Opinions

Turistas heeft een beetje de pech dat hij de zoveelste torturemovie in de rij is. Backpackers, gillende meiden, ronkende kettingzagen en opspattend bloed; we zijn het allemaal wel gewend ondertussen. Eerst was er de remake van The Texas Chainsaw Massacre waarin een dolle Leatherface het rurale Texas onveilig maakte, vervolgens stak met Wolf Creek zieke Mick de neus aan het venster in de Australische Outback en of dat nog niet genoeg was kwam Eli Roth aandraven met Hostel dat Oost-Europa prompt omdoopte tot een grillige en onherbergzame vakantiebestemming. Kwestie van er nog eens een ander werelddeel bij te betrekken - avonturiers zijn nu werkelijk nergens meer veilig - voert Turistas het Braziliaanse amazonewoud op als dienstdoende setting. In het kielzog van eerder genoemde martelfilms moet Turistas voornamelijk afrekenen met de hoge graad van gewenning bij het verwende publiek. Geen gemakkelijke klus zo blijkt, want het alsmaar kritischer ingestelde publiek maakte min of meer korte metten met deze zoveelste genrefilm.

En hoewel Turistas niet uitblinkt in logica - meiden vergeten hun bikini in een of ander dorp en nadat ze van al hun spullen beroofd worden hebben ze ironisch genoeg wél een bikini bij, of mensen die naakt uit een kooi ontsnappen en plots een zaklamp in hun handen hebben - heeft hij ongetwijfeld zijn kwaliteiten. Het belangrijkste ingrediënt voor een film als deze, namelijk het creëren van een vijandige sfeer in een vreemd land, is tot in de puntjes perfect uitgewerkt. Desolate wouden en grauwe bidonvilles nemen in een handomdraai het aanvankelijk paradijselijke gevoel bij de backpackers weg, waarna ze nog maar één ding willen: huiswaarts keren, en liefst zo snel mogelijk.

De enorme botheid van bepaalde scènes, de adembenemende locaties en de toenemende suspens maken, ondanks het feit dat er een hele tijd weinig spectaculairs gebeurt, van Turistas een uiterst draaglijke film. Het draait in de eerste plaats vooral om het uitstekend overgebrachte gevoel van onbehagen bij de toeristen.

Wanneer uiteindelijk de vaart er een beetje in komt, blijf je als kijker op je honger zitten. Het belerende motief van de slechterik is nogal cliché en ook de gewelddadige uitwassen van z’n filosofie zijn eerder flauw, al is dat grotendeels de schuld van het betere splatterwerk bij de grote concurrenten. De lat ligt nu eenmaal erg hoog en wie korte budgetbeentjes heeft, geraakt daar moeilijk over natuurlijk. Wat dan weer wel opvallend is, is de audiovisuele schoonheid van verschillende scènes. Zo zorgt een prachtige fotografie in het claustrofobische onderwaterlabyrint samen met een zenuwslopende soundtrack voor een van de beste achtervolgingscènes ooit op film vastgelegd.

Spijtig genoeg wordt Turistas te vaak vergeleken met de grotere broertjes en wordt niet meer gekeken naar de eigen, intrinsieke kwaliteiten. Bij deze dus een oproep om onbevooroordeeld naar deze horrorprent te kijken en hem naar waarde te schatten, want wie een beetje zoekt zal ongetwijfeld een hoop lekkers vinden.

Leuke science-fiction die op een boeiende en creatieve manier met de factor "tijd" weet om te gaan. Cinematografisch zit alles wel op z'n plaats en ook de soundtrack kon me wel bekoren. Minpuntje is wel dat het verhaal een betere uitwerking verdiende in mijn ogen. Meer uitleg over het virus en het ontstaan ervan had hieraan wellicht geholpen. Al bij al een zeer vermakelijke film.

Oh ja, let op het rolletje van Brad Pitt als de mentaal gestoorde Jeffrey Goines.

Een typische meisjesfilm. Als zoiets al bestaat... Ik verbaas me dan ook over het hoge gemiddelde hier op MM, want veel meer dan wat platte highschoolromantiek weet Twilight niet te brengen. De film is dan ook niet meer dan een verlengstuk van de flauwekul waarmee commerciële televisiezenders je dagelijks om de oren slaan.

Twilight begint nochtans niet onaardig. De mistroostige setting, de donkere kleurtinten en de eeuwige regen scheppen de juiste sfeer en ook de soundtrack weet aanvankelijk die lijn perfect te volgen met etherische gothic rock. We maken kennis met de personages en voor een kwartiertje loopt dat goed. Niet veel later echter stevent Twilight af op een roemloze wanvertoning, nét door die personages. De ongeloofwaardige karakteruitwerkingen, de slechte vertolkingen en de typische nepromantiek zijn hier debet aan. Daardoor mist Twilight nét die emoties die het het hardst tracht over te brengen. Maar hetgeen naast al dit melige gedoe Twilight helemaal de das om doet, is dat het ook nog eens een "spannende" vampierfilm wil zijn, hetgeen een lachwekkend slechte slotconfrontatie oplevert. Zonder deze flauwe wending had de film een stuk oprechter geweest in mijn ogen, ook al had ik hem er niet veel beter door gevonden.

Ik wil best aannemen dat vele meisjes een zwak hebben voor dit soort halfbakken cinema, maar ik heb er persoonlijk geen boodschap aan.

Ook maar eens het tweede deel gezien en ik vind het meer van hetzelfde. Ik was al geen fan van het eerste deel omdat ik het teveel een typische meidenfilm vond die te weinig om het lijf heeft om een ander doelpubliek te kunnen bekoren. Dat was met dit deel net zo. Veel testosteron, gebronsde basten, opgepompte biceps en een flinke dosis oude wijven-romantiek. Ik kan begrijpen dat tienermeisjes hiervoor uit hun dak gaan, maar ik vind het vooral ergerlijk. En zeker die Taylor Lautner, wat een vervelend ventje.

Positief is wel dat de verhaallijn ietsje interessanter begint te worden en je ergens toch nieuwsgierig bent naar hoe het in het laatste deel allemaal gaat aflopen. Al is dat ook relatief natuurlijk. Ander pluspuntje zijn de gothic rock songs die net als in de eerste film soms een leuk sfeertje oproepen. Maar daar blijft het bij. Dit soort zeemzoete horror is echt niet aan mij besteed.

Zoals verwacht zo fout als maar zijn kan. Films als deze kan je uiteraard niet goed noemen, maar het is de overdaad aan gore en het brakke acteren dat het oeuvre van Lewis zo interessant maakt. Desalniettemin was er in deze film weinig van dat alles te merken, waardoor het leuke eraf is. Spijtig...

Niet alleen geregisseerd, maar ook geschreven door Bergman. En dat laatste doet de film de das om, want veel meer dan een A4tje kan het scenario niet geweest zijn. Tystnaden is niet meer dan een kale registratie van een ketting emotieloze scènes. Apathisch gebracht, zowel door de regie als de acteurs. Wie een beetje z'n best doet zal er nog wat symboliek in vinden over miscommunicatie in de letterlijke en figuurlijke betekenis. Geen onaardig thema maar door Bergman schandalig slecht uitgewerkt.