Opinions

Moet zeggen dat ondanks het gigantisch lage gemiddelde de film nog prima te pruimen viel. Misschien dat het ook door het gemiddelde komt, want daardoor had ik lage verwachtingen.

Vooral het eerste half uur vond ik echt uitstekend, een heerlijke desolate sfeer die de film toch redelijk spannend maakt. Gecombineerd met een fijne Carpenter tune vond ik het zeer goed te pruimen, zelfs met iemand als Henstridge in de hoofdrol.

Op de helft verandert het wat meer in een actiefilm wat helaas een beetje minder is voor de sfeer, maar de lekkere onthoofdingen en het vlotte verhaaltje maken de film uiteindelijk toch makkelijk uit te zitten.

3*

Wat een bak ellende is dit zeg.

Nu hoef ik natuurlijk niet hele ogen eisen te stellen met een low budget film als dit, maar de entertainmentwaarde ligt ook op 0.

Het acteerwerk is brak, het verhaal is dom en trekt op niks (het is me nog steeds niet duidelijk wat nu de hele bedoeling van dit hele gebeuren is), de kleine monstertjes (ik neem aan de Ghoulies?) zijn overduidelijk handpoppetjes en samen met die dwergen vervullen zij geen enkel nut in de film. Er is ook geen humor, geen spanning en geen gorigheid. Na afloop vroeg ik me ook af waar ik naar heb zitten kijken, ik heb echt geen idee.

Lang geleden dat ik het laagste heb uitgedeeld, maar ben het gewoon met Onderhond. Dit is gewoon troep die je het beste links kan laten liggen.

0,5*

Leuk dat alle downloaders de film al hebben gekeken de afgelopen maand...............

Gifted is een mooie, ontroerende film waarin de acteurs de kans krijgen om te schitteren. Vooral wanneer de grootmoeder lekker los ging in de rechtbank, ik kreeg rillingen over mijn lijf zo eng en geloofwaardig.

Verder weinig opzienbarende gebeurtenissen en nergens echt gewaagd, maar Gifted wordt in een degelijk jasje gestopt door Webb. Hij levert met hiermee uiteindelijk een fijne feel good movie af. En soms is dat niet erg om te kijken!

3,5*

Hmm, opzich wel een aardig filmpje. Alleen laat de film ook op een paar momenten behoorlijk wat steekjes vallen.

Dano is een beetje te erge dorky dude, snap niet echt wat Deschanel in hem ziet. Zij is wel weer erg charmant, al moet ze het wel teveel van dit soort rollen hebben. Verder hebben de familieleden van beide personages erg leuke rollen en zorgen ze ook voor de humor in de film.

De sfeer is nogal apart in de film en die beviel me wel, net zoals de muziek. Alleen soms gaat de regisseur toch behoorlijk over de schreef. De rol van Galifianakis als zwerver bijvoorbeeld. Je ziet hem 4x in de film Dano terroriseren, waar sloeg dit in godsnaam op en wat moet het voorstellen? Is het zijn geweten of is het echt gebeurd. Ik weet het niet, een beetje te raar en paste ook niet echt in de film.

Dit gaf ook het gevoel dat niet alle losse endjes aan elkaar werden geknoopt aan het einde van de film. Jammer, want de film heeft best veel potentie. Zal de regisseur in de gaten houden.

krappe 3*

Redelijke horror deze film.

Het uitgangspunt vind ik origineel, de uitwerking is wat mij betreft een beetje minder.

De 2 dames in de hoofdrol doen hun werk goed, alleen ik vind de typjes die zij neer zetten alleen een beetje over de top. Dat werkte niet helemaal bij mij, tel daarbij dat er weinig spanning in zit(op het einde na) en je houdt niet een hoogstaande film over.

2,5*

Ingrijpende documentaire met een verhaal dat te bizar voor woorden is en je bij de strot weet te grijpen. Het fraaie van deze documentaire is dat de nadruk niet op de moordenaar ligt, maar dat het leven van Sharon/Tonya centraal staat. Erg mooi en ontroerend. Beetje bij beetje kom je meer te weten om uiteindelijk tot een emotionele climax te komen die van Girl in the Picture geen standaard crimedoc maakt en een aanrader voor iedereen die van dit genre houdt.

3,5*

Hehe net als niethie moest ik bij deze film aan Stand By Me denken, vooral toen David over het treinrails heen reed. Stand By Me is overigens wel veel beter dan deze prent.
Had van tevoren niet veel over deze film gelezen, dus ik liet me verassen. De film begon lekker, er hangt een mooie jaren 50 sfeer in de film, iets wat ik zeker goed kan waarderen. Vroeger was alles nou eenmaal beter he
Alleen na een poosje vroeg ik me toch af waar het verhaal nou naar toe ging, nou ik heb het geweten hoor.

Wat een behoorlijk sadistische bende, echt niet normaal. Er zit echt een steekje los bij iedereen die zomaar stond toe te kijken in die kelder. Begreep ook niet waarom op een gegeven moment alle jongeren uit de buurt met een colaatje in de hand erbij stonden. Vindt iedereen dit de normaalste zaak van de wereld of zo? Behoorlijk deprimerend, normaal kan ik hier wel tegen. Maar dit ging eigenlijk net iets te ver, kleine kinderen die het over neuken en snijden hebben. Als ik moeder van een kind was zou ik mn kind echt niet zoiets laten zeggen, ook niet voor een film. Daar ging de film zo nu en dan ook over de schreef. Want ik bedoel, wat wil de filmmaker hier nou mee bereiken. Dat je wilt shockeren ok, maar kleine kinderen zulke dingen laten zeggen?
Die Ruth en die kinderen van haar waren ook zo ongelooflijk, snap echt niet wat hun nou heeft gedreven tot deze daden. Had wel willen zien wat hier precies de reden van was. Dat David al bijna helemaal niets deed en bijna hulpeloos toekeek is ook iets wat ik niet altijd kan begrijpen, ondanks dat kids makkelijk beïnvloedbaar zijn.

Ach ja, zo kan ik wel uren doorgaan. The Girl Next door begint heel vrolijk, maar wordt daarna sadistischer en sadistischer, alleen vraag ik me af of de film zijn doel niet een beetje voorbij streeft. Moet overigens wel zeggen dat ik David een leuk ventje vindt en dat ik ondanks de nutteloosheid van de martelingen de film makkelijk uit heb kunnen zitten

Twijfel tussen een 2,5 en een 3. Voorlopig net het voordeel van de twijfel.

3*

Rond de mid jaren 10 waren dit soort drama/thrillers erg populair, denk daarbij bv ook maar aan Gone Girl bijvoorbeeld. The Girl on the Train is ook een fijne mysterie die vooral ondersteund wordt door een goed spelende Emily Blunt, die de film toch in haar eentje weet te dragen. Zij speelt toch wel een overtuigende alcoholist, zonder dat je denkt dat ze overdreven met een dubbele tong o.i.d. praat.

De film draait er voornamelijk om wat er nou precies die ene avond is gebeurd dat Blunt's personage een black out heeft gehad en het meisje wie ze altijd vanuit de trein bespiedt (en toevallig naast haar ex woont) vermist raakt.

Het mysterie wordt aardig opgebouwd en de film weet de spanning goed vast te houden de gehele speelduur. De grijze/grauwe filter over de film zorgt voor dat extra deprimerende sfeertje. Je moet er wel van houden en het is allemaal wel wat traagjes, maar binnen dit genre doet the Girl on the Train gewoon wat het moet doen, zonder exceptioneel te worden.

3,5*

Eens met bovenstaande reactie, het was echt schrikbarend hoe erg de gelijkenissen van Scarlett met het meisje van de schilderij is. Scarlett vult verder haar rol ook prima in. Visueel ziet het er prachtig uit en het Delft van vroeger komt perfect tot z´n recht in de film. Ook de mooie, rustige soundtrack draagt bij aan de leuke sfeer in de film.

Verhaaltechnisch kan het helaas veel beter, ik vond er niet veel diepgang in zitten waardoor een heleboel dingen gewoon te geforceerd over kwamen. Toch behoorlijk jammer, zo zie je een geforceerd relatie achtig iets tussen Firth en Johansson, is de dochter die Johansson probeert te treiteren ook niet helemaal geloofwaardig en is de rol van Wilkinson eigenlijk niet meer dan beeldvulling. Wat is zijn nut in de film?

Helaas geen topper, maar nog wel aan te gluren dankzij de zeer leuke visuals.

3*

Girl, Interrupted voelt een beetje aan als een soort Cuckoo's Nest light. Ook is dit zo'n film die je kijkt en tijdens het kijken erachter komt dat je de film al eens eerder hebt gezien. De film bevalt op alle punten, alleen de vele meiden komen niet allemaal even overtuigend over. Toch was ik wel onder de indruk van Ryder, Jolie en Murphy. Deze drie meiden dragen de iets te lang uitgerekte en voorspelbare film uiteindelijk met gemak.

3,0*

Gezien alle lovende kritieken had ik er toch meer van verwacht. Het eerste uur is zeer vermakelijk. Het luchtige toontje waarmee de gezinsleden van een arme familie 1 voor 1 de medewerkers (leraar, chauffeur en huishoudster) van een stel rijke lui inneemt is zeer onderhoudend om naar te kijken. De snelheid ligt lekker hoog en ondanks de lange speelduur voel je dit niet tijdens het kijken.

Maar echt lachen heb ik nooit gedaan. Richting het einde lijken alle remmen eindelijk los te gaan, maar echt doorgepakt wordt er helaas niet. Hierdoor eindigt de film ietwat suf met een soort van compromis. Dat is uiteindelijk jammer.

Gewoon een erg leuke film om naar te kijken, maar het had van mij op bepaalde momenten net iets gewaagder gemogen. Vooral omdat de film er genoeg aanleiding toe geeft.

3,5*

Geweldig actie/avontuur spektakel van Ridley Scott.
De film begin prachtig met een grote veldslag in Germania. Ziet er echt mooi uit, de kostuums zijn ook allemaal mooi gemaakt.

Dan volgt het verhaal van de goed acterende Russel Crowe als Maximus, die als generaal van het grote Romeinse leger helemaal afglijd naar slaaf en vervolgens succesvol gladiator in het prachtig vorm gegeven Colosseum, het leek wel alsof je er zelf tussenliep.

De rest van de cast draagt ook allemaal hun steentje bij, van Proximo(Oliver Reed) tot aan Commodus(Joaquin Phoenix, die een goede prestatie neerzet als doorgedraaide keizer).

De muziek die gebruikt wordt is werkelijkwaar prachtig en goed getimed. Voor elke soort setting een bijpassende soundtrack. Niks anders dan complimenten.

De film bevat natuurlijk wel de nodige sentimenten en het einde loopt eigenlijk ook wel af zoals je uiteindelijk ook wel zou verwachten. Russel Crowe die eervol sterft nadat hij Commodus heeft verslagen/gedood, waardoor het volk van Rome toch nog een "goede" toekomst tegemoet gaat.

Gladiator is gewoon een groots opgezet avontuur, met grootse acteurs en locaties. Het sleept je helemaal mee in het verhaal en laat je niet meer los tot aan de aftiteling 2 uur en drie kwartier later(extended edition).

4,5*

Je kan natuurlijk genoeg af te zeiken hebben op een film als dit. De hoofdrolspeler is heel halsstarrig en gefocust op een bepaald doel, maar wisselt heel makkelijk opeens gedurende de film. Ook bevat de film een hoog bullshit gehalte met gebeurtenissen en personages. Maar volgens mij is de film puur entertainment en nergens bedoeld om historisch accuraat te zijn. Ik snap dan ook niet waarom iemandhier dan perse over moet vallen. De cgi vond ik persoonlijk uitstekend. Een bioscoopschermen heeft met de lagere frequenties toch nog die filmische uitstraling en dat werkt voor dit soort films prima. Thuis op een 4K scherm met motion smoothness aan zal het waarschijnlijk bij veel mensen meer door de mand vallen, maar dat is niet mijn probleem.

Gladiator 2 is gewoon een prima blockbuster en vermaakt van begin tot eind. Je wordt in een brute veldslag in de film gegooid en die zet de toon voor de rest van de film. Het volgt het eerste half uur redelijk het pad van deel 1. Maar door de driehoeksverhouding creëert Scott een spanning die me wel beviel en de uiteindelijke Clash halverwege was erg interessant.

Het helpt gewoon als je met lage verwachtingen heen gaat. Je weet van tevoren dat er veel bullshit in zit, de film overbodig is t.o.v. Gladiator en dat er flink veel inlevingsvermogen van je wordt verwacht betreft de vrijheden die Scott neemt. En als je dat doet voldoet de film op veel fronten. Het gezeur op de score snap ik ook niet. Die is veel beter dan deel 1. Vooral omdat deel 1 eigenlijk een slappe versie van Pirates of the Caribbean was, waarin Zimmer alles ten goede heeft aangepast tov Gladiator...

Ik ben tevreden. Een film met veel flaws, maar je gaat toch gewoon heen om vermaakt te worden en dat doet deze film.

De film begint eigenlijk nog best spannend met de intrek in het glazen huis van de enge voogden. Dit levert een aantal situaties op die prima passen bij een thriller als dit. Hoe jammer is het dan ook dat het laatste half uur nergens op slaat en de spanningsboog die in het eerste gedeelte gecreëerd werd uiteindelijk niets meer dan een losse flodder bleek te zijn. Nog wel een pluspunt, Sobieski is altijd leuk om naar te kijken!

2,5*

Rian Johnson maakt met deze Knives Out films (al schijnt hij dit absoluut niet Knives Out als subtitel te willen hebben) vermakelijke, maar erg vergeetbare films.

Trek een blik met grote namen open, maak er gekke typetjes van, gooi er een moordmysterie in en je hebt mij al wel binnen gehengeld. Ook in Glass Onion is dat het geval. Het is simpel en effectief en ondanks de lange speelduur dendert de film door en kent het geen saaie momenten.

Visueel erg fraai en qua grote Netflix producties is dit zeker een stabiele film die terecht een grote aanzuigende werking voor de dienst kan hebben.

Toch blijf ik achteraf wel zitten met een naar bijsmaakje. Uiteindelijk vind ik de onthulling een beetje nietszeggend en wordt de verkeerde persoon voor het plot vermoord. De climax is niet echt aanwezig en je zit door het bovengenoemde niet op het puntje van je stoel om de dader te achterhalen. Het is leuk om voor een keer te zien en je kan dit prima opzetten voor een avondje vertier met vrienden en familie. Maar ik hoef het niet gauw een tweede keer te zien.

Ietwat tegenvallend gezien het feit dat ik best veel vertrouwen in het concept heb, maar er had vooral qua humor meer ingezeten. Af en toe is het grappig en is de film ook lekker kleurrijk, maar de algehele toon van de film is behoorlijk rechtlijnig zonder een positieve uitschieter. Vooral de bijrollen komen redelijk ongeïnspireerd over, vond die kikker eigenlijk maar niks. Daarintegen deed die Terrafirminator het beter bij mij.

Voor de kids onder ons zal het allemaal dikke prima zijn, maar ik verwacht toch iets meer creativiteit met dit uitgangspunt.

2,5*

De vele gekke personages maken deze Coming of Age prima te bekijken, want voor de rest bevat het niet die elementen die ik wel graag zie in dit soort films. De exotische locatie in de woestijn is trouwens wel fijn om naar te kijken. De momenten op school hadden wat dat betreft wel wat beter gemogen.

3,0*

God Bless America is een heerlijk grappige film waar de maatschappijkritiek er misschien iets te dik bovenop ligt, maar dat ook bewust doet met een dikke knipoog.

De kritieken zijn behoorlijk treffend en levert vooral in de eerste 30 minuten vele malen een behoorlijk grappige film op. Iedereen herkent zich wel in veel van deze zaken.

Het is jammer dat dit niveau niet constant wordt gehaald, want de echte humor is na de eerste helft van de film wel over en valt de film lichtelijk in herhaling(ik had meer creativiteit willen zien die je in het eerste gedeelte ook zag). Wat dan overblijft is een leuke roadmovie waar de twee leuke hoofdrolspelers knallend door Amerika heen rijden.

3,5*

Een van de weinige films in de toplijst die ik nog moest zien, heb persoonlijk altijd al tegen the Godfather aangehikt, omdat dit niet mijn favoriete genre is.

Ook the Godfather is voor mij geen meesterwerk. Ondanks dat de cast er echt alles uitperst mis ik toch een bepaalde emotie in de film. Het sleept mij gewoon niet mee, misschien als de soundtrack iets memorabeler was dat ik dan makkelijker meegesleept kan worden, iets waar Leone bv. wel in slaagt.
Zoals ik al zei is de cast wel fenomenaal, Pacino, Brando, Caan en Duvall.... stuk voor stuk giganten. Vond vooral Caan erg verrassend. Had hem nog nooit in zo'n rol gezien. Ook erg leuk dat er ook gewoon Italiaans wordt gesproken. Verhoogt de geloofwaardigheidsfactor wel enorm.
De vrouwen waren overigens wel een storingsfactor, die konden er vrij weinig van. Vooral die zus Connie is niet echt getalenteerd.

Maar toch mis ik iets.
Ik zit eigenlijk naar een maffia verhaal te kijken wat veel te lang duurt en een boel onnodige scenes bevat die de speelduur erg rekken. Bijvoorbeeld het tripje van Pacino naar Sicilië, erg onnodig eigenlijk en ondanks dat ie daar trouwt met een meisje voegt het eigenlijk geen reet toe. Het lijkt haast wel puur om even die tieten van die Apollana in beeld te brengen, meer heeft zij namelijk niet gedaan in de film. Normaal gesproken heb ik niet veel tegen dit soort aftakkingen van het verhaal, maar het zorgt gewoon niet voor meer diepgang in Pacino's karakter. Dan kan ik gewoon niet zeggen dat het wat toevoegt. Ondanks dat de plaatjes wel fantastisch geschoten zijn.

Ook de muziek viel flink tegen, had echt memorabele muziek verwacht. Maar de soundtrack is behoorlijk anoniem en de momenten dat ie naar voren kwam was het ook redelijk anoniem. Gemiste kans en best belangrijk bij een grote film wat mij betreft.

Net zoals het hele verhaal eigenlijk, het is net even te basic en soms zelfs te simpel. Zoals de quote van Don(Vito) Corleone, die zegt dat degene die een afspraak tussen Michael en Barzini regelt de verrader is. Nog geen 5 minuten later komt er iemand op hem af om die afspraak te regelen.
Ik had eigenlijk liever gezien dat er wat meer tijd overging of dat ze het op een andere manier aan de kijker laten zien. Nu wordt het wel erg simpel allemaal.

Zo vind ik de afhandeling van die Carlo bijvoorbeeld wel weer erg geslaagd. Je wordt er een uur later nog even aan herinnerd dat hij ook nog gepakt moest worden, dat levert wel weer een voldaan gevoel op.

Zo heb ik heel veel van dit soort pieken en dalen gehad. De ene keer was ik onder de indruk, de andere keer nietszeggend.

Leuk, vermakelijk en her en der sfeervol. Maar geen klassieker, het weet me emotioneel niet mee te nemen. Iets wat wel een vereiste is in een groot epos voor mij.
Overigens wel meer vertrouwen in het 2e deel, over de jeugd van Vito Corleone. De kindertijd(coming of age) in films spreken mij toch het meeste aan vaak.

3,5*

Ook deel 2 van de klassieke trilogie moest er aan geloven en ook hier vind ik de film over de gehele speelduur niet top, maar wel vermakelijk.

Waar ik gewoon weer mee moet beginnen is de goede cast in de film. Alsof iedereen stuk voor stuk geboren is voor deze rol. Vooral Duvall viel me in de positieve zin op. Over Pacino en de Niro hoef ik natuurlijk niet veel te zeggen, dat zijn gewoon zwaargewichten.

Voor de rest zit de film behoorlijk professioneel in elkaar, zitten er een aantal sterke dialogen in(tussen Duvall en Frankie in de gevangenis bv.)die het algehele niveau toch wel ietsje meer omhoog krikken dan in deel 1.

Echter had ik bij dit deel een hoger verwachtingspatroon, vanwege het uitgangspunt. Ik had een film verwacht dat over de jonge jaren van Vito Corleone ging, echter is dit echt maar een klein gedeelte van de film. De ongeveer 10 jaar oude Vito is ongeveer 5 minuten in beeld geweest en de twintiger de Niro zal ongeveer zo'n 25 minuten in beeld geweest zijn. Over een film van ruim 3 uur vind ik dat gewoon te weinig. Had zelf eigenlijk wat uitgebreider willen zien, omdat ik dit juist de meest interessante periode van die "gangsters" vindt. Once Upon A Time in America doet dit naar mijn mening echt tig keer beter(In alle andere opzichten ook trouwens).

Wat volgt is toch vooral het verhaal dat draait om Michael Corleone(Pacino), een verhaal dat ik gewoon een aantal momenten niet boeiend genoeg vond. Het hele Cuba gebeuren is echt zwaar oninteressant en die rechtzaal scene was ook niet veel aan tot aan de laatste minuut. Toch zaken die de film te vaak doen afdwalen en waar ik ook op de klok ging kijken. De persoonlijke band met de hoofdrolspelers is niet de rode draad van de film en dat betreur ik gewoon een beetje.

Het (in)directe gevolg hiervan is dat ik ook in the Godfather part II niet helemaal mee gesleept werd in het verhaal.

Er zit zoveel meer in met het gegeven van een maffiafamilie door de jaren heen. In plaats daarvan krijg je gewoon veel afdwalingen met moorden en zaken(die overigens wel mooi in beeld zijn gebracht. Waar ik toch liever de menselijke zaken/familie als rode draad zie. Nu bungelen personages als Connie en Fredo toch maar een beetje eraan.

Kom toch uit op dezelfde score als deel 1.

3,5*

Het blijft best een fout filmpje, maar Godzilla was op HBO en met de nieuwe reboot op komst heb ik deze toch een kans gegeven.

Emmerich films zijn eigenlijk best erg typisch, maar wat me vooral opviel aan Godzilla is toch dat dit echt een typisch jaren 90 product is. De special effects zijn helaas maar zo zo en om Godzilla door een bordkartonnen stad heen te zien slenteren is dan ook niet heel overtuigend. De tand des tijds heeft deze versie dus niet doorstaan.

Toch heb ik me meer dan prima vermaakt. De jaren 90 elementen komen ook sterk terug in het toch erg vergezochte plot met vreemde personages. Gelukkig houdt Emmerich het luchtig en kan ik juist deze elementen wel waarderen omdat deze een bijdrage leveren aan het geheel. Dat vriendinnetje, Jean Reno...het slaat eigenlijk helemaal nergens op en misschien dat ik daardoor de film nog wel weet te waarderen.

Misschien komt het uiteindelijk ook omdat er toch wel een aantal leuke, kenmerkende elementen in de film zitten en deze vinden we vooral in het begin van de film terug. Dat ouwe vissertje op die steiger...geniaal

Jammer dat het op het eind wel behoorlijk weg slipt en de film echt veel te veel Jurassic Park elementen bevat:
-Godzilla is een iets grotere T-rex
- De Godzilla baby's zijn net de velociraptors, inclusief de uitbraak scenè in Madison Square Garden die me weer deed denken aan de Velociraptor scene in het museum in JP1.

Zo kan ik wel langer doorgaan.

Het is zeker geen originele en visueel fraaie film, maar het sentiment en een paar memorabele momenten houden deze film toch op 3 sterren. Wat vooral als voordeel zal werken is dat deze versie echt als voorgerecht zal gaan dienen voor het gigantische monster dat volgende maand bij ons als hoofdgerecht zal gaan draaien.

3,0*

Een verademing t.o.v. de Emmerich versie, maar daar zal iedereen het ongeveer wel mee eens zijn.

Het is verder een blockbuster, dus je kan eigenlijk een aantal elementen standaard uittekenen. Een ontwricht gezin, een wetenschapper die niet geloofd wordt en een hoofdrolspeler die over de gehele wereld heen vliegt en zich continu op de juiste plek begeeft om het verhaal maar verder te kunnen vertellen.

Dit opzij zettende heeft Godzilla me zeker niet teleurgesteld. Had her en der gelezen dat de opbouw traag zou zijn. Maar ik vond het eigenlijk wel meevallen. Er worden steeds kleine tipjes van de sluier weergegeven en zo krijg je dat eerste uur telkens die kleine stukjes die uiteindelijk leiden naar een zinderende climax met een shitload aan devestation en brute eindgevechten tussen de titanen. [-spoiler]Ook is er een rol voor Godzilla weggelegd die velen(ik ook niet) niet hadden verwacht. Zeker geen slechte keus, want het is wel fijn om uiteindelijk voor zo'n inmens monster te kunnen juichen.

Part II, you can come my way

4,0*

Godzilla minus one wordt de hemel in geprezen omdat er met relatief weinig budget een goede film werd neergezet. Er werd van tevoren al sceptisch naar dit vervolg op Godzilla vs. Kong gekeken omdat de trailer weer die typische cgi mumbo jumbo liet zien. En toegegeven, deze film is precies dat.

Maar als we eerlijk zijn. Hadden we anders verwacht na de laatste Warner Bros Godzilla en King Kong films? Adam Wingard snapt wat deze reeks momenteel is. Bombastische blockbusters waarin we meer dan genoeg knokpartijen tussen verschillende titanen zien. En we worden niet teleurgesteld. Er zit een hoog tempo in de film, de film kent veel actievolle momenten en de menselijke inbreng is het broodnodige en neemt niet teveel tijd in beslag. Ik houd hier gewoon van. Lekkere no nonsense waar je van tevoren precies krijgt wat je verwacht en waar je 120 Minuten lang vermaakt wordt. Het is allemaal dom en lomp met veel expositie, maar ga niet verrast doet dat je iets anders zou verwachten. Dat er meer budget in zit dan de eerstgenoemde film zie je dan wel, omdat er minder de focus op het menselijke handelen wordt gelegd.

Gelukkig zorgt het filmische effect dat het filmdoek en de projector creëert dat het er altijd geloofwaardig uit ziet. Dit is dus ook een film die je op het grote scherm moet hebben gezien. Op een 4K tv met HDR ben ik bang dat het minder overeind blijft, zoals zoveel films.

Kan me niet voorstellen dat iemand met andere verwachtingen de zaal ingaat en daardoor teleurgesteld wordt. Heb je je met de vorige films in deze reeks vermaakt? Dan gaat deze film je ook bevallen. Vond je de vorige 4 films niks aan? Blijf dan ver weg van deze film. Ik zal deze op schijf kopen en nog lekker vaak gaan herkijken.

Ik was blijkbaar bij de bioscooprelease vergeten om een stem te plaatsen, maar na de herziening op blu-ray blijft ik erbij dat dit gewoon popcornvermaak van de bovenste plank is. Meer Hollywood dan dit kan je het tegenwoordig niet krijgen. Clichématige personages, dialogen en verhaal. Alles vinkjes kan je afgaan. Toch heb ik een zwak voor dit soort monsterfilms. Het spektakel voert de boventoon en dit resulteert in brute gevechten tussen de verschillende Kaiju's. Daarnaast zitten er een aantal shots in de film die ik regelmatig heb gepauzeerd om te genieten van het kleurgebruik en de epische poses. Misschien niet spontaan, maar bij de lompheid van een groots opgezette film als dit heb ik er absoluut geen problemen mee.

Uiteraard wel een stuk minder dan het "origineel" uit 2014, maar desalniettemin zet ik deze film graag op.

3,0*

Prettige wegkijkfilmpje wat het vooral moet hebben van de drie oudjes die de hoodrollen vertolken. Die zijn behoorlijk sympathiek en ze wisten vooral in het begin een flinke lach op mijn gezicht te ontwaken.

De film krabbelt heel rustig verder, soms te rustig naar mijn mening. Gelukkig bevat het nog wel een aantal ontroerende momenten(het overlijden van 2 van de drie mannetjes).

Echter is het soms iets te langdradig, het is gewoon niet boeiend om 10 minuten naar Craps spelende opa's te kijken. Op dit soort saaie/langdradige momentjes na een prima komedie/drama.

3*

Deze film is idd wereldwijd een beetje onverwachts de bioscopen in gekomen en de hype is terecht. Godzilla is een angstaanjagend monster dat geen genade kent en ook niet echt een geweten kijkt te hebben. Gewoon een oermonster dat op een pad van vernietiging gaat. Wellicht dat de dierlijke instincten wat beter uitgelegd konden worden, want wat doet zo'n monster nou precies op land en waarom specifiek richting Tokio?
Maar dit is maar een klein minpuntje op een verder goed weergegevens monster. Qua screentime valt Godzilla eigenlijk best mee, maar wanneer het in beeld komt is het geen natte scheet en is het full-on vernietiging en brute doden. En als Godzilla met die atomic blast uit zijn lichaam schiet. Fenomenaal in beeld gebracht.

De film neemt vooral veel tijd voor het persoonlijke drama. Persoonlijke trauma's, schuldgevoelens, vergiffenis. Het komt allemaal aan bod in een (militair-) lamgelegd post-WOII Japan. Wat an sich al een interessante film maakt omdat er eigenlijk maar weinig films met dit specifieke thema bekend zijn in het westen. Vooral vanuit historisch oogpunt vind ik dit al een fijne invalshoek. Soms wel een beetje choppy met wat tijdsprongen en wat nieuwsberichtjes. Dat had vloeiender gekund en je moet soms die Japanse manier van emotie tonen wel aankunnen, want het kan soms over de top aanvoelen. Maar wat is dit eigenlijk een verademing ten opzichte van die gescheiden ouders of aan alcohol verslaafde ex-militair verhaaltje die de Amerikaans films altijd kennen. Het voelt veel oprechter, ondanks dat het voor mij geen tranentrekker werd. Wat dat betreft deed de film ook gewaagde dingen, maar durft het op het einde net niet die genomen risico's vol te houden. Dat Noriko nog leeft zat ik niet op te wachten omdat ik echt geschockt was en dat er een schietstoel in het vliegtuig zat voelde ik wel aankomen. Je merkt ook dat ze iets minder gelikt zijn in het Hollywoodiaanse filmen en het spannend maken van scenes. Je voelde toch minder goed die spanning toen Noriko in die trein hing en binnen een minuut had Koichi haar gevonden in de chaos op straat in een grote stad. Zulke dingen voelen te choppy aan en missen subtiliteit. Dus op het gebied van drama scoort de film een dikke plus. Maar de film zelf voelt niet lekker vloeiend aan en dan merk je toch dat er wellicht minder ervaring in de editing kamer zit of bij het schrijversteam.

Waar ik wel echt van ondersteboven ben is het budget. 15 miljoen dollar! Je leest het goed 15 miljoen! Hoe dan? Are you watching Disney? Wellicht dat er meer Godzilla was geweest met meer budget, maar zelfs dan nog is Godzilla zoveel in beeld geweest dat ik het niet kan geloven. Vooral als je het met Godzilla 2014 vergelijkt waar het alleen een paar keer met zeer donkere beelden in beeld kwam. De schaal van deze film voelt alsnog groot. Naoorlogs Tokio, veel slagschepen, veel Godzilla en verwoestingen. Het zou haast niet mogelijk moeten zijn, maar op het bioscoopscherm ziet de film er fenomenaal uit. Ik ben alleen benieuwd hoe het overeind blijft op een scherp 4K scherm met HDR.
Maar jemig... Voor mensen die van rampen houden is dit een must see. Maar tegelijkertijd bedient het ook mensen die van drama en deze historische setting houden.

Tsja, een aardige avonturen/fantasie filmpje.

Alles is wel degelijk aan deze film, het uitgangspunt is ook origineel en het ziet er allemaal ook wel prachtig uit.
Alleen het verhaal was gewoon onder de maat, je merkte inderdaad dat ze van de ene naar de andere scene hopten om de vaart erin te houden. Dit ging ten koste van de inhoud en de dialogen die soms wat afgeraffeld voelde.
Alsof de makers de film persé in 2 uur gepompt wilden hebben.
Dit merkte je vooral in het eindgevecht, die was geen zak aan! Was ook zo voorbij en je had echt niet het gevoel dat ze ook maar een klein beetje in de problemen zaten.

Wel was ik blij dat de ijsbeer Iorin wel een stoere stem had, ik was al doodsbang dat hij a la Chronicles of Narnia verneukt zou worden door een Liam Neeson achtige stem.

Gewoon een leuke film, niet al te hoogstaand omdat ze te snel door het verhaal heen vliegen.
Als ze wat meer tijd voor de film hadden genomen(lange speelduur) had dit een epische film kunnen zijn. Ondanks dit verheug ik me eigenlijk wel op een volgend deel.

3*

Waar Ben Affleck die hoge gemiddeldes telkens vandaan weet te toveren zou ik bij god niet weten, maar met Gone Baby Gone heb ik wederom een lichtelijk teleurstellend gevoel over gehouden na afloop van de film. Misschien heeft het iets te maken met de goede acteurs die wel weten te overtuigen in de film.

Het plot klinkt interessant en dat brengt de film vooral in het eerste half uur een mysterieuze lading mee. Dit soort detective zaken zijn altijd interessant en het whodunnit gedeelte is altijd iets wat mij erg bevalt. De opening van Gone Baby Gone is dan ook erg sterk. Ook het rauwe van de straat weet Affleck goed over te brengen.

Helaas wordt dan al snel duidelijk dat het om een uit de hand gelopen drugsdeal gaat en dat daar consequenties bij horen. Ik zie hier toch liever een zaak met een mysterieuze kidnapper. Wat volgt is een film die behoorlijk ongeloofwaardig is en een moraal door je strot heen douwt. De wendingen volgen elkaar in rap tempo op, maar wij hadden hem hier op de bank al uitgevogeld tijdens de uitwisseling op de groeve. Het lag allemaal te erg voor de hand. De manier waarop de wendingen worden uitgelegd gaan net weer over de schreef en maken de film niet erg geloofwaardig. Het is zelfs lomp en alles behalve subtiel. Duidelijk een film dat gericht is op het grotere publiek.

Het is maar dat ze een blik met goede acteurs hebben open getrokken, want die helpen Affleck bij dit regiedebuut over de streep heen. Een sterk begin en wat een staaltje acteerwerk weer van Affleck, Monoghan en Harris. Jammer dat er met een flauwe, moralistische en lompe plot gewerkt moest worden.

Hele krappe 3,0*

Ik heb genoten van de hele film. Al verbaasde ik me er toch wel over hoe jong de zaal was.

Er zullen vast wat ouders met hun kinderen tussen hebben gezeten en dachten, wat moet ik hier nu mee.

De film is vanaf minuut 1 gewoon grappig. Al is het wel humor dat je moet liggen. Het voelt echt "Apatow-ish" aan. De trailer met producer Seth Rogen aan het bureau gaf gewoon precies aan wat je van de film kan verwachten. Houd je hier niet van? Skip de film vooral. Het is gewoon een soort van Superbad, maar dan met 12 jarigen.

Het verhaal draait om de drie leuke kinderen, die zichzelf de "Bean Bag Boys noemen. Ze beleven een bizarre dag die van kwaad tot erger loopt en uiteindelijk zelfs tot wijze lessen leidt. Het gaat gepaard met veel seks en-drugsgrappen en natuurlijk een hoop gevloek. Het leuke aan deze vriendschap is dat de jongens zich al volwassen voelen en proberen te gedragen, maar tegelijkertijd nog zo onwetend zijn over alles. Hetzelfde geldt eigenlijk voor die popiejopie jongens. Ze nemen zichzelf zo serieus en denken dat ze alles weten, maar ze zijn eigenlijk vooral jong en hilarisch. Dit werkte heel goed in de film.

Soms merkte ik ook dat je voor een aantal grappen wel wat ouder moest zijn om ze te begrijpen, waar het voornamelijk om film en serie referenties gaat.

Ik heb uiteindelijk de hele film met een flinke lach in de stoel gezeten. Ik heb genoten van begin tot eind.

Dit genre ligt mij gewoon. Gewoon een stel kinderen die een bizarre dag meemaken en er ook les uit trekken.

4,0*

De nieuwe Die Hard is op zichzelf een erg onderhoudende actiefilm. Maar wetende dat je met een behoorlijk hoog gewaardeerde filmreeks te maken hebt kan je toch niet concluderen dat het vijfde deel toch wel schril afsteekt tegen de rest.

Amerika heeft plaats gemaakt voor Rusland, al een foute keuze wat mij betreft. Niet dat het veel uitmaakt, want McClane wandelt door Moskou heen alsof het gewoon NYC is. Als je dan naar het buitenland vertrekt, zorg dan op z'n minst voor een origineel plot en daar wringt de schoen bij A Good Day to Die Hard. Het oogt allemaal veel te standaard, nergens vind je een originele invalshoek en bij alles heb je het idee dat het al een keer eerder is gedaan. Daarnaast is het plot ook nog eens erg gedateerd en is het familie geneuzel tussen de McClanes vooral een doorn in het oog. Incidenteel werkt de interactie tussen vader en zoon, maar lang niet altijd. Juist ook vanwege de verstoorde relatie omdat papa het altijd druk had met werk vraag je jezelf toch af hoe het dan kan dat papa McClane wel goed overweg kan met zijn dochter.

Verder lijkt ook Willis zijn personage het slachtoffer te worden van het lakse schrijfwerk. Waar in het begin de one-liners leuk zijn is het vooral op het einde een drama om naar te kijken. Wanneer Willis voor de zoveelste keer op een onlogisch moment "I'm on a vacation" eruit gooit wil je het liefst eigenlijk dat de film afgelopen is.

Gelukkig duurt dit dan ook niet meer lang, want het geheel is verder wel een vlot in elkaar gezette actiefilm met ook echt heel veel actie, explosies en weinig rustmomenten. Dit voldoet wanneer je van simpele actiefilms houdt, maar in deze reeks wil je toch dat ene beetje meer en dat ontbreekt dan ook in A Good Day to Die Hard.

2,5*