Opinions

Oef. De Classic vond ik wel een alleraardigst filmpje, maar dit vervolg is maar matig. Net als de andere Toon-fims meer gericht op kinderen en dat merk je vooral in de mislukte humor. Verhaal zelf is nog wel aardig en legt wat andere accenten, maar weet toch nergens te boeien. Daarvoor is het allemaal te duf met ook nog eens matige liedjes (al is de sound ervan prima en past wel bij de Amerikaanse binnenlanden). De handgetekende animatie is wel mooi met de volle herfstkleuren in de bomen, maar die combinatie met cgi is dan weer lelijk (al heb ik het ook weleens veel erger gezien). 1,5*.

Totaal geen verwachting bij deze Disney, maar uiteindelijk bleek het een prima film. Een goede opbouw van het verhaal met verhaal een heerlijke begingeneriek waar langzaamaan steeds meer geluiden bijkwamen. Ook de vriendschap wordt goed uitgewerkt en iedereen krijgt net genoeg ruimte om echt te gaan leven. Dat heeft Disney te vaak. Wel was het verhaal iets te mager om er 85 minuten mee te vullen, daar had gerust iets afgekund. Zeker de derde akte sleepte maar een beetje. Het realisme en het eind (niet zo zoetsappig maar gewoon met de Vos die terug het bos in gaat zoals het hoort waren ook echte pluspunten. Ook het stemmenwerk was prima, alleen die uil als een Afro-American snapte ik dan weer niet.

Verder waren er de vertrouwde bijfiguren. Ze waren niet per se grappig, maar gelukkig ook niet irritant. Ze hadden er echter wel uitgehaald mogen worden. Zolang je geen Scratch bent hoef je er als running gag niet in. De animatie was verzorgd maar niet bijzonder en de muziek heel aardig met soms iets te veel bombast en soms leuke plattelandsmuziek en folk.

Vermaakt, al duurde het net iets te lang.

Film die veel wil vertellen, niet alles lukt om te vertellen en toch te lang duurt. Er had makkelijk wat uitgeknipt mogen worden en tegen het einde begint het wel te slepen. Daarnaast is de film inhoudelijk niet sterk genoeg dit te compenseren. Als gezegd, er komt een boel langs, maar niet alles wordt even sterk uitgewerkt, zeker de relatie tussen de broers had wat beter gemogen. En dat gaat wringen op het eind als de pay off moet komen, maar je een stukje opbouw en inhoud mist. Vooral Tatum is niet echt te begrijpen in zijn keuzes en gedachten, dus meeleven met hem lukt niet meer.

Maar goed, an sich is de film best heel aardig, met een vrij originele opzet, aardige locaties, prima muziek en vooral een aantal sterk acterende mannen. Zeker Steve Carell zet een heel eng personage neer, grappig en triest ook tegelijk. Zijn intonatie, houding, het lijken tics maar maken er eigenlijk een mens van die nooit helemaal doorgrond wordt. Wat is hij ook? Excentriek? Homo (die ondertoon zit wel in de film met die worstelende mannen)? Ergens is het jammer dat je het niet echt te weten komt, anderzijds maakt het de film wel bijzonder. Tatum is verder heel aardig, al zie ik hem liever iets minder in zichzelf gekeerd en vooral Ruffalo zet een fijn personage neer. 3,0*.

Pam Grier ken ik dus alleen van Jackie Brown (dat zal voor meer mensen gelden) maar ze komt natuurlijk uit een andere periode met een andersoort type film. En daar zag ik ineens deze Foxy Brown op Prime Video staan. Leuk.

Sfeervol, dat zeker. Visueel niet eens heel mooi eigenlijk maar het sfeertje uit die tijd komt goed over. Ook lekkere soulmuziek als ondersteuning. Muziek die ik zelf niet snel opzet maar wel echt uit die periode komt en goed past bij de toonzetting in de film.

Qua regie en script soms wat rommelig. De film duurt 90 minuten maar er wordt een verhaal van 150 minuten in gepropt waardoor sommige scènes elkaar nogal abrupt opvolgen en zo is de film meer een verzameling losse scènes dan een echt goed verteld verhaal hoewel de film an sich wel goed te volgen is. Acteerwerk is niet heel bijzonder al straalt Pam Grier zelf wel in elk shot en houdt ze de aandacht er nog wel bij. Verder geen film die me echt raakte of deed verbazen maar prima om eens te zien. 3,0*.

Deze productie net als de twee bovenstaande users hier puur vanwege het land, dan kan ik er weer mooi een afvinken. Docu oogt als een goedkope tv-productie uit de jaren 90, ook met die bewegende letters in beeld. Hoewel niet onaardig zoomt de docu vooral in op minder boeiende aspecten, vaak ook op lange monologen. Dat is niet altijd even boeiend. 2,0*.

Simpelweg mijn smaak niet. Dat begon al snel in openingsscène die overduidelijk in de studio is opgenomen. Dat is een stijlkeuze maar niet een die mij smaakt. De rest van de film vond ik wat betreft production design ook allemaal het net niet, iets te schoon en opgepoetst. Dus qua sfeer kon ik hier weinig mee. En inhoudelijk en qua plot was het allemaal weinig bijzonder en dan zijn die 150 minuten er veel te veel en dat merk je vrijwel constant in de film. 1,5*.

Geinige gimmick maar zoals met de meeste gimmick is het idee leuker dan de uitwerking en is het na 5 minuten wel klaar. Ik wil het niet slecht noemen, zeker niet, maar ik kan hier geen plezier uit halen. Visueel kon ik er ook weinig mee. Wel tenminste nog behoorlijk kort dus niet de allerlaagste score. 1,5*.

Oersaai, tergend traag en nergens ook maar met een sprankje energie waardoor het voor mij echt een ingedut geheel was. Zozeer dat mijn aandacht nogal eens verslapte en ik eerlijk gezegd ook helemaal niets van de film begreep. En doordat ik er niets van begreep (en niet wilde begrijpen) werd de film daardoor nog saaier en die spiraal bleef naar beneden gaan. Kortom, ik kon hier helemaal niks mee. Voor de altijd fijne Green en het aardige production design dan niet de allerlaagste score. 1,0*.

Licht tegenvallende film van Polanski. De film is niet slecht, maar is nergens echt goed, echt spannend of enigszins bijzonder.

Ford speelt bijvoorbeeld niet slecht. Hij komt geloofwaardig over, zowel als nette chirurg als stuntelende angstige antiheld, maar daar blijft het bij. Nergens echte diepe uitwerking. Hij is zojuist z'n vrouw kwijtgeraakt, maar dat zie je niet aan hem af, noch de echte angst of het slaapgebrek. Nee, dan kijk ik liever naar een Al Pacino in Insomnia. Ook de andere rollen zijn niet memorabel. Seigner is verder ook niet heel goed, maar zij is dan weer behoorlijk opwindend als kijkvoer, en dat kan nooit kwaad. Zo'n meisje is zoveel mooier dan een plastic pop als Megan Fox. En de slechterikken in de prent zijn dan weer karikaturen, zonder echt dreigend te zijn.

Het verhaal zelf is degelijk, nergens echt spannend, soms zelfs wat naïef, maar het is nog net te accepteren. De film krijgt echter toch een voldoende. Meestal ziet de film er goedkoop uit, groezelig haast, zoals veel films uit NL in de jaren 70. Vind dat niet heel mooi. Dan ziet het 15 jaar oudere Chinatown er toch even wat gelikter uit. Maar Polanski haalt wel het meeste uit zijn beelden. Mooie kadrering, schaduwen, belichting, en vooral sfeer uit de wat mindere buurten van Parijs. Soms haast kitscherig, met veel goud en glinstering in barretjes en café's, maar het helpt wel in deze film.

Al met al wel vermaakt, dus 2,5*.

Soms best interessant en informatief, maar ook erg chaotisch gepresenteerd. Daarnaast veel pratende hoofden, iets dat ik sowieso niet graag zie bij documentaires. Ja, het helpt je goed informatie te geven, maar ik zie liever dat dat anders wordt ingevuld. Verder snel gemonteerd, maar daardoor ook nergens heel diepgaand, enkel het stukje rond Barcelona, dat ook meteen het beste van de docu is. 2,5*.

Ach ja, zo'n typische arthouse met veel moeilijke personages, schokkerige camera en veelzeggende stiltes. Geen enkele vorm van levensvreugde, maar het voelt vooral zo gemaakt aan. Beide broers overtuigen ook niet echt, zeker niet als sportman of bij die shoots als ze stoer moeten kijken. Toch weer een gevoel van veredeld schooltoneel. Nouja, de film kijkt nog redelijk weg, al speelt de beperkte lengte daar ook in mee. 1,5*.

Film begint erg leuk, met een spannende koop en een fijne shoot-out. Maar die duurt maar en duurt maar. Zozeer dat de verveling al snel begon toe te slaan. Er zit geen ontwikkeling in, de acteurs zijn te zwak om er wat van te maken ondanks vrij sterk geschreven personages en de choreografie is erg onoverzichtelijk. Heb je een beperkte ruimte (te beperkt om er iets goeds mee te moeten doen, zeker als de film zo eentonig is) en dan nog lukt het de regisseur niet er enig overzicht in te geven. Dat is dus gewoon slechte regie. En ten slotte is de humor vaak ook misplaatst en niet grappig. Het geluid is dan wel zalig. Zozeer dat het jammer is dat er niet nog meer en veel zwaardere wapens werden gebruikt. En de muziek, kapsels en snorren (Murphy was een kloon van Ringo Stars) zijn ook erg goed. 2,0*.

Niet helemaal gelukt, deze mix tussen Wreck-it Ralph, The Truman Show, Avalon en nog wat andere films. En dat is het grootste euvel, echt iets vernieuwends doet de film niet, en weet daarmee ook niet te verrassen, al wordt de vertaling van het echte leven en gamers naar de game wel leuk weergegeven. Verder is dit een komedie, maar de film wordt ook nooit echt grappig. Reynolds is wel oké, er zitten enkele prima momenten in en de boodschap aan het einde is ook wel prima, maar als geheel is dit toch een mak ding. 2,5*.

Ja, fijne film en helemaal in mijn straatje. Een slice of life in prettig zwart-wit en geen grootse verhalen maar echte mensen. Hoogtepunten zijn de scènes met de automonteur. Vooral de nieuwkomer Anaita Wali Zada is eindeloos boeiend om naar te kijken. Een hele fijne lieve zachte uitstraling maar ook met een enorme muur om haar heen waar emotie niet echt binnen lijkt te dringen. Als de dokter een heel verhaal vertelt met allerlei betekenis dan vraagt ze enkel wat het woord 'decimeren' betekent, een woord dat die dokter in zijn lange verhaal gebruikte. Wat is het? PTSS zoals de dokter denkt? Of iemand die gewoon heel introvert is met een bepaalde apathie? Maar deze film is eerder een karakterschets waarin iets wordt getoond dan dat de filmmaker daadwerkelijk iemand wil ontleden.

Vaag deed de film qua thematiek en stijl denken aan het bijzonder mooie Here (Film, 2023) , al is die nog net een slagje beter (hoewel afgerond de score gelijk is). Af en toe had het tempo wel iets beter gemogen maar naar boven afgerond 4,0*.

Vooral de beelden en sfeer van New York in die tijd is erg goed getroffen en geeft de film anno 2025 nog een zekere meerwaarde. Aardig verhaal, tempo prima en enkele prima scènes (die achtervolging van de metro). Gene Hackman vind ik wel de zwakke schakel hier. Hij komt soms tot een soort gekte die hij ook had in The Conversation en in beide films vind ik hem verre van overtuigend en eerder volstrekt niet geloofwaardig, te geacteerd en theatraal. Schneider is dan al een pak beter net als de invulling van enkele bijrollen zoals Rey. 3,5*.

Visueel wel oké, de regie is wel fijn op momenten en de sfeer is ook wel prima in dat zomerse L.A., maar het hele centrale liefdesverhaal en de betrokken personages boeiend mij niet. Zeker die hoofdpersoon irriteerde mij vanaf seconde 1 al, en dan wordt het lastig in zo'n film. 2,0*.

Fraaie Hitchcock. En ondanks dat dit zo ongeveer zijn laatste is, voelt de film soms meer verouderd aan dan zijn films uit zijn glorieperiode meer dan tien jaar eerder. Die agent die thuis met zijn vrouw zijn werk bespreekt kan natuurlijk niet, of zijn collega die met bewijsmateriaal hem thuis komt opzoeken, maar in oudere films lijkt dit altijd te kunnen. Ook hoe onze hoofdpersoon ontsnapt uit het ziekenhuis is daar een goed voorbeeld van. Een soort van kinderlijke naïviteit. Overigens zijn die scènes bij de rechercheur thuis wel weer effectief grappig en losstaand van de film best sterk. Maar allicht komt het doordat Hitch ergens modern wil doen. De muziek klinkt al minder klassiek en vooral het gebruik van geweld, naakt en soms geinige filmische foefjes maken dat de film moderner is en daardoor soms verouderd aanvoelt. Leukste ideeën betreffen dat open en dichtgaan van de deuren in de rechtbank waardoor je soms maar de helft meekrijgt, die hele scene in de vrachtwagen en dat spel met licht daarbij, het wegvallen van het geluid van het verlaten van het café en natuurlijk dat éne fantastische shot. Zowel inhoudelijk sterk als enorm inspelend op het gevoel. Verder typisch Hitchcock met een prima tempo en vermaak dat op de eerste plaats staat. Niet altijd even scherp of sterk zoals zijn beste films, maar een bovengemiddelde film. 3,5*.

Matige film. Wat het boek (echt een geweldig boek trouwens) zo goed maakte buiten het mooie gebruik van het Engels is dat het veelomvattend was. Het boek ging over high school football ja, maar veel meer nog wat de invloed er van was op een stade in Texas en dan vooral in Texas waar football heel belangrijk wordt gevonden. Belangrijker ook in gelden dan fatsoenlijke schoolboeken. Met een complete gemeenschap die toeleeft naar de wedstrijden van slechts 16- en 17-jarigen met een coach die gewoon een voltijdsbetaalde baan heeft daarbij. En wat doet dat met die jongeren? "I don't feel 17" zegt er één aan het eind van de film, maar behoudens een enkele sporadische opmerking zoals deze over de invloed van football is het vooral een verhaal van a naar z waar 2 teamleden iets meer aandacht krijgen en vooral de verhaalvoortgang belangrijk is. Het is een vlakke vertelling waar de personages nooit gaan leven en je vrij afstandelijk als kijker blijft. De serie wist dit door de ruimte die het daarvoor krijgt wel goed over te brengen, de film helaas niet. Daarbij komt ook dat om Hollywood-redenen het einde niet waarheidsgetrouw is. Vreemd, want de Panthers wonnen dat jaar inderdaad niet het kampioenschap maar verloren al in de halve finale. Waarom dat niet volgen? Waarom ineens allemaal heroïek in zo'n finale?

De sfeer is wel mooi neergezet, net als de muziek en het camerawerk. De serie is duidelijk in die lijn gaan volgen, al was het daar ook beter. Iets minder druk, iets meer de tijd nemen. Maar op zich kijkt de film op momenten best heel redelijk weg. Ook de wedstrijden zelf zijn aardig in beeld gezet, al moet je wel de regels kennen want er komt veel jargon in voor waardoor je als kijker ook niet altijd weet hoe en wat. 2,0*.

Aparte film, maar ik heb me er best mee vermaakt. Soms brakke kwaliteit, maar vaak ook best mooie shots en muziek. In ieder geval een prima regie. Ook acteerwerk is prima en in tegenstelling tot anderen hierboven vond ik Yoshimoto helemaal niet vervelend. Het verhaal is wat vreemd net als de uitwerking, daar past haar acteerwerk prima tussen. Niks bijzonders verder hierin te vinden, maar wel een leuk tussendoortje. 3,0*.

Matig. Wel beter dan tegenhanger No Strings Attached, maar dat was dan ook een onding eerste klas. Deze film heeft in elk geval een hoofdrolspeelster met iets meer seks, een mooier kleurenpalet en hoewel er altijd lakens zijn om de edele delen te bedekken zie je af en toe nog eens een naakte kont waarvan je denkt: ah, ze zijn dus wel naakt. Nog altijd een brave film, maar net iets minder braaf.

Verder gaat dit soort films nooit om de inhoud, want die is zo voorspelbaar als wat. Nee, het gaat om de chemie (die is er niet, alleen de lach van Kunis is mooi) en de spelers (Timberlake zal ik nooit fan van worden) en de losse situaties, en die laatste categorie was er nog wel bij momenten. Wel heb ik het deel 'humor' volledig gemist. Ten slotte duurt de film te lang. 1,5*.

Visueel mooi aangekleed maar ik vond de film vooral. saai. In het begin rommelig verteld waardoor ik er al niet lekker in kwam en daarna als geheel erg duf. Depp is geschikt voor zulke rollen maar wil al snel een luie acteur zijn en hier valt dat net de verkeerde kant op. En één acteur kan een film net aan redden of juist breken (zie Downey Jr in de twee Sherlock-films, om maar een andere detective te noemen). 1,5*.

Vrij serieuze poging om een goede film te maken, en verrek, het is een goede film geworden. Zou je me vragen naar de beste Bond-films, met nadruk op Bond, dan zou deze de top 5 niet halen. Vraag je me naar de beste film van de 23, dan maakt deze kans op de hoogste plek.

Sowieso is het fijn dat men met deze film wist hoe men Technicolor moet gebruiken, een techniek die zeker in studio-opnames al snel gedateerd aanvoelt met een grijs-groene waas, maar ook verbluffend mooi kan zijn. Die schaakscène helemaal aan het begin toont dat kleuren bijzonder mooi op beeld kunnen komen. Verder ziet de film er sowieso goed uit, en zelfs scènes met een rollend doek op de achtergrond lijken vrij realistisch.

De opbouw is gewoon prima, met een Bond die we het eerste kwartier überhaupt niet zien en daarna een aantal heel fijne scènes en sfeerzetting in Istanbul. Dat stuk met die vechtende vrouwen heeft niets van doen met de eigenlijke plot, maar werkt wel bijzonder sfeerverhogend. Verder is de actie vrij aardig en die hele scène in de trein is een prima stuk cinema. De plot zelf is ook redelijk, al is het spionagegedeelte nooit heel bijzonder - Bond komt vrij gemakkelijk steeds aan de informatie en deze films uit de jaren 60 kennen sowieso een wat kinderlijke naïviteit. Dat geeft charme absoluut, maar dat maakt het ook dat het nooit grote cinematografische klappers waren (commercieel wel natuurlijk, maar dat zegt me dan weer minder.)

Al met al een bijzonder vermakelijke film met mooie locaties, een fijne Connery, de appetijtelijke en klassieke schoonheid Bianchi en actie die nooit over the top gaat en daardoor voor mij beter overkomt, ook al spettert het nooit echt. 4,0*.

Beetje soapachtig, zeker het eerste halfuur. Niet alleen op de inhoud en acteerwerk maar ook qua beeldvoering. het oogt allemaal wat goedkoop ook. Al is het verder qua sfeer wel prima en leuk eens zoiets te zien vanuit zo'n land als Saoedi-Arabië. Daarna komt er meer drama in maar echt raken doet het niet door alle vlakke vertolkingen. Het twistje helemaal op het einde is ook wat flauw. 2,5*.

Aardige film, maar ik ben zelf niet heel erg van van kluchten. Echt grappig vind ik die nooit, en ondanks soms sterke dialogen in deze film ontkomt deze er gewoon niet aan. Dat soort humor is niet de mijne. Het beste is de film als Lemmon en Matthau samen staan te schitteren, wat een heerlijk duo is dat toch. Op andere momenten wil de film nog weleens inkakken. Waar de vroegere films uit Wilders glorietijd nooit verveelden heeft deze dat wel soms. Het ziet er verder wel allemaal mooi uit, en als altijd wordt het brede formaat uitstekend gebruikt. Al met al voldoende, maar dan wel een matige Wilder. Wel een erg leuke intro met het drukken van een krant. 3,0*.

Het grappige is dat men dat vreemdgaan vooral op moraliteit gooit, maar eerlijk gezegd dat zou me als kiezer niet boeien. Wel of die persoon chantabel is, maar eens de affaire is uitgekomen is dat ook niet meer het geval. Het hele probleem wordt dan ook nooit heel erg overtuigend gebracht (allicht een andere tijd ook) en de hele film is wat makjes. Het verhaal is goed en helder verteld, maar de beeldvoering is nogal saai, Jackman heb ik ook weleens met meer vuur zien spelen en hoewel de aankleding prima is gaat dat tijdsbeeld nooit echt leven. De film is niet slecht, maar weet ook vaak genoeg niet de aandacht erbij te houden. 2,5*.

Goed! - de vierde voltreffer op rij voor Disney. Het moet overigens wel gezegd, het eerste stuk is fenomenaal goed, het tweede deel beduidend minder.

Een variant op Andersens sprookje ditmaal, heel old school Disney. Maar ook heel erg fris en modern. De hele toon van de film doet gewoon denken aan Tangled, ook al zo een fijn filmpje. Of het nu de pittige hoofdrolspeelster is, de wat andere humor of de algehele frisheid. Zo ook in deze, met een aardig concept van twee zussen, hun relatie en wat typische Disney-elementen die toch net een andere nuance krijgen. Zo is er de mannelijke held (Owen Wilson dit maal, ik was niet de enige die dat opviel in deze topic), de side-kicks (soms echt grappig, soms ook pijnlijk onleuk) en een moraal, al was dit laatste wel voor de goede zoeker, want Disney besloot in alle wijsheid die er niet al te dik bovenop te leggen. Sterker, die hele moraal viel me tijdens de hele film niet op en zelfs nu twijfel ik. Verder is het stemmenwerk in orde met vooral twee prachtige krachtige vocalisten als prinsessenzusjes.

Visueel is het geheel echt wel verbluffend. Disney toont nu eens echt wat je dus ook met CGI kan. Een Pixar lijkt zich vooral te bekommeren om de technische kwaliteit, Disney houdt ook de esthetische waarde in ogenschouw. Mooi gebruik van het brede beeld en goede kadrering, fijne camerabewegingen, heerlijk kleurgebruik en ook soms goede pogingen tot abstractie. En de muziek is ook gewoon sterk, met veel liedjes die blijven hangen. Man, alleen al die intro zonder Disney-tune maar met dat eerste krachtige lied. En sowieso, die hele eerste helft: een enorm tempo, sterke liedjes die maar blijven komen en gewoon een heerlijke flow. Typisch voorbeeld is 'Let it Go'. De éne scène is nog niet klaar, de muziek loopt door en terwijl de camera op een volgende plek ver weg al mooi inzoomt en indraait begint dat pianogeklingel van dat lied. Het voelt echt als één lange clip. Kortweg schitterend.

Maar goed, het tweede deel is echt wel veel minder. Visueel nog even mooi, maar met een aantal mindere scènes (die trollen met hun lied waren echt onnodig) en vooral inhoudelijk vederlicht. Oké, dat is het eerste stuk ook, maar door het moordende tempo en de kwaliteit valt dat minder op. In dat tweede deel gaat dat wringen en zijn lang niet alle handelingen even geloofwaardig. Maar wat scheelt dar verder, één fantastische helft en een aardige tweede moet genoeg zijn, en het is vooral een heel leuke film. 4,0*, en gaat zo door Disney!

Lichte tegenvaller, deze pas tweede vervolgfilm -na The Rescuers Down Under- die als hoofdfilm door Disney wordt uitgebracht. Maar goed, als er één film daarvoor geschikt was, dan wel deze, toch wel de grote film van Disney dit decennium met twee prinsessen - en bijbehorende merchandise- die zich zo meten met de klassieke juffrouwen uit het verleden, de hoogste omzet van alle animatiefilms ooit en natuurlijk dat éne lied, die gewoonweg zo veelzeggend was vanwege kwaliteit én de boodschap die je overal kan gebruiken en zo cult is geworden, de grootste hit van Disney sinds die twee songs van Elton John voor de Lion King.

Vooral het eerste uur vond ik maar mager, met veel liedjes die op dat openingsnummer na een heel pak minder zijn dan die uit de eerste film. Niet dat ik een nieuwe Let it Go verwacht maar ook een direct pakkend liedje als Do You Want To Build a Snowman zat er niet bij. Verder moet alles een beetje op gang komen. Er zitten leuke momenten in als men Hints aan het spelen is, maar ondertussen is er ook die vervelende Olaf. Daarna wordt de film beter. Visueel af en toe fraai, vooral de natuur en de luchten met mooie zachte kleuren, serieuzer van toon (ook Olaf), een aardig lied van Elsa nog en het blijft leuk dat er niet echt een vijand is. Ook de thematiek die verrassend actueel is blijft mooi op de achtergrond. Slecht is het zeker niet maar zo leuk en goed als de eerste ook zeker niet. 3,0*.

Visueel aardig en ook sfeervol, maar inhoudelijk wat vreemd en echt boeien kon de film me niet. Het acteerwerk is ook wat theatraal (Kinksi) of vlakjes (Illiers) waardoor personages nooit echt gingen leven. Al met al een film die toch wat lang duurt, soms rommelig is, zeker richting het einde waar wat meer plotelementen bijkomen die ook niet echt passen. 2,0*.

Wat is het punt dat de maker wil maken? We krijgen een zwarte man, volgen die een dag tot aan het moment dat hij wordt neergeschoten. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. En verder? Nergens wordt hier een context getrokken. Dit lijkt eerder een eerbetoon, of een film die de maker wilde maken, maar vergat dat je dan ook een boodschap moet meegeven. Of ja, boze agent schiet onschuldige zwarte neer, zou je eruit kunnen halen. En zelfs dat ligt iets genuanceerder, buiten het feit dat het moment van schieten dusdanig rommelig en chaotisch in beeld is gebracht, dat daar ook weinig uit op te maken valt. Het leek me eerder dat dit gewoon een film is over een alleman die op het verkeerde moment op de verkeerde plek is (wel het type dat dit vaker heeft, maar toch). Maar het ergste punt is nog wel dat het leven van Oscar mij eigenlijk geen ene lor kon schelen.

Jammer, want die gangstah-cultuur wordt aardig neergezet met mooie sfeerbeelden van Oakland. Verder is het geheel best fraai gefilmd, met lekkere harde hiphop en vooral dat éne shot van een wegrijdende metro als hoogtepunt. Verder zitten er een aantal losse sterke scènes in, maar als geheel valt het vies tegen. Dat ligt niet aan Jordan die een mooie doorleefde rol heeft, en ondanks alle clichés toch heel wat diepgang in zijn personages weet te leggen. 2,5*.

Redelijke film. Visueel best fijn, goed tempo en fijn ingehouden geacteerd. Zeker het eerste uur is prima en er hangt altijd een zekere spanning. Het tweede uur vond ik duidelijk minder, vooral doordat alle wendingen nogal snel werden afgeraffeld en je als kijker nooit echt rust krijgt. Uiteindelijk werden die wendingen daardoor ook te veel en ik snapte de personages ook niet echt meer. Vervelen doet de film echter niet dus wel een voldoende. 3,0*.