Opinions

En zo ben je weer helemaal bij wat betreft de Harry Potter reeks. Best bijzonder om te zien hoe een serie, dat begon als een best zachtaardig en kleurrijk sprookje met enkele duistere elementen, langzaam maar zeker steeds meer omslaat naar een grimmig verhaal, compleet met soms vrij verrassende visuals en (aardig wat) sterfgevallen. En dat is goed om te zien, zo'n franchise die met zijn doelgroep meegroeit en niet in het kinderlijke blijft hangen. Dit tweede deel van de grote finale was wederom een goed verzorgd werkje, met een treffende sfeer, goed acteerwerk van de grotendeels Britse cast en prima special effects. Vooral erg sterk was de scène met de herinneringen van en het ware verhaal achter Snape, sowieso één van de sterkste personages uit de hele reeks. Knap gedaan. Uiteindelijk vond ik het daadwerkelijke slot, waar meerdere personages, en vooral Watson, er echt nog steeds hetzelfde uitzien nogal onnodig. Desondanks was The Deathy Hallows verder een uitstekende afsluiting van een interessante filmreeks.

3,5 sterren.

Erg aardige film, maar desondanks toch de minste van de vier. Film ziet er opnieuw schitterend uit en de special effects en settings zijn adembenemend, maar toch miste ik de sfeer. Met name in vergelijking met het voorgaande deel (imo nog steeds de sterkste van de reeks), miste ik hier de dromerige en betoverende sfeer, die de vorige Potters zo sterk maakte.

Ook het verhaal wordt nogal rommelig verteld. Kreeg in ieder geval geregeld het gevoel dat men teveel te vertellen had en te weinig tijd had om het te vertellen. Er worden allerlei verhaallijnen bij elkaar geduwd, waarvan slechts een enkele écht weet te boeien. Volgens mij had men beter wat keuzes kunnen maken, nu was het toch vooral een rommeltje. De kleine rol van Oldman deed de film imo ook maar weinig goed, overigens. Vond dat nu juist het leukste karakter van de filmreeks, maar hij komt hier amper aan bod.

Maar desondanks was Goblet of Fire een prima fantasyfilmpje met veel vermaak en een aantal voortreffelijke scènes. Hoofdoorzaak is met gemak in twee woorden samen te vatten; Brendan Gleeson. Zijn heerlijk gestoorde rol van MadEye Moody was briljant, hij stal de show. Verder was Ralph Fiennes ook uitstekend op dreef als de slechterik zelve. Tel daarbij de terugkeer van het zooitje topacteurs (Rickman etc) en je hebt een prima deel in een prima serie.

Bescheiden 3,5 sterren.

Na de draad weer te hebben opgepakt met Order of the Phoenix, meteen maar doorgezet met de Harry Potter reeks. Half-Blood Prince is de laatste film voor de grote climax en dat verneem je. De film voelt, net als zijn voorganger, grotendeels aan als een 'tussenfilm' zonder duidelijk begin, midden en eind, maar begint tegen het einde wel sterk naar die grote finale toe te werken. Vond het allemaal echter net een tikje beter dan Order of the Phoenix, mede doordat de duistere toon hier redelijk goed doorzet. Er is meer tijd voor serieuze momenten, zeker tegen het slot kan de film aardig duister worden. Verder zijn alle elementen, zoals prima effecten, goede sfeer en een fijne cast, weer netjes van de partij. Jim Broadbent is trouwens een geweldige toevoeging.

3,5 sterren.

Maar weer eens aan Harry Potter begonnen. Vond het in 2005, na Goblet of Fire in de bioscoop, wel even prima met die tovenaarsleerling. Maar goed, nu dus maar begonnen aan de rest van de populaire en succesvolle filmserie. Te beginnen bij deze (hoewel ik eerst een deel van Half-Blood Prince had gezien, totaal vergeten dat deze er nog tussen kwam). Order of the Phoenix is eigenlijk een prima Potter film. Het duistere sfeertje wordt gelukkig doorgezet, de toffe karakters krijgen weer wat meer aandacht en het ziet er allemaal weer sfeervol uit.

Desondanks voelt de film wel heel erg als een 'tussenfilm'. De film heeft niet echt een kop of een staart en vond het verhaal nu ook niet denderend bijzonder of aansprekend. Je ziet hier al dat men naar een grote climax toewerkt. Ook lijkt de film over sommige dingen behoorlijk snel heen te jassen. De dood van Oldman voorop, had erg aangrijpend kunnen worden, maar vond het allemaal maar wat suf en flauwtjes. Maar goed, verder is ook deze Harry Potter uitstekend vermaak. Vakkundig gemaakt, af en toe sterke effecten (hoewel er af en toe ook wel behoorlijk lelijke effecten voorbij komen) en gelukkig met een aardig vleugje humor. Desondanks zeker niet de beste Harry Potter die ik tot nu toe gezien heb. Die eer gaat nog steeds naar deel 3.

Kleine 3,5 sterren.

Zit nu lekker in de Potter sfeer en dus na de eerste twee films meteen naar de videotheek gehold. En moet zeggen dat Prisoner of Azkaban een duidelijke vooruitgang is op de eerste en, vooral, de twee film. Film bevat een heerlijke duistere sfeer, met name één van die eerste scènes in de trein, en is voortreffelijk in beeld gebracht. De rest is opnieuw prima in orde en de cast heeft zelfs een voortreffelijke aanwist gekregen met Gary Oldman in een heerlijke rol. Hopen dat de rest van de Potter films deze sfeer kunnen vasthouden.

3,5 ruime sterren.

Harry Potter; veel over gehoord, nooit gezien of gelezen. En mijn eerste kennismaking met het tovenaarskereltje viel me eigenlijk niet tegen. Sterker nog; het viel me allemaal erg mee. Vermakelijke film met prima (make-up) effecten, settings, een portie aardige humor en goede vertolkingen. Potter zelf was hier en daar nogal houterig, maar de bijrollen zijn voortreffelijk. Vooral Rickman was leuk, evenals de kleine rolletjes van Davis en Cleese. De score van Williams maakt het af.

3,5 sterren.

Wat een heerlijk komische film, met een geweldige James Stewart als de supervrolijke en vriendelijke Elwood P. Dowd. Verder is Harvey trouwens een film waar je zelf ook lekker vrolijk van wordt, feelgood ten top! De grappen zijn vaak erg geslaagd en de film is van tijd tot tijd echt hilarisch. Heb ontzettend genoten.

4,5 sterren.

In tijden van remakes moest Hatchet als terugkeer dienen naar die goede oude tijd. Met rollen voor horroracteurs Tony Todd, Robert Englund en Kane Hodder en een film compleet in de stijl van Friday the 13th en The Burning; simpel plot over rondrennende tieners in een donker bos, terwijl een maniak met scherp object achter ze aanzit. Niets meer en niets minder.

Het grootste probleem van een throwback als Hatchet is dat het niets nieuws doet. Victor Crowley is een monster zoals we er zoveel hebben gezien (Jason Voorhees, Cropsy, de mutanten uit Wrong Turn of Hills Have Eyes) en het concept van jongeren in een moeras/donker bos is ook al zo uitgekauwd als de pest. Daar komt bij dat de personages in de film stuk voor stuk het bloed onder je nagels vandaan halen. En niet alleen de hysterische domme blondjes, ook de in eerste instantie 'coole' chick doet niet veel meer dan janken en panisch schreeuwen. Verder een paar verschrikkelijke typetjes, die meer passen in een film van Friedberg en Seltzer en als hoofdrolspeler de charismaloze en uiterst suffe Joel Moore. Hoe die gast überhaupt rollen krijgt is mij nog steeds een groot raadsel.

Men probeert met Hatchet nog iets "nieuws" door er humor in te verwerken, maar dat gaat hopeloos mis. Negen van de tien pogingen tot humor slaan volledig dood door hun slechte timing en het feit dat het zo geforceerd is dat bijna niets grappig wordt. Enkel op het gebied van gore weet de film wel te overtuigen, daar is de film gelukkig lekker lomp. Maar dat krijg je met iemand als John Carl Buechler (ook te zien in een aardige cameo) aan boord hebt. Maar goed, met een paar leuke cameos en wat prima gore heb je nog geen vernieuwende horrorfilm. Zeker niet als het script zo matig is als dat van Hatchet.

2 sterren.

Geen Joel Moore en meer Tony Todd; het kon ook bijna niet anders dat Hatchet 2 beter zou worden dan zijn voorganger. Op zich niet heel moeilijk, want een goede film was de eerste Hatchet niet echt. En Hatchet 2 is zeker wel beter dan de eerste film. Maar het blijft nog steeds een matige franchise.

Hatchet 2 heeft - net als de eerste film - wederom wat leuke cameos uit de horrorwereld. Rollen voor bijvoorbeeld R.A. Mihailoff (Leatherface uit Texas Chainsaw 3), regisseur Tom Holland (Child's Play, Fright Night) en Danielle Harris (Halloween 4 en 5). Die laatste kan best acteren, maar haar rol hier bestaat vooral uit schreeuwen en janken. De meeste lol hebben we toch met een geinige John Carl Buechler in een iets grotere rol en vooral badass Tony Todd. Die zorgen, samen met de reeks lekker over de top kills en gore, voor het grote vermaak in Hatchet 2.

Het jammere is dat Green de mythologie en backstory van zijn Victor Crowley schijnbaar zo interessant vindt, dat daar het eerste half uur van de film voor is gereserveerd. Het simpele verhaal van een mismaakt joch dat werd gepest en daarna per ongeluk door zijn vader wordt vermoord heeft toch geen half uur nodig? Vervolgens duurt het nog eens twintig minuten voor er eindelijk wat actie komt. Deze actie is prima en gelukkig met minder irritante personages als de eerste film, maar de scares zijn voorspelbaar en Green's pogingen tot humor falen voortdurend. Gelukkig voor hem lag de lat niet erg hoog.

2,5 sterren.

Nieuw (en ogenschijnlijk laatste) deel in de Hatchet serie en dat betekent dat er weer een hoop oude bekende horroracteurs mochten opdraven. Dit keer zijn het naast Harris en Hodder onder andere Caroline Williams (Texas Chainsaw 2), Derek Mears (Friday the 13th), Sean Whalen (People Under the Stairs), Zach Galligan (Gremlins) en natuurlijk Sid Haig (Devil's Rejects). En wederom zijn deze geinige bijrollen samen met de lekkere lompe gore weer het hoogtepunt van de film.

Desondanks blijft Hatchet een matige franchise. Wederom veel aandacht voor een simpele backstory en oninteressante legende, terwijl de film het juist niet moet hebben van script, dialogen of personages. Hatchet is het verhaal van een mismaakte mutant in tuinbroek die mensen uit elkaar rukt, punt. Dat laatste doet deze derde Hatchet overigens opvallend goed, de kills zijn uitstekend en lekker over de top. Maar al het gebrabbel eromheen (behalve het bezoekje aan Sid Haig thuis) is oninteressant.

2,5 sterren.

Tarantino doet nog steeds wat hij goed kan, maar echt verrassend is de man al een tijdje niet meer. Zijn cast, dialogen en trucjes zijn allemaal niet zo vernieuwend meer, dus echt weggeblazen word je niet meer bij zijn - ogenschijnlijk achtste film - The Hateful Eight. Nog steeds weet Tarantino als geen ander fantastisch acteerwerk uit al zijn acteurs te halen. En ook zijn monologen en dialogen zijn sterk, zo'n sequentie tussen Bruce Dern en Samuel L. Jackson was ijzersterk.

Sowieso werkt een premisse van een groep mannen in een sneeuwstorm (zie Tarantino's grote inspiratiebron The Thing) uitstekend, maar bepaalde keuzes die hier worden gemaakt, zijn toch minder sterk. Zo werkt Tarantino langzaam (en dan bedoel ik ook echt langzaam) naar een simpel plot waarin niemand elkaar kan vertrouwen. Maar - nadat er een vergiftiging plaatsvond geeft de filmmaker ineens het startschot en wordt praktisch iedereen voor zijn flikker geschoten. Het neemt veel spanning weg uit de laatste akte van de film. Ook over andere keuzes die Tarantino maakt - met name de lachwekkende slowmotion - was ik niet zo'n fan. Hateful Eight is een prima film, maar wat mij betreft gaat Tarantino weer eens iets écht vernieuwends maken.

3,5 sterren.

Kunstzinnig gedoe, wat vaker vermoeiend is dan echt boeit. Hatsu-Yume opent met natuurbeelden, waarin water en bergen centraal staan. Woeste golven van de zee, grote bossen, een specifieke rots. Mooie natuurbeelden? Zeker. Interessant? Nee. Dan gaat de film door op het element water en we zien hoe men in een haven vissen verzamelt en schoonmaakt. En we gaan de zee op, midden in de nacht. Ook eigenlijk verre van boeiend, maar dit keer is het visueel ook maar karig. Gewoon iemand die wat beelden schiet vanaf een vissersboot, niet meer en niet minder.

Dan komen we in een Japanse stad terecht en daar krijgt de film gelukkig ietsjes meer magie. De beelden in de stad zijn bijna allemaal out-of-focus en worden gecombineerd met slow-motion. Dit geeft op zich een best interessant en dromerig effect, hoewel bepaalde shots dan weer veel te lang doorgaan. En als laatste is de cameraman een auto ingekropen om simpele dingen als regendruppels op de voorruit te filmen. Om vervolgens weer in het bos van het begin te belanden. Dan starten de eindcredits, waarin Viola een hele rits mensen bedankt voor hun medewerking.

Hatsu-Yume is een film waar je echt van moet houden. Liefhebbers van de experimentele film en kunstzinnige beelden kunnen hier wellicht iets mee, hoewel het allemaal echt verre van uitzonderlijk is. Toch zullen er kunstliefhebbers zijn die hierbij helemaal uit hun dak gaanbij de beelden en zich suf filosoferen bij de ongetwijfeld diepzinnige achterliggende gedachte. Voor mij kwam het echter niet veel verder dan minutenlang loeren naar een steen.

1,5 sterren.

Sympathiek maar inwisselbaar horrorfilmpje. Vooropgesteld fijn dat er weer een reeks horrorfilmpjes in de bioscoop gaan draaien met een speelduur van maximaal anderhalf uur. Een film als Haunt zal nergens de boeken ingaan als vernieuwende horrorfilm en ik gok dat ie op weinig toplijsten zal verschijnen. Maar als tussendoorsnack is het prima te doen. Deed me wat denken aan een Escape Room van dit jaar. Het begint allemaal als een vrij rechttoe-rechtaan tienerhorrorfilmpje met wat onopvallende tieners die in een spookhuis-attractie terechtkomen. Je hoeft geen tig horrorfilms gezien te hebben om het verloop van de film en veel van de scares te kunnen voorspellen, ook al heeft Haunt nog wel een paar kleine geinige verrassingen in petto. En het aantal jumpscares viel me ook alles mee, ik had verwacht dat de film er propvol mee zou zitten.

Wat opvalt is dat Haunt soms opvallend bruut uit de hoek kan komen. We hebben de laatste tijd veel PG-13 horrors gezien, waarbij de gruwelijkheden vooral offscreen plaatsvinden. Maar bij Haunt heeft geen moeite om de lompe acties duidelijk te laten zien. Op zich ook niet heel verbazingwekkend dat een naam als Eli Roth als producent bij de credits te zien. Haunt is geen Hostel, maar is vrij expliciet in vergelijking met de bravere horrorfilms van de afgelopen jaren. Verder een interessant gegeven dat de daders juist onder hun masker er angstaanjagend uitzien, dat was wel een leuke twist. Film deed me grappig genoeg af en toe een beetje denken aan een Hellraiser voor pubers. Alsnog hadden de hoofdfiguren wel iets leuker gekund, ze zijn iets te inwisselbaar naar mijn smaak. Ook al het persoonlijk drama rondom het hoofdpersonage blijft wat onnodig voelen. Haunt is geenszins een film die lang zal blijven hangen. Maar ach, het mag dan geen groots culinair spektakel zijn, er is af en toe niets mis met een simpele hamburger. Met lekker veel ketchup.

3 sterren.

Een film die zich in de handjes mag knijpen dat Rick Baker en zijn team vakmannen aan boord waren. De make-up effecten waren zonder twijfel het hoogtepunt van de film. Met name de zombies zagen er zeker niet verkeerd uit, had daar graag meer van gezien. Verder is The Haunted Mansion niets meer dan een dertien-in-een-dozijn werkje met als doelgroep 'jong en oud' voor ogen, maar in praktijk enkel voor 'jong' geschikt. Het voorspelbare script bevat maar bar weinig creativiteit en geslaagde humor is ver te zoeken. Had best leuk kunnen zijn, maar uiteindelijk is het niets meer dan een simpel tussendoortje, waar enkel de make-up effecten en settings verzorgd zijn. De rest ben je na een dag weer vergeten.

Kleine 2,5 sterren.

Mijn vierde film van Miyazaki en ook deze beviel me erg goed. De animaties zien er weer top uit, de film bevat een geweldige en overdonderende dosis fantasie en de personages en het plot zijn ook erg vermakelijk. Niet het beste werk van Miyazaki, maar al met al wel een meesterlijke animatiefilm!

4 dikke sterren.

Oh, en die vogelverschrikker was érg gaaf!

Traag opgebouwd, deprimerend sfeertje en visueel lijkt het soms haast een documentaire. Een plot is er bijna niet, wat de film niet al te gemakkelijk maakt om door te komen, het begon me jammer genoeg af en toe wat te vervelen, dat had ik niet helemaal verwacht/ gehoopt. Desondanks is Giamatti zoals altijd briljant, het blijft één van mijn favorieten, en weet elke scène te stelen. De rest van de cast doet het overigens ook zeker niet onaardig.

3 sterren.

Kon hier maar bar weinig mee, duidelijk niet mijn ding. Ik stoorde me vooral aan die richtingloosheid van de film, die Querelle ook al aanhaalt. Het ging voor mijn gevoel nergens naar toe. Of in ieder geval niet naar een plek waar ik enthousiast van werd. Ook de personages deden me bijzonder weinig, ze voelden nogal leeg en stereotypisch aan en gingen me vooral nogal snel vervelen. Vond de grauwe toon die Sono af en toe neerzet nog wel geslaagd en ook lukt het hem prima om een chaotische sfeer neer te zetten. Maar wel een sfeer waar niet heel lang met veel plezier naar te kijken was.

1,5 sterren.

Inmiddels twee films van Tsukamoto gezien (het erg amusante Tetsuo en het voor mij nogal tegenvallende Vital) en Haze is daarmee mijn derde. En ook zonder enige twijfel de beste van de drie!

Ten eerste, wát een sfeer; je zou er ter plekke claustrofobie van krijgen, zeg. Verder erg indrukwekkend gefilmd, met schitterend gebruik van licht, geluidseffecten en muziek. Zo zagen onder andere de hallucinaties van de hoofdpersoon er erg goed uit. Het is, zoals aegron hierboven ook al aangeeft, een film die een beetje in je hoofd blijft rondspoken, mede door een aantal erg aangrijpende en nogal bizarre scènes. Die scène met die tanden op die pijp bijvoorbeeld, grandioos!

Verder erg goed om te zien hoe een film met zo weinig middelen toch nog zo sfeervol en interessant weet te zijn. Daar kunnen heel wat filmmakers nog wat van leren, als je het mij vraagt. Een Cube kan hier toch echt bij lange na niet aan tippen!

4 sterren.

Net als bij een hoop andere producties, was het bij Heartstopper de naam van Englund die mijn nieuwsgierigheid wist te wekken. En het is achteraf ook maar goed dat hij erin zat, anders was deze film hoogstwaarschijnlijk niet hoger dan 1 ster uitgekomen.

Het acteerwerk is niet bepaald geweldig en de gore ook niet grandioos, maar de film wordt vooral verpest door twee grote minpunten. Ten eerste is er het totale gebrek aan sfeer. De film is bijzonder donker en er gebeurt erg weinig, waardoor het moeilijk is om de hele film geconcentreerd te blijven. Maar goed, de oninteressante en eendimensionale personages helpen ook niet bepaald mee de film boeiend te krijgen.

En dan komen we meteen bij het tweede minpunt; de rol van de moordenaar. Waar in films als dit de moordenaar vaak het leukste/ meest interessante personage is, heeft meneer Chambers uit Heartstopper het charisma en de uitstraling van een bedorven tosti. Vooral die dichtelijke one-liners van hem zijn (zoals De Knip terecht aangeeft) echt onvoorstelbaar slecht. En nu ik De Knip toch gelijk aan het geven ben, het einde was nogal idioot. En dit is zacht uitgedrukt.

Tja, dan blijft voor mij alleen de rol van Robert over. Ondanks het feit dat hij weinig schermtijd of tekst heeft, weet hij toch de gehele show te stelen. Dankzij een aantal aardige momenten en een handjevol leuke one-liners van Englund's personage wist ik Heartstopper nog redelijk goed door te komen. Maar met een uitstekend horrorwerkje hebben we hier in ieder geval niet te maken.

2 hele kleine sterren. En ja, dan ben ik gul.

Geestig dat de film met de 'twee grote acteerkanonnen samen' vooral wordt gestolen door bijrollen als die van Kilmer, Levine en Azaria. Maar goed, Heat is verder een uitstekende film. Het duurt allemaal wel te lang, maar alsnog vond ik die 170 minuten over het algemeen vrij boeiend in elkaar zitten. Het is sowieso een verzorgde film, voortreffelijk geschoten en voorzien van een paar puike actiescènes. Het deed me qua verhaal allemaal niet heel erg veel, maar vermaken doet Heat wel.

3,5 sterren.

How high can you go?

'I want the end to come soon', zegt het personage van Cate Blanchett ergens halverwege de film. Als kijker was ik het daar niet mee eens. Sterker nog, de film ging sowieso vrij snel. In Heaven geen uitgebreide introducties of ellenlange passages met uitleg, de film gaat meteen van start (met overigens een erg sterke openingsscène) en is in een mum van tijd ook weer voorbij. Maar gehaast of chaotisch komt de film niet over, alles wordt bijzonder gestructureerd en sfeervol neergezet, de film is praktisch een oase van rust. Een oase waarin een handjevol acteurs alles uit de kast halen. Vooral Blanchett laat naast schoonheid ook nog eens een ijzersterk potje acteren zien, wat een fenomenale rol.

Enkel na een uurtje weet de film een klein beetje kracht te verliezen, maar heeft het eigenlijk vrij snel ook weer opgepakt. Om vervolgens met een prachtig slot te concluderen. Maar het slot is niet het enige oogstrelende shot dat in de film zit, want voor visuele pracht kun je ook prima bij meneer Tykwer terecht. Zeker tegen het einde tovert hij een paar sprookjesachtig mooie beelden op het scherm. Dit in combinatie met het hartverwarmend en godzijdank mooi klein gehouden verhaal, maakt Heaven een lust voor het oog en het hart. En zo zie ik ze graag.

4 sterren.

Na een hele hoop meesterwerken van de man te hebben gezien, is dit opnieuw een prachtige film van Peter Jackson. Zijn bijzondere manier van filmen, die me hier wat deed denken aan Braindead, valt meteen op. De film zit voortreffelijk in elkaar, bevat geweldig acteerwerk en weet je aan te grijpen van begin tot eind. Ook een leuke cameo van Jackson zelf en ook geestig om Moody (uit Braindead) even te zien. Opnieuw dus een ruime voldoende. Valt me overigens op dat ik ook nog geen film van Jackson lager dan een 4 heb gegeven.

4 sterren.

Best ironisch; Jamie Kennedy wil aantonen dat bepaalde mensen dom zijn en doet dit in een documentaire die hij puur maakt omdat hij niet begrijpt waarom Son of the Mask door critici met de grond gelijk is gemaakt. Die aap komt echter pas later uit de mouw, eerst focust de documentaire over het begrip ‘hecklers’, oftewel mensen die vanuit het publiek proberen om een concert, show of interview te verstoren door te schreeuwen. Er komen een hele reeks komieken aan het woord en wat schetst onze verbazing; iedereen haat hecklers. Het is een controversiële mening, maar schijnbaar houden comedians er niet van als mensen statements als ‘you suck!’ en ‘get off the stage’ schreeuwen tijdens een optreden. Er komen een paar interessante voorbeelden voorbij, maar de documentaire is zo opgebouwd dat er geen tijd is om in te gaan op interessante dingen. Nee, iedere spreker krijgt één zin om een onderwerp te bespreken. Zo is de situatie zoals Michael Richards die tekeer ging tegen een man in het publiek interessant, maar na twee zinnen hierover gaan de willekeurige quotes door.

Opvallend genoeg is dit eerste deel vol quotes van komieken die hecklers haten kwalitatief alsnog het beste deel van de documentaire. Want daarna krijgen we Jamie Kennedy zelf wat vaker in beeld en zien we de ware aard van deze documentaire; zijn films zijn gesloopt. En met dezelfde toon als hoe men spreekt over idioten die in een publiek naar een komiek schreeuwen worden filmcritici besproken. Uiteraard zijn discussies tussen artiesten en critici interessant, maar Kennedy is er niet de hoofdpersoon voor. Zijn ‘interview’ met Richard Roeper bestaat uit slechts twee zinnen: ‘Why do you hate Son of the Mask?’ en het antwoord ‘Because it’s a bad movie’. Dieper dan dat gaat men niet. Dan wordt er nog wel eens beweerd dat Kennedy puur een komische docu wilde maken, maar grappig is het niet; het is vooral een beetje treurig hoe slecht hij tegen kritiek lijkt te kunnen. En dat geldt voor wel meer mensen in de documentaire; velen willen geen interessante discussie starten, maar enkel bitchen over het feit dat schreeuwend publiek en slechte recensies klote zijn om te hebben. Ah gut.

1,5 sterren.

Na de Yamadas en Hotaru no Haka stelt Takahata hier toch een tikkeltje teleur. Nu lag de lat met die twee titels ook best hoog, dus een slechte film wil ik Pompoko zeker niet noemen, maar toch wist de film me nergens zo te raken en vermaken als die andere twee van Takahata die ik heb gezien.

Pompoko zit vol geestige momenten en stikt van de kleur, fantasie en creativiteit. Zeker het eerste half uurtje is bijzonder leuk. Desondanks zakt de film na dit sterke begin behoorlijk in en na een uurtje had ik het eigenlijk wel gezien. Vervolgens komen er nog best een paar schitterende momenten voorbij (de optocht, met name, is erg mooi), maar het duurt jammer genoeg te lang en verloor daardoor aardig wat kracht.

3,5 sterren.

Sterke film, die een voortreffelijke sfeer neerzet en een interessant verhaal in een goede combinatie van humor en drama weet te vertellen. Vooral knap hoe de film de vaart er goed in weet te houden door lang niet alles te laten zien, maar de kijker de conclusie zelf te laten trekken. De film houdt daarom een goed tempo, maar voelt nergens echt te gehaast. Slechts op een paar momenten sprong de film voor mijn gevoel iets te snel verder waar ik juist wat meer had willen zien, maar meestal werkte het erg goed. Verder erg goed gebruik van heen en weer springen tussen verleden en heden. En als laatste is het acteerwerk ook van hoog niveau.

Voor nu een ruime 3,5. Maar ik neig naar de 4.

Peter Jackson bewees al eens dat horrorkomedies en priesters prima hand in hand kunnen gaan. Een heel stuk minder geslaagd is Hellbenders, waarin een groep grofgebekte priesters het opnemen tegen een stel demonen. Je verwacht nog wel iets tofs, want niemand minder dan Clancy Brown speelt een hoofdrol. En dan weet je dat je goed zit. En eerlijk is eerlijk, het is leuk om Brown zich te zien uitleven als lompe priester.

Maar het feit dat alle karakters - inclusief Brown - slechts één karaktereigenschap hebben meegekregen, werkt de film erg snel tegen. Ieder personage krijgt één eigenschap en moet het daar mee doen. Sowieso leunt de hele film eigenlijk maar op één grap; priesters die roken, zuipen en neuken. Dat is even geestig, maar ook dat heb je als kijker vrij snel gezien, want de personages zijn verder dodelijk saai. Verder gebeurt er eigenlijk vrij weinig, Petty schotelt veel losse scènes voor die geen moment een eenheid vormen en op z’n best een paar kleine glimlachen genereren. De komische timing had in ieder geval een heel stuk beter gekund. En datzelfde geldt voor het totale gebrek aan gore, een erg karig eindgevecht en foeilelijke special effects. Had gehoopt op iets leukers. Nu maar weer die scène met Father McGruder uit Braindead opzetten.

2 sterren.

Terwijl de eerste Hellraiser nog niet eens uit was, werd al groen licht gegeven voor een vervolg. Praktisch hetzelfde team doet mee, alleen ditmaal geen Clive Barker op de regiestoel (en zijn nicht vond al die make-up ook wel mooi geweest en dus kwam er een andere actrice voor de vrouwelijke Cenobite). Hellbound voelt daardoor als een trouw vervolg, niet in de laatste plaats omdat de film ook meteen verder gaat waar de eerste ophield. De film valt daarbij - zoals zoveel snel gemaakte sequels - geregeld in herhaling, alleen ditmaal met een iets andere rolverdeling; ditmaal heeft Julia de rol van Frank. Het was dan ook de bedoeling dat Julia de grote schurk van de franchise zou worden, in tegenstelling tot Pinhead.

Pinhead is uiteraard wel van de partij en wederom minder dan de posters van de film doen vermoeden. Opnieuw krijgen zij de beste scènes en one-liners toebedeeld. Verder is er vooral een podium voor een hele lading gore en smerigheid, ditmaal met als ‘hoogtepunt’ de patiënt met zijn scheermes op het matras. Vrij akelige sequentie, daar kunnen de vleeshaken door rubber niet tegenop. Hellbound is op dat vlak een echte sequel; veel herhaling, met hier en daar steeds dat schepje er bovenop. Soms pakt dat positief uit, maar tegen het einde vliegt de film wel een paar keer uit de bocht. De hoofdpersonen rennen van ruimte naar ruimte, het lijkt af en toe alsof men het slot van de film met kettingen met weerhaken heeft gemonteerd.

En met name de finale van de personages stelt teleur. De vier Cenobites worden vrij makkelijk verslagen en Julia verliest haar huid door een flinke lading wind en weg is ze. De grote slechterik Channard lijkt vervolgens verslagen omdat hij zelf een dom foutje maakt en daardoor per ongeluk wordt onthoofd? Ik weet niet eens zeker wat daar nu gebeurde, maar knullig was het wel. En dat is Hellbound in een notendop; soms erg tof en soms erg knullig. Het is desondanks wel één van de betere sequels uit de franchise. Dat zegt zowel iets over de kwaliteit van deze film als over de rest van de franchise.

3,5 sterren.

Had hier weinig verwachtingen van, maar Hellboy heeft me aangenaam verrast. Heerlijk acteerwerk van Perlman, het sarcastische, chagrijnige personage dat hij neerzet is bijzonder leuk. Verder een aantal prima bijacteurs, waar Kroenen toch de show steelt. Geweldig karakter, zowel in doen en laten als in uiterlijk. Verder een script vol humor en uitstekende special effects. Het maakt van Hellboy een erg aangename achtbaanrit, dat niet weet te vervelen.

3,5 sterren.

Mijn hemel, wat was dit pijnlijk!

Vooropgesteld is dit natuurlijk al een vrij nutteloze reboot, aangezien we met Ron Perlman een perfecte Hellboy hadden en met Guillermo del Toro ook de perfecte man aan het roer. Ik keek wel uit naar een derde avontuur van Hellboy met Liz, Abe en Johann Krauss. Maar hoe hard Perlman ook riep en hoe vaak Del Toro het ook probeerde, een derde Hellboy kwam maar niet van de grond. Vreemd - en jammer - genoeg deze reboot schijnbaar wel. Een reboot die niet alleen compleet onnodig is, maar ook in heel veel opzichten enorm slecht in uitvoering is.

Deze Hellboy moet zich onderscheiden van de voorgaande delen, omdat deze een R rating heeft. Wat betekent dat er in de eerste paar minuten al een paar 'fucks' voorbij komen en het de actie flink bloederig is. Je zou denken dat een hoop bloederige taferelen met gruwelijke monsters en creaties op z'n minst voor wat vertier zouden zorgen, ware het niet dat de special effects er 9 van de 10 keer godsgruwelijk lelijk uitzien. Gebaseerd op de CGI zou je denken dat déze versie van Hellboy uit 2004 komt. De film wil veel, dus de actiescènes volgen elkaar vrij snel op, maar je voelt er eigenlijk niets bij. Ze zijn oninteressant omdat ze nergens naar toe gaan. Marshall past telkens hetzelfde trucje toe; een hip muziekje wordt opgezet en er wordt wat geknokt, waarbij telkens het lelijkste CGI shot de meeste aandacht opvraagt. En vervolgens hopt hij naar de volgende scène. Zo springt Hellboy van de hak op de tak, van willekeurige scène naar willekeurige scène. Boeiend wordt het nooit, de personages hebben geen enkele chemie en wat er allemaal met hen gebeurd zou je worst zijn.

Los van het feit dat Perlman al de perfecte Hellboy was, is David Harbour een enorm matige opvolger. Hij lijkt amper te kunnen acteren door de make-up heen, dus we horen hem soms dramatisch wat mompelen. Maar als hij komisch moet zijn, gaat hij schreeuwen. En ik weet niet of het aan Marshall, Harbour of de scenarist ligt (waarschijnlijk alle drie), maar Hellboy is echt pijnlijk onleuk. Elke grap slaat zo dood als een pier en het wordt bijna ongemakkelijk hoe hard ze proberen grappig te zijn. Qua timing zitten ze zo'n beetje bij elke grap ernaast, wat eigenlijk een prestatie op zich is. Hellboy is dat kleine irritante broertje dat zijn grappigere oudere broer Deadpool na wil doen, maar eigenlijk alleen maar vervelend is. Elke one-liner van Hellboy werd ontvangen met een doodse stilte. En dat terwijl de vorige film - The Golden Army - nog vol zat met geestige personage-momenten. Maar nee, een reboot leek men een beter idee.

Het enige waar deze reboot dan nog een beetje punten op zou kunnen scoren zijn de creaties. Niet dat er echt te winnen valt van Del Toro op dat gebied en dat gebeurt dan ook niet. Eén van de schurken komt rechtstreeks van een Power Rangers/Teenage Mutant Ninja Turtles set uit de jaren 90 afgewandeld. En Hellboy zelf ziet er ook niet echt uit. Hij kan amper zijn mond bewegen, oogt in sommige scènes eerder dik dan gespierd en z'n grote arm hangt er gedurende de film vooral als een plastic prop bij. Er zitten - zoals je in de trailer ziet - wel wat andere figuren in de film, maar die zitten ook net zo lang in de film als in de trailer. Die Baba Yaga had nog wel wat, alleen ging dat ook nérgens naar toe. Dat geldt voor elk element in het script van Hellboy; het gaat uiteindelijk nergens naar toe. En als ik zie hoe deze film het qua opbrengst en kritieken doet, gaat deze franchise waarschijnlijk ook nergens naar toe. Toch nog hopen dat Del Toro en Perlman een derde deel gaan maken?

1,5 sterren.

Met al die superheld- en comicverfilmingen van de laatste jaren lijkt Hellboy een beetje vergeten. Ook jammer dat deze tweede film van Del Toro het niet zo heel goed heeft gedaan, anders was hier ongetwijfeld al een vervolg van verschenen. En dat verdient het personage wel, want ook deze tweede film staat als een huis. Hij wordt niet voor niets vaak aangehaald als een sequel die het origineel sowieso weet te evenaren. En terecht.

Hellboy II: The Golden Army is duidelijk een film die Del Toro maakte tussen het Pan's Labyrinth en Pacific Rim. De sprookjesachtige sfeer uit Pan's Labyrinth is voelbaar, evenals de bijzondere creaties. Ondertussen is de actie groots en spectaculair, zoals in Del Toro's volgende, maar verder niet bepaald denderende, monsterfilm. De afwisseling van actie en spektakel en interessante en kleurrijke personages werkt goed. Sterker nog, de rustige momenten (met name als Hellboy en Abe bier gaan drinken en over vrouwen praten) zijn het leukst. Ook de toevoeging van Johann Krauss is sterk, een personage dat voor veel leuke momenten zorgt. De bad guy is ditmaal niet zo bijzonder, maar het groepje helden maakt dit ruimschoots goed. Enkel het drama (het hele 'mensen vinden Hellboy lelijk en mogen hem daarom niet') werkte voor mij niet echt, maar qua komedie, actie en spektakel zit het met Hellboy II wel goed. Wat dat betreft hopen dat hier ooit nog een sequel van komt.

3,5 sterren.