Opinions

Hippe horrorfilm met twee gezichten. Enerzijds heb je een resem angstaanjagende monsters en het duivelse ontwerp van het huis dat tot in de kleinste details prachtig is vormgegeven, anderzijds de lachwekkende manier waarop het op papier veelbelovende script afgeraffeld wordt. Het probleem is wellicht dat de film teveel op de rommelige ontknoping leunt en onvoldoende profiteert van het claustrofobische potentieel. Scènes waarin de nieuwe bewoners worden achterna gezeten door de monsters ogen te flauw om enigszins eng of spannend te zijn. De keerzijde is echter dat die monsters en het interieur er zo gaaf uit zien, dat je steeds geamuseerd blijft kijken. Maar ondanks de indrukwekkende designs mist de film de nodige intensiteit om op gelijke hoogte te kunnen staan met het vergelijkbare Silent Hill. Toch heeft Thirteen Ghosts genoeg troeven om doorwinterde horrorfans te kunnen bekoren.

Dit moet zowat de eerste film-noir zijn die ik bewust gekeken heb. The Third Man was alvast een aangename kennismaking met een voor mij onbekend genre. En als deze film representatief is voor dit genre, dan wil ik graag nog wel een paar titeltjes checken. Ook al vond ik dan niet alles geslaagd. Vooral het cartooneske gitaarmelodietje zat een beetje in de weg, in die zin dat het ontzettend vaak herhaald wordt en na verloop van tijd het visuele gaat overschaduwen. Verder is de basis van het mysterieuze verhaaltje nogal banaal, maar het wordt gelukkig wel netjes uitgewerkt. Verrassend waren de sterke acteerprestaties. Iets wat voor die periode met al dat overacting-gedoe niet echt vanzelfsprekend is. Vind ik persoonlijk dan.

Maar het spektakel kwam van de camera met de gedurfde cadrages voorop. Geen idee hoe dat soort shots heet, maar het lijkt wel zo'n beetje of de tripod niet altijd volledig horizontaal stond. Een kort pootje ofzo? In elk geval een leuke stunt, want die off-balance shots geven het geheel een soms speelse en soms dreigende lading mee. Daar blijft het echter niet bij, want ook de belichting en contrasten zijn van uiterst hoog niveau. Vooral tijdens de twee achtervolgingssequenties werkt dit samen met de "scheefgezakte" camera voor een unieke filmbeleving. Zoiets heb ik alleen nog maar gezien in Theatre of Death en voor een stuk in Body Snatcher, hoewel het dan in The Third Man nog net een tikkeltje fraaier uitgevoerd werd.

Al bij al een enorme meevaller dus. Niet zozeer omwille van het nogal futloze verhaaltje, maar eens te meer dankzij de innovatieve visuals. Daar kunnen huidige filmmakers nog wat van leren.

Daarnet gezien dankzij ToNe, waarvoor dank. En ja, het is begrijpelijk dat deze film als de eerste slasherfilm ooit beschouwd wordt, al denk ik dat dat grotendeels toch op toeval berust. Maar dat er parallellen zijn lijdt geen twijfel. Zo zijn wraak als motief en de oplopende bodycount essentiële elementen in deze film. Een ander belangrijk ingrediënt dat eerder aan films als Final Destination maar ook J-horrors als Ringu en Chakushin Ari doet denken, is het feit dat de dood van de dertien vrouwen aanvankelijk bepaald lijkt door het lot. Dit creëert een heel ander soort suspense dan een stalk&slash-stramien, omdat je samen met de personages tracht uit te vissen of ze erin zullen slagen om aan hun lot te ontkomen. Wat in eerste instantie dus een bovennatuurlijke horrorfilm lijkt, verandert op een slimme manier in een whodunnit.

De film zelf was een aangename verrassing. Wel was hij niet altijd eenvoudig om te volgen omwille van de vele personages die allemaal sterk op elkaar lijken. Ze worden ook zelden bij naam genoemd, wat het allemaal nog moeilijker maakte. Gelukkig is het verhaaltje niet te complex, maar wel boeiend genoeg om de speelduur gemakkelijk vol te maken. De versie die ik zag duurde overigens 60 minuten; geen idee wat er met die overige 13 gebeurd is. Iets met die 13 vrouwen of zo... wie weet. Wat me nog het meest zal bijblijven is de slotscène: een grimmige verrassing die van de film een sluitend geheel maakt.

This is it. Spijtig dat zijn tournee er nooit gekomen is, want ik gunde het de man wel. En zijn fans natuurlijk ook. Zelf ben ik geen diehard, maar als ik een van zijn nummers op de radio hoor, durf ik de volumeknop wel eens wat luider zetten. Voorts heb ik een hekel aan pop, maar de pop die hij destijds maakte is in de verste verte niet te vergelijken met de rommel die tegenwoordig met karrenvrachten op de markt gedumpt wordt. Zowel qua compositie als qua inhoud overstijgen zijn songs (sommige toch) moeiteloos de gemiddelde hit. Voeg daar nog zijn unieke dansmoves aan toe en het feit dat hij zowel de zang, composities en choreografie voor zijn rekening nam, en je mag spreken van een genie. Niet zoals Einstein er een was, maar ieder zijn vak, nietwaar?

Over de documentaire zelf heb ik gemengde gevoelens. Het is hartverwarmend om te zien hoe die man nog barstte van energie tijdens de repetities, maar kwalitatief gezien is de docu simpelweg ondermaats. Wat nu precies de intenties van de regisseur en de producers waren weet ik niet, maar veel meer dan een registratie van wat deze laatste concertreeks geweest zou zijn, is This Is It uiteindelijk niet geworden. Vermoedelijk deels als concessie naar al diegenen die een ticket gekocht hadden en enorm teleurgesteld waren bij het te vroeg heengaan van hun idool. Veel liever had ik meer diepgaande analyses van zijn genialiteit en de invloed van zijn muziek gezien. Op dat vlak bleef ik op mijn honger zitten.

Bizarre film die weinig wezenlijks om het lijf heeft. Zeker voor een modern sprookje blijft het allemaal oppervlakkig en ongeïnspireerd. Van iemand met het palmares van Gilliam verwacht ik toch meer creativiteit, vooral op inhoudelijk vlak dan. Als kijker heb je geen flauw benul van waar de realiteit eindigt en de fantasie begint, al kan dat voor sommigen een pluspunt zijn, maar voor mij werkte het eerder drempelverhogend. Zo stel ik me bijvoorbeeld vragen bij de ongepaste seksuele toon die in bepaalde scènes wordt aangewend. Qua beeldtaal heeft Tideland dan weer wel genoeg leuke vondsten te bieden. Zo tovert Gilliam hier en daar een frisse camerabeweging uit z'n hoed en ook de zoete kleuraccenten zijn aangenaam om naar te kijken. Maar Gilliams frivole uitstapjes zijn helaas niet genoeg om de vele leemtes in deze magere film te camoufleren. Een kleine teleurstelling.

Timber Falls teert op een veel beproefd concept, maar je ziet toch dat de makers angstvallig geprobeerd hebben er iets origineels van te maken, met name wat betreft de motivatie van de immer geschifte locals. De torture-movie maakt zowat een gelijkaardige evolutie mee als de destijds erg populaire slasherfilm. Een geijkte formule die weinig originaliteit belooft, maar waarin de details beslissen of het een goede dan wel slechte film zal worden.

Dit is er weer eentje die veelbelovend begint. Stelletje gaat trekken in de bergen, komt vijandige hillbillies tegen en de sfeer is meteen gezet. Mooie natuurbeelden dragen veel bij aan het hoge Deliverance-gehalte in het eerste deel. Het niveau van Deliverance wordt dan wel nergens gehaald, maar het zit er toch aardig dicht bij met momenten. Als na 45 minuten de zieke ommezwaai eraan komt boet Timber Falls aan kracht in.

De ziekelijke motieven van een extreem religieuze familie zijn in se wel leuk gevonden en onderstrepen nog eens de madness die je in bepaalde van de bewoonde wereld afgeschermde populaties aantreft. Spijtig genoeg mist deze hele insteek een beetje aan scherpte wil het echt angstaanjagend worden. Op de koop toe hebben de makers er nog een mutant in verwerkt die eerder als crowd pleaser wordt opgevoerd dan dat hij echt van functionele waarde is in het scenario.

De strijd om leven en dood is dan begonnen. Talloze films die op dat vlak beter uit de verf komen en vooral spannender en bloederiger zijn. Het is dan ook vooral het eerste deel van Timber Falls dat deze film de moeite waard maakt. Een mooie impressie van de natuur, langzaam opgebouwde spanningsboog en een gevoel van onbehagen dat netjes bij de kijker wordt opgewekt. Maar zoals gezegd, eens de ommezwaai er komt verzandt de film in clichés die de in se creatieve insteek geen eer aan doen.

Ik denk dat Ducournau stiekem een gat in de lucht sprong wanneer haar film vergeleken werd met het werk van Cronenberg, al vrees ik dat die vreugde niet wederzijds is. Waar Cronenberg met Crash - verfilming van het gelijknamige boek van Ballard en thematisch verwant met Titane - de perversie obsessie van een stel fetisjisten op een beklemmende doch subtiele en oprechte manier in beeld bracht, gaat Ducournau met elke scène uit de bocht. Titane is leeg, inhoudloos, en probeert dat krampachtig te camoufleren met een crescendo van extremiteiten, die echter al snel platvloers en goedkoop gaan aanvoelen. In dat opzicht is het verrassend dat men zich in Cannes laten vangen heeft aan de blitse en pseudo-choquerende verpakking (ik zeg pseudo, want buiten de mainstream is niets nog choquerend of taboe). Vooral omdat de film van elke splinter menselijkheid ontdaan wordt. Telkens wanneer er namelijk sprake is van enig doorleefd moment, bezieling of ontroering, of zelfs chemie tussen de hoofdpersonen, kan Ducournou zich niet bedwingen om toch nog net dat stapje verder te willen gaan. En dat doet afbreuk aan de integriteit van een verhaal dat in de kern wel potentieel heeft, maar nu slechts aan de oppervlakte blijft. Het deed me op dat vlak wat denken aan À L' Intérieur: effectbejag van het zuiverste water.

In deze film, waarin de volkslegende van Toad Road een metafoor is voor de lokroep van drugs, observeert de camera een groep jongeren en hun dagelijkse beslommeringen. Die dagelijkse beslommeringen bestaan voornamelijk uit zichzelf lam zuipen en trippen op alle soorten drugs die je maar kan bedenken. Nieuwkomer in de groep is Sara, die ontzettend nieuwsgierig is naar Toad Road en de zeven poorten met de hel als eindbestemming. De sfeer, verwezenlijkt door de documentaire-stijl en de soundtrack (combinatie van ambient en post-rock), is redelijk onheilspellend en deprimerend te noemen. De neerwaartse spiraal waarin de jongeren verzeild geraken is namelijk meer beangstigend dan de vreemde dingen die op Toad Road gebeuren (alhoewel). In die zin is een vergelijking met Kids (1995) niet vergezocht. Het einde is één groot mysterie, waardoor de film nog een tijdje blijft nazinderen. Aanrader.

Dat Buttgereit een obsessie heeft met de dood in de ruime zin van het woord en alles wat daarmee samengaat, was na Nekromantik al duidelijk. In zijn tweede langspeelfilm, Der Todesking, bewijst hij opnieuw dat hij het begrip “horror” naar een hoger plan weet te tillen middels een doordachte boodschap die de oplettende kijker op een of andere manier toch weet te grijpen. Dit keer zien we allerlei normale mensen in banale, alledaagse situaties die hetzij zelfmoord plegen, hetzij op een zeer geweldige manier aan hun eind komen. Zeven sterfgevallen, voor elke weekdag eentje, kaderend binnen een filosofische theorie rond de Koning des Doods die mensen doet sterven of doet verlangen naar de dood.

De aanpak oogt erg low-budget. Visueel vrij afzichtelijk, eerlijk is eerlijk, en qua setting, kleurgebruik en camerawerk erg grimmig en deprimerend. Mits het filmen van grauwe gebouwen, kleine appartementjes opgetrokken in Oost-Europese architectuur, industriële taferelen en allerlei geflipte personages met “mental issues” wordt een zeker claustrofobisch sfeertje gecreëerd wat de inwendige boodschap van deze film des te krachtiger maakt. Alsof je door de buurt en omstandigheden waarin je woont voorbestemd bent om als genadeloos slachtoffer ten prooi te vallen aan de Koning des Doods.

Als curiosum is Der Todesking zeker en vast de moeite waard, maar de narratieve, visuele en auditieve extremen uit Nekromantik worden nergens geëvenaard. Deze film is dan ook meer een pessimistische inkijk in de zieke en uitzichtloze wereld van verschillende tot wanhoop gedreven mensen, dan een doorsnee horrorfilm (al was Nekromantik uiteraard ook alles behalve dat). Vanuit dit perspectief bekeken is het dan ook logisch dat de deprimerende boodschap al snel de bovenhand haalt. Wat Buttgereit, die hierin overigens ook een rolletje speelt, hier precies mee wil zeggen is niet echt duidelijk. Wil hij ons gewoon onder het mom van een documentaire meedelen hoe de laatste uren van iemand die dra z’n aardse entiteit zal verlaten eraan toe gaan? Of wil hij ons dwingen tot zelfreflectie over onze eigen problemen? Geen idee, maar nadenken doe je hoe dan ook na het zien van dit naargeestige werkje. Vooral de sequentie waar met een lang travelling-shot de brug waar reeds vele sukkelaars die het leven niet meer zagen zitten te pletter zijn gestort maakt indruk.

Verwacht in ieder geval geen spannende achtervolgingsscènes, liters bloed, afgehakte ledematen of andere visuele hoogstandjes, want dan zal je hoe dan ook teleurgesteld zijn. Ook de klassiek-industriële soundtrack van Herman Kopp (Nekromantik 1&2) klinkt minder geïnspireerd dan voorheen. Maar ben je een fan van Buttgereit en/of zoek je horror waar over nagedacht is, dan is Der Todesking beslist een bizarre afwisseling tussen al het doorsnee horrorgeweld van de laatste jaren.

Eigenlijk moesten ze dit soort films meer maken. Geen pretenties, geen compromissen, gewoon 100% bizarre smeerlapperij. Toch een doorn in het oog van filmmakers als Tarantino lijkt me, die met gedeeltelijk dezelfde ambities (over the top geweld serveren) slechts een fractie op het scherm weten te toveren van wat we hier te zien krijgen. Het verhaaltje bij dit alles is flinterdun, maar bevat toch genoeg body om als geloofwaardige kapstok te dienen voor al het bloedvergieten.

Naast de klaterende bloedfonteinen is er ook plaats voor een hoop weirde creaturen en een forse SM-insteek die het allemaal des te boeiender en visueel aantrekkelijker maken. Mooi in beeld gebracht verder, al begint het cartooneske in de personages, de muziek en de kostumering van de politiemacht op den duur een tikkeltje te vervelen.

Desalniettemin een nieuwe mijlpaal in het splattergenre!

Waar ooit Jack The Ripper dood en verderf zaaide, is er nu Tony, het product van een falende maatschappij. Verzonken in eenzaamheid, werkloos, verhangen aan actiefilms uit de jaren '80 en wonend in een buurt waar armoede uit alle kieren en voegen sijpelt, tracht deze simpele ziel zich staande te houden. Dat hij daarvoor af en toe een crackdealer of homohoer om zeep helpt, zal niemand hem kwalijk nemen.

Het ligt een beetje voor de hand dat een film als deze, die vanuit het standpunt van de seriemoordenaar vertelt en weinig ruimte tot identificatie laat, al snel lovende reacties krijgt. Maar dat is niet helemaal terecht, vind ik. Ja, de regisseur heeft goed gekeken naar films als Henry en Maniac. Hij heeft de grauwste hoekjes van Londen vastgelegd op celluloid om een deprimerende sfeer te creëren, maar het algemene gevoel van uitzichtloosheid ontbreekt. Waar dat aan ligt is moeilijk te zeggen. Een combinatie van de eentonige, weinig duistere soundtrack, het feit dat de meeste scènes overdag plaatsvinden en het personage Tony waar je eerder medelijden dan angst voor voelt.

Voor seriemoordenaarcompletisten (jezus, ik moet dringend een andere hobby zoeken) evenwel een aanrader.

The Texas Chainsaw Massacre hangt als een juk boven Hooper's hoofd. De status die hij met het maken van deze klassieker werworven heeft, brokkelt langzaam maar zeker af om te verworden tot een imago van trash-regisseurtje die nooit z'n filmdebuut heeft kunnen evenaren. Erg spijtig, want een film vergelijken met het briljante Texas Chainsaw Massacre staat elke zinvolle en objectieve commentaar in de weg.

Met The Toolbox Murders wedt Hooper op twee paarden. Enerzijds trekt hij de kaart van de paranormale, mysterieuze spookhuishorror en anderzijds implementeert hij brute slasherelementen waar hij sinds zijn debuut bekend om staat. Geen onverstandige keuze, want beide insteken houden mekaar tot het einde mooi in evenwicht als zijn ze van nature complementair. Hooper slaagt er evenwel niet in zich te distantiëren van genreclichés die hij ooit als eerste brutaal wist te doorbreken. Maar ondanks deze kinderziekte biedt The Toolbox Murders genoeg paranoia en beklijvende scènes die tot het helaas lachwekkende slottafereel de spanning er in houden.

Ondanks het onterecht zwakke gemiddelde dus toch een aanrader.

Een film die erg sterke momenten kent (scène op moeders schoot in de badkamer + de afscheidsrede), maar helaas ook veel zwakke. Zo is de fragmentarische aanloop nefast voor het inlevingsvermogen met de personages of zijn de dialogen soms scherp om even later compleet de plank mis te slagen. Pas halverwege neemt de film je op sleeptouw. Wel bewaart Balthazar het evenwicht in het euthanasiedebat, ook al is het feit dat hij dit verhaal wilde verfilmen een duidelijke stellingname. Maar helaas weet hij mij, net zoals met Ben X, niet te raken.

Overbodige remake waarin de balans tussen actie en verhaal compleet zoek is. De makers richten zich teveel op spektakel en vreemde vondsten, maar benaderen nergens de vindingrijkheid van het origineel. Nochtans zitten er soms erg leuke dingen in, zoals bijvoorbeeld de decors. Het probleem licht bij de nodeloos uitgesponnen actiescènes, de vele toevalligheden en het gebrek aan reflectie over de gevolgen van herinneringen inplanten. Terwijl dit laatste toch een dankbaar concept is voor uitstekende SF. Eigenlijk is dit niet meer dan een ordinaire actiefilm verpakt als SF, maar de film mist de geest waar dit genre om draait: mensen aan het denken zetten over de toekomst.

Combinatie tussen House of Wax en Psycho die zich geheel volgens de conventies van het slashergenre afwikkelt. Het bovengemiddelde script over een eenzame man met een rijkelijke verbeelding zorgt voor een paar enge, ongemakkelijke momenten. De bovennatuurlijke toets geeft het geheel dan weer een extra dimensie. Echter, over het algemeen begeeft Tourist Trap zich binnen de grenzen van vermakelijke, campy horror. Zo is de soundtrack (van Pino Donaggio, nochtans niet van de minste) te wisselvallig en zijn sommige personages schijnbaar uitsluitend gecast voor hun lichamelijke proporties. Vervelend wordt het gelukkig nauwelijks, op enkele onzinnige achtervolgingen na. De beste momenten zijn de nachtmerrie-achtige sequenties waarin de etalagepoppen tot leven komen. Exponent hiervan is het gestoorde slot en met name het allerlaatste shot dat een bevreemdende indruk achterlaat.

Ongelofelijk prul dit.

Bepaalde aspecten doen aan Lovecraft denken en dat is zowat het enige positieve wat over deze film te zeggen valt. Town Creek hangt aan elkaar van de clichés (tot de potsierlijke score toe), hoewel het een erg apart uitgangspunt serveert. Maar net daar gaat het fout, want de pogingen om het nodeloos complexe verhaal vorm te geven en het allemaal te laten kloppen zijn vergezocht, krampachtig, ronduit belachelijk zelfs. Daar komt bij dat je naar een stelletje personages zit te kijken waarmee je geen enkele binding krijgt omdat de makers amper de moeite nemen om ze van enige diepgang te voorzien. Uiteraard met als gevolg dat alles wat hen overkomt je geen bal interesseert.

Verder mist Town Creek de nodige spanning, schrikmomenten en vetzakkerij om het volstrekt onbenullige verhaaltje te camoufleren. Voor een horrorfilm is dat nefast; bijgevolg faalt dit vehikel op alle fronten. En dan weet je dat het een lange zit wordt. Zonde van m'n tijd met andere woorden, want van iemand als Schumacher had ik toch een heel stuk beter verwacht.

Een typische horrorkomedie uit de Troma-stal die helaas zijn reputatie niet waarmaakt. Er zitten beslist enkele gore en inventieve scènes in de film, maar ook veel onnodig opvulsel dat zich door dezelfde flauwheid laat kenmerken als de meeste Troma-producties. Het eerste halfuur is ongetwijfeld het beste, waarin de politiek incorrecte toon enkele hilarische momenten oplevert. Daarna is het aan de Toxic Avenger om komaf te maken met zijn kwelduivels. Behoudens enkele onzinnige kung-fu gevechten en af en toe een fraaie kill (die in de gymzaal steekt er boven uit) zijn de confrontaties nodeloos lang uitgesponnen. Naar het einde toe verliest de film aan inspiratie, wat voor dit genre toch nefast is.

Wie toch nog geïnteresseerd is, let op: van de film bestaan verschillende cuts en voor een beetje pulpfanaat is het aangewezen de UNCUT-editie te bekijken.

Zwakke Hostel rip-off met bordkartonnen personages. Hier en daar een gruwelijke scène, maar al met al veel te pover en langdradig om echt te kunnen boeien.

Spaanse arthousefilm die gelijkaardige thema's aansnijdt als Who Can Kill a Child? en Salò en zich daarmee voorgoed in de annalen van de shockcinema genesteld heeft. Een verlamde ex-nazidokter, die zich tijdens de oorlog aan kleine jongetjes vergreep, wordt zoveel jaren na zijn gruwelijke daden geconfronteerd met zijn verleden. Zijn verzorger is Angelo, een jongen die op het eerste gezicht enkel geïnteresseerd is in psychologische spelletjes. Echter, gaandeweg ontwikkelt zich een machtsstrijd waarin hij die ooit dader was, nu slachtoffer wordt.

Regisseur Agustí Villaronga schuwt hierbij geen expliciete beelden, beelden die tevens gehuld zijn in donkere blauwtinten en het geheel ontzettend beklemmend maken. Dat effect wordt versterkt door de uitgemeten composities, de vele close-ups en de soundtrack die bijna uitsluitend uit duistere drones bestaat.

Op het moment waarop je je afvraagt wat nu juist de motieven zijn van Angelo, krijgt de film een wending van formaat. Hierdoor wordt het hele verhaal in een boeiend perspectief gezet, waarbij de menselijke psyche tot op het bot ontleed wordt. Het laatste shot, louter een symbolisch addendum, versterkt die insteek en maakt deze film tot een stomp in je maag waarbij het gelijkaardige Apt Pupil wel een kinderfilm lijkt.

Het meeste is al gezegd, dus ik hou het kort.

Black Sabbath laat ons een Bava zien met een neus voor sfeer door middel van prachtige gothische decors en lumineus kleurgebruik.

Deel 1, The Telephone, is werkelijk waardeloos, maar de twee daaropvolgende kortfilmpjes staan bol van pure filmmagie.

The Wurdalak is bij vlagen net een schilderij met al die uiterst sfeervolle shots die baden in wonderlijk licht- en kleurenspel en getuigen van een meesterlijk oog voor compositie.

In The Drop of Water zijn het opnieuw de sublieme kleurencombinaties - paars en groen gingen nooit eerder zo mooi samen - en het cynische einde die de kijker onderdompelen in de magische wereld van Mario Bava.

Spijtig dat deze drie verhaaltjes één geheel vormen; als afzonderlijke kortfilmpjes zouden ze een stuk beter uit de verf komen. Nu blijf je met de wrange nasmaak van The Telephone zitten die z'n flauwheid afstraalt op de overige delen.

Where time becomes a loop.

Ik moest spontaan aan een Möbius strip denken bij Triangle: een film zonder begin of einde. Tof concept, dat wel, maar het had van mij iets minimalistischer gemogen dan nu het geval was.

Het begin is goed, het middenstuk wat langdradig en het einde viel wel mee, hoewel het vrij voorspelbaar was.

Spannend wordt Triangle zelden, maar hij slaagt er wel in je aandacht bij te houden met de vraag hoe de vork nu precies in de steel zit. En ook weer tof dat Melissa George erin speelt, een actrice die ik graag bezig zie als heldin in dit soort films.

Leuk om een keertje gezien te hebben.

Uitermate zwakke horrorfilm die eigenlijk alles mist wat een goede horrorfilm moet hebben: sfeer, spanning en bloed. Van de vier flinterdunne verhaaltjes die door elkaar geweven worden is er geen enkel boeiend genoeg. Het zijn weliswaar korte episodes, maar dan nog hadden de scenaristen er wat meer diepgang aan mogen geven. Ook de manier waarop ze uiteindelijk bij elkaar komen is niet bepaald vindingrijk. Gelukkig zit er af en toe een leuke vondst in (de dode kinderen en de sexy vampiers), maar daar blijft het helaas bij. De humor is ook niet echt van hoogstaand niveau.

Ook de audiovisuele uitwerking laat te wensen over. De muziek is ronduit afschuwelijk, want veel te luid en veel te nadrukkelijk aanwezig, en het beoogde sfeertje is niet overal even goed voelbaar. De decors en bijhorende belichting met al die pompoenen waren nog wel fraai.

Kortom, af en toe een lichtpuntje, maar over de ganse lijn is Trick 'r Treat veel te braaf en te eentonig.

De eerste heb ik laten schieten om me meteen toe te leggen op het vervolg, wat volgens sommigen de beste slechte film aller tijden is. Smaken verschillen, want ik heb toch echt al slechtere of betere of betere slechtere of slechtere betere of ... whatever films gezien. Natuurlijk is dit onzin, pulp van het zuiverste water, maar de humor, personages en gore zijn niet van het niveau dat ik anderhalf uur buikpijn had van het lachen. En dat laatste is toch een voorwaarde voor dit soort films.

Griezelig wordt het nooit, daarvoor zijn de neuzen van de trollen te groot. Maar het is wel een erg amusante verfilming van een Scandinavische mythe. Zoals we gewend zijn van de Noren ook hier weer dat starre, frigide gevoel voor humor. Voor de rest een aardige docu met veel natuurschoon en interessante special fx. Het is eens iets anders dan de vele doorsnee genreproducten die tegenwoordig met karrenvrachten op de markt gedumpt worden, dus qua trolliginaliteit scoort deze prent best hoog. Misschien moet hier maar een nieuw subgenre van komen?

Uiterst aparte film die zich vandaag nog steeds onderscheidt omwille van de quasi ongeëvenaarde visuele stijl. Alhoewel de mogelijkheden met CGI op dit moment ongetwijfeld verder reiken, blijft Tron meer dan 25 jaar later nog steeds geloofwaardig in z'n design. De kunstmatige graphics vormen een combinatie van futuristische en kubistische landschappen, gehuld in fluorescerende kleuren. Flitsende vectorlijnen die sporadisch fel door het beeld bewegen en kaleidoscopische figuren creëren zorgen voor een eigenaardige, psychedelische dynamiek. Kortom, de visioniare beeldvorming was z'n tijd ver vooruit en slaagt erin om een virtuele wereld te scheppen die je zo naast The Matrix en Avalon kan plaatsen. Alleen spijtig dat de soundtrack niet altijd mee wil. Die epische concertmuziek fuseert langs geen kanten met de kunstmatige/elektronische look van Tron. Hoever men dus ook vooruit stond op visueel vlak, zo ver hinkte men achterop op het gebied van integratie tussen beeld en geluid.

Naast Tron zijn er nog enkele films die handelen over de fusie van twee werelden, waarin handelingen in wereld x effect hebben op gebeurtenissen in wereld y. Ik denk dan vooral aan recentere films als The Matrix, Avalon en in mindere mate ook Ghost in the Shell. Hoewel de visuals en het idee "echte wereld vs. virtuele wereld" sterke parallelen vertonen, zie je in bovengenoemde films een filosofische insteek waar in Tron hoegenaamd geen sprake van is. Het uitgangspunt in Tron is doodeenvoudig: een gehaaide zakenman steelt de geschreven spelontwerpen van een briljante computerprogrammeur. Die wil zijn geesteskindjes terug, inclusief het geld dat hij hiermee heeft misgelopen, en hiervoor moet hij met behulp van enkele computervrienden de digitale wereld in om zijn broncodes terug te vinden. Straight forward en verder geen franjes, maar voor mensen die een hekel hebben aan vaag filosofisch gewauwel zoals in pakweg Avalon en The Matrix, is dit natuurlijk een hindernis minder.

Of je dit nu een goeie film vindt of niet, zal wat afhangen van je filmvoorkeur. Tron is niet meteen in een genre te vangen omdat wat hier getoond wordt uniek en tot op heden (bij mijn weten althans) ongeëvenaard is. Maar precies daarom is Tron het kijken waard.

Gestoorde arthouse-horror over een man en vrouw met ziekelijke seksuele obessessies. Inhoudelijk gezien is er genoeg aanwezig om te choqueren, maar afgezien van enkele intense momenten blijft de film net iets te afstandelijk om van enige impact te spreken. Visueel bevat Trouble Every Day dan weer een paar erg sterke scènes. Allicht geen voer voor de massa, maar wie dit weet te waarderen moet zeker Cannibal (2010) een keertje proberen.

Overbodige film die uitblinkt in flauwheid, zowel wat script en dialogen als vertolkingen betreft. De enige die het er nog redelijk vanaf brengt is Matt Damon. De Coens kunnen beter, ook al hebben ze al verschillende missers op hun actief. Maar ik vrees dat een klepper als The Big Lebowski er al lang niet meer in zit bij hen.

Matig drama over een uit de hand gelopen chat-date. De film bevat absoluut enkele interessante stukken en ook de vertolking van Liana Liberato is ijzersterk, maar het dramagehalte neigt soms naar het niveau van een gemiddelde televisiefilm op een lifestylezender. Voor een stuk is dat begrijpelijk, want de emoties zijn nu eenmaal "uit het leven gegrepen". Toch had iets meer durf (denk aan bv. Hard Candy) geen kwaad gekund.

Redelijk geslaagde horrorkomedie die op inventieve wijze de genreclichés op de hak neemt. Het leuke aan deze film is dat het concept van de hillbilly-horror wordt omgedraaid (hillbilly's zijn nu het slachtoffer) en dat levert een reeks komische scènes op. Niet altijd even geslaagd weliswaar, want tegen het einde aan worden de grappen steeds flauwer. Maar het doet deugd om te zien dat er nog regisseurs zijn die het genre creatief benaderen. En al met al heb ik toch enkele keren in een deuk gelegen.

Mensen met claustrofobie laten deze best links liggen, maar wie van een zenuwslopende film houdt op zijn tijd, zal met The Tunnel niet bedrogen uitkomen.
De film lijkt nog het meest op Death Line aka Raw Meat uit '72, behalve dat deze upgrade dankbaar gebruik maakt van de huidige technieken om er een razend spannende ervaring van te maken. De cinematografie is erop gericht om de belevingswereld van de personages optimaal naar de kijker te vertalen, zonder dat het een audiovisuele poespas wordt. Het angstaanjagende decor doet de rest met als resultaat een razend spannende film die aan impact wint door geen pasklare antwoorden aan te reiken.
Eén van de ontdekkingen van 2011.