Opinions

Fijn, na 18 jaar weer eens gezien. Sommige dingen wist ik nog precies (er is best veel blijven hangen), sommige dingen niet meer helemaal maar wel met een 'o ja'-gevoel. En nu gezien in de bios al is dit prima een film om thuis te kijken. In een fijne 90s vibe met een grove korrel en veel lekkere muziek met een woedende vibe (en daarnaast natuurlijk Foreigner, zijn er veel betere scènes te vinden waarin de muziek zo goed past en zo goed ondersteunt?). Er wordt ook een bepaald sfeertje gecreëerd dat veel echter is dan in veel Amerikaanse high school films die weliswaar hun charme hebben maar de impact missen van deze Zweedse film.

Goed gespeeld, mooie momenten (vooral tussen vader en dochter) en ook de toenadering tussen de twee meisjes voelt vrij realistisch aan wat prettig is. Ook leuke kleine momenten als een zak chips leeg eten om moeders te laten denken dat je thuis was de hele avond. En de sfeer is continu goed getroffen en de film blijft licht op zware momenten zonder te grijpen naar makkelijke humor. Dit is gewoon een hele fijne film om te zien.

Ik heb eigenlijk niets op de film aan te merken behalve dat het allemaal wat licht aanvoelt. De film duurt nog geen 90 minuten en hoewel de film inhoudelijk compleet is met veel mooie moment lijkt het allemaal voor mijn gevoel net te vluchtig om echte indruk achter te laten. Een topscore voelt te hoog.

Geinig detail nog tot slot, het gaat hier in de film nog over de zangeres Robyn. Toen nog een vrij nieuwe Zweedse artiest. Ergens in deze eeuw komt zij met Dancing in my Own dat door velen (vooral Amerikaanse weblogs) als een van de betere songs van deze eeuw wordt gezien. 4,0* blijven staan.

Matig als drama en als rampenfilm. De film zit er direct in en na de ramp (met wat slechte cgi) komen we pas bij de personages terecht. En dat is duidelijk wel te laat. Ook al zijn de momenten in de centrale wel oké, al die personen konden me simpelweg weinig boeien en de film steunt toch vooral daarop. Twee uur is ook te lang hiervoor aangezien er geen enkele aanloop is. 2,0*.

Matige film. Een komedie die nooit echt grappig wordt en wel enkele penseelstreken van een sociaal drama kent maar daar niet de nadruk op legt waardoor de film vlees noch vis is. Het oogt vooral nep allemaal, niet alleen de plot maar ook decors, ondanks soms fijne sfeervolle shots van Sheffield. Personages en hun sores boeiden ook niet altijd, vooral niet door eerder genoemde redenen dat de film niet kiest voor drama. Al met al een korte film en ook het tempo is redelijk stevig waardoor de film nog korter aanvoelt. Enerzijds verveelt de film niet echt daardoor, anderzijds is het wel erg vluchtig allemaal. 2,0*

Saai, al zijn de tekeningen nog best aardig voor die tijd en financiële periode waarin Disney zat. Het beertje Bongo deed me weinig en is vooral een collectie van korte sketches die ik overal weleens beter heb gezien (in Bambi bijvoorbeeld) en zeker als geheel niet interessant zijn. Die buikspreekpoppen zijn ook niet leuk en bovendien ziet die live-action er lelijk en vreselijk gedateerd uit. Het laatste deel is iets beter maar is ook niet meer prettig kijken na dat saaie eerste deel - weer opnieuw in een lange kortfilm komen is geen pretje. Bovendien is van enige opbouw geen sprake dus doen de drie personages me ook weinig. Ze hadden beter dit verhaal tot één lange film kunnen maken, dan was er meer uit gekomen, 1,5*.

Uitstekende film van de regisseur van Singin' in the Rain die af en toe wat gedateerd overkomt, maar technisch ook jaren jonger. En dat zijn er slechts 5.

Het verhaal is redelijk simpel maar dat zit dan de liedjes niet in de weg. De liedjes zijn niet heel memorabel maar zorgen voor fun genoeg. Zoals gezegd, wel is de film soms wat gedateerd, dat je overduidelijk merkt dat scènes echt geënsceneerd zijn en gedrag van personages is te overdreven en te heftig. De film is geschoten in technicolor wat ik bij tijd en wijlen ook een gedateerde (niet in de betekenis van ouderwets trouwens) look vind hebben. Maar wat die techniek wel heeft is dat zij felle kleuren laat knallen en men maakt daar optimaal gebruik van. Of het nu van de kostuums komt of de belichting (zie je niet vaak zo bij een film uit de jaren 50), de hele film is wel lekker zoet zo.

Ook de camerabewegingen en het gevoel van montage maken duidelijk dat er wel vakmensen aan deze film hebben gewerkt. Bijzonder mooi vond ik de scènes bij het kasteeltje, overduidelijk in de studio, maar wel heel sprookjesachtig. Totaal anders zag dat eruit dan de rest van de film, geen idee hoe men dat trouwens deed. Daarnaast een aantal uitstekende andere scènes zoals de 3 apart zingend door Parijs. Ook enkele andere trucjes met split-screens, die geweldige freeze-frames (moet één van de eerste films zijn, of?) en de begingeneriek laten deze film 10 jaar jonger lijken. Wel zijn een aantal dansstukken te lang.

Thomspon is uitstekend in haar bijrol die net over-the-top gaat maar niet volledig doorslaat, Astaire werkt op de automatische piloot maar is daardoor opvallend losjes en dat werkt verfrissend en Hepburn is het grote stralende middelpunt - in elke scène waar zij zit zuigt ze alle aandacht op. Ik ken weinig meisjes of vrouwen met meer charme.

Prima vermaakt maar met wat gebreken, 4*.

Feestje voor oog en oor. Laat ik beginnen met de negatieve punten. Ten eerste is dat Chris Hemsworth die veel te veel een karikatuur speelt met te veel ironie terwijl de rest van de film en acteurs veel serieuzer zijn. Ondanks alle nonsens hoor je zo'n rol ook gewoon straight te spelen. Er gaat geen dreiging van hem uit en hij past niet bij de film. Het einde is dan ook een zwakker deel omdat het ook wat meer om hem draait. Sowieso duurt de film net iets te lang omdat de laatste pakweg 20 minuten Miller eigenlijk niet meer weet te imponeren en weinig nieuws wet te brengen. Hoewel ik me niet heb verveeld, zeker niet want de pacing blijft verrukkelijk, eindigt de film gewoon wat lauwtjes.

De film is ook niet zo'n adrenalinestoot zoals Fury Road dat was, maar dat is prima. Hiermee is de film geen herhaling maar wel een prima zusje van dat actiespektakel. En de actie die er is mag dan ook rustig minuten duren zonder dat het een overkill wordt - ergens halverwege zit weer zo'n geweldige achtervolging van zo'n 20 minuten die boeiend blijft. Maar er zitten meer actiescènes in op een lagere snelheid dan in Fury Road, soms ook op 1 locatie. Prettig die afwisseling. Het camerawerk is zalig, de muziek goed maar vooral het geluid van motoren dendert echt in Dolby Atmos en altijd zijn de scènes volstrekt overzichtelijk. Wat betreft actiespektakel is er maar weinig dat hieraan kan tippen.

In vijf hoofdstukken speelt de film zich af en blijft zich zo ontwikkelen. Het beste deel is allicht nog direct hoofdstuk 1 dat al een goede minifilm op zichzelf is met soms imponerende shots van woestijnduinen.

Na vijf seconden al weet je dat de film in Australië speelt, ik vraag me af of dat bij de andere vier films zo nadrukkelijk werd getoond. 4,0*, maar Fury Road is beter.

Men's Night in de JT-bisocoop. Leuk, met een Ferrari voor de deur, frikandellenwedstrijd in de pauze en spareribs op het eind. Er waren slechts twee nadelen: de bioscoop was overgegaan op het bocht dat men Bavaria noemt en de film zelf was ook niet best (beter dan Fast Five op momenten, maar dat zegt weinig).

Het verhaal begint direct waar de vorige is gestopt. Maar eigenlijk maakt de plot niets uit. Sowieso omdat sommige zaken in het belachelijke worden getrokken Het is dat men nu eenmaal iets nodig heeft dat een leidraad is, maar men begon waarschijnlijk met de stunts. Wat hebben we nog niet gehad? Een tank? Een vliegtuig? Goed idee, die doen we beide.

Ditmaal moeten Vin Diesel -nog wat steroïden en Brinta-shakes verder dan deel vijf- en co een grote boef pakken wat het hele Amerikaanse leger nog niet gelukt is. Waarom een aantal voormalige straatracers dat wel zouden kunnen is mij nog steeds een raadsel. Deze boef schijnt iets heel belangrijks te willen en in die zoektocht heeft hij zo ongeveer alle informatie al (die hele crew van Vin Diesel binnen no-time bijvoorbeeld)en de meeste moderne technische snufjes, waardoor je je afvraagt of een simpele atoombom stelen niet sowieso makkelijker is. Maar goed, ik dwaal af. De hele plot slaat als gezegd verder nergens op en enige logica verwacht men niet. Alles gebeurt op het juiste moment, de boef laat zich zoals altijd pakken, men weet altijd precies juist te handelen (vooral de boeven) en ga zo maar door.

Wat dat betreft lijkt de film op Fast Five, harde lompe actie afgewisseld met rustige scènes waarin, hou je vast, de film heel serieus wordt benaderd (Schindler's List is er niets bij) en de personages worden uitgediept. Nu is dat an sich geen probleem, maar wel met deze cast en de verder totaal oninteressante relaties onderling. Vin Diesel kent geen andere emotie dan met de mond halfopen schaapachtig lachen (zowel bij humor, verliefdheid als verdriet) maar dat is nog altijd beter dan Paul Walker die überhaupt geen emotie's kent. Dan zijn die twee negers vooral irritant, de Jap is wel aardig maar totaal overbodig en de vrouwen zijn niet per se knap (behalve die agente dan) maar lijken juist geen andere functie dan beeldvulling te hebben. Enkel The Rock weet iets van een glimlach te toveren doordat hij af en toe het idee te kennen geeft in wat een belachelijke film hij rondloopt, en daar acteert hij dan naar. En Luke Evans dan als Shaw was niet slecht te noemen, maar dat viel denk ik vooral op door de rest.

De actie zelf is ook niet bepaald bevredigend. Justin Lin heeft overduidelijk geen idee hoe een actiescène goed en helder in elkaar te zetten. Daarom monteert hij in een noodtempo veel kleine stukjes beeld waarvan ik nog steeds niet weet wat men toonde. Subliminale boodschappen wellicht? Je hoort wat motorengebrom, kreunend metaal en glasgerinkel en je ziet af en toe lichtflitsen, maar wat de samenhang is en wat er precies gebeurt? Samen met het feit dat de actie die ver over the top is en je hoofdpersonen hebt die de meest onmogelijke stunts overleven ontbreekt elke spanning en adrenaline die een goede actiescène zou moeten kunnen opwekken. En nooit geweten dat landingsbanen ruim 30 kilometer lang konden zijn. Mag je een klein beetje realisme verwachten? Een klein beetje maar.

Een beetje hersenloos vermaak mag best, maar als je het zo serieus aanpakt als deze film is de naam van de hoofdpersoon de perfecte verwoording van de hele film: Dom. 0,5*.

Dit zal dan toch de eerste film van Statham zijn die ik heb gezien waar hij niet binnen vijf minuten aan het knokken slaat, het duurt nu minstens een kwartier. Een klein smetje op een verder vrij vermakelijke film.

Van deel 5 en 6 was ik zacht gezegd geen fan (beide 0,5*) maar het einde van deel 6 knalde dan toch met dat stukje met Statham, en de nieuwe regisseur beloofde toch ook wel iets. Niet dat ik Wan nu gelijk een wereldregisseur vindt, maar het geeft hoop dat hij er net een andere twist aan kan geven, en dat maakt hij ook een klein beetje waar. De film kent visueel toch wel een wat andere touch, vooral met montage of belichting. Maar ook opvallend is dat Wan alle pogingen tot opbouw of sfeer overboord gooit (ik had anders verwacht bij hem) en eigenlijk een aaneenschakeling maakt van set pieces die steeds groter worden. En dat werkt. Hadden de vorige twee films nog aantal pogingen tot serieus drama dat vooral irriteerde en lachwekkend was, daar heeft deel 7 helemaal geen last van behoudens een enkel klein moment. Nee, Wan kiest 100% voor fun.

Het scheelt ook dat de film met de meest rustige actiescènes begint waardoor je niet gelijk murw bent, maar ook doordat de actie volledig geflipt is en echt blijft knallen. Dat gevoel had ik nooit bij 5 en 6, en echt verklaren kan ik het niet. Het kan zijn door Statham natuurlijk, maar ook gewoon iets ongrijpbaars als gevoel van een regisseur. Maar het is altijd fijn om Statham te zien. Acteren kan hij niet, maar met zijn granieten kop en Brits accent werkt hij wel als bad boy en het is gewoon steeds bijzonder geestig als er al vanalles gebeurt en op een aantal plekken wordt gevochten dat hij vanuit het niets weer opduikt, gewoon om nog meer vuurwerk aan die ene scène te geven. Natuurlijk, de film speelt in een andere dimensie die alleen op celluloid bestaat, maar het kan, juist omdat alle inhoud overboord is gezet. En als The Rock dan nog portie mag meedoen, dan heb je me helemaal mee. De actie is verder redelijk geschoten, al is het soms iets te onduidelijk in beeld (net iets te veel schokkerige camera en te weinig wide shots). Daarnaast is de clubmuziek lekker en wordt er in ieder geval genoeg met auto's rondgereden. En tot slot is Nathalie Emmanuel echt een snoepje.

Wel is het laatste halfuur net iets te veel want op een gegeven moment geloof je het wel en gaat de film toch wat lang duren. Ook is het jammer dat een echte sfeer ontbreekt waardoor het wel een vrij lege huls is allemaal. Maar verder is het puur vermaak. 3,5*.

p.s. Ondanks dat het waarschijnlijk uit het hart van Diesel kwam, vond ik die terugblik op Walker in de serie net iets te cheesy en niet echt passen. Dat 'For Paul' als tekst in beeld was precies genoeg, stijvol en simpel.

Ayer wordt geprezen om zijn realisme - ik zou het niet weten, ik ken enkel Sabotage van hem- en ook deze film zou hyperrealistisch zijn. Grappig, want dat was nu niet wat bij mij naar voren kwam. De film is zeer gestileerd: een grijs-bruin filter kleurt de film, enkel de gruwelheden worden getoond, altijd is het bewolkt en tegen het einde wordt de film zelfs surrealistisch.

Maakt dat een slechte film? Nee, want ergens past het wel. Hoewel oorlog nu iets typisch menselijks is (net als martelen en genocide), is het ook ver weg voor de gewone man. Een plek waar je gek wordt. Een plek verwijderd van de werkelijkheid. In wezen draaide daar ook de prent Apocalypse Now om, alleen ging die er net verder in door. Maar op zijn beste momenten komt Fury wel in de buurt.

De film is helder verdeeld in drie akten met een nog redelijk normaal eerste deel wat alleen en vuig en vuil is. Dan het vreemde middenstuk dat an sich een sterke scène is omdat die maar duurt en duurt en juist daardoor vervreemdend werkt, maar ook totaal niet lijkt te passen in de film. En vervolgens de slotscène met mooie kleuren en rook en waarin dat surreële echt wordt doorgetrokken waarvan er in de hele film al hints waren te zien. De fotografie en de muziek werken ook wel mee dan.

Als actiefilm is het overigens niet altijd geslaagd. De explosies en het geluid zijn allemaal prima in orde, maar de regie is wat chaotisch. Als kijker is het soms wat gissen wat er nu precies gebeurt. Dat zal in een oorlog niet snel anders zijn, maar als je op een open veld tegen één vijandelijke tank strijdt, dan is dat er meestal wel. Geef dat je kijker dan ook mee.

Verder wordt er wel uitstekend gespeeld met vooral een uitstekende LaBeouf en een Pitt die me net iets te schoon rondliep. We krijgen geen moeilijke karakteruitdiepingen in de film, de soldaten zijn zoals ze zijn. Overigens is het wel jammer dat eind in april '45 zit, want je merkt wel dat de soldaten inmiddels wat gek zijn geworden, maar helemaal begrijpen doe je dat als leek niet. Dat werkte nu juist zo mooi bij een serie als Band of Brothers in de laatste afleveringen. Enkel het nieuwe knulletje krijgt iets meer te doen en ondanks behoorlijk spel irriteerde zijn rol me wel. Een beetje cliché, zoals ook de talk in Saving Private Ryan.

Er is dus genoeg op aan te merken, maar de film vermaakt wel, valt niet stil door de afwisseling en structuur en kent echt een fantastische laatste deel. 3,5*

Enkele prachtige shots inderdaad en enkele hele fijne tedere lieve momenten tussen beide hoofdrolspelers, maar ook een film van 120 minuten die me te veel overkwam als pretentieus. Arthouserig zoals sommigen ook zeggen. Te gemaakt waardoor dit ding me toch niet echt wist te boeien. Jammer want dit zijn films die ik normaal erg kan waarderen alleen raakte deze film me nauwelijks en wist toch te vervelen op den duur. 2,5*.