Opinions

Redelijk filmpje met overduidelijk jaren '80 horrorsfeertje. Plot, uitvoering en acteerwerk zijn flink matig, maar hier en daar kent de film eigenlijk nog best een paar geinige over-the-top momenten. Het plot boeit eigenlijk niet, het is dat sfeertje en die paar scènes die het 'm doen.

1987 was een goed jaar voor horror. Jason en Leatherface hadden het jaar ervoor net nieuw leven ingeblazen gekregen en Freddy en Ash zaten op hun hoogtepunt. En toen was er ineens Hellraiser, het regiedebuut van schrijver Clive Barker, wiens carrière als een speer ging nadat Stephen King iets positiefs over hem zei. Ditmaal geen Amerikaanse boemannen met bijlen en messen, maar Britse horror met rondvliegende kettingen met weerhaken en - natuurlijk - de Cenobites.

Groot op de poster werd het personage van Doug Bradley (in de film heet hij simpelweg Lead Cenobite) afgebeeld, omdat de mensen van de marketing dachten dat hij het meest zou aanspreken. In de film zelf spelen de Cenobites maar een kleine bijrol, destijds tot groot ongenoegen van een jonge Chainsaw. In die tijd wilde ik gewoon 90 minuten lang Pinhead en zijn vrienden aan het werk zien. Hellraiser gaat echter om de driehoeksverhouding van Julia en de broers Frank en Larry. Larry is een saaie, burgerlijke oetlul en Frank is sexy, spannend en zoekt voortdurend de grenzen op. Zelfs zo ver dat hij in de hel belandt dankzij het mysterieuze puzzeldoosje - het échte gezicht van de Hellraiser franchise. Als Frank terugkeert moet blijken hoeveel Julia voor hun liefde over heeft.

Ondanks de weinig Cenobites; op het gebied van gore en smerigheid stelt Hellraiser niet teleur. Naast de gore, met haken die in vlees snijden, is de film ook op andere vlakken onsmakelijk; overal zien we maden, ongedierte en Britse mannen van middelbare leeftijd in hun tidy whities. De film is voor een laag budget gemaakt, maar sommige effecten zijn uitstekend gedaan. De wederopstanding van Frank is bijvoorbeeld een sterke sequentie en de make-up effecten - en het design - van de vier Cenobites is even tof als iconisch. Vooral Chatterer is een prachtige creatie, als je het mij vraagt. Maar daar tegenover staat de Engineer, een knullig monster, waarvan je letterlijk het karretje ziet waar hij mee naar voren wordt gereden. Sowieso is de Engineer een beetje een overbodig en suffe aanwezigheid, maar nog niet zo overbodig als Steve, het vriendje van Kirsty. Zelfs Kirsty is niet eens echt nodig voor het verhaal, laat staan haar droomsequenties en bijbaantje in een dierenwinkel.

Ondanks dat veel zaken de tand des tijds niet helemaal hebben doorstaan en zaken als het acteerwerk hier en daar vrij ondermaats zijn, Hellraiser heeft gelukkig een enorme charme. De sequenties met de vier Cenobites en alle one-liners die de twee sprekende Cenobites uitkramen zijn memorabel. Het script is daarnaast nog relatief simpel en rechtlijnig, zeker vergeleken met de overige films in de franchise. Geen van de vervolgen wist tot dusver de eerste Hellraiser te evenaren. Maar tegelijkertijd is zou de juiste persoon hier een prima remake van kunnen maken. Er valt immers ook genoeg te verbeteren.

Vooruit, 4 sterren.

Toen Clare Higgins besloot dat ze meer met haar leven wilde doen dan Hellraiser sequels, was de franchise zijn grote schurk Julia kwijt. Logische vervolgstap; Pinhead wordt de grote schurk; de beste man stond immers toch al groot op alle posters. Het verhaal werd naar Amerika verhuisd en de rol van Doug Bradley werd een heel stuk groter. Regisseur Anthony Hickox, die hiervoor de twee Waxwork films maakte, beloofde aan Clive Barker geen humor te gebruiken. Desondanks is de toon behoorlijk anders; de groezeligheid van de vorige twee delen is weg en Pinhead is omgetoverd tot een meer typische horrorschurk. Hij schreeuwt, hij lacht, hij plaagt en hij lult eindeloos over vlees en begeerte.

Qua acteerwerk lijkt de film iets meer op zijn voorgangers; ook in Hellraiser 3 kan het merendeel van de cast niet acteren. Daarnaast gaat men qua script weer enkele stappen verder in het moeilijkdoenerij; ditmaal zijn er voorspellende dromen en magische ramen. Men pakt alsnog elementen uit Hellbound op in deze film, zoals de pilaar en een verwijzing naar het Channard instituut. Maar verder is Hellraiser 3 van een heel ander kaliber. Grootste bewijs is de sequentie waarin hoofdrolspeelster Joey over tamelijk verlaten straten rondrent en overal explosies plaatsvinden en vervolgens pseudo-Cenobites met elk hun eigen gimmick opduiken. Allemaal een beetje flauw ook; de cameraman heeft een camera, de DJ heeft CD’s in zijn hoofd. Geen van hen wint het van het originele kwartet, zeker niet qua design.

De knulligheid blijft aan rondom het einde als Doug Bradley zonder make-up het mag opnemen tegen Doug Bradley met make-up. In sommige scènes wordt zelfs wat CGI gebruikt en iedereen kan wel raden hoe CGI in een relatief goedkope horrorfilm begin jaren 90 eruit ziet. Iets met de tand des tijds. Desondanks heeft Hellraiser 3: Hell on Earth gelukkig wel zijn momenten, Pinhead in de kerk is bijvoorbeeld een memorabele sequentie. In principe zit er ook wel wat charme in al die knulligheid, maar op sommige momenten is de film oprecht best prima. Om een ogenblik later weer te veranderen in compleet stupide onzin. Beetje zoals de puzzeldoos; soms krijg je plezier, maar soms ondraaglijke pijn.

2,5 sterren.

Hellraiser: Bloodline; de laatste Hellraiser die in de bioscopen uitkwam en kan ook wel gezien worden als het laatste deel van de Hellraiser quadrilogy (of tetralogy, zo u wilt). Want ondanks dat er nog tig vervolgfilms kwamen, in deze vierde film wordt deels de verhaallijn van de vorige film(s) voortgezet. Nooit verwacht dat men nog zou terugkomen op het einde van Hellraiser 3: Hell on Earth. In de regiestoel ditmaal voornamelijk Kevin Yagher, een grote naam in de horrorwereld (hij creëerde Chucky en deed de make-up van Freddy in drie films), die zijn grote naam hier inwisselde voor het psuedoniem Alan Smithee. Joe Chappelle, het genie achter Halloween: The Curse of Michael Myers - nam het stokje over. Als dat niet hoopgevend klinkt.

Hellraiser: Bloodline is opgedeeld in drie delen; een stukje geschiedenis over het ontstaan van het puzzeldoosje, een groter segment in het heden en een stuk in de toekomst, in de ruimte. Inderdaad, waar Jason tien films nodig had, Pinhead gaat - à la Leprechaun - in zijn vierde film al de ruimte in. Wie een beetje weet wat er achter de schermen plaatsvond (of alleen al gebaseerd op het feit dat Yagher zijn naam van de productie af wilde halen), verwacht een rommelige film - en dat krijg je ook. Hellraiser: Bloodline is op geen manier veel slechter dan zijn voorganger, maar een rommel is het wel.

Geheel in de stijl van de vorige drie films is het acteerwerk weer enorm ondermaats, vooral hoofdrolspeler Bruce Ramsay is niet om aan te zien. Ik was blij dat zijn zoontje Courtland Mead maar een minimale rol had, want dat ventje is ook onuitstaanbaar. Een stuk beter te behappen is Doug Bradley, gevoelsmatig iets minder aanwezig dan in Hell on Earth, maar nog steeds niet te beroerd om scènes op te leuken met zijn duistere gebabbel over pijn en spelletjes. Hellraiser: Bloodline is een inconsistente B-film, maar elk segment dat de film presenteert heeft wel iets vermakelijks. Daarnaast voelt het einde als een prima slot van een aardige quadrilogy. Kunnen we allemaal net doen of al die sequels die hierna kwamen nooit zijn gebeurd.

Was dat maar waar.

2,5 sterren.

Bij de voorgaande straight to video vervolgen deed men nog ergens moeite om er wat Hellraiser in te duwen. In deze film is het overduidelijk; men heeft een script gepakt dat waarschijnlijk Deaders heette en Pinhead werd er aan het einde ingeschreven. Wederom heeft dit geen zak te maken met de mythologie van Hellraiser, de film gaat over een groep in Roemenië dat mensen terug kan laten keren uit de dood en een journalist die op onderzoek uitgaat. Het is allemaal niet zo heel boeiend, maar het domste is nog hoe men Hellraiser erin probeert te stoppen. Alsof halverwege de film een setdresser tijdens het filmen ineens zei ‘wacht even’ en het puzzeldoosje van Hellraiser in beeld schoof.

Arme Doug Bradley. De man heeft met Pinhead een sterk, wereldbekend icoon neergezet, maar moest voor zijn laatste twee films onderhandelen over de prijs en moest naar Roemenië om wat onzinnige scènes te schieten voor een film die drie jaar na het filmen rechtstreeks in de dvd-schappen zou worden geflikkerd. Ik hoop dan maar dat de man er nog een beetje een oké verblijf in Roemenië uit heeft gehaald. Over de andere Cenobites kunnen we wel zwijgen, want die doen in deze film er al helemaal niet toe. Kwalitatief gezien is Deader geen haar beter dan zijn voorganger Hellseeker. Akkoord, het is - in tegenstelling tot Inferno en Hellseeker - eens geen detective, maar alsnog voelt het allemaal hetzelfde; iemand gaat op onderzoek uit en komt onderweg een hoop rare dingen en domme jumpscares tegen. En schreeuwt vervolgens. Heel veel. Hellraiser: Deader voelt als een film van 30 minuten, die met moeite naar 80 minuten is gerekt en waar de titel Hellraiser op is geflikkerd.

1,5 sterren.

Als ik terugdacht aan de Hellraiser straight to video sequels, kon ik ze niet meer echt uit elkaar houden. Dat blijkt ook niet zo vreemd, want Hellraiser: Hellseeker is praktisch hetzelfde product als Hellraiser: Inferno. Regisseur Rick Bota kreeg na Hellraiser: Inferno schijnbaar de taak om precies hetzelfde te doen. Dus wederom krijgt een onsympathiek hoofdpersonage allerlei vreemde Jacobs Ladder toestanden voor zijn kiezen, waarna hij aan het einde getuige is van een cameo van Pinhead. Toch had Hellseeker een troef; de actrice uit de eerste twee films Ashley Laurence zou kunnen terugkeren. Ze bleek echter moeilijk te vinden, maar uiteindelijk vond men haar. Het resultaat; een mini-bijrol van Laurence en dus een mini-reunië voor Pinhead en Kirsty, waar het meeste beeldmateriaal op de montagevloer eindigde.

Met zowel Doug Bradley als Ashley Laurence in een cameo is het toneel dus praktisch geheel voor Dean Winters als ons onsympathieke hoofdpersonage. Toegegeven, hij is iets sympathieker dan Sheffer in Inferno, maar het blijft een lul met vingers. Hij gaat vreemd met jan en alleman, hoewel dat ook niet zo moeilijk is als alle dames in je omgeving steevast kun kleren uittrekken. Zal ook wel komen omdat dit een Weinstein productie is. Winters maakt vervolgens voortdurend vreemde dingen mee, ziet hier en daar een Cenobite verschijnen en uiteindelijk wordt uitgelegd wat er aan de hand is. Hellseeker is wederom een suf script en zo'n film die je je na een paar dagen waarschijnlijk al niet meer kan herinneren. Zal deze film over enige tijd enkel nog onthouden als 'die remake van Hellraiser: Inferno met een paar seconden van Kirsty Cotton en een nogal aangekomen Pinhead'.

1,5 sterren.

Ik denk even terug aan 1987, toen we de eerste Hellraiser kregen. Duister, mysterieus, schokkend; een combinatie van een zwartgallig liefdesverhaal en een duistere horror. Nog geen twintig jaar later en hier is Hellraiser: Hellword, deeltje 8 - straight to DVD - met een Matrix-achtige cover met de tagline ‘Evil Goes Online’ op het voorhoofd van Pinhead, die niet eens meer boos kijkt, maar vooral verward. Je ziet hem denken: ‘Really? We’re doing this?’

Nu hoeft Pinhead zich niet heel druk te maken, want hij heeft maar weinig met dit prul te maken. De connectie tussen Hellworld en Hellraiser is namelijk wederom erg ver te zoeken. De film over een online spel, een groep vrienden, een mysterieus feest, Lance Hendriksen en een twist heeft geen hol te maken met Pinhead, de Cenobites of Hellraiser. Naar verluidt kreeg Rick Bota heel kort de tijd om - tegelijkertijd met de vorige film Deader - ook deze film uit te poepen en het is duidelijk dat hij het ook allemaal niet meer weet. Althans, de film slingert alle kanten op als een schip zonder kapitein of bemanning in een heftige storm. De film wil Hellraiser zijn, maar leent ook steevast van Scream (en loopt daarmee enorm achter de feiten aan) en voelt aan als Halloween: Resurrection (inclusief willekeurige kung-fu trappen). En dat is álles behalve een goed teken. De personages zijn oersaai en strontvervelend, het is enkel grappig om meneer Man of Steel in een vroegere rol rond te zien lopen. Verder is de film gewoon dom. Heel erg dom.

En eerlijk is eerlijk, als zelfs Lance Hendriksen je film niet iets kan opfleuren, dan doe je echt iets grandioos verkeerd. Jammerlijk afscheid voor Doug Bradley als Pinhead, je gunt zo’n man toch een iets beter slot dan dit. Dan had Robert Englund het met Freddy vs. Jason zo slecht nog niet.

1,5 sterren.

De eerste van de vele 'straight to video' vervolgen van Hellraiser. De eerste vier Hellraiser films sloten qua verhaallijn nog enigszins bij elkaar aan en het rommelige Bloodline was de conclusie. In de bioscoop was de film geen succes, maar op video deed ie het vrij goed. En geld betekent uiteraard nog een vervolg, dus werd Hellraiser: Infero gemaakt. Het verhaal gaat dat deze Inferno - net als de vervolgen die hierna kwamen - begon als een script voor een andere film. Toch meent de regisseur dat dit script wel als een Hellraiser film is opgezet en verwijst naar de eerste film, waar de Cenobites ook maar een kleine rol aan het eind spelen. Schijnbaar ontstond zo deze Inferno, een detective thriller met hier en daar een cameo van een Cenobite.

Je zou de film op twee manieren kunnen beoordelen; als Hellraiser sequel of als losstaande film. Als losstaande film heb je hier niet veel bijzonders aan; we volgen een onsympathiek hoofdpersonage, dat à la Jacobs Ladder allerlei vreemde dingen meemaakt. Visueel is de film niet heel onaantrekkelijk, maar qua inhoud is het allemaal enorm suf en verre van memorabel; regisseur Derrickson trekt overal inspiratie vandaan; want beter slecht jatten dan slecht zelf bedenken, schijnbaar. Maar de film is niet een simpel detective verhaaltje, het draagt de titel Hellraiser en de kop van Pinhead staat gigantisch op de poster. Voelt een beetje als voor een Star Wars film enkel het hoofd van piloot nummer 14 op de poster te zetten. Maar los van misleidende reclame is de rol van Pinhead ook volledig omgegooid; schijnbaar is hij nu een straffer van mensen die slechte dingen doen. Vreemd, nooit gedacht dat de kwaadaardige Pinhead nu ineens een moraalridder is geworden. Dan vraag je je echt af of dit script wel is geschreven als een Hellraiser film.

1,5 sterren.

De uitspraak ‘beter dan de vorige’ was zelden zo betekenisloos als bij deze tiende Hellraiser. Want kwalitatief ónder deel 9 - Hellraiser: Revelations - zitten is praktisch onmogelijk. Al sinds de jaren 80 zit de Hellraiser serie op kwalitatief vlak in een kaarsrechte lijn naar beneden. In 2005 was dat dieptepunt nog Hellraiser: Hellworld, maar jaren later wist men met Revelations - een film die puur gemaakt werd om de rechten te behouden - daar nog flink onder te komen. Jaren later is er niets veranderd; nog steeds is er geen remake of reboot en heeft men een paar dollar beschikbaar om een vervolg te maken om de rechten van Hellraiser te houden. Niemand zal daarom een goede film verwachten, dus de vraag is vooral: hoe érg is deze Hellraiser: Judgement?

En dat valt deels nog best mee. De film bestaat namelijk heel sterk uit twee delen. Aan de ene kant is er de openingssequentie over een aantal vreemde figuren in een oud huis. Naar het schijnt is dit gebaseerd op een eerder script van regisseur Gary J. Tunnicliffe, de man die al sinds Hellraiser 3: Hell on Earth bij de franchise betrokken is. Maar hij kreeg geen geld voor zijn project, dus besloot hij het in een Hellraiser film te stoppen. Hij heeft zichzelf de leukste rol gegeven, die van de Auditor. Dit tafereel in de openingsscène (waarin onder meer ook regisseur John Gulager komt opdraven) is creatief, goor, bizar en best geestig. Het heeft weliswaar geen hol met Hellraiser te maken, maar het past wel in de sfeer. Zelfs Pinhead komt weer even voorbij, ditmaal wederom door een andere acteur gespeeld. Hij doet het prima, zeker in vergelijking met die vent uit Revelations. Maar het moge duidelijk zijn; de elementen aan Hellraiser: Judgement die best aardig werken hebben weinig te maken met Pinhead. Sterker nog, hij had er ook prima niet kunnen zijn.

Ditzelfde geldt voor het ander deel van de film; het politiedrama. Net als in de straight-to-DVD werkjes als Inferno, Hellseeker en Deader moeten er inwisselbare agenten zoeken naar een moordenaar, met één of andere twist als gevolg. Ditmaal ontmoeten we twee broers en een jonge chick, die op zoek zijn naar een moordenaar en tijdens hun zoektocht 5 seconden interactie hebben met Heather Langenkamp uit A Nightmare on Elm Street. Compleet willekeurig en onnodig, maar dat geldt voor het hele segment met de politieagenten, het voelt compleet overbodig en totaal niet interessant. Op een gegeven moment komen de verhaallijnen van de wezens uit de openingssequentie en de agenten wel bij elkaar, maar de film wordt er niet bepaald sterker van. Leek Hellraiser: Judgement meer op zijn eerste 10 minuten, dan had het zowaar een alleraardigste horror kunnen worden. Nu is de film niet veel meer waard dan een onverschillig ‘mwoah’- geluidje. Desondanks is dat een verbetering ten opzichte van die straight-to-video meuk sinds Hellraiser: Inferno. Maar het blijft een erg magere franchise, die Hellraiser.

2 sterren.

Het gaat al een tijdje niet zo goed met Hellraiser. Het origineel en diens vervolg worden door veel fans en critici gezien als bovengemiddelde horrorfilms, maar daarna ging de rek er een beetje uit. Hell on Earth en Bloodline waren nog te doen, maar het werd pas echt rommel toen Dimension Films bestaande scripts ging bewerken tot Hellraiser films. Het was na het dramatische Hellraiser: Hellworld even stil, maar toen kwamen de geluiden van de remake/reboot/sequel/prequel om de hoek kijken. En als je dan hoort dat er tussendoor "nog even snel" een sequel gemaakt moet worden om de rechten te behouden, dan weet je hoe laat het is.

En je kunt de bui al helemaal zien hangen als Doug Bradley, die zonder problemen in alle vervolgfilms speelde, besluit om deze film over te slaan (hoewel het deels ook om zijn salaris zou zijn gegaan, overigens). Hoe dan ook, met deze nieuwe Pinhead slaan de makers echt elke spijker in diens hoofd volledig mis. Pinhead lijkt hier meer op een fan op een Halloween feestje met duidelijk het beste kostuum van iedereen. Maar qua gelaatsuitdrukkingen en stem lijkt de beste man in de verste verte niet op het befaamde horroricoon. En zeker als hij ongemakkelijk rondloopt en geforceerd teksten uit de eerdere films moet uitkramen, is het behoorlijk beschamend om te zien. Hetzelfde geldt overigens voor die twee andere Cenobites. Zo'n vrouwelijke Chatterer is qua uitstraling bijvoorbeeld helemaal niks vergeleken met het originele karakter uit de eerste twee films. Gewoon een lullig aftreksel.

En de beschrijving 'lullig aftreksel' geldt overigens ook voor het script. Want praktisch alle plotelementen van de eerste film komen hier in polonaise voorbij. Het idee van de makers was om terug te gaan naar de basis, omdat de fans (na al die uiteenlopende sequels) wel weer toe waren om terug te keren naar het originele verhaal en Clive Barkers oorspronkelijke mythologie. Hoewel, de kans is groter dat men met het script van de eerste film erbij minder hoefde te schrijven. Het enige dat Hellraiser: Revelations weet te bewerkstelligen is benadrukken hoeveel beter het origineel was. In principe is dit dus een uiterst belabberde remake. Compleet met suffe personages, bizar slecht acteerwerk en een script zonder enige vorm van spanning.

Wellicht een idee om de Cenobites in een volgende sequel te laten verschijnen en degene die de puzzeldoos heeft geopend een DVD van Hellraiser: Revelations te geven. Dan heb je het pas over pijn.

1*

Nergens briljant, maar het is Rooker en zijn angstaanjagende rol die de film naar een hoog niveau weet te tillen. Het personage Henry komt geweldig uit de verf, de vertolking is perfect. Verder nog pluspunten voor het grimmige, duistere sfeertje en een paar erg sterke scènes. Jammer genoeg lukt het de film niet deze sterke momenten door te zetten en zakt het hier en daar wat in.

3,5 sterren. Voornamelijk voor Rooker.

Erg matige film. Paar redelijke momenten gezien, maar zeker in vergelijking met het uitstekende eerste deel is dit toch behoorlijke slecht. Vooral de nieuwe, charismaloze Henry is niets vergeleken met Rooker.

Ken veel mensen die - spijtig genoeg - verliefd zijn op hun smartphone. Zie ze zo naar het strand rennen om daar alles met hun geliefde apparaatje te delen. Wat dat betreft is Her waarschijnlijk niet eens zo science fiction als je zou denken. En het werd ook nog eens best geloofwaardig gebracht. Die geloofwaardigheid zit 'm grotendeels in het fenomenale spel van Phoenix. Vooral prettig dat ze niet één of andere anti-sociale nerd of creep van hem hebben gemaakt, maar juist een erg sociaal en gezond type. Fijn om eens een echt sympathiek hoofdpersonage te krijgen.

Verder doet de film erg denken aan films als Eternal Sunshine of Lost in Translation, maar deed mij vooral denken aan de Before Sunrise- reeks. Ook zo'n film waar liefde en personages echt voelen en alle gesprekken - hoe lang ze ook duren - boeiend en oprecht zijn. Verder sterke art-direction wat betreft deze bijzondere toekomst (met mannen die schijnbaar allen hun broek over hun navel dragen) en ook prettig camerawerk, met lange, uitgedachte shots. Grootste minpunt van de film is dat het een tikkeltje aan de lange kant is. Vroeg me in het begin überhaupt al af hoe ze dit concept konden rekken tot een lange speelfilm en dat is nog aardig goed gelukt. Alleen twee uur was ietwat veel.

4 sterren.

Sinds dat ik de film in de bioscoop zag heb ik ‘m al een paar keer herzien en kan niet anders concluderen dat dit naar de volle 5 sterren moet. Wát een spookachtig sterke film blijft dit. Ari Aster als bestuurder neemt je mee op een wilde rit, waarbij hij continu aan het stuur trekt en je alle kanten op laat gaan, van wending naar schok. De film is visueel prachtig en stilistisch waanzinnig, terwijl de spanning twee uur lang te snijden is; zelfs - of juist - als je niet weet wat er nu precies aan de hand is. Zelden zie je zo’n sterke ijzige sfeer als hier. En ook de acteerprestaties blijven ongelofelijk, Toni Collette had elke filmprijs in de wacht moeten slepen die beschikbaar is voor deze rol. Maar ook de rest van het gezin is sterk, met een goede rol van Jesse Klaver (alleen zijn gehuil werd een beetje lachwekkend, soms) en Milly Shapiro is ook heerlijk creepy. En arme Gabriel Byrne. Arme, arme Gabriel Byrne.

5 sterren!

Wat natuurlijk meteen opvalt aan Het Is een Schone Dag Geweest zijn die uitgebreide lange en sterke shots die stuk voor stuk een gouden lijstje verdienen. De film geeft de kijker een schitterend beeld van het boerenleven. Maar, gelukkig, vooral van meneer en mevrouw de Putter. Net als bij Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik blijkt ook hier hoe mooi en sterk het kan werken als een filmmaker zijn eigen ouders portretteert. Je komt erg dichtbij, af en toe voelt het alsof je bij ze aan de keukentafel zit. Terwijl de kraan op de achtergrond steeds een paar druppels laat vallen. Maar hoe sterk de shots en de stiltes ook zijn, de dialogen zijn even essentieel en krachtig. Zo'n gesprekje aan de keukentafel of de twee oude mannen op het land. Prachtig in zijn eenvoud.

4 sterren.

Traag en hier en daar zeker knullig, maar erg slecht High School Big Shot niet. Voor een film als dit wordt er opvallend sterk geacteerd en zijn sommige personages - hoewel stereotypes - nog best aardig uitgewerkt. In de thematiek en de interactie tussen de personages zie je dat de film enorm gedateerd is, maar op sommige vlakken staat de film nog prima overeind. En als je het knullige vallen van mensen als ze worden neergeschoten even wegdenkt, bevat de film ook een sterk en vrij grimmig slot.

3 sterren.

Na de remake uit 2006 schreef de maker van de originele Hills Have Eyes films, Wes Craven, samen met zijn zoon het script voor dit tweede deel. Leuk, zou je denken. Maar geen garantie voor een sterke film. Ook hier wordt de kijker weer overspoeld met een bad vol clichés, waarvan opvallend weinig werken. Af en toe een aardige scène, hier en daar een leuk momentje en visueel soms best interessant, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een groep bordkartonnen karaktertjes die één voor één de lul zijn. Vermakelijk is het soms, spannend is het zelden, verrassend is het nergens. De poster is overigens wel weer erg leuk.

2,5 sterren.

Een project dat Craven enkel maakte omdat hij geld nodig had. A Nightmare on Elm Street was immers nog niet gemaakt en de producenten van de originele Hills Have Eyes hadden wel zin in een vervolg.

The Hills Have Eyes Part II is, mede daardoor, ook maar een vrij nietszeggend vervolgje geworden. Het origineel wordt gezien als een grote klassieker, hoewel ik persoonlijk nooit echt de charme van die film heb ingezien. Wat mij betreft is The Hills Have Eyes Part II niet eens ontzettend veel slechter dan zijn voorganger. Sfeer en spanningsopbouw zijn oké (Harry Manfredini doet het soms erg Friday the 13th klinken) en de tieners zijn nog niet eens zo heel irritant. De kills daarentegen zijn erg tam en de film kabbelt, ondanks de vrij korte speelduur.

Overigens staat The Hills Have Eyes Part II bij velen vooral bekend als de film waarin zelfs Beast de hond een flashback heeft. En eerlijk is eerlijk; het is natuurlijk een goedkope manier je vervolg vol te proppen met scènes van het origineel. Maar goed, zo vernieuwend is de rest van de film ook niet: wederom krijgen mensen (ditmaal tieners in plaats van een familie) autopech en komen in een woestijn vol boobytraps (een welbekende fetish van Craven) oog in oog met een paar mutanten, waaronder Michael Berryman. The Hills Have Eyes Part II valt eigenlijk het beste samen te vatten met "meh". Het is niet bijzonder, maar ze zijn er inderdaad veel slechter.

2,5 sterren.

Aardige film, maar tegen mijn verwachting helaas niet veel meer dan dat. Om toch maar even positief van start te gaan, de make-up effecten zijn prima in orde en de mutanten zien er prima uit. En lijken, zowel qua uiterlijk als gedrag, trouwens veel op die gezellige heikneuters uit Wrong Turn. Verder bevat deze versie ook een aardig portie gore. In ieder geval meer als in Craven's origineel.

Jammer van deze nieuwe versie is echter dat hij, op deze effecten en gore na, erg weinig weet toe te voegen aan het origineel en aan zijn genregenoten in het algemeen. De film bevat weinig eigen inbreng, met als gevolg dat alle onvermijdelijke horrorcliche's de revue passeren. En soms wordt het allemaal wel erg sneu. Want ja hoor, gooi gerust je geweer rustig naast het lichaam van de slechterik, je hebt 'm immers net neergeschoten. Hij doet je dus niets meer. Vermoeiende mensen, die horrorpersonages.

Verder waren de pogingen om het publiek te shockeren vrij duf; is er nu echt iemand zwaar onder de indruk als een parkiet wordt vermoord. Het moet allemaal aangrijpend en shockerend zijn, maar het werkt maar zelden. Pas op het einde, als de film flink wat peper in de reet krijgt en hier en daar zelfs lekker lomp gaat worden, werkt het weer een beetje. Ondanks dat de film naar een nogal suf slot toewerkt, trouwens.

Maar goed, deze remake heeft zeker zijn momenten. Het scheelt overigens dat ik het origineel ook nooit briljant heb gevonden, dus op sommige fronten deed Aja's versie het zeker beter. Beter tempo (zeker tegen het einde), prima geschoten en uitstekende effecten. Verder een stel prima acteurs, met Levine en Stanford voorop. Maar hoe 'aardig' het allemaal is, ik had toch meer verwacht dan een redelijk dertien-in-een-dozijn horrortje.

3 sterren.

Inderdaad een meesterlijke film, met grandioos acteerwerk. Met name Grant was fenomenaal in zijn energieke rol als Mr. Burns (zijn ontmoeting met Mr. Baldwin was hilarisch). Verder lollige bijpersonen (die hilarische Pettibone) en de film gaat als een achtbaanrit. Zelden een film gezien die in zo'n rap tempo de meest briljante en hilarische dialogen rond weet te slingeren. Zéker een aanrader.

4,5 sterren.

Peele-tergeist! En ik weet het, de naam Jordan Peele wordt nu al vermoeiend overal bijgehaald, zelfs als hij niets met de film te maken heeft. Dat was al zo bij Antebellum en ook bij His House komt zijn naam voorbij. Alsnog is het niet heel vreemd, want His House past wel in zijn straatje. His House vertelt een dramatisch verhaal over bootvluchtelingen die een plek krijgen in Engeland, maar een afschuwelijk trauma met zich meebrengen. Dit alles wordt vervolgens in een spookhuisfilm gezet. Een spookhuisfilm met in het eerste uur oprecht effectieve scares, met name één van de eerste jumpscares was ijzersterk. Het drama heeft echter veelal de overhand. Dat werkt overigens prima, het zijn die kleine vleugjes humor en luchtigheid - waarbij Remi Weekes echt lijkt Jordan Peele na te willen doen - waar de film qua toon een verkeerde kant opslaat. Het is echter maar summier, de film is vooral een sterk drama met aan het begin een paar sterke scares. Tijdens de climax - als de ijzige sfeer wordt ingewisseld voor wat meer ‘in your face’ horror - wordt het allemaal jammer genoeg een beetje dommer.

3,5 sterren.

Al bijna dertig jaar sluipt deze beste man door het bos en slacht elke geile, dronken tiener af op de meest creatieve manier. His Name Was Jason is een erg geinige documentaire over één van de populairste horroriconen aller tijden. Voor deze docu werden heel wat mensen gevraagd, waaronder alle vertolkers van Jason Voorhees zelf, de meeste regisseurs van de films (volgens mij allemaal behalve Steve Miner) en een hele hoop slachtoffers. Vooral die Shavar Ross (uit part 5) was geestig. Enkel de mensen die niets met de Friday serie te maken hadden, waren imo nogal overbodig.

Qua inhoud is His Name Was Jason wat hak op de tak, de teksten bestaan vooral uit losse weetjes en iedereen heeft z'n eigen verhaal. Enerzijds wat warrig, maar anderzijds maakt dat de docu wel een stuk vlotter. Geen ellenlange lezingen over wat er precies op de set plaatsvond of verhalen die we al zo vaak hebben gehoord in interviews, maar snelle en hapklare leuke feitjes en meningen van de mensen die bij de Friday the 13th serie betrokken waren. Ook de montage, hoewel niet overal even netjes, werkt verder goed mee aan het totaalproduct. His Name Was Jason is een vlot, geestig en ziet er goed verzorgd uit. Alleen hadden ze dat promotiepraatje over de remake wel achterwege mogen laten. Dat was dan weer jammer.

Leuk tussendoortje voor de liefhebber. 3,5 sterren.

Vond het eigenlijk erg prettig om eens een documentaire als dit te zien dat volledig wordt gehost door een echte fan. Er zijn genoeg documentaires die een stukje filmgeschiedenis geven, maar het prettige aan Mark Gatiss is dat hij een rasechte liefhebber lijkt en daardoor veel meer aanspreekt. Uiteindelijk kiest hij zelf op welke films en welke periodes hij dieper ingaat. En dat is prima.

Ik zie hier allerlei mensen klagen dat zijn of haar favoriete film of periode niet aan bod komt, maar dat lijkt me nogal logisch. Moet men voor een stukje filmgeschiedenis dan altijd alle mijlpalen afgaan? Ik vond het juist prettig dat ik voor de verandering eens niet mijn favoriet Nightmare on Elm Street kreeg voorgeschoteld, maar juist wat leerde over periodes en films waar ik veel te weinig van heb gezien. Met name die uit de tweede aflevering. Wat dat betreft was dit een leerzame geschiedenisles, hoewel de aanpak verder alles behalve bijzonder was. Paar interviews, paar shots van Gatiss op een locatie en beeldmateriaal van de films (waarin redelijk wat spoilers zitten, overigens). Technisch niets bijzonders, inhoudelijk best interessant. Zeker om wat nieuwe tips op te doen. Alsof ik die nog niet genoeg had.

3,5 sterren.

Hou best van een flauwe parodie op zijn tijd, maar vond dit niet al te bijzonder. Een aantal momenten waren bijzonder geestig (Mozes en zijn geboden en de overval voorop), maar daartegenover staan een paar matige, flauwe momenten die totaal niet aanslaan. Vooral de grappen die werden uitgemolken tot langdradige sketches begonnen erg snel te vervelen.

Toch nog een kleine 2,5 sterren. Vooral voor Mozes.

Hoewel de man op zich prima films maakt, ik ben momenteel nog geen Cronenbergfilm tegengekomen die me écht wist te raken. Hetzelfde geldt voor History of Violence; goed gemaakt, amusant en verveelt geen seconde, maar echt om over naar huis te schrijven is het nergens. Vooral het verhaal heeft af en toe zijn erg zwakke en behoorlijk onlogische momenten. Die sexscène op de trap was bijvoorbeeld behoorlijk idioot.

Desondanks toch een prima filmpje, dat verder nergens echt wil opvallen, op een paar sterke actiescènes na. Mortensen en Hurt zijn op zich prima en Maria Bello is en blijft naast een echte schoonheid imo ook één van de betere actrices die momenteel in Hollywood rondloopt. De show wordt toch gestolen door Harris met een heerlijke rol. Enkel jammer dat ie na een klein uurtje al het loodje legt.

Kleine 3,5 sterren. En nu weer op zoek naar wat oudere titels van Cronenberg.

Mischa Barton speelde ooit de hoofdrol in de hitserie The O.C., inmiddels speelt ze in films als Zombie Killers: Elephant's Graveyard, The Apartment 1303 3D en nu dus The Hoarder. In deze matige thriller speelt ze een vrouw die in een opslagplaats een verkeerde deur opent en een vent met dichtgenaaide mond loslaat. Paniekerig slaat ze op de vlucht, maar komt (opvallend snel en makkelijk) tot rust als ze andere bezoekers van de opslagplaats tegenkomt. Deze bezoekers zijn wandelende clichés (de neuroot, de bitch, de stoner, de ruige rechercheur met leren jasje) en ze ontdekken al snel dat hun mobiele telefoon geen bereik heeft, de lift stuk is en de deuren zijn afgesloten. En telkens als er dreiging op de loer ligt, gaan alle lampen uit. Eén ding is zeker; regisseur Matt Winn kent alle horrorclichés.

Hij heeft echter minder verstand van hoe mensen handelen en praten. Geen van zijn personages praat als een normaal mens en gaan lekker kibbelen over koetjes en kalfjes terwijl ze opgesloten zitten met een moordende maniak. Terwijl ze met wildvreemden over hun werk en relaties ouwehoeren, worden ze één voor één afgemaakt. En wie nog hoopt op leuke kills; de meeste moordpartijen vinden buiten beeld plaats en de moorden die in beeld worden gebracht bevatten geen enkele vorm van spanning of creativiteit. Maar de domme keuzes van de personages zijn nog het meest frustrerend. Zeker tegen het einde heb je meerdere handen nodig voor een facepalm voor de acties van het personage van Mischa Barton. Haar personage is overigens bespottelijk vlak en haar spel is verschrikkelijk. De enige die de film nog iets kleur weet te geven is Robert Knepper. Maar de film naar een hoger niveau tillen lukt zelfs het charisma van Theodore 'T-Bag' Bagwell niet.

1,5 sterren.

In 2012 was ik erg mild. Ik wist dat deze eerste Hobbit niet het niveau van de Lord of the Rings had, maar zag genoeg positieve kanten. Een paar jaar later is daar weinig van over. Wat The Hobbit betreft, dan. Want zelfs deze eerste film - veruit de beste van de trilogie - is vrij belabberd.

Deze Hobbit trilogie bestaat uiteraard enkel omdat de Lord of the Rings zo’n succes was en dat zie je. Sterker nog; de film lijkt zelfs ‘best of’ te zijn. Personages uit die films keren terug, of het nu logisch is of niet. Ook alle locaties, de muziek, de sfeer; Peter Jackson lijkt vooral bezig te zorgen dat fans aan Lord of the Rings denken, wellicht om ze af te leiden. Misschien kwam hij er zelf ook al iets te snel achter dat dit helemaal niet zo’n goed idee was. Want we weten allemaal dat een bijzondere herinnering nóg een keer willen beleven meestal teleurstellend uitpakt. En teleurstellend, dat is deze Hobbit dan ook.

Het grootste probleem van The Hobbit zit ‘m in al die personages. We ontmoeten een teringzooi aan dwergen, de één nog saaier dan de ander. We zien ze vreten, dansen en zingen, maar we weten aan het einde van deze film (en uiteindelijk na de hele trilogie) geen moer over deze dwergen. Wat een stel suffe figuren. Dat gegeven werkt natuurlijk al niet prettig als je weet dat we met hen drie lange films op reis moeten. Maar het wordt nog vervelender als blijkt dat de dwergen nagenoeg onsterfelijk zijn. Al flikkeren ze van 10 kilometer hoogte naar beneden, ze overleven alles met het grootste gemak. Oftewel; je hoeft niets te vrezen, want alle hoofdpersonages kan niets gebeuren. Lekker spannend.

Voor wie nog hoop heeft wat betreft andere personages heeft ook pech. We ontmoeten onder meer drie trollen. Enge trollen? Nee, Peter Jackson leek het leuker om er The Three Stooges van te maken. Hetzelfde geldt voor die zingende Goblin-koning met een balzak als kin. Ik snap dat dit een kinderboek is, maar iets meer spanning mag toch wel? Waar zijn de tijden dat Gandalf nog in een hevig gevecht moest met een Balrog om te winnen. Gevechten en spanning zijn ingewisseld voor liedjes en slapstick. Als laatste heb je nog een hoop orks op wolven, maar de CGI in die scènes is zo beroerd dat daar ook niets cools aan is. Tussen die orks loopt nog één of andere hoofd-ork. Zo’n ork met een backstory. Helaas is die backstory net zo oninteressant als de rest van dit verhaal.

Al met al een enorm matige en daarom extra frustrerende film. En dan is het ook nog eens de beste van de drie. Kun je nagaan.

2 sterren.

Als ik aan de derde Hobbit film denk, schiet slechts één beeld me meestal in het hoofd; een stukje achter de schermen, waarin Peter Jackson met het handen in het haar zit. Hij staart wat voor zich uit en weet het allemaal ook niet meer. Vergelijk dat beeld met de talloze momenten dat Jackson in het bonusmateriaal als een enthousiast kind op de set van Lord of the Rings staat. Daar is vrij weinig van over. En dat kun je ook heel goed aan het eindresultaat zien.

In de gehele film lijkt het erop dat Jackson maar wat doet, maar eigenlijk geen idee heeft. Als kijker heb je dat ook niet. De film werkt schijnbaar ineens toe naar een groot gevecht met vijf legers (dat weet ik enkel vanwege de titel, de film zelf doet machtig moeilijk over wie/wat en waarom). Op een gegeven moment knalt er een CGI leger uit alle gaten en beginnen de computer gegenereerde poppetjes wat met elkaar te vechten. Natuurlijk is er geen spanning, aangezien we al weten dat geen hoofdpersonage in gevaar is en een Hobbit met een steen talloze orks kan verslaan, maar ditmaal is het nog eens compleet onduidelijk wat er aan de hand is en waarom. Het meest frustrerende is dat dit lelijke CGI gevecht eeuwig duurt, maar ineens krijgt Jackson haast en het einde wordt afgeraffeld. Denk dat die assistent van de burgemeester die zich als vrouw verkleed toch teveel tijd opslokte. Schijnbaar moet elke prequeltrilogie een Jar Jar Binks hebben.

Na de eerste Hobbit was ik teleurgesteld, na de tweede uiterst gefrustreerd. Bij deze voel ik eigenlijk niets meer. Het zal allemaal wel.

1,5 sterren.

Was de eerste Hobbit al een enorme verspilling van tijd, deze tweede film is nog een niveautje erger. De film heet weliswaar The Hobbit, maar Martin Freeman (eigenlijk een van de weinige lichtpunten in deze trilogie) krijgt amper iets te doen. Meestal staat hij er maar wat bij of verdwijnt - net als Gandalf - volledig van het toneel. Dan gaat de aandacht volledig naar die o zo oninteressante klote-dwergen Fiddily, Flappie, Wappie, Doopy en weet ik het. Eentje heeft pijn in zijn been en wordt verliefd op een elf in misschien wel één van de domste romantische subplots in de filmgeschiedenis.

Maar ja, Jackson moet toch iets doen om de tijd te rekken, immers was het bronmateriaal slechts genoeg voor één film van hooguit twee uur. Dat er in de Lord of the Rings trilogie af en toe kleine vleugjes filler zit is tot daaraantoe, maar een héle film als filler; dat is nog eens iets anders. Ik bedoel, als zelf je vuurspuwende draak - die in een paar seconden van de dwergen af zou kunnen zijn - vooral monologen houdt om de tijd te rekken, dan is er wel iets aan de hand.

Maar zelfs al was de draak efficient geweest, het had niet veel uitgemaakt. We hebben in de vorige film al kunnen zien dat onze hoofdpersonages niets kan overkomen, wat er ook gebeurd. Een donkere toon hoeven we ook niet te verwachten; de orks, spinnen en andere schurken hebben vooral kinderlijke stemmetjes en de slapstick uit de eerste Hobbit film gaat rustig verder, met hier en daar zelfs nóg infantieler dan voorheen. Neem een plotselinge totaal niet-grappige Blackadder sketch met Stephen Fry en zijn hulpje. Ook daar blijven we eindeloos rondhangen omdat Jackson zo nodig drie films van drie uur moet vullen.

1,5 sterren.

In 1984 werd het ons duidelijk benadrukt; Je gooit geen water over die kleine Gizmo, anders zullen er afgrijselijke versies van het beestje verschijnen. Het lijkt er echter op alsof iemand daarna een hele emmer over de film Gremlins heeft gegooid, want niet veel later kwam de één na de andere ripoff. Daarvan was vooral Critters een erg amusante, maar de kwaliteit kelderde met films als Ghoulies en Munchies. Er is echter een dieptepunt. En niet alleen een dieptepunt voor de Gremlin- ripoffs, maar voor het medium film in het algemeen. Hobgoblins.

Een vrouw, die volgens de trivia op Imdb net uit een gesticht kwam, had de eervolle taak om een stel lelijke pluche- beesten voor de camera heen en weer te schudden. Ondertussen mogen we de hele film beleven met een stel karakters waar Jason Voorhees zijn handen nog niet eens vuil aan zou maken. De termen houterig spel, over-acting of amateurtoneel kunnen in de verste verte nog niet omschrijven wat de 'acteurs' hier aan het doen zijn. En ook de personen achter de schermen hebben werkelijk geen idee wat ze doen. En dus krijgen we ellenlange scènes waarin gevochten wordt met tuingereedschap, een belachelijke band een heel optreden geeft (en ja, we mogen 't allemaal zien) of mensen liggen te rollebollen met die lelijke pluche- beesten. Hobgoblins is nergens te betrappen op ook maar een beetje kwaliteit, het is allemaal knulliger dan knullig, saaier dan saai en dommer dan dom. Een Troll 2 of gemiddelde productie van Charles Band gaat hiermee zelfs op Citizen Kane lijken.

Dit wil overigens niet zeggen dat je geen amusante avond kan hebben met de film, want lachen om de erbarmelijke kwaliteit is natuurlijk altijd een pluspunt van slechte filmerij als dit.

0,5 sterren.