Opinions

Where to.. is onderdeel van het programma Focus: Through Cinema We Shall Rise! en dat programma gaat over de cinema in de geest van de Bandung conferentie in 1955, Een afro-aziatiche conferentie waarin besloten werd tot samenwerking tussen soms net onafhankelijke landen op Econimisch en cultureel gebied. De films hebben als doel om een oproep tot actie te zijn en dat geldt zeker voor deze.

Libanon werd onafhankelijk in de storm van de tweede wereldoorlog. In 1943. 15 jaar later was er deze film over Libanezen die geen vertrouwen in hun toekomst hebben en hun heil elders zoeken. Op de een of andere manier was Brazilië een soort Eldorado in LIbanon en de vader uit deze film laat zich overhalen om ook te gaan.

De film is feitelijk opgebouwd als een smartlap. De vader die zijn gezin in de steek laat, niks van zich laat horen en na twintig jaar weer op de stoep staat als zijn zoon hem volgen wil. De zangeres zonder naam had het kunnen zingen. Het acteren is theatraal en de uitbeelding van de emoties is dik aangezet. Maar tegelijk is dit een fantastisch tijdsbeeld en een voorbeeld van hele vroege Libanese cinema. Deze film werd maar beperkt vertoond in het land zelf maar haalde wel de competitie in Cannes. En het hielp bij een bloeiperiode die de Libanese cinema kort erna had tot de burgeroorlogen daar een eind aan maakten.

Now we're talking. Illegal is een stuk beter dan A Bullet for Joey en Suddenly. Nog steeds is Allen niet een regisseur die veel doet met sfeer en ook niet een die verder veel meer doet dan een verhaal vertellen. Allen is nog steeds niet de beste regisseur.

Maar toch is er iets meer aan de hand. Deze film heeft meer oog voor detail. In het eerste deel zitten wat oprecht leuke grapjes en veel acteurs zijn goed. Robinson is beter dan gisteren. Foch is zoals eigenlijk altijd prima in de vrouwelijke hoofdrol (en doet een erg leuk audiocommentaar op mijn DVD waaruit blijkt dat ze een geweldig geheugen had, ze ging overigens later lesgeven op filmscholen). In een bijrol is er ook nog Jayne Mansfield. En twee opvallend goed gecaste bijrolletjes met nauwelijks bekende bijrolacteurs: een prachtige Ellen Corby als Mrs Kirby en Jan Merlin als de aalgladde crimineel die het vuile werk moet opknappen.

Warner hield ervan om hun bezittingen te hergebruiken. Dit verhaal was onder andere titels ook al verfilmd voor de Hays code in 1932 en erna als B-film nog eens in 1940. Dit was vooral bedoelt als een vehikel voor de nog altijd populaire Edward G. Robinson. Niet zo groot meer als hij ooit was, maar nog steeds genoeg om een film rond hem te bouwen.

Een leuk verhaal vol twists en turns, beetje drama, beetje moral play en een beetje rechtbankfilm. Erg vermakelijk.

Geinige, speelse verfilming van een oud toneelstuk verfilmd met de oude tekst op rijm, maar een paar eeuwen de toekomst in verplaatst naar het heden. Vooral in de eerste helft is het leuk om te zien hoe die teksten naar het heden vertaald worden. een tovenaar wordt een bewaker met videobeelden van de zoon, boodschappers komen niet langs maar bellen mobiel en nog meer leuks. Vermakelijk en de regisseurs en acteurs hebben er plezier aan beleefd, maar niet al te memorabel verder.

3.0*

Derde film die ik van Zanussi zie en ik begin thema's te herkennen. Zijn films spelen zich vaak af in een wetenschappelijk milieu en hebben vaak een thema van gevoel dat daar tegenover staat. Deze heeft die tegenstelling het meeste. Een ongestructureerde bijna associatieve film over een man die leert te leven. Om te leven moet je accepteren dat leven begrensd is. Absolute kennis is niet te vergaren. Absolute zekerheid ook niet. Het is niet erg. Is alles wat we doen vrij als je door een elektrisch impulsje iemands gedrag kunt beïnvloeden. Heeft wetenschap de antwoorden ? Is het religie? Is ee gezin stichten je levensdoel. Is iets als liefde alles.? Let it be is de conclusie van de film. Polen was in de tijd een dictatuur en de censors zorgden ervoor dat een scene die verwees naar studentenrellen in 1968 eruit gehaald werd. Zanussi smokkelde er nog wel een still in. Er had dus nog een politieke laag in moeten zitten die nu wat summier is.

Van de drie films van Zanussi die ik zag beviel deze het beste.

Lang geleden dat ik een film heb gezien die zo zonder schaamte sentimenteel was. Compleet met piano- en aanzwellende violensoundtrack, een onmogelijke liefde, een aaibaar jongetje en veel mierzoete romantiek.

Ik hoor niet bij de mensen die meteen weglopen bij dit soort films. Soms kan ik er in meegaan en soms erger ik me alleen maar. Deze film valt in de eerste categorie. Omdat de film het sentimentele karakter niet verstopt, omdat het over drie erg innemende personages gaat en dat de film de vorm heeft van een sprookje helpen daarbij. Maar vooral de magie tussen de twee hoofdpersonen.

Jammer van het overbodige laatste kwartier, maar verder was dit fijne zoetigheid.

Dik 3.5*

Blijkbaar hadden meer mensen de link gelegd, zoveel dat er weleens gesproken wordt over een onofficiele trilogie. Maar Images is verwant aan twee andere films van Altman, het eerdere That Cold Day in the Park en het latere 3 Women.

Susannah York speelt een schrijfster in een psychose en we zien alles vanuit haar gezichtspunt. Wat waar is is niet duidelijk de paar personages die er zijn lopen in elkaar over. Een spiegel met tekst ziet er steeds anders uit. Laat het maar aan Altman over om je als kijker bepaald weinig houvast te geven. Williams' soundtrack is essentieel. Naast de genoemde films van Altman zie je ook invloed van Polanski's Repulsion en Bergmans Persona in Images.

Bijzonder is ook dat Robert Altman niet alleen York zelf het verhaal dat ze voorleest heeft geschreven, maar ook binnen de cast hebben personages dezelfde namen als acteurs, alleen niet je eigen personage. Ook daar loopt alles door elkaar. Dit was mijn achttiende Altman en nog altijd is er genoeg te ontdekken in een van de uniekste en fijnste oeuvres ooit in de Amerikaanse cinema.

Een film van Terry Gilliam hoef ik niet zo vaak te zien,maar zo af en toe is het heel lekker. Sterker nog, ik zie nu dat ik 'm voor de vief films die ik zag telkens vier sterren gaf. Opvallend eigenlijk voor een regisseur die ik nooit bij mijn favorieten zou noemen. Ik kijk ze waarschijnlijk steeds op het juiste moment.

Vier sterren krijgt deze niet. Daarvoor is de sfeer iets te weinig consequent en houdt de film het niveau van het mooie begin niet vast (gek genoeg vind ik het stuk voordat Ledger in de film beland eigenlijk het beste). Mist ook een beetje het uitdagende randje dat ik in de andere films zo kon waarderen. Gewoon een strijd tussen goed en kwaad, Gilliam-stijl dat wel. Dus fantasievol met een erg aangenaam ruw randje (zo'n beetje wat anderen hier onaf en rommelig noemen). Erg vermakelijke cast ook. Waarbij vooral Cole en Garfield me opvielen.

3.5*

Viel me tegen. Best een fascinerende en bij vlagen mooie film, maar het probleem is dat ik de driehoeksverhouding nooit echt geloof. Valerio is bovendien nogal ongeloofwaardig passief naar Peppino toe, tot het einde dan. Een wat sterkere uitwerking had wonderen gedaan. Of door de film door beter uitgewerkte personages meer geloofwaardigheid te geven of door qua sfeer en toon veel meer een thriller ervan te maken.

De derde keer in hele korte tijd dat ik een filmuitstapje van een misdaadserie die ik heb gevolgd zie. Na twee toetjes (de waardeloze Penozafilm en de boeiende Breaking Bad-film) is dit een verhaal dat midden in de serie valt en uiteindelijk begint na seizoen 3 en eindigt na seizoen 4. Net als in El Camino wordt hier ook een extra psychologisch laagje aan een van de personages gegeven.

Werkt inderdaad alleen als je de serie kent en is vrij zinloos om te kijken als je die niet zag. En komt ook in de buurt van het niveau, maar is nèt wat minder. Je moet over een paar dingetjes heenstappen het nogal soapy gegeven dat Ciro toch niet dood is bijvoorbeeld en het feit dat zo'n film een stuk korter is dan een serie, waardoor het Estste verhaal uiteindelijk erg eenvoudig is uitgewerkt. De prequelstukken zijn dan weer zo interessant dat ik daar wel meer van had willen zien. Seizoen vijf wordt volgens de berichten het laatste seizoen, en als Corona geen roet in het eten gooit starten de opnames in het najaar, wat mij betreft filmen ze meteen back to back een sezoen 1 voor een prequel met een jongere Don Pietro en kleine Ciro als centrale karakters. Daat valt nog best wat uit te halen.

Vind juist deze film van 'm niet zonder mededogen en compassie. Het gaat meer om twee figuren met principes die verdwalen in een wereld zonder. Met een einde dat zelfs optimistisch is. Deze film is milder dan Hundstage.

Duidelijk stillistisch al strenger dan Hundstage (en die lijn gaat ook door naar de twee Paradies-films die ik al heb gezien). Ziet er veel fraaier uit, maar voelt daardoor ook meer alsof we net niet naar de dagelijkse wereld kijken.

Het is jammer dat de film in één scene weer door de dunne grens schiet waar Seidl altijd op balanceert en daardoor is dit niet zijn beste film: De scene van het feestje in het bejaardentehuis is te gemaakt absurd en trok me even helemaal de film uit.

3.5*

Ik heb dit na de reactie van Dogie Hogan bij The Big Sleep maar eens naar voren gehaald en vandaag als mijn dagfilm gekozen.

Bogart was een heel erg goed acteur, maar geen brede. Zijn rollen, zo lijkt het in ieder geval na de paar films die ik heb gezien, zijn allemaal enigszins aan elkaar verwant. Goed is hij altijd en geef 'm een geweldig script en hij is nog veel beter.

Ik vond het een verrassend en mooi dat het whodunnit-plotje wordt losgelaten. Het einde is prachtig en tegelijkertijd enorm droevig, bijna hopeloos.

Grahame voldeed, maar wat mij betreft zijn het Bogart, Nicholas Ray en het uitstekende script die de film naar een hoger niveau tillen.

Dik 4.0*

Erg fraaie film. En bijna ongelofelijk dat dit een debuut is.

Veel melancholie bij Lynn. Een gevoel van: Is dit alles?. Koji is op zoek naar contact. Terwijl David vasthoudt aan zijn zekerheden. Hoewel Koji en Lynn niet echt goed kunnen communiceren ontstaat er wel een heel mooie gevoelige band.

De film ziet er prachtig uit en is heel zorgvuldig geschote. Veel erg fraaie shots. Als je (zoals ik) al een zwak hebt voor de melancholie en het nooit helemaal ophoudende leven van nachtelijke steden al helemaal.

Erg mooie scene is bijvoorbeeld als koji en Lynn 's nachts bij elkaar zitten en Koji eerst een verhaal in Japans tegen Lynn vertelt en Lynn vervolgens in het Duits tegen Koji praat. Op dat moment snappen ze elkaar niet, maar ze begrijpen elkaar wel.

Ik hoop echt dat Maria Speth snel nog eens een film maakt en dat hij dan ook ons land bereikt.

4.0* met kans op meer.

Mooi ingetogen drama met, met name in het midden, een aantal zeer mooie subtiele scene's. Goed geacteerd ook.

3.5*

Goede film, maar geen geweldige. Peter Postlewaite en Daniel Day Lewis zijn erg goed en vooral de verhoorscenes zijn heel beklemmend. De eerste rechtbankscene is echter helemaal mis wat mij betreft. Compleet over de top, ongeloofwaardig, niet beklemmend en veel te kort. Het trok mij flink uit het verhaal waar ik op dat moment helemaal inzat. Dat had ook best langer gekund, want de film had een vrij hoog tempo en was ondank zijn lengte zo om. Het stuk daarna vond ik weer beter. Vooral omdat je dan er dan weer veel scenes inzitten tussen de twee hoofdrolspelers. Zij dragen deze film en trekken hem naar een hoger niveau.

3.5*

Mijn favoriete regisseur is Winterbottom niet, maar ik heb wel veel sympathie voor 'm. Regelmatig projecten waar wat lef voor nodig is, hij laat zich niet vangen in een bepaalde stijl en hij ook nog eens vrij productief.

Drama in ver doorgevoerde docustijl. Zonder oordelen, wars van sentiment en voor mijn gevoel fel realistisch. Slechts heel af en toe wijkt Winterbottom een beetje af van het docustijltje. Soms mooi (de aankomst in het donker in Teheran), soms had hij het niet moeten doen ( de geluiden uit de container die Jamal terughoort in de trein naar Parijs). Jammer van de muziek. Die vloekte vaak met de stijl van de film.

Maar de minpunten zijn 'm vergeven. Ik heb vooral een eerlijke en oprechte film gezien. Op naar de vijfde Winterbottom, want 'm een beetje blijven volgen zal ik zeker doen.

3.5*

Behoorlijk eens met The One Ring hierboven. De film lijdt echt enorm onder het gekunstelde, vergezochte scenario. En dat trok ik nauwelijks.

De openingsscene is echt prachtig. Zeldzaam mooi gebruik van een lied in de film. Helaas blijkt het echt de beste scene van de hele film te zijn. Al zijn er nog behoorlijk wat hele mooie losse momenten. Met name als de film even stilstaat. Of soms in het tonen van gruwelijkheden zoals de ijzige spanning bij het in brandsteken van de bus

Maar helaas is Incendies nogal een hutspot Een oorlogsfilm, een familiedrama met een slap mysterieus sausje en eens soort mythische vertelling waarbij de moeder groter groeit als haarzelf en een martelares wordt. Het sloot allemaal niet aan. Ik had in het begin al problemen. Dat gekke testament deed me denken aan stripverhalen. Die notaris (het slapste personage uit de hele film) zegt ook nog eens een keer of vier dat het zo ongewoon is. Als dan het einde komt verliest de film zijn laatste stuk geloofwaardigheid.

En wie heeft trouwens de casting gedaan? Nadir ziet er in het zwembad een jaartje of vijf ouder uit dan zijn kinderen. En als beul lijkt hij een jaar of tien jonger dan zijn moeder. Kom op zeg.

2.0*, al is het van alle films die ik 2 sterren gaf wel degene met de beste losse scenes.

Enerzijds een boeiend opgebouwde film die weinig subtiel menselijke reacties toont op de zuigende nare mensen in de metro. Eerste helft is een beetje makkelijk. Met allemaal flardjes van verhalen van de personages die uiteindelijk in de metro terecht gekomen zijn. Vaak erg goed gefilmd en zijn tijd een beetje vooruit in het tonen van New Yorks urban decay. Zeer interessant, niet perfect, maar een bijzonder tijdsbeeld, Overigens een remake van een TV -film wat in deze tijd wel vaker gebeurde. Bekendste voorbeeld is (het oudere) 12 angry men, maar ik kom het vaker tegen. Een paar dagen na deze film weer.

De film werd nogal verkeerd begrepen op het IFFR. Het einde, waarin nog eens duidelijk wordt gemaakt dat Franck juist ook door het gevaar van Michel werd aangetrokken werd met verbaasd gelach onthaald, het perfecte einde met een teleurgesteld "aaah". Hoewel de film thrillerelementen heeft is het uiteindelijk een film over lust, over de aantrekkelijkheid van gevaar. En daarmee een stuk compromislozer dan de film ook had kunnen zijn. Heel anders dan de eerdere film van Guiraudie die ik zag, Pas de Repos pour les Braves , waarvan ik de eerste was die een voldoende gaf (na 15 stemmen ofzo).

Vond juist het repetitieve van de film het allersterkste punt. Net zoals de mannen op de ontmoetingsplek zien we ze alleen daar. Het zoeken naar seks is een zich herhalende gewoonte. Een verslaving, een levensstijl. De dagen lijken op elkaar.

Het gejuich waarmee de film in Frankrijk onthaald is, is een tikje overdreven, maar een kleine 4.0* kan ik hier wel aan kwijt.

Mooie, knap gemaakte film met een fraai einde en een hart. En wat betreft die remake: Kunnen ze nou echt nergens afblijven?

3.5*

Beetje een weirde keuze van het IFFR om deze film van Rossellini te laten zien, want aan deze totaal vergeten film heeft hij zijn roem niet bepaald te danken. Een docudrama dat de tand des tijds niet bepaald doorstaan heeft en vooral uit nostalgische overwegingen aardig is om naar te kijken. De verhaaltjes zijn wat suffig en de idealisering van India gaat soms wat al te ver. Het verhaal over de dam had wel wat van Sovjetpropaganda.

Toch is zo'n nostaligisch bad eigenlijk best lekker en waren de olifanten ook erg leuk. En ergens is dit ook wel een leuke keus, want zijn grotere films zijn al op DVD of zullen wel binnenkort komen, terwijl dit vermoedelijk lang vrijwel onvindbaar zal blijven. Toch had ik misschien zaterdag moeten gaan, dan vertonen ze Europa '51.

3.0*

Net als gisteren een film over het verzet tijdens de militaire dictatuur in Argentinie. n net als gisteren een regisseur die er persoonlijke ervaring mee heeft. De moeder van Benjamin Avila verdween in 1979. De film is goed maar imperfect, met name de fantasie-droomstukken zijn niet zo sterk. De tekeningen zijn stillistisch fraai maar in de film een stijlbreuk die de film niet zoveel goed doet. Ook van de muziek was ik niet kapot. Maar daar stopt de kritiek wel want verder is een behoorlijk sterke coming of age film die de situatie van Juan behoorlijk invoelbaar maakt. Juan wordt overigens fantastisch geacteerd door en jongen met heel veel talent. Buiten een Argentijnse TV serie een aantal jaar later kom ik geen rollen meer van hem tegen. Zonde.

Niet zo goed als Suspiria natuurlijk, zowel soundtrack als sfeer toch wel iets minder. Ook de finale kan echt niet tippen aan drie jaar eerder, maar Argento is hier wel een pak beter op dreef dan in de latere film die ik een paar dagen terug van de beste man zag.

Veel dichterbij de geest van Brett Easton Ellis boeken dan American Psycho, al komt zijn humor hier maar af en toe bovendrijven. Inclusief doorsijpelend moraaltje (Graham in de auto). Mooie casting. Mist echter dat kleine beetje extra dat dit soort mozaiekfilms boven de middelmaat uit kan tillen. Verre van slecht maar op een manier waar ik mijn vinger niet op kan leggen wel wat onbevredigend.

3.0*

De eerstte van de drie ongeziene PTA films die ik de komende tijd ga inhalen. Als voorbereiding op de nieuwe. Een erg stijlgerichte neonoir die de verwarring die ook in sommige oude steeds ingewikkelder wordende film noirs te vinden is als stijlmiddel inzet. Het leven als een grote kluwen aan intriges die allemaal weer andere intriges veroorzaken. Bij film noirs zag je dat bij bijvoorbeeld The Big Sleep of Murder My Sweet. Hoe leuk ook, de film mist in het plot wel iets dat het meer maakt dan een liefdevolle stijloefening.

Ik ga voor een flink deel met Ramon mee. Al reken ik het de film net wat minder zwaar aan. Deze film is inmiddels de derde die ik van Kramer zie en net als On the Beach is ook dit een boeiende film met een prachtig thema, maar beiden blijven ze toch vrij ver achter bij Judgment at Nuremberg. Ik krijg het gevoel dat ik begonnen ben met Kramers absolute topper.

Opvallend genoeg mis ik een deze film juist een kenmerk van allebei de films. Het ingetogene van On the Beach en de zorgvuldige opbouw van Judgment. Hoewel we hier en daar sterke acteerstaaltjes zien is zowel het acteren als de hele enscenering te dik aangezet. Regelmatig met een komsch effect, kan er best om lachen, maar het is deze context een beetje jammer. De subtiliteit in de door Ramon genoemde scenes tegen het einde, waaronder de sublieme eindscene mis ik in de eerste 100 minuten. Ook ik heb wat problemen met de love-interest. Het doel is me duidelijk, maar het schiet zijn doel wat voorbij. Dat komt omdat haar vader, de dominee het platste en karikaturaalste karakter is uit de hele film (ik moest denken aan de moeder uit Brian DePalma's Carrie eerlijk gezegd) en de ontwikkeling van haar personage is me ook te weinig subtiel, waardoor de reden van de aanwezigheid in het verhaal er wat al te duimendik bovenop komt te liggen.

Met dezelfde elementen had een veel zorgvuldiger film gemaakt kunnen worden als we de subtiliteiten in de belangrijkste karakters wat gedoseerder en eerder hadden leren kennen en niet in de laatste 20 minuten en als de sfeer in het dorpje niet bijna als een parodie had aangevoeld. Een bedachtzamere film vooral.

Desalnietemin tòch ook veel mooie elementen. De eindscene is fantastisch. Het thema is nog altijd actueel en erg boeiend en de film stelt hier en daar erg zinvolle vragen.

3.5*

Ik ben er ook niet zo weg van. De hoofdrolspelers missen wat overtuiging en Visconti's regie is ook niet altijd even trefzeker. Dat helpt allemaal niet echt om echt leven in dit verhaal te blazen. Het blijft wat vlak. Ook ik kwam wat moeizaam door de eerste helft en vond de tweede heel wat interessanter, maar ook voor mij zeker niet Visconti's beste.

3.0*

Prachtige film met lekker uitbundige fotografie en een prachtrol van Kerr. Prachtige fotografie die van een paradijs een kwaadaardige plaats maken. Fijne timing die alles in verbinding houdt met de werkelijkheid, maar toch is alles net uit evenwicht. Maar is dat Kerrs blik of de objectieve waarheid? Een film die veel invloed had. Heb ervan genoten.

Volgens de regisseur is het een docu, maar dan wel ingebed in zijn persoonlijke thema's, ofzo. Het balanceert voor mijn gevoel een beetje op de grens. De personages zijn zichzelf, maar Rubio is niet zomaar een waarnemer en weet heel goed wat hij wil laten zien en ook waar in het dorpje.

Naomi Kawase was producente en geinitieerd door een filmfestival kwamen ze in deze omgeving uit. Ik heb Alamar niet gezien, maar Rubio en Kawase zijn in elk geval bij deze film zonder meer geestverwanten. Rubio gaf ook zelf aan door Kawase blijvend te zijn beinvloed.

Inori gaat over wat de tijd heeft gedaan met een erg fraai landelijk gebied in Japan. In het dorpje is het leven langzaam weg aan het trekken. De school is er al lang niet meer wegens gebrek aan leerlingen en iedereen in zijn werkzame leeftijd is er ook weg, wegens gebrek aan banen. Er wonen nog oudere mensen, van wie er sommigen vooral naar een geidealiseerd verleden verlangen, maar anderen (zoals een stoere, kleine dame van ergens in de 80, waarvan je wel moet gaan houden) juist vooral in het heden en de dagen nemen zoals ze komen. De kleine beetjes waarop de mensen de natuur daar gecultiveerd hebben zullen in de toekomst wellicht weer terug gaan naar de natuur.

Inori is een kleine, bescheiden en zeer intieme film. En een bijzonder mooie. Ik heb Alamar in huis gehaald om in te halen.

4.0*

Hierboven staan in de omschrijving neo-realisme en griekse tragedie vernoemd en dat zijn de belangrijkste elementen in dit verhaal an Brocka. Een op het eerste gezicht eenvoudig en rechtlijnig verhaal over een driehoeksverhoudig, maar het is psychlosgisch complexer dan het lijkt. Het thrillerelement van Brocka's vorige film is hier grotendeels verdwenen. Maar het decor van een sloppenwijk in Manilla maakt ook een behoorlijke indruk. Met name in de eerst helft ademt de film die sfeer met alle letterlijke en figuurlijke viezigheid. In de tweede helft gaat de focus meer en meer naar de drie elkaar manipulerende hoofdrolspelers. Ik hou wel van deze mix van ingredienten. De titelrol wordt gespeeld door Hilda Coronel die ook Ligaya speelde in Manilla in The Claws of Light.

Ik heb nu de twee veruit bekendste films van Brocka gezien, maar dit is zo'n regisseur bij wie dat maar een bescheiden deel van zijn oeuvre blijkt de zijn. Hij was behoorlijk productief en maakte in zijn korte leven (hij overleed in 1991 op 52-jarige leeftijd in een auto-ongeluk) tientallen films. Ik vrees dat als zijn bekendste films al door Martin Scorsese en zijn mannen moesten worden opgeknapt dat zijn obscuurdere films weleens in hele slechte staat zouden kunnen zijn.

Prima, interessante, entertainende documentaire. Sluit zijn ogen niet voor de verschillende kanten van de film door veel verschillende mensen te spreken te krijgen. Tof opgebouwd en een stevig tempo.

Precies. Meer boven water krijgen was nooit gelukt en deze suggesties waren een zeer sterke oplossing.

3.5*