Opinions

Zeker geen slechte film. Wan heeft duidelijk bijgeleerd na Saw (de eerste, is de enige die ik zag). Deze film is in veel opzichten beter uitgevoerd. Er wordt beter geacteerd, het camerawerk is vooral ook een stuk beter en Wan schept hier wel aardig wat sfeer. De film is ook weer niet al te origineel. Het script blijft ook wat achter, verhaal is voorspelbaar en de dramalaag komt nooit echt uit de verf. Kan me voorstellen dat velen het niet eng vinden, want dat is het voor mij ook niet. Daarvoor is de film ook net een beetje te keurig.

Maar best goed gemaakte middle of the road horror is dit wel.

Een quirky Japanse komedie. Ik vond het in het begin erg, heel erg tegenvallen eigenlijk. Ik kon er niks mee en het was mijn humor helemaal niet. Toen het langzaam maar zeker een beetje absurder, rustiger en maffer van sfeer werd kwam ik veel meer in de film en het einde was gewoon leuk. Niet het type film waar ik mee wegloop verder, maar met name uit Onderhonds recensie haal ik dat het einde meer in het oeuvre van Miki past dan het begin. Dus ik zal nog weleens wat gaan kijken. Een keer.

3.0*

Boeiende kleinschalige moral tale. Tegelijk een spiegel van de huidige (vooral Amerikaanse) maatschappij als een persoonlijk moreel dilemma. Komt op een knappe manier weg met het laten zien van de twee mogelijkheden die Joseph Chambers heeft. Gaat over masculiniteit, schuld en verantwoordelijkheid. Aanrader.

Totaal anders dan ik verwacht had eigenlijk. En beter ook. Waar ik voor een herhaling van absolute rampen van collegaschandaalfilms als Baise Moi en Romance (twee van de slechtste films die ik ooit heb gezien) vreesde kreeg ik een film met vrij complexe karakters en relaties waar de seksscenes hooguit wat dierlijker en wanhopiger getoond werden. En een film waarbij de veel tonende seksscenes maar een beperkt onderdeel van de film waren. Erotiek bij het genre vind ik ook nogal misplaatst.

Niet altijd evenwichtig maar boeiend genoeg om me na aflloop van de film nog een tijdje bezig te houden. Geen van de drie mensen was echt sympathiek (wat fascinerend was, maar in dit geval ook voor enige afstand zorgde) en ze leken allemaal bang te zijn voor complete relaties.

Er is genoeg kritiek op mogelijk, zo waren de bijfiguren (de collega's/vrienden van Jay) compleet overbodig. De driehoeksverhouding kon de film makkelijk dragen. De film wordt op het laatst ook wat te opzichtig psychologiserend. Maar niettemin best goed.

3.0*

Komedie staat hierboven, maar dat is nadrukkelijk glimlachend en licht. Dit is geen schaterlachfilm en het zoekt vooral de lichte noot in het alledaagse leven. ER gebeurt ook niets groots. Gaat een beetje over ambitie en je vleugels uitslaan vs. op je geboortegrond blijven en of muziek op een dorpsbegrafenis nu meer betekenis heeft dan muziek in een concertgebouw. Maar gaat daar ook niet zo diep op in. Op papier een film die me wel zou moeten liggen, maar het deed het me niet zoveel eigenlijk Hoewel ik het ook niet vervelend vond. Ik verkies de Forman films waaraan Passer meeschreef ver boven dit.

Mooie film, maar nu ik 'm ongeveer een uurtje geleden zag en 'm even laat bezinken zitten er toch wat barsten in. Belangrijkste is dat de film wel heel erg geidealiseerd is. Penn lijkt van Mccandles bijna een martelaar voor de vrijheid te willen maken, terwijl er ook dikke laag egoisme in 'm zat. Laat 'm op een paar mini-uitzonderingetjes na allemaal vreselijk aardige mensen tegenkomen die vervolgens allemaal door 'm geraakt worden. Penn maakt teveel een icoon van een mens van vlees en bloed. Terwijl Mccandles een vat vol tegenstrijdigheden was. Belezen, intelligent en wijs, maar erg, erg naïef bijvoorbeeld. En met een haast kinderlijk verlangen naar vrijheid waarbij hij lijkt te streven naar een leven waar hij is aangewezen op overleven, maar is dat wel echt vrijheid? Volgens mij veel eerder een radicale vlucht voor zijn omgeving en afkomst.

Qua vertelvorm, feitelijk drie tijdslijnen tegelijk volgend, is het behoorlijk in orde al kwam de voice over van de zus niet helemaal over. Dwingt je interpratie vaak nogal een kant op.

Maar tijdens de film liet me wel meeslepen en heb ik behoorlijk genoten. Eddie Vedder had niet hoeven zingen, de akoestische soundtrack was verder mooi landerig. De landschappen mooi en de film zo om. En dat positieve gevoel weegt ondanks de kritiek echt wel zwaarder door.

3.5*

Een mysterieuze film over identiteit. Anders dan bij sommige andere films (die van Weerasethakul bijvoorbeeld) die ook films maakt die ik niet helemaal doorheb, had ik bij Líntrus wat meer moeite om het plot wat meer los te laten. Dat zat me bij deze eerste keer kijken toch wel in de weg en maakte de film wat afstandelijk. Ik vond de film wel erg boeiend, sterker nog, hij vloog om voor mijn gevoel.

Ik kan me erg vinden in de interpretatie van Mochizuki, dat waren de conclusies die ik ook had getrokken. In het tweede deel lijkt zijn nogal dynamische gevoelsleven tot stilstand gekomen. De cameravoering wordt veel rustiger. Veel minder close ups. We zien beelden die afwisselend heden, verleden en dromen zijn en heeft hij nou uiteindelijk het hart van zijn eigen zoon gekregen?

Maar ik heb dus nog meer kijkbeurten nodig.

Vandaar voor nu een 3.5*

Kon Ichikawa is een van de grote Japanners van wie ik nog helemaal niks zag. Beginnen met zijn allerlaatste film is een beetje raar, maar het leek me ook weleens leuk. En hij lag hier al zo lang op de stapel...

Ichikawa maakte deze film op hoge leeftijd en het was een remake van een van zijn eigen films uit de jaren '70. Het origineel is al bepaald niet zijn bekendste film en heeft ook weinig naam. Dus je zou je afvragen waarom dan nog eens dat verhaal verfilmen.

Nu ik het gezien heb vat ik het wel iets beter. Zoals wel meer stokoude regisseurs neemt Ichikawa hier ook niet al te veel hooi op zijn vork. Het is een verhaal met een beperkte groep personages. Een redelijk rechtvooruit plot en een beperkte setting. Resultaat is een statische, theatrale film met een tamelijk suf verhaal dat maar niet boeiend wil worden. Vooral een vrij saai geheel waaraan niet te zien is waar Kon Ichikawa zijn naam aan te danken heeft. Maar daar kom ik later hoop ik wel achter, als ik zijn andere films ga zien.

2.0*

En dat was nummer 4.
Na Invasion of the Body Snatchers (1956) , Invasion of the Body Snatchers (1978) (de beste) en Body Snatchers (1993) (vond ik niet goed maar wil ik herzien), Nu een aantal jaren voor dat we ongetwijfeld weer naar de volgende gaan deze verfilming gezien. En er gaat nogal wat mis. Het begin is zonder opbouw en alleen maat plotgedreven, de achtergrond die je in elke verfilming hebt en die hem uniek maakt is hier te vaag en wordt nauwelijks goed uitgewerkt (de "nieuwe mens" voert geen oorlog meer en met de oorlogssfeer van 2007 was dat inderdaad wel een actueel thema ) De film laat een kans liggen om 'm echt spannend te maken door het zoontje imuun te maken in plaats van 'm tegenover zijn moeder te zetten) en een uitermate zwak afraffel geforceerd happy end. Zwakke muziek en behoorlijk vreselijke montage maken het af.

Zo slecht als Hirschbiegels zwaar overschatte Das Experiment is dit nu ook weer niet, het gegeven blijft wel een beetje fascineren en de cast is vrij redelijk, maar veel meer dan een variant op het bekende thema maar dan zonder enige vorm van smaak is dit ook niet. Beter script en een regisseur met meer smoel en er had hier nog wel wat ingezeten.

Paar erg sterke scenes (zeker richting einde) maar als geheel mist er vooral ritme en voelt het vaak net te willekeurig. Loznitsa is niet meer welkom in Oekraïne (niet omdat hij pro-Russisch is want daar mag hij nog minder naar toe) en heeft deze film opgebouwd uit door anderen ter plaatse gemaakte beelden. Nou hoeft dat geen issue te zijn, de man maakte ook documentaires uit archiefmateriaal. En ergens is dit ook zoiets. Alleen is ritme in zo'n film erg belangrijk en ook de zeg maar communicatie tussen scenes onderling. En die laat hier nogal te wensen over. Sterk en veelzeggend zijn de boekvernieteging en de tentoonstelling van de foto's van de gedode soldaten en het oorlogstuig. Ondanks het thema zal deze film niet als zijn meest essentiële de geschiedenis in gaan. Nogal een tegenvaller.

Vind dit denk ik toch net weer een iets leukere Whale dan de twee Frankensteins die ik eerder zag, al komt dat vooral door het verhaal; dat me wat meer aanspreekt. Maar ook wel door de toffe effecten.

Ik heb het boek nooit gelezen, maar een detail van de film was jammer namelijk dat er een stof in het middeltje zat dat een mens gek maakt, juist het fascinerendste van het verhaal was dat iemand met enorme mogelijkheden ineens totaal van karakter veranderd en dat zijn donkere kant boven komt drijven.

3.5*

Bepaald niet Bertolucci's meest ambitieuze film en dat is ergens wel verfrissend. Waar hij vroeger grootse verhalen vertelde of flinke idealen nastreefde maakt hij nu een kleine film, grotendeels in een (grote) kelder. Gericht op twee acteurs. Het is helaas niet bepaald zijn beste film, hoewel Bertolucci van zijn ruimte iets filmisch maakt en beide acteurs mooi gecast zijn, ontbreekt er een beetje magie.

Paar irritante trekjes, zoals het nogal bruut omgaan met de liedjessoundtrack (al is de Italiaanse Space Oddity inderdaad het hoogtepunt, daar werkt het geweldig). Bij sommige films heb ik het idee dat de liedjes meer gekozen zijn voor een toffe soundtrack-CD dan dat ze echt iets toevoegen aan de film en dat was hier helaas ook zo. Verder wat bijfiguren die weinig toevoegden. De film moet het het hebben van de interactie tussen halfbroer en -zus.

Aardige film, maar meer dan een voetnoot in Bertolucci's oeuvre is het niet.

3.0*

Visueel imponerend, niet subtiel, wel heel mooi. Korenvelden hebben er nog nooit zo geel uitgezien. Het zonlicht schijnt in het begin overdadig. Alles heeft een prachtige gelige gloed. Dit alles gecombineerd met vrij barokke stijkers als muziek. Het ondersteunt het idyllische dorpje (zo klein dat het bijna geen dorpje meer is zelfs) waar Michele en zijn vriendjes opgroeien. Toch zijn er vanaf het begin barstjes zichtbaar in zijn onschuld. En de sfeer, het licht en de nadrukkelijke symboliek ondersteunen dat flink.

Boven alles is dit een coming of age-film over het verlies van onschuld (met een perfect gekozen titel trouwens). Maar er zitten veel thrillerelementen in het verhaal. En zelfs twee schrikmomenten die zo in een horrorfilm hadden gekund. Als coming of age-verhaal is de film beter dan als thriller. Hoewel de film absoluut niet zonder de thrillerelementen had gekund beloofde het begin meer dan de uiteindelijk wat obligate uitwerking. En daar struikelt deze film wat mij betreft net over. En daardoor vind ik het een gewoon goede film en geen heel goede.

3.5*

Prachtige film. Guadagnino kent zijn klassieken want dit draagt veel sporen van klassieke Italiaanse cinema. Vooral Visconti is merkbaar een invloed. Al is dit kleiner drama dan bij hem vaak. In het begin als de vader terugtreed is dat het startschot waarbij bijna iedereen uit zijn rol sodemietert. Het bedrijft wordt geheel tegen zijn wensen in verkocht, dochter krijgt een lesbische verhouding waarvoor ze haar keurige vriend verlaat en moeder die zich al decennia in een kleurloos keurslijfbestaan heeft gehesen kiest er ook voor om haar gevoel te volgen. Het einde breekt eigenlijk met traditionele Italiaanse eindes of misschien wel filmeindes in het algemeen. Moeder weigert haar breuk met wat er verwacht wordt als oorzaak (en de dood van haar zoon als een soort boetedoening voor de zondes van har familie te zien en kiest voor haarzelf. Ik merkte dat ik dat zelfs niet verwachte. Gewend als we zijn aan het leggen van schuldverbindingen die niet bestaan En dat is de kern van de film.


Doet niet onder voor Call Me By Your Name, benieuwd naar de rest.

Vond het leuk. Caine in topvorm die een erg coole anti-James Bond neerzet. Met een bril met dikke glazen en een voorliefde voor koken. Die in een klein appartementje woont en gewoon zaken in de supermarkt bespreekt. Maar ondertussen een slimme en gevatte man. Fijne muziek, veel lekker dwarse sixties shots en een film erin slaagt die een slingerend spionageplot met een geschift einde acceptabel te maken. Fijn vermaak.

3.5*

Ik vond het toch wel weer heel vermakelijk. Wederom niet het niveau van de eerste twee films die ik van Masumara zag (ben ik begonnen met zijn allerbeste films?). Eerder ongeveer zo goed als Manji en ook iets verwant eraan. Dik aangezette intriges, schandalen en bedrog. Het lijkt bijna een eigen subgenre in de jaren '60 in Japan. Fatale vrouwen die alles en iedereen om zich heen ten gronde richten. Ik mag dat wel.

3.5*

Best een mooie film, maar zoals anderen hier ook al melden gaat het een beetje mis in het heen en weer geswitch tussen twee tijdsperiodes. Dat doet wat geforceerd aan, mede doordat wat Iris meemaakt constant in een verbinding wordt gelegd met een anekdote over haar, of een uitspraak van haar. Had de film helemaal niet nodig. Zeker als het oudere paar wordt neergezet door zulke klasseacteurs als Dench en Broadbent. De film had makkelijk kunnen drijven op die twee, sterker nog: de film was er beter van geworden.

3.0*

Twee jaar hiervoor was Hepburn ineens geen prostituee meer in de verfilming van Breakfast At Tiffany's, maar in het razendsnel de Hays-code loslatende Hollywood maakte Wilder in 1963 wel een film over een prostituee. Haast bizar geïdealiseerd trouwens. Parijs is een soort fantasieland dat voldoet aan de clichés. En de film is ondanks het thema een stuk braver en minder scherp dan de meeste Wilders die ik tot nu toe zag. Minder tijdloos en eigenlijk ook minder goed. Er zitten echt wel aardige grappen in, zoals Lord X die refereert aan zo'n beetje alle beroemde Britse films of de geinige bijrol van Jacobi.

3.0*

Oef, wat een film.

Tijd maakt alles kapot.

Zelden zo'n negatieve kijk op het leven gehoord, maar het geeft wel duidelijk aan waar de film heen wil. Hoe reageert iemand wanneer alles op een afschuwelijke manier stuk is? Maar ook: alles is zo ongelofelijk onomkeerbaar. Ook de wraak op nota bene de verkeerde man en de gevolgen daarvan.

De vertelvorm waarover hier al veel gepraat is werkt. Je ziet geluk waarvan je niet alleen weet dat het stuk gaat, zelfs hoe het stuk gaat. En dat is erg pijnlijk.

Ook een film die hypergestyleerd is, maar daardoor stukken voelbaarder. Het begin is druk, bijna een koortsdroom, verwarrend en gefocust tegelijk. Naar het einde toe wordt alles aan de film steeds rustiger, tot de kleuren aan toe. Het gaat in stappen, maar het verschil is uiteindelijk enorm. Dag en nacht. De muziek helpt ook een behoorlijk handje. Wat begrijpt Bangalter goed waar hij in terecht gekomen is.

Ik blijf Noé volgen.

4.0*

Ik moet trouwens ook maar eens controleren of de verhaalvorm bij Memento ook zo goed werkt. Nog steeds niet gezien.

Niet best. Veel grote acteurs hebben in het latere deel van hun carrière films waaraan je kunt zien dat ze zich er niet erg voor hebben ingespannen. Dit is blijkbaar zo'n film voor Burt Lancaster die ik vrij hoog heb zitten, maar er hier weinig van bakt en in deze tijd maakte hij ook films als Twilights Last Gleaming en Novecento waar hij wel zijn best op deed en waar hij echt goed in was. York is gewoon niet zo'n goede acteur en de rest maakt ook net veel indruk.

De film is nogal kleurloos. Het principe lijkt te zijn dat er een trailer moest komen die een beetje leek op Planet of the Apes, maar dat het tegelijk ook geen al te zware keuring mocht krijgen. Het leidt tot een erg matige verfilming en om te zien hoe goed het ook had gekund hoef je alleen maar te kijken naar de uitstekende remake van Invasion of the Body Snatchers een jaar na deze verfilming. Die film is in heel veel goed gemaakt maar heeft ook een zeer fijn gehalte aan seventies duisternis. Het verhaal leent zich daar erg voor maar de film doet er niks mee. Gemiste kans is dat de film de gebeurtenissen niet naar 1977 haalt maar laat spelen in de tijd dat het boek geschreven is. Laatste half uur krijgt de film wat meer pit, maar het blijft veel te weinig.

Zou best een goede nieuwe verfilming van mogen komen, maar na het gigantisch floppen van de versie uit 1996 durft niemand dat meer. Dat was een van de grootste flops uit de filmhistorie.

Ik sluit me grotendeels bij Mochizuki Rukero aan. Het melancholische sfeertje en de vrije verhaalvorm waren best aardig, maar lyriek was er niet en echt bijzonder vond ik het ook niet. En het is me ook een raadsel waarom deze tamelijk ongevaarlijke film zo lang verboden was. Er zit zelfs nog een enkele typisch sovjet-landbouwverheerlijkende graanoogstscene in. Dat hoorde er in die tijd natuurlijk bij als je een film over het boerenleven maakt.

3.0*

De derde en laatste lange film die ik van deze regisseur zie is de bekendste. En voor deze keer ook de beste want meest evenwichtige van de drie. Horror koppelen aan thema's van de pijn en onzekerheid van het opgroeien en verlies van onschuld is niet per se nieuw maar het is hier erg goed gedaan. De suburbia setting heeft voor mij bijna meteen iets onheilspellends. Ik heb waarschijnlijk teveel films gezien. De jaren '80 hier verwijzingen wijzen duidelijk naar klassieke films uit die periode. Bij de andere twee films die Mitchell hiervoor en hierna maakte voelde hij als veelbelovend. Dit is dat stadium voorbij en een erg goede en zeer sfeervolle film. Met een heel sterke pace en een zeer goede soundtrack. En vooral ook een troostende film.

Zoete film waarvan de voornaamste claim to fame is dat het een van de eerste films was waar Samuel Fuller iets mee te maken had. Hij heeft credits als medeschrijver. Maar hij heeft een van de meerdere versies van het script geschreven en het is vermoedelijk ervoor en erna nog meerdere malen herschreven. Fuller was een jaar of 25 toen deze film werd gemaakt. Maar liep al sinds zijn twaalfde (!) rond op redacties en had al veel gedaan op het gebied van met name de wat meer sensatiegerichte journalistiek. Vanuit die rol rolde hij als scenarioschrijver Hollywood binnen. Het zou nog een dikke 10 jaar duren voor hij mocht regisseren.

It Happened In Hollywood zou eigenlijk Once a Hero gaan heten maar last minute werd de titel aangepast door de nieuwe titel simpelweg voor de film te plakken.

Het was geen belangrijke film. De film werd in die tijd wel vergeleken met het veel ambitieuzere en duurdere A Star Is Born dat in dezelfde tijd verscheen. De film heeft twee kanten die het boven de doorsnee film uittrekken. Het is interessant dat er in 1937 al zo nostalgisch gedaan wordt over zwijgende films. Terwijl het begin van de film als de held nog een hit was pas negen jaar voor deze film speelt. Andere leuke kant zijn de scenes met de hele sloot lookalikes en de hele milde kritiek op Hollywood (het is niet echt) die daarmee wordt neergezet. Natuurlijk: Het verhaal is erg sentimenteel, het happy end is erg geforceerd. Maar de twee genoemde punten maken dit toch best een charmante film.

Opvallend ook dat Fay Wray de vrouwelijke hoofdrol in deze film heeft. Zij werd een ster door King Kong maar ik denk dat het feit dat ze hierin opduikt bewijst dat ze enkele jaren later al niet meer een A-list actrice was, Ook de mannelijke hoofdrolspeler was ooit veelbelovend maar werd ondanks een oscarnominatie in 1931 nooit echt een ster.

Als mijn pessimistische aard weer eens de overhand krijgt. Als ik weer eens de neiging heb om het leven cynisch te bekijken. Als ik het even niet meer zie zitten. Dan weet ik dat ik altijd nog deze film kan huren.

Zeer begrijpelijk dat veel Amerikanen deze film elk jaar met kerstmis kijken. Met recht een klassieker.

4.5*

Tsja, dit is er weer typisch een. Een interessante mislukking. Een opvallend naïeve film. Aandoenlijk haast. En werkelijk totaal anders dan Festen. Bijna een anti-Festen. En een anti-Dogma. En dat is na zo'n succes heel erg gedurfd.

De ideeën zijn interessant, maar het verhaal lijkt onaf. Het is niet scherp. Een ode aan de liefde in een wereld in verwarring. Waar een mens een product is. Maar het script is zo niet-gefocust, blijft zo vaag, zit zo vol onaffe lijnen dat het uiteindelijk niet echt werkt.

Phoenix en vooral Danes lijken niet echt te weten waar ze me bezig zijn. Penn heeft lol in zijn weirde rolletje als en soort Goddelijke commentator. Maar hij doorbreekt de sfeer in de film op nogal irritante wijze.

Visueel was er hier en daar wel wat te beleven, maar ook qua stylering en regie was de film alles behalve evenwichtig. Soms erg mooi, in sommige scenes dan weer heel lelijk. De muziek van Presnew was dan weer subliem.

Het grootste probleem is nog dat de film heel erg afstandelijk blijft. Bij een ode aan de liefde zou ik ook liefde willen voelen. Omarmd willen worden door de film. Dat lukt echt totaal niet. Je zit naar een project te kijken in plaats van naar een film die je wat doet. Sommige scenes, zeker in combinatie met de muziek zijn heel mooi, maar je blijft je afvragen hoe It's all about love had kunnen zijn.

2.0*

Feitelijk een reportage, maar dan door de experimentele filmmakers Straub en Huillet. Het gaat over een tamelijk willekeurig gekozen Franse verzetsman. Een obscure zelfs. Het verhaal speelt zich af op een eiland en zoals een gewone reportage zou doen zie je het eiland ook. Alleen Straub en Huillet laten de hele boottocht naar het eiland zien. En zo gaat het stllistisch verder. Alsof wat anderen weggooien in deze film blijft. Jean Bricard is een boer die ziet wat er misgaat in de wereld en als verzetsman een bijdrage levert om er vanaf te komen.

Zeer bijzondere film. Een harde overgang van een jongen van de onschuld en veiligheid naar een volwassen schuldige wereld. de botsing tussen zijn beperking als kind en zijn leven voor wraak.
Ik was erg onder de indruk van het verschil in mimiek van het jongetje dat Ivan speelde in de "droomscene's" en de realistische scenes. Wat een acteur. En wat een uitsraling ook. Zijn ogen en zijn stem versterken het beeld van de verharding die in de jongen zit.
Verder is hier veel grond voor mijn voeten weggemaaid wat betreft memorabele scene's.
In ieder geval zullen de scenes met de oude man in het huis waarvan alleen de deur en een stuk muur nog over zijn en de slautelscene met Ivan en de duitse soldaat me altijd bijblijven. Erg heftige scenes.

4,0*

Als eerste kennismaking met Tarkovsky is het in ieder geval geslaagd. De film was vrij toegankelijk en het een beetje opbouwen vind ik niet verkeerd.