Opinions

Begint aardig en bevat enkele oprecht enge scènes, maar ontspoort naar het einde toe compleet door het expliciet maken van datgene wat een hele film lang gesuggereerd werd. Favoriete scène is die met de oude telefoonkast. Bovendien heeft dat mens een fotogenieke smoel voor nachtmerries. Niet helemaal slecht, maar er zat absoluut meer in.

Geinige anthologie die er soms wat knullig en gedateerd uitziet, maar verhaaltechnisch knap in elkaar steekt. De eerste twee verhaaltjes over een vrouw die achterna gezeten wordt door een moordende kerstman en een man die met zijn maîtresse omkomt in een auto-ongeluk zijn niet meer dan opwarmertjes. De drie verhalen die volgen zijn een stuk beter, zowel inhoudelijk als wat griezelfactor betreft. De film draagt dezelfde naam als de serie die in de jaren ’90 furore maakte. Beide zijn gebaseerd op de gelijknamige comics, met dat verschil dat deze film betrekkelijk serieus is terwijl de serie het vaak van de komische elementen moet hebben.

Mijn DVD-uitgave is er een van Midnight Movies, een double bill waar ook nog het vervolg Vault of Horror op staat. Die is voor binnenkort.

Het probleem met anthologieën is dat ze quasi zonder uitzondering uiteen vallen in enkele erg goede en enkele erg slechte bijdragen. Daartussen een resem opvulsel. Dat is ook hier het geval. Verhaaltje 1 en 2 waren best eng/zwartgallig/origineel, maar daarna ging het bergaf met af en toe nog een opflakkering in de vorm van een leuke scène, meer niet. Sfeervol blijft het wegens het hele Halloween-gebeuren gelukkig wel, maar of dat genoeg is voor de doorwinterde horrorfanaat?

Ontzettend teleurstellende film van Laugier die - zoals het cliché gaat - beter de oversteek niet had gemaakt. En dat komt niet eens omdat ik met de Tall Man een moderne update van Phantasm in gedachten had, maar eerder omdat de dramatische insteek en de focus op het relationele aspect nefast waren voor de spanning. Dat de clou halverwege wordt weggegeven hielp uiteraard ook niet veel.

Eén van de mooiere giallo-posters en meteen ook één van de betere films in dit erg wisselvallige genre. Zoals gezegd: mooie vrouwen te over in deze thriller die netjes de conventies volgt, i.e. brutale moorden gepleegd door een assassino met hoed en lederen handschoenen en een slot waarin het motief aan de hand van een pseudo-psychologische verklaring bekend gemaakt wordt. De vertolkingen hierbij zijn bovengemiddeld, net zoals de plotontwikkelingen en het geweld dat met oog voor stijl in beeld wordt gebracht, zoals het hoort.

Zeker geen slechte film, maar had er toch iets meer van verwacht.

Het acteren van De Niro is uiteraard schitterend. Zijn lichaamstaal, mimiek en de talloze schitterende dialogen/monologen/oneliners (Are you talking to me?) weet hij met zoveel verve over te brengen dat het een lust is om naar te kijken.

Zijn metamorfose vond ik echter minder overtuigend uitgetekend. Nergens zie je echt een duidelijke aanleiding die de kentering in zijn personage verantwoordt.

Ook de alom geroemde scfeerschets van de kille grootstad die New York is, vond ik wat mager. Heb al tal van horrorfilms gezien waar die kilheid en afstandelijkheid veel efficiënter in beeld is gebracht (New York Ripper, Maniac, Henry, Driller Killer, ...)

Wat ik dan weer wel opvallend leuk vond, was het fragmentarische karakter van Taxi Driver, geen rechtlijnig verhaal, maar eerder een collage van leuke scènes die ergens wel hun plaats hadden in het totaalplaatje.

Kortom, een erg leuke film, maar niet meer dan dat.

Bizarre film waarin drie generaties excentriekelingen geportretteerd worden. De eerste acte handelt over een perverse man met een onstilbare drang naar afwijkende seks, de tweede over communistische vreetfestijnen en de derde over een taxidermist die zichzelf op een spectaculaire manier van het leven berooft. Taxidermia bevat een aantal wansmakelijke scènes die beslist tot de cultstatus van dit werkje hebben bijgedragen - gaande van bestialiteiten over braakpartijen tot het betere slagerswerk. Ondanks dat duidelijk mag zijn dat excentriek gedrag erfelijk is, mis ik een pointe die mij iets over het "waarom" van deze film vertelt.

Een eigenaardige film over een eigenaardige man, dat is het minste wat je over Ted Bundy kan zeggen. Opvallend aan deze film is de tegelijk schokkende en zwartkomische wijze waarop Bundy’s verhaal in beeld is gebracht. De hele film lang overheerst een cynische ondertoon en door het compromisloos gebruik van geweld zit je de ene keer vol afschuw en de andere keer met een grote grijns te kijken naar wat zich op het scherm afspeelt. Sommige scènes en dialogen zijn dan ook te gek voor woorden. Je zou deze aanpak enigszins kunnen vergelijken met die van C’est Arrivé Près De Chez Vous, al gaat het hier natuurlijk om waargebeurde feiten. En voor zover ik weet zijn die feiten ook vrij realistisch weergegeven. Je verbaast je er dan ook meermaals over dat zulke dingen daadwerkelijk gebeuren in onze moderne maatschappij.

Al tijdens de schitterende openingsscène van de film krijg je te zien wat voor een zieke, geperverteerde geest die Ted Bundy eigenlijk heeft. Dag en nacht verschil met de, eveneens briljante, slotscène waar Bundy toch een mens van vlees en bloed lijkt te zijn, met menselijke gevoelens. Althans toch als het gaat om z’n eigen hachje… In ieder geval is de rol van Bundy meer dan overtuigend gebracht door Michael Reilly Burke, wat op zich al een pluim verdient. Maar eens zo bewonderenswaardig is het feit dat iemand het lef heeft om de rol van zo’n gecontesteerde figuur op zulk een realistische en compromisloze manier aan te vatten. Je kan je dan ook afvragen of hij hier geen gevolgen van heeft ondervonden…

Naar het einde toe wordt hier en daar nog wat live footage door de film verweven, iets wat je als kijker nog eens extra met de neus op de feiten drukt. De feiten zijnde: een ziek product van een zieke (?) maatschappij dat overal terreur zaait en ervoor zorgt dat geen enkele vrouw zich nog veilig voelt; én op de koop toe nog twee keer ontsnapt (!). Erg verontrustend allemaal.

Maar eigenlijk is zowat alles uitstekend aan deze film: de regie, de acteurs, de amusementswaarde, het in acht nemen van de naakte feiten, …Enig minpunt is dat deze film voor de doorsnee filmliefhebber misschien wat te hard is, maar ja, de horrorliefhebber wil ook wat natuurlijk . Horror zeg ik, want als docudrama vind ik deze film niet zo geslaagd.

Boeiende giallo die het echter niet haalt van het gelijkaardige Profondo Rosso. Sommige scènes zijn om van te snoepen, maar Argento heeft al fraaier werk afgeleverd, zowel op visueel als op auditief vlak. Ik was toch enigzins aangenaam verrast door de vele schrikmomenten en het feit dat sommige moorden echt wel gewelddadig waren. Het verhaal, en dan zeker het einde, vond ik nogal flauwtjes.

Fikse teleurstelling...

Ook al zat er dan enorm veel potentieel in. Ik vind het niet gemakkelijk om Angel's Egg te beoordelen, namelijk omdat de film enorm sterke stukken heeft, maar spijtig genoeg ook ontiegelijk saaie en lelijk geschoten stukken. Vooral de eerste 45 minuten zijn gewoonweg slecht. Enorm traag, gebrek aan dialoog en gebrek aan verhaal. Ik ben een voorstander van zweverige, voortkabbelende cinema, maar zorg er dan alstublieft voor dat het gebrek aan verhaal wordt opgevangen door mooie beelden. Zo zitten de eerste 45 minuten vol simplistische animaties, fletse kleuren en spuuglelijke decors. De vreemde wereld waarin het verhaal zich afspeelt is een wereld die mij écht zou kunnen boeien, ware het niet dat hij zo pover is uitgewerkt. Met momenten werd het zelfs zo saai dat ik de film even heb uitgezet en wat anders ben gaan doen (slapen).

Met dat gedoe rond de Ark van Noah komt gelukkig de grote ommezwaai; in woord, geluid en beeld had ik de indruk. Ook al heb ik het meestal niet zo begrepen op films die citeren uit de bijbel, voor Angel's Egg betekende het een meer dan welgekomen kentering. De unheimische muziek is iets meer nadrukkelijk aanwezig en Oshii serveert enkele mooie plaatjes. Spijtig genoeg is het allemaal van korte duur, want voor je het weet is de film afgelopen.

Aardige medische thriller/horror die perfect binnen het straatje "Coma" past. Het zou zomaar gebaseerd kunnen zijn op een van Robin Cooks boeken...

Filmtechnisch gezien is Terminal Choice een onvervalste B-film, maar wel een hele goede. Door gebrek aan visueel inzicht komt de medische setting niet overal en altijd goed tot uiting. Het klinische, kille uit Coma wordt bijvoorbeeld op geen enkel moment geëvenaard, al moet gezegd dat naar het einde toe de steriele omgeving en de lange gangen vrij efficiënt in beeld worden gebracht. Toch altijd een kritische succesfactor in medische thrillers als je het mij vraagt...

Bovendien is het verhaaltje creepy genoeg om angst in te boezemen. Eén aspect dat in mijn ogen ook echt subliem inwerkt op de spanningsboog is de soundtrack; redelijk eenvoudig, maar perfect aangepast aan de sfeer die men wil creëren.

Dus, voor liefhebbers van Coma en dergelijk spul is dit een must see.

Wat mij vooral stoorde aan deze film is dat de typische Spielberg-moraal opnieuw de bovenhand haalde, ik heb het niet zo begrepen op de beste man. Op zich een origineel verhaal, daar niet van, maar kon het nog meliger?

En Tom Hanks vond ik ook zwaar overschat in deze film, dat Oost-Europees accent van hem klonk echt veel te gemaakt.

The Terminal is een leuke poging om een hedendaags probleem (strenge veiligheidsnormen op luchthavens die ervoor zorgen dat sommige mensen de transitzone niet meer in of uit geraken) een romantisch en komisch karakter mee te geven. Daar blijft het helaas bij. The Terminal is niets meer dan een tussendoortje.

Zoveelste film die tijdens de hoogdagen van de slasherfilm op het publiek werd afgevuurd. Maar toch net iets anders dan wat je al gezien hebt. Ondanks het feit dat het hier een typische formulefilm betreft bevat het scenario genoeg originele en atypische ingrediënten om zomaar in de vergetelheid te verdwijnen.

Drie factoren maken van Terror Train een film die een geheel eigen stempel op het genre drukt:

1) De gemaskerde killer die, verschillend van bv. Jason en Michael, steeds de identiteit aanneemt van z'n slachtoffer. Het gemaskerde bal dat plaatsvindt in de trein biedt namelijk genoeg mogelijkheden om je in anonimiteit te hullen.

2) David Copperfield die de "dode" momenten opvult met door discomuziek begeleide goocheltrucks.

3) Een ideale setting die sterk contrast voorziet tussen feestelijk gedecoreerde wagons en claustrofobische gangen waarin de moordenaar zijn prooi besluipt.

Dit alles wordt met zoveel enthousiasme gebracht dat de typische high school sfeer weer van meet af aan voelbaar is. Bovendien blinkt Terror Train uit in sterke belichting en magisch kleurgebruik, waardoor je meermaals in een dromerige rit wordt ondergedompeld. Spanning en bloed worden gereserveerd voor de eigenlijke finale en dat is zowat het enige minpunt aan Terror Train, dat in vergelijking met genregenoten relatief soft is. Maar afgezien van deze uitschuiver is Terror Train de ideale slasher die in de voetsporen van Halloween en Friday the 13th een heerlijk avondje griezelen garandeert.

Bedankt brucecampbell om me kennis te laten maken met een van de grootste onzinfilms die ik ooit gezien heb . Dit is een B-horrorfilm van de allerbovenste plank, zoals ze in de jaren '80 schaamteloos gemaakt werden!

Eigenlijk zijn alleen de laatste 20 minuten een domper, want al de rest is van uitzonderlijk hoog niveau onder de noemer "hilarische flauwekul". De knotsgekke personages zorgen minuut na minuut voor fantastische dialogen en oneliners. Het neurotische zoontje dat constant met handgranaten en een machinegeweer zit te zwaaien, de MTV-verslaafde dochter, haar metalvriendje dat om de haverklap en zonder aanleiding luchtgitaar zit te spelen, de losbandige ouders die aan partnerruil doen waar hun kinderen bij zijn en de paranoïde opa die alleen maar in oorlog en monsters gelooft. Mja, de rest van de film bespreken lijkt me overbodig want met zulke personages weet je natuurlijk wat je te wachten staat. Iets meer smeerlapperij was wenselijk geweest, maar de veeg uit de pan naar E.T. was dan weer een leuke compensatie. Net zoals de uiterst wansmakelijke maar o zo aanstekelijke theme song trouwens. Tum tum, tidum tidum ... TerrorVision .

Oh ja, ik heb deze film op VHS gezien met Nederlandse ondertitels en die waren voor één keertje een echte meerwaarde in het prikkelen van de lachspieren. Termen als "snotverdorie", "potverdriedubbeltjes", "krijg nou de pip" en "gele rakker" (verwijzend naar een biertje) zijn maar enkele van de waanzinnig foute vertalingen van de Engelstalige audio. Kortom: hersenloze pulp met een flinke dosis onzinnige humor. Zo moet dat zijn.

Ik heb er omwille van de negatieve kritieken lange tijd tegenop gekeken om de nieuwste van Argento te zien, maar toen ik uiteindelijk eerder toevallig de DVD in m'n handen kreeg was ik maar wat blij dat ik nog eens een film van de meester mocht bekijken. Temeer ook omdat dit het sluitstuk is van een trilogie waarvan ik de eerste twee delen (Suspiria en Inferno) erg sterk en innovatief vond.

Ik verwachtte me aan het ergste, en verdorie, Mother of Tears was zelfs nog slechter dan ik had durven vrezen! Het waren niet eens de effecten waar ik me aan stoorde in deze film, maar wel al de rest. Om te beginnen Asia Argento. Wat een zwak uitgewerkt hoofdpersonage. Bovendien maakte haar pijnlijk gebrek aan acteertalent het alleen maar erger. Zelden zo'n slechte mimiek en articulatie geweten, al geldt dat laatste eveneens voor de andere acteurs. Een logisch gevolg natuurlijk als je met buitenlanders een Engelstalige film opneemt. Beter voor de kijkcijfers natuurlijk, maar het ondermijnt de artistieke kant van de film.

De opening van de film vond ik nog het best. De bombastische muziek en de bikkelharde openingsmoord beloven een occulte film die epische proporties zal aannemen. Helaas wordt deze verwachting nergens ingelost. Integendeel, het script hangt als los zand aan mekaar, het tempo zit totaal verkeerd, het verhaaltje wordt te snel afgeraffeld, er verschijnen een heleboel nietszeggende personages ten tonele (zoals die priester en die oude man in z'n rolstoel) en de bombastische soundtrack wordt al snel overdadig. Aanvankelijk blijft dit alles, hoewel slecht, nog redelijk draaglijk, maar met de minuut wordt het pijnlijker om naar te kijken en zakt de film af in pure wansmaak en amateurisme. Het lachwekkende einde is hiervan de droevige anticlimax.

Het is eigenlijk niet te geloven dat de man die ooit verantwoordelijk was voor enkele van 's werelds beste horrorfilms nu op de proppen komt met dit soort fletse, ongeïnspireerde en gewoonweg slecht gemaakte cinema. Het deed me wat dat betreft een beetje denken aan Henenlotter die onlangs met Bad Biology ook zo'n waardeloos prul afleverde, na ooit een respectabel oeuvre te hebben opgebouwd. Maar spijtig genoeg is Argento iemand waarvan je in principe nog veel meer mag en moet verwachten, en net daarom is de teleurstelling dubbel zo groot. Bah!

Iets meer dan zes jaar geleden zag ik Tetsuo voor het eerst, gefascineerd door de bijna mythische cultstatus die deze film genoot op MM. Al snel had ik door dat dit inderdaad een aparte kijkervaring was, op zowat elk vlak. Tetsuo was ANDERS. Maar echt bij de keel grijpen deed Tsukamoto mij niet. Er ontbrak iets. De beelden en het geluid waren intens, maar als geheel was de film te vaag en zelfs te traag, ondanks de audiovisuele energie. Ondertussen, zes jaar, ontelbare genrefilms en enkele mijmeringen over deze unieke film later, kan ik rustig zeggen dat het kwartje gevallen is. Sommige cinema heeft tijd nodig om te groeien.

Samen met het visionaire Videodrome van Cronenberg is Tetsuo voor mij dé landmark in de cyberpunk, een stroming waarin de invloed van moderne technologie op de mens bekritiseerd wordt. Dat Cronenberg trouwens een onmiskenbare inspiratiebron was voor Tsukamoto blijkt duidelijk uit de op het eerste gezicht nogal vage plot. Een metaalfetisjist wil zijn lichaam perfectioneren door een metalen bout in zijn vlees te integreren. De bout blijkt echter verroest en hij geraakt geïnfecteerd waardoor zijn lichaam in metaalschroot begint te transformeren. Eén welbepaalde scène lijkt zelfs een rechtstreekse verwijzing naar Cronenberg, namelijk wanneer een koppel in beeld komt dat kickt op een aanrijding die ze zelf veroorzaakt hebben. In Crash, gebaseerd op het gelijknamige boek van J. G. Ballard, zien we hetzelfde fenomeen waarin mensen opgewonden geraken bij het zien van auto-ongelukken. Daarnaast zijn thema’s als mutatie en transformatie aan Cronenberg ontleend, dit in combinatie met een naargeestige seksuele ondertoon zoals we die zien tijdens de scène waarin een vrouw gepenetreerd wordt door een man wiens penis in een ronkende drilboor gemuteerd is.

Op audiovisueel vlak kan de breuk met Cronenberg echter niet groter zijn. Tetsuo is een aaneenschakeling van stijlvolle zwart-witfotografie waarin agressieve close-ups, flitsende montage en dynamische camerastandpunten een overdonderende energie genereren. Net daarom laat het uitsterven van de plot in nietszeggende maatschappijkritiek tijdens het laatste halfuur een wrange nasmaak achter. We zien hoe de twee hoofdpersonen met elkaar de strijd aangaan om uiteindelijk met elkaar te fuseren tot één grote brok metaal, zij het op een nodeloos langdradige manier in beeld gebracht. Waar Cronenberg met Videodrome of Crash de maatschappijkritiek dus aanwendt om diepere lagen te integreren en om de kijker uit te dagen, lijkt dit in Tetsuo slechts een kapstok voor een, overigens briljante, stijloefening. Waaruit ik dan concludeer dat Cronenberg de betere denker/schrijver is en Tsukamoto de betere artiest. Hoe gaaf moet een film van hen beide dan wel niet zijn?

Enkele tieners reizen af naar het zinderend hete Texas en hadden gewenst dat ze nooit het territorium van een compleet van de buitenwereld afgesloten slachtersfamilie hadden betreden. In een grimmige premisse maken ze kennis met een gestoorde lifter. Achteraf blijkt deze linke kerel tot hetzelfde disfunctionele gezin te behoren als Leatherface, de slachter van dienst. Gewapend met een kettingzaag en gehuld in een masker van mensenhuid herleid hij de tieners één voor één tot slachtafval in een alleenstaand landhuis waarvan de kelder is omgevormd tot een waar abattoir. Maar de echte ontnuchtering komt er pas wanneer het laatst overgebleven slachtoffer kennismaakt met de kannibalistische neigingen van het gezin.

Regisseur Tobe Hooper slaagt er in om aan de hand van perfecte timing een bloedbad te suggereren terwijl er in feite amper een spatje bloed getoond wordt. Daarnaast dompelen de duistere soundtrack en nerveuze cameravoering de geweldsequenties om in een gruwelijke nachtmerrie.

Net als Psycho was deze prent geïnspireerd op de misdaden van Ed Gein die, naast het leegroven van kerkhoven, mensen vermoordde en hun overblijfselen recycleerde tot meubels en accessoires. The Texas Chainsaw Massacre was daarmee een van de eerste commercieel succesvolle films die het bioscooppubliek confronteerde met een nieuw maatschappelijk fenomeen: de seriemoordenaar.

Hoewel dit eerder een voorloper is van de slasher die niet 100% aan de conventies voldoet, heb ik hem toch op nummer 1 in mijn slasher top 10.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond dit een van de leukere in de reeks. De aanpak is anders, in die zin dat er meer vanuit Leatherface verteld wordt en zijn persona meer aandacht krijgt. Dat komt de film ten goede, want het creëert dramatiek zonder hierin te overdrijven. Anderzijds ondermijnt het de spanning, maar daar is het origineel al voor (dat valt toch niet te evenaren) of de remake uit 2003. Script is behoorlijk. De opeenstapeling van plotwendingen houden de vaart in de film, terwijl ie halverwege al leek dood te bloeden. Toch goed schrijfwerk als je met een zoveelste TCM nog fris uit de hoek kan komen. Hier en daar uiteraard wat oppervlakkig, het blijft tenslotte een slasher. Voor de liefhebbers zijn er genoeg wansmakelijke scènes waarin bloed en ingewanden rijkelijk over het scherm spatten. Het zou me verbazen als dit de laatste was...

Op zich een leuke film maar daar waar al het gekke gedoe in deel 1 nog geniaal was, wordt het hier meer dan eens vervelend. Ook dat "groene en rode dampen-sfeertje" en de neppe decors doen veel van de kwaliteit af. Zelfs Leatherface is niet meer de genadeloze butcher die hij voorheen was.

Maar al een geluk dat Tom Savini zich er nog even mee gemoeid heeft, want blood and guts zijn er in overvloed. Ook Dennis Hopper is niet te stoppen in zijn rol als wraakzuchtige killer. Schitterende cameo van Tobe Hooper trouwens!

Al met al een middelmatig vervolg.

Zonder twijfel een waardige remake van het origineel! OK, deze remake heeft z’n zwakke punten, maar hij heeft er ook een heleboel sterke. Laten we alles even op een rijtje zetten.

Ben deze film gaan huren, enerzijds uit nieuwsgierigheid naar de manier waarop een van m’n favoriete horrorfilms aller tijden in een nieuw kleedje is gestopt, anderzijds om nog eens goed te kunnen griezelen. Op beide aspecten wist deze film me te bekoren. Ik heb me geen seconde verveeld en was aangenaam verrast door de manier waarop men deze remake heeft aangepakt. Op heel wat vlakken afwijkend van het origineel, maar globaal gezien toch dezelfde waanzinnigheid behoudend. Toch slaagt deze nieuwe TCM spijtig genoeg slechts met momenten in het overbrengen van die groezelige, broeierige sfeer van het origineel. Daarentegen weet hij er wel van het begin tot het einde de spanning in te houden, iets waar de originele versie soms dan weer wat moeite mee had. Ik had wel de indruk dat regisseur Nispel het allemaal iets té dirty wou maken, zodat het eigenlijk een beetje z’n effect miste. Het recente Hostel slaagt hier toch een stuk beter in vind ik persoonlijk.

Op de acteurs valt overigens weinig aan te merken, vooral Biel en Tucker doen het erg goed als respectievelijk scream queen en wijsneus. Voor Biel toch helemaal wat anders dan 7th Heaven. Verder ben ik ook zeer opgetogen over de prachtige fotografie die sporadisch die sfeer uit ’73 op het scherm weet te toveren. Die maïsvelden, de blauwe lucht met mooi afgelijnde witte wolken, de stoffige weggetjes, … erg professioneel gedaan allemaal. Om nog maar te zwijgen over de stukjes live-footage aan het begin en einde van de film; erg creepy en verontrustend.

Wel had ik graag een klein beetje meer gore gezien. Nuja, de gore was er wel, maar wat mij betreft mocht die iets explicieter gefilmd worden. Nu was het me nog net een tikkeltje te braaf allemaal. De spanningsopbouw naar die slachtpartijen toe was dan weer wel erg goed; ik denk dan vooral aan de scène met de waspalen en de scène waar Biel zich schuilhoudt in een kamertje en af en toe door een gaatje naar buiten piept. Klasse!

Ben blij om te zien dat deze remake helemaal geen verkrachting is van Hoopers meesterwerk, ook al komt hij niet meteen in de buurt van het origineel. Ik vraag me trouwens af wat hij er zelf van vond. Iemand die hier meer over weet?

“Liebesman doesn’t shy away from anything” is de quote uit een review van een vooraanstaande website die doet vermoeden dat dit (tot nu toe) laatste deel in de TCM-serie voor de volle 100% de kaart van de gore trekt. Na het zien van de film blijkt wederom dat alles subjectief is en dat typische promotiepraatjes met een flinke korrel zout genomen dienen te worden. Wat wel waar is, is dat de visuals centraal staan in deze prent. Hyperkinetische cameravoering, blitse montage, kleurenfilters, … kortom, aan moderne snufjes die tegenwoordig wel een ongeschreven wet lijken binnen het genre geen gebrek. Op zich niks mis mee zou je denken. Zolang het maar functioneel is, niet waar? Nuja, het is wel functioneel, in die zin dat het afwezig zijn van de beloofde ranzigheid goed wordt weggemoffeld. Bijkomend, en hopelijk niet zo bedoeld, belemmert heel die visuele poespas letterlijk en figuurlijk het zicht en zijn bepaalde sequenties zo onduidelijk geschoten dat ze roemloos aan je voorbij gaan.

Maar “The Beginning” is een prequel en zou dus een en ander moeten verklaren rond het door Leatherface en zijn gedegenereerde vriendjes aangerichte “Chainsaw Massacre”. Niet dus. Het enige wat we te zien krijgen is een zoveelste-in-de-rij-horrorfilm die zich inderdaad qua tijdstip voor het origineel afspeelt. En al een geluk! Stel je voor dat het legendarische zinloze geweld van deze cult-classic met wat psychologische nonsens ten val zou worden gebracht. Op dat vlak houdt Liebesman zich dus aan de regels en toont hij begrepen te hebben waar The Texas Chainsaw Massacre om draait. Zinloos geweld en een boel zieke personages die het rurale Texas van de jaren, en laten we gezien de talrijke sequels maar zeggen ’60-’90, onveilig maken.

In de remake uit 2003 zagen we reeds dat de plaatselijke sheriff een dubieuze en verontrustende rol werd toegekend, hetgeen hier consequent wordt doorgetrokken. Consequent is misschien een verkeerde woordkeuze gezien het hier gaat om een prequel, maar de essentie is dat spijtig genoeg de zieke sheriff-figuur het roer lijkt over te nemen van de in ’74 tot horroricoon gebombardeerde Leatherface. Enkel in de finale zien (lees: hij is er wel, maar door de epileptische cameravoering zie je hem amper) we hem ten tonele verschijnen en het leed dat hij met zijn oude vertrouwde gereedschap aanricht is verhoudingsgewijs maar magertjes.

The Beginning is een verdienstelijke poging om aan het hele Texas Chainsaw Massacre-verhaal nog een vervolgje, of prequel of remake of whatever, te breien, maar is niet solide genoeg om zelfs de remake nog maar te evenaren. Op zich een redelijke film die goed wegkijkt, maar binnen het concept en binnen het genre niet meer dan de zoveelste torture-movie, waarvan er naar schatting nog wel een dozijn zal uitkomen. Het subgenre zit nu eenmaal in de lift…

Thanatomorphose, vrij vertaald "vorming van de dood", of zoiets. De titel geeft alleszins exact weer waar de film om draait. Gedurende anderhalfuur zien we hoe een personage lichamelijk aftakelt, beginnend bij een klein wondje dat haar ganse lichaam infecteert tot ze helemaal wegrot. Het is een bijna filosofisch concept waar je als filmmaker behoorlijk veel diepgang aan zou kunnen geven, mocht je dat willen. Dat was duidelijk niet de betrachting van deze regisseur. Wat we zien is een kale registratie - dat mag je letterlijk nemen, want dialoog of muziek zijn bijzonder schaars - van iemand die decomposeert, naar analogie met een eigenaardige schimmelplek op de muur. Die metafoor ging compleet aan mij voorbij. De film mist hoe dan ook inhoud en het uitgangspunt is (zelfs visueel) niet interessant genoeg om anderhalfuur te boeien. Het feit dat de effecten van erbarmelijke makelij zijn helpt ook al niet. Eventjes kreeg ik flashbacks naar Nekromantik, maar Buttgereit had tenminste nog wat te vertellen. Deze regisseur lijdt overuidelijk aan ideeënarmoede. Ik vraag me ernstig af wat hiervan de bedoeling was, behalve het etaleren van enkele gore scènes die omwille van amateurisme compleet hun doel missen. Het resultaat is een langdradige film die van iemands dood een bijzonder saai gegeven maakt.

Beklijvend, dat is het eerste woord dat in me opkomt als ik deze film in één woord zou omschrijven. De vergelijking met The Thing ligt voor de hand - ik ben er dan ook van overtuigd dat de makers hiermee doelbewust hun film wilden promoten - met dit verschil dat de bedreiging in The Thaw niet van buitenaardse aard is.

Afgezien van wat schoonheidsfoutjes op het vlak van special FX vind ik The Thaw eigenlijk een erg goede film. Omdat het script en de uitwerking daarvan datgene brengen wat ik in een horrorfilm zoek. Het ondertussen klassieke recept van expeditieleden die, geïsoleerd van de buitenwereld, op een nooit eerder ontdekte levensvorm stuiten is niet nieuw, maar doordat de dreiging dit keer een stuk dichter bij de mens staat, boezemt ze ook meer angst in. Het script volgt het gekende stramien. Aan de hand van onderhuidse spanning enerzijds en expliciete bodyhorror anderzijds wordt het juiste angstklimaat gecreëerd. Dat wordt op haar beurt nog eens versterkt door het gevoel van afzondering. Dat laatste aspect had nochtans wat sterker uitgespeeld kunnen worden door de expeditie bijvoorbeeld te laten plaatsvinden in nòg extremere weersomstandigheden en een nòg onherbergzamere locatie.

The Thaw bevat ook een boodschap die, in dit geval, een flinke meerwaarde biedt aan de film. Ik vind het interessant dat bepaalde (niet alle) levensbeschouwelijke thema's aan bod komen in een film en zeker als dat dan zo mooi geïntegreerd wordt in het ganse concept. Sommigen vinden het misschien wat geforceerd, ik vind dat men mensen niet genoeg met hun neus op de feiten kan drukken als het op de alarmerende toestand van onze planeet aankomt. Je ziet ook dat er de laatste jaren terug meer eco-horror verschijnt, omdat, net zoals in de jaren '70, de milieuproblematiek brandend actueel is. Het hoeft uiteraard niet naar propaganda te neigen, maar als het als kapstok fungeert voor een spannende film, graag!

Liefhebbers van deze film (dat zijn er op het eerste gezicht niet al te veel), moeten zeker het Zweedse Det Okända ook eens checken. Die vertoont misschien nog wel meer parallellen met The Thaw als The Thing en is bovendien nog van een niveau hoger als deze prent.

Ik heb er alleszins enorm van genoten.

Beetje raadselachtige film dit. Of anders gezegd, raadselachtige regisseur, want behalve wat episodes voor TV-series in de late jaren '50 heeft deze man weinig klaargemaakt. Bizar dat zo'n mager palmares dan toch zo'n goede film oplevert. Objectief bekeken is de regie van een hoogstaand niveau, ook al loopt er verhaaltechnisch een en ander in de soep. Zo wordt er bijvoorbeeld te weinig nuttige context geboden rond het moordmysterie en blijft het geheel derhalve maar wat aanmodderen. Dubbel zo veel aandacht gaat naar de visuele uitwerking van dit alles. Het resultaat is een duistere fusie van een diabolische cameravoering en een typisch warm kleurenpalet voor de Grand Guignol setting. Een diagonaal in beeld gebrachte achtervolging op een brug en een scène waarin een toekomstig slachtoffer van voeten tot hals wordt gekadreerd, symbool staand voor zijn latere onthoofding, zijn slechts een fractie van de talrijke visuele uitstapjes die in crescendo naar het slotakkoord toe huppelen. Echt een aanrader voor liefhebbers van Bava's barok en Argento's kleurenspel.

Leuk filmpje. Ik had wat moeite met de geloofwaardigheid van de eerste reactie op het ontdekken van de gigantische mieren: meteen alles kapot maken. Maar ja, zo waren de Amerikanen nu eenmaal in de jaren '50. De film is ook flink politiek beladen en op sommige momenten stoort dat al wat meer dan op andere.

Maar al met al is de film best amusant omwille van de plot op zich die toch vrij origineel is. En ook al ogen de special FX gedateerd, ze zijn (vind ik) niet van die aard dat je onder je stoel kruipt van plaatsvervangende schaamte. Aanradertje voor de SF-fans.

Waarom deze film in de IMDB top 25 staat is mij een groot raadsel. Zal wel alles te maken hebben met de naam van de regisseur, want de film op zich is een wangedrocht zoals je ze niet gauw ziet.
Om te beginnen is het hoofdpersonage zo cliché als maar zijn kan. Een zoveelste rise&fall-psychopaat die bij het publiek eerst sympathie moet wekken om daarna genadeloos toe te slaan als ongenaakbare klootzak. Daniel Day-Lewis acteert niet eens zo slecht, maar een oscar is toch wat hoog gegrepen, niet? Nuja, het past wel perfect binnen het Hollywood-straatje, dus in dat opzicht zal het wel terecht zijn.
Verhaaltechnisch heeft "There Will Be Blood" ook niet veel te bieden. Helaas. Meer dan een impressie van Plainfields saaie leventje als oliebaron zit er niet in. Komt er nog een subplotje bij rond een valse profeet die gewoon wat in de weg loopt. Hier had veel meer mee gedaan moeten worden, ofwel laat je het allemaal gewoon achterwege... De soundtrack was ook niet veel soeps. Bizarre deuntjes, dat wel, maar helemaal niet geschikt voor dit soort film. Een gedurfde poging van Anderson, maar het pakt helaas helemaal verkeerd uit. De film duurt verder ook veel te lang. Er had gerust drie kwartier film uitgeknipt kunnen worden zonder dat dit een negatieve invloed had op de storytelling.
Met stip de slechtste film die ik tot nu toe heb gezien in 2008.

Leuk actie-horrorfilmpje dat qua verhaal, dat overigens relatief goed en compromisloos in mekaar zit, sterk aanleunt bij Invasion of the Body Snatchers. Sommige actiescènes mogen dan wel erg lomp zijn en het acteren van Piper is uiteraard erg statisch, toch is deze film best amusant. Bovendien straalt "They Live" een gigantisch B-film gehalte uit, hetgeen ook in de dialogen naar boven komt. De bubblegum oneliner is hier een schitterend voorbeeld van.

James Caan in de generale repetitie voor wat later Manns meesterwerk zou worden: Heat. Al vind ik Manhunter stiekem nog net iets beter. Prachtige muziek van Tangerine Dream ook, die samen met de nachtelijke, in neon gedrenkte straten een nagenoeg volmaakt exemplaar oplevert van gewelddadige eighties cinema. Het leuke aan Mann is dat zijn regie ruimte laat voor de wat meer nostalgische kantjes aan de personages of locaties in zijn films. Let bv. op het shot waar Caan zijn fotocollage verfrommelt en uit het raampje van zijn wagen naar buiten smijt, waarop Mann vervolgens inzoomt op het propje papier met in de achtergrond een inferno van brandende wagens. Het slot - en met name de shoot-out - oogt wat onverzorgd en weinig spectaculair, zeker als je dit vergelijkt met gelijkaardige scènes in Miami Vice en natuurlijk Heat.

The Thing From Another World - prachtige titel overigens - is een absolute klassieker die een beetje onterecht in de schaduw van Carpenters remake is verdwenen.

Met Roswell ('47) nog vers in het geheugen werden Amerikaanse bioscoopgangers getrakteerd op een onvervalste sci-fi/horrorfilm die de plaats van de mensheid in het heelal in vraag stelt. Voortbordurend op de destijds aanwezige massahysterie rond buitenaards leven was de thematiek in The Thing From Another World maatschappelijk erg relevant en waardevol. De regisseur weet met dit maatschappelijk vraagstuk goed raad en kneedt er vervolgens een uitstekende film rond. Aan de ene kant is er de menselijke nieuwsgierigheid, de drang naar contact met buitenaards leven, die wordt belichaamd door de dolle wetenschapper Dr. Carrington. Lijnrecht daar tegenover staat een team van militairen dat boven alles de bescherming van de mensheid als haar belangrijkste taak ziet en daarbij geen geweld schuwt. Een dualiteit die slim uitgespeeld wordt en gaandeweg de belangrijkste katalysator wordt in de film. Een hele andere aanpak dan die van Carpenter, die zich louter concetreerde op het maken van een bloedstollende alienfilm, en daar ongetwijfeld perfect in slaagde.

Naast het boeiende thema zijn er tal van interessante personages die stuk voor stuk goed geschreven zijn en sterke dialogen afleveren. Als uitschieter is er journalist Scotty die afsluit met de profetische woorden "Keep watching the skies!". And we will Scotty, we will.

Onlangs herzien en voor de geïnteresseerden even een recensietje:

Er waren tijden dat alles wat John Carpenter aanraakte, veranderde in goud. En zo gebeurde dat ook met The Thing, een remake waarvan het origineel, genaamd The Thing From Another World, reeds dateert uit 1951. Na het ongelofelijke succes van Halloween en het erg sfeervolle The Fog had Carpenter genoeg krediet opgebouwd in het horrorwereldje om zich te wagen aan deze klus. Voor dit project kreeg hij ongeveer een jaar de tijd, hetgeen hem de mogelijkheid gaf om alle details tot in de puntjes te verzorgen. The Thing zou trouwens de eerste film zijn waarvoor Carpenter de muziek niet zelf zou schrijven, in plaats daarvan huurde hij de Italiaanse grootmeester Ennio Morricone in. Een klassieker was in de maak…

In The Thing speelt Carpenter met enkele natuurlijke, primaire angsten van de mens. Enerzijds is er het gevoel van isolatie dat gecreëerd wordt door de prachtige setting van het desolate en ijzig witte Antarctica, anderzijds is er de menselijke fascinatie en tegelijk de angst voor buitenaards leven. Als het om buitenaards leven gaat denken we meteen aan allerlei fantasierijke creaturen die er even wonderlijk als beangstigend uitzien. Het succes van dit soort film staat of valt dus in grote mate met het Alien-ontwerp, geen sinecure als we even terugblikken naar Alien uit ’79 waar de lat erg hoog werd gelegd met het schitterende werk van ene Giger. In The Thing zien we een ietwat aparte interpretatie van het begrip “Alien”; de nadruk ligt namelijk op de mutatiegave die “het ding” de kans geeft om allerlei fysieke levensvormen aan te nemen waardoor de constante achterdocht van de onderzoekers primeert op de angst voor de fysieke confrontatie met de Alien. De effecten van de hand van Rob Bottin (destijds 22 jaar!) die met de metamorfoses/overnames gepaard gaan staan anno 2006 nog steeds als een huis en overtreffen zonder enige moeite veel van de moderne cgi-technieken die we tegenwoordig te pas en te onpas voorgeschoteld krijgen.

Maar hoewel de special effects in The Thing legio zijn, speelt de echte horror zich vooral af op het psychologische plan. De steeds groeiende onderhuidse spanningen, de paranoia, het wantrouwen en de achterdocht of met andere woorden de mooi uitgetekende groepsdynamiek, is de bepalende factor voor de constant aanwezige suspens. De climax van al deze onderlinge conflicten wordt prachtig onderlijnd door de nagelbijtende scène waarin de onderzoekers een bloedtest ondergaan om te zien wie reeds overgenomen is door “The Thing” en wie niet.

De groepsdynamiek mag dan wel uitstekend weergegeven zijn en ook de acteerprestaties zijn ijzersterk, toch zorgt het grote aantal personages nu en dan voor verwarring waardoor je als kijker geregeld afgeleid geraakt van al het moois op het scherm. Naar het einde toe duurt het ook allemaal net iets te lang, maar de zwartgallige slotdialoog is er eentje om in te kaderen.

Verrassend genoeg was The Thing geen box office hit, maar kreeg deze film pas na de videorelease de waardering die hij verdiende. Langzaamaan kreeg The Thing een steeds groter wordende aanhang om uiteindelijk uit te groeien tot een heuse cult-klassieker die vandaag de dag in vele top 10-lijstjes van menig horrorliefhebber prijkt. Zulke evolutie kunnen wij alleen maar toejuichen uiteraard want The Thing is naast Alien zonder twijfel een van de beste sci-fi/horrorfilms aller tijden.