegaan, want iedereen weet dat Armstrong dit overleeft, maar toch zijn die momenten door beeld, geluid (krakend metaal) en muziek enorm spannend en een geweldige bioscoopervaring. En de plaatjes op de maan in haarscherp 70mm zien er trouwens ook geweldig uit. 3,5*.

Eens wat anders dan de gebruikelijke romcom die vooraan staat bij Nederlandse films op Netflix voor mijn zaterdagochtend, deze een beetje lange reclamefilm voor AzG. Prima locaties en het ziet er ook wel aardig uit. Pheifer doet het ook wel leuk. Maar het is soms ook het gevoel van veredeld amateurtoneel. Vooral Gernandt is lachwekkend en ongeloofwaardig. Het is ook geen film die constant weet te boeien. Op momenten wordt de film wel sterker en ook wel spannend, maar dat zijn enkele losse scènes met verder veel oninteressante vulling. En dan moet Pheifer uiteraard weer een trauma hebben als goedkope psychologie om te duiden waarom ze handelt zoals ze handelt. Liever niet. 2,0*.

Visueel oogde dit ding wel en qua thematiek ook wel aardig, al ligt het er soms wel erg dik en weinig subtiel bovenop. Niettemin wel boeiend. Alleen het hoofdverhaal en vooral de personages deden me weinig waardoor ik toch wat verveeld naar een leeg omhulsel zat te kijken met af en toe vette ideeën met belichting (zoals in die gang waar het van donker naar fel wit verandert steeds) maar meer dan dat ook niet. 2,0*.

Film die steeds minder werd. De film is geschoten in een benauwend 4:3-formaat, waar de kleuren redelijk verwijderd zijn en dit alles geschoten in een kille en statische stijl. Dat is wel de sfeer van de film, maar maakt ook dat de film afstandelijk is, ondanks een redelijk acteerwerk en niet onaardig idee. Het is ook niet slecht, maar wel wat saai. Helaas na een uur, dat nog best vlot voorbij gaat, zakt de film inhoudelijk in. De nogal plotselinge ommekeer van Hawke kon ik maar moeilijk geloven en de rest van de film was voor mij daarna ook niet meer overtuigend. 2,0*.

Ik las hier heel vaak dat de film afstandelijk is. Ik dacht eerst nog: hoe kan dat met zo'n onderwerp? Maar inderdaad, afstandelijk. Allicht doordat het verhaal door de ogen van een kind wordt gezien. Zeker in het lange middenstuk wreekt zich dat waardoor dit traag en uiteindelijk saai wordt. De film kent wel een prima begin, geeft een goed beeld van die periode en wat dat deed met mensen en visueel ook fraai met een wat okerachtig filter. Qua regie zitten er enkele aardige ideeën in en soms prachtige shots (bij dat staan in het water van boven) maar uiteindelijk raakte de film me nauwelijks en duurt (mede daardoor) te lang. 2,5*.

Leuk, vooral door het frisse koppel van de knappe tiener Robertson en de fijne spelende O'Brien die een wat onzeker personage neerzet maar daar wel uitstekend in slaagt. Vaak worden het karikaturen, maar nu niet, en ik kon me op momenten er wel in herkennen. Verder zit het tempo goed met geen scène die te lang duurt en het hele sfeertje is gewoon heel erg fijn. Ook de vele losse scènes met kleine momenten werken stuk voor stuk. Aantal maal ook hardop moeten lachen door een zeer subtiele humor.

Wel zijn vooral de dialogen over seks nogal gescript en komen daardoor erg geforceerd over en dat haalt wel iets van de score af. 3,5*.

De zomer is voor mij niet die hete zonovergoten dagen die weleens voorkomen. Nee, dat zijn juist zwoele avonden met de late zomeravondschemering op de achtergrond en alcohol binnen handbereik. Iets over de helft zitten een aantal van deze fantastische scènes die mij helemaal dat gevoel geven. Qua sfeer perfect maar ook in de film zelf kennen deze scènes een bepaalde spanning. Het zijn veruit de beste twintig minuten van de film en behoort tot het beste dat ik het laatste jaar heb gezien.

Ja, op momenten en zeker dat hele stuk voor die scènes ligt deze film helemaal in mijn straatje. Weinig plot en vooral een sfeerschets van iemands leven en van een bepaald milieu. Een registrerende camera, naturel acteerwerk en een bepaald realisme en een zekere geloofwaardigheid. Soms heel mooi geschoten met allemaal fijne kleurtjes en beelden met een sterke zeggingskracht. Dat alles met een ijzersterke Jarvis die schattig is, hulpeloos en vooral een slachtoffer waarvan je ergens denkt dat ze meer kan, maar weet dat dat nooit gaat gebeuren. Jarvis is eenzaam, maar gelukkig niet met dat stil zijn om het stil zijn, zoals zo vaak wordt gezien in dit soort films. Haar mimiek en blikken zijn ook geweldig en verraden een enorm broeinest van emoties. Daarnaast ook een sterke Fassbender die als altijd een enorme acte de présence geeft en samen met Jarvis een goede chemie heeft.

Alleen het laatste halfuur zakt de film echt in. Er komt meer plot bij alsof men ineens de film wil afronden. Maar waarom wil je iets afronden? En vooral die stukken met de inbraak en de soort van ontvoering passen echt in het geheel niet bij de film en doen daar echt afbreuk aan. Die scène met Nas op de achtergrond is dan wel weer heel erg fijn en de film wordt uiteindelijk nog wel fraai afgesloten. 4,0*.

Zes korte verhalen van mensen die met de zee leven. Achter elkaar, dus een beetje statisch, en het éne verhaal is interessanter dan de ander. Over een vrouwelijke speerjager en een fotograaf, dat zijn de leukere stukken. Maar 3 van de 6 delen over surfers is weer te veel, al is het maar dat ik surfers niet zo interessant vind. De plaatjes zijn wel vaak mooi, met wat gebruik van zoom, vertraging en mooie lichtinval. 2,5*.

Visueel best goed met soms mooie lange shots en een zekere serene rust en vooral de klamme hitte van de jungle is goed voelbaar. Inhoudelijk minder boeiend en uiteindelijk duurt de film veel te lang. Kinski is ook verre van mijn favoriete acteur. Een kortere film puur gebaseerd op dat junglegevoel had een goede score opgeleverd, nu slechts 2,5*.

Film wordt richting het einde steeds beter. Begint het ding nog een beetje als misplaatste komedie die nooit grappig is en als drama/thriller niet overtuigend, daar verdwijnt dat komedie-element langzaam weg en wordt de film steeds beter. Vooral in die prachtige haast abstract uitziende scène met dat bombardement en eigenlijk alles daarna werkte wel. Maar goed, dat is pas een flink eind in de film dat ik er steeds meer inkwam, dat betekent wel dat ik eerst een uur naar een ietwat saaie bedoening heb lopen kijken die nergens echt boeide. Wel fijn dat Duitsers ook meestentijds Duits praatten. 3,0*.

Aardig filmpje wel. Niks bijzonders, redelijk via de gebaande paden (de film verrast echt helemaal nergens), maar vermakelijk genoeg lui vanaf de bank. Overigens zeggen deze zoutjes mij helemaal niks maar allicht in Amerika zijn ze wel groter. Aardig tijdsbeeld ook wel hoewel ook daar de film nergens echt uitspringt. 3,0*.