Opinions

Erg leuk.

Deze verfilming van het voor mij onbekende toneelstuk/boek Seven Keys to Baldpate deed me veel denken aan Clue en vooral The Old Dark House uit 1932, een horror komedie van James Whale met Boris Karloff. Maar in plaats van één icoon, hebben we er nu vier bij elkaar. Het is heerlijk om Vincent Price, Peter Cushing, Christopher Lee en John Carradine samen te zien. Allen erg goed op dreef, hoewel Carradine duidelijk aan het einde van zijn Latijn is. Cushing en Price geven ondanks hun leeftijd nog een geweldige performance en Christopher Lee lijkt net aan zijn carrière begonnen, zo energiek en krachtig. Maar goed, die acteerde dan ook vrolijk door tot zijn 93e.

Maar ook al dragen ze de film, House of the Long Shadows heeft gelukkig ook nog meer te bieden dan de vier grootste horroracteurs bij elkaar. De film is een sfeervolle en vlotte film, die weliswaar nauwelijks vernieuwend is, maar wel goed weet te intrigeren. De setting van een oud, donker en krakend huis, terwijl het buiten stormt, is en blijft effectief, zeker zoals het hier wordt gedaan. Fijne dialogen, leuke personages en zelfs als het een beetje knullig wordt, is het nog steeds charmant.

4 sterren.

Mwoah, dit viel me eigenlijk nog behoorlijk mee. Mijn verwachtingen waren niet bepaald hoog, zeker na het zien van het uitstekende origineel met Vincent Price. Ook het feit dat nontalent Hilton hier een rol in had werkte niet echt bevorderlijk voor mijn verwachtingspatroon. En hoewel ik het nog steeds niet nodig vond dat dat mens in de film zat, ik heb me er niet echt aan gestoord.

Het begin van de film is niet bepaald denderend, maar na ongeveer drie kwartier gaat het steeds een beetje beter en er komen wonder boven wonder nog aardig wat amusante momenten voorbij. Jammer genoeg gaat dit amusement wel hand in hand met talloze clichés, belabberde personages en vrij matig acteerwerk. Al met al is House of Wax alles behalve iets dat bij zal blijven, maar als standaard horrortussendoortje werkte het nog wel.

3 sterren.

Het charisma van Vincent Price zou elke pulp naar een hoog niveau kunnen tillen. Zo ook deze verder best sympathieke spookfilm. Op Price na zijn de personages en vertolkingen niet wonderbaarlijk, de vrouwen zijn vooral aan het schreeuwen, de heren lopen wat rond en één man verkondigt om de tien minuten dat het spookt en men ten dode is opgeschreven. Gelukkig bevat House on Haunted Hill een reeks voortreffelijke en memorabele sequenties, sfeervol in beeld gebracht en hier en daar nog best effectief. De opbouw is wat aan de trage kant en de karakteropbouw wat stoffig, maar de film weet op visueel vlak en qua sfeer erg veel te bereiken.

3,5 sterren.

Niet goed en niet slecht. De film was op bepaalde momenten te klef, te kitsch en te fout. Ook het acteerwerk werkte niet mee, met name dat meisje begon na een tijdje een beetje irritant te worden. En dan het grote kerstmoraal, waar je in films als deze niet aan ontkomt, werkte niet bevorderlijk. Je weet dat het in zo'n film als dit zit, maar je hoopt toch altijd dat ze het een beetje doseren. Niet dus. Gelukkig was daar aan de andera kant Jim Carrey met een geestige rol als de Grinch, hij weet je met zijn vermakelijke maniertjes nog redelijk goed door de film heen te sleuren. Dit levert een aantal leuke dialogen op. Verder hier en daar prima verzorgd en de sfeer was ok. Viel me na veel negatieve reacties in ieder geval best mee.

3 sterren.

Redelijke collectie van sketches, maar had het allemaal wel ietsjes sterker en grappiger verwacht. De sketches zijn van wisselend niveau, de één is gortdroog en hilarisch, de ander komt niet verder dan een bescheiden glimlachje. Gelukkig zijn de jongens van Python lekker op dreef en kruipen weer met duidelijk genoegen in een jurk van één of andere oude taart.

3 sterren.

Amusante film, waarin (op spaarzame momenten na) wel jammer genoeg enkel binnen de lijntjes wordt gekleurd. Het verhaal loopt precies zoals je zou verwachten, verrassingen blijven vrijwel uit. En dat is jammer. Maar desondanks is het allemaal erg prima. HTTYD is vlotte film met een paar leuke personages en met godzijdank weinig gedoe en poespas. Gewoon een verzorgde film, die in ieder geval weet te voorkomen dat je als naar de klok gaat staren. Vooral Toothless was een tof en aandoenlijk figuur.

3,5 sterren.

Compact Disc!

Soms zie je een film waarbij je elke vijf minuten denkt; 'waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken?'. Zo'n ervaring is The Howling III ook. Al doe je je best om de boel te volgen, in een paar minuten tijd springt de film voortdurend en compleet willekeurig heen en weer van locatie naar locatie en van hoofdpersoon naar hoofdpersoon. De film hanteert letterlijk een 'en toen, en toen' vertelling. Het verhaal komt er op neer dat een wetenschapper na een bezoekje aan de president van Amerika in Australië op zoek gaat naar half mens/half buideldier-wolven en in aanraking komt met een Russische balletdanseres en een meisje die plotseling gecast wordt in een B-film van een soort Alfred Hitchschlock, terwijl ze achterna gezeten wordt door drie nonnen. Klinkt logisch.

Het moge geen verrassing zijn dat Howling III enorme prul is, maar gelukkig voor de kijkers die het zichzelf willen aandoen deze film op te zetten, het is erg vermakelijke prul. Op veel momenten is de film hilarisch slecht. Zo weet men keer op keer zo'n mens/wolf/buideldier te vangen, maar toch worden ze steevast vastgebonden aan een stoel met één lullig dun riempje. De transformaties zijn hilarisch en de dialogen vaak zo bespottelijk dat ze leuk worden. En het acteerwerk is van dusdanig niveau dat ik twijfel of het nu verschrikkelijk is of juist geniaal. Denk alleen al aan die priester in de bus. Ook bizar hoe het verhaal na 80 minuten afgelopen is, maar men nog een kwartier lang scènes blijft geven en het verhaal maar blijft rekken en rekken. Voelt een beetje als een grap die veel te lang duurt, op een gegeven moment echt niet meer grappig is en daarom toch nog even grappig wordt.

Onder het motto; liever afgrijselijke troep waar ik me heel goed mee vermaak dan oersaaie degelijke films, was dit al met al prima vertier voor zomaar een donderdagavond in januari.

2 sterren.

Na Stirba - Werewolf Bitch en The Marsupials dacht men waarschijnlijk; wellicht moeten we terugkeren naar de bron. En dus werd de vierde Howling een soort semi-remake en schijnbaar nog trouwer aan het boek dan Joe Dante’s origineel. Dus een vrouw met een burn-out gaat een verlaten gebied in om bij te komen, maar gehuil en nachtmerries zorgen dat ze niet echt kan rusten. Klinkt inderdaad als The Howling. Maar in tegenstelling tot The Howling IV: The Original Nightmare is het origineel wel gemaakt door mensen die weten wat ze doen. Mensen die weten hoe je een beetje spanning moet opbouwen, die weten hoe je een laag budget in je voordeel kunt laten werken en die weten hoe je een publiek moet vermaken.

Dat Howling 4 een crappy film is, staat buiten kijf, maar het is ook nog eens enorm suf en daarmee nergens ook maar een fractie amusant. Vooral op dat laatste vlak halen de mensen achter Howling 4 een dikke onvoldoende. Want ja, The Howling 3 was ook een domme pulpfilm, maar die was grotendeels nog wel vermakelijk. Howling 4 is voornamelijk oer- en oersaai. De spanning is afkomstig van een willekeurig visioen met een non, een oud echtpaar of een weerwolf dat buiten beeld blijft en verder volgen we verscheidene personages tijdens hun research in een hoop slecht-gemonteerde sequenties. Enkel nog enigszins memorabel is het moment dat die vent in spijkerkleding en met dat soaphoofd - en hij blijkt inderdaad in Days of our Lives gespeeld te hebben - ineens begint te smelten. We zitten dan in de laatste paar minuten van de film en het lijkt op een poging om het publiek weer even wakker te krijgen. Maar echt de moeite van het wakker worden is Howling IV: The Original Nightmare niet.

1,5 sterren.

Geen hond - of wolf - verwacht bij een film getiteld The Howling VI: The Freaks een goede film. En dat komt goed uit, want die krijg je hier ook niet. De film heeft net als elk deel in deze rommelige franchise niets met de vorige films te maken en is dus een stand-alone verhaal over een weerwolf. Howling VI is in alles matig, maar in vergelijking met de vierde film is deze qua effecten in ieder geval van een iets hoger niveau. Niet dat de transformaties van het niveau Rick Baker zijn - verre van dat, zelfs -, maar de make-up is in films van dit kaliber wel eens slechter. Het is duidelijk dat de meeste aandacht naar één specifieke sequentie is gegaan en eerlijk is eerlijk; het aftakelen van de vampier is ook wel het leukste stukje uit de film. Verder is deze The Freaks vrij onschuldig. Yes, het is een matige, domme horror en voor niemand aan te raden, maar tegelijkertijd is het verre van de slechtste B-horror die er is.

2 sterren.

In de tijd dat ik slogans op videobanden nog serieus nam stond altijd groot op de cover van The Thing en The Howling de tekst "Beste horrorfilm aller tijden". Van The Thing is achteraf geen woord gelogen, maar The Howling is nu niet bepaald één van de beste horrorfilms ooit. Sterker nog, in hetzelfde bouwjaar alleen al kwam een nog betere weerwolfhorror uit. American Werewolf in London is geestiger, boeiender, de personages zijn leuker en de transformatiescène in die film zijn legendarisch.

Dat wil overigens niet zeggen dat The Howling op bovengenoemde punten faalt. De personages zijn niet erg boeiend en de film is niet hilarisch, maar vermakelijk is deze horror - die net iets boven de 80 minuten komt - zeker wel. De film komt een tikkeltje moeizaam op gang, maar gaandeweg wordt het allemaal steeds iets vermakelijker. Het leukst wordt The Howling - wellicht logisch - als de weerwolf in actie komt, zeker met de transformatiescènes erbij. Want hoe memorabel het werk van Rick Baker in American Werewolf in London ook is, zijn assistent Rob Bottin (die een jaar later met The Thing legendarisch werk liet zien) levert uitstekend werk. Niet alle effecten in The Howling hebben de tand des tijds doorstaan, maar het werk van Bottin is nog steeds uitstekend. Verder levert Joe Dante wederom gewoon lekker entertainment, iets waar je de man wel op kan vertrouwen. Nee, zijn The Howling is niet zo leuk als Gremlings of Piranha en het is niet de beste horrorfilm of weerwolf-film ooit gemaakt. Maar prima vermaak, dát is het gelukkig wel.

3,5 sterren.

Een interessant concept en eentje waarbij de maatschappijkritiek zichzelf bijna schrijft. Regisseur Gaztelu-Urrutia is dan ook niet bijster subtiel met de materie, maar is dat gelukkig ook niet in de uitvoering; El Hoyo is hier en daar lekker lomp en expliciet. We zien een hoop egoïstische mensen elkaar helemaal gek maken en koste wat kost zichzelf helemaal volvreten. Wat dat betreft is El Hoyo een prima kerstfilm. Grootste minpunt van de film is het laatste kwartier, waarbij de enigszins rechttoe-rechtaan vertelling wordt ingewisseld voor wat meer vaagdoenerij en kunstzinnig gedoe. De simpele toon stond de film een stuk beter.

3,5 sterren.

Mijn tiende film van twee van mijn favoriete filmmakers, de Coen broers. En ook de Hudsucker Proxy past prima thuis in de lijst van de vele Coen- meesterwerken. De film is op meesterlijke wijze gefilmd en bevat een aantal grandioze shots. Het plot is ontzettend vermakelijk, de cartooneske sfeer is subliem en de film zit ook weer vol met hilarische personages en bijrollen (Bruce Campbell, Steve Buscemi, Bill Cobbs en natuurlijk die geweldige huilende Board Member ).

Erg weinig op aan te merken, wederom een prachtige film van de Coens.

4 sterren.

Met Hugo bewijst Martin Scorcese maar weer eens uit de voeten te kunnen met zeer uiteenlopende genres. Deze visueel opvallende film is een amusante familiefilm en interessante filmgeschiedenisles gecombineerd. Het verhaal van Georges Méliès wordt er op een leuke manier bijgehaald en zag ook sinds tijden weer eens een film waarin 3D niet compleet nutteloos was. En dat gebeurt niet vaak. Verder is de film alleraardigst, maar echt dolenthousiast werd ik er niet van. Veel personages waren maar zo zo, niet alle plotlijnen werden even bevredigend afgerond en ondanks het verhaal van Méliès vond ik het allemaal niet bijster bijzonder. Gelukkig is het wel tot in de puntjes verzorgd, maar dat kun je ook niet anders verwachten. Weinig filmmakers die zoveel passie hebben voor het vak als Martin Scorcese. En dat zie je.

3,5 sterren.

Oh ja, en Cohen was echt een exacte kopie van Crabtree van 'Allo 'Allo.

Mwoah, vond dit allemaal niet zo bijzonder. Het duurde allemaal veel te lang voor het een beetje interessant wilde worden. Oninteressante personages, erg donker en oninteressant geschoten, een script vol onzinnig geneuzel en de special effects en actie vallen uiteindelijk ook behoorlijk tegen. Paar amusante momenten gezien, maar daar is het wel mee gezegd. Jammer, want volgens mij is er met de Hulk best een leuke film te maken. Alleen dit was niet helemaal geslaagd.

2 sterren.

Een film met een hoofdrol voor Dries Roelvink leek al vrij bizar, banaal en smakeloos, maar Tom Six kan gerust een paar stappen verder. Dat bewijst hij met het idiote en best vermakelijke The Human Centipede. Tja, de premisse zegt eigenlijk meer dan genoeg; een gestoorde chirurg die anussen en monden met elkaar wil verbinden om een menselijke duizendpoot te maken. Tja, en dat kun je krijgen ook.

Zoals verwacht is het toch enkel het idee dat The Human Centipede gruwelijk maakt. Nergens wordt de film echt grafisch, het blijft redelijk subtiel - in hoeverre dat mogelijk is met zo'n plot. Dit idee is echter blijkbaar al voldoende om voor velen het hoofd weg te draaien bij bepaalde scènes. Wat ik niet helemaal begrijp, want dit is toch duidelijk een komedie. Want hoewel Six voor een serieuze aanpak lijkt te kiezen, de film is een komedie, niets meer en niets minder. Vooral het moment dat de meneer voorop moet poepen is te geestig voor woorden. Die serieuze benadering maakt het alleen maar grappiger, dus wat dat betreft een prima keuze. Kan me ook niet voorstellen dat er íemand is die deze film serieus neemt.

Maar goed, verder is het wat overdreven om The Human Centipede als een sterke film te betitelen, want de film is buiten het plot juist alles behalve opvallend. Twee typische slachtoffers, die overduidelijk niet om hun acteerkwaliteiten zijn gecast (oef, wat een slechte acteurs), schreeuwen en rennen wat af om aan een zwaar over-the-top in het Duits rondschreeuwende gek te ontsnappen. Ik vroeg me wel af of de film niet veel beter zou werken als korte film, zonder al dat standaard geneuzel en matige momenten als de scène waarbij één van de slachtoffers poogt te ontsnappen en dat gedoe met die twee agenten. Het zijn de absurde momenten waar de film zich weet te onderscheiden, met zonder twijfel het leren zijn creatie de krant te laten bezorgen voorop. Maar daaromheen is de film niet meer dan redelijk.

3 sterren.

Kom op, zeg!

Ik snap de hype en - vooral - nieuwsgierigheid rondom de eerste Human Centipede wel. Maar waarom men zo lyrisch is over dit vervolg is me nog steeds een raadsel. Toegegeven, Six geeft er nog een vrij originele draai aan door de film meta te maken en Laurence R. Harvey is een casting-schot in de roos. Maar het origineel wist enkel uit te blinken in het originele en bizarre concept en die ben je hier logischerwijs helemaal kwijt. Daarnaast was de eerste film ook niet echt omringt met goede filmmakers of sterke acteurs. En ook Human Centipede 2 is sowieso even belabberd qua regie, spel of script. De film kan zich uiteindelijk enkel onderscheiden door zijn voorganger na te doen en er vervolgens overal wat scheppen ranzigheid bovenop te gooien.

Wat vooral opvalt aan Human Centipede 2 - en de film ontzettend tegenwerkt - is de pacing. De film is echt belachelijk traag. Niet alleen in algemene opbouw, maar alle scènes duren een eeuwigheid. Het leek er soms op alsof de editor zijn best moest doen om de film anderhalf uur te krijgen. De uiteindelijke centipede valt eveneens behoorlijk tegen. Niet in de laatste plaats omdat je als kijker je eerst een uur door ander suf gedoe moet werken. En als de grote climax dan is gestart, begin je je ook opvallend snel te vervelen. Het is even intrigerend als het bouwproject van Martin begint, maar al snel ben je daar ook wel klaar mee. Ik was eigenlijk nog het meest vermaakt met de gedachte dat die acteurs op het moment van de opnames van deze film wellicht even terugdachten aan de droomcarrière die ze ooit - als ambitieus beginnend acteur of actrice - voor ogen hadden. En nu zitten ze met hun gezicht in iemands kont. That's showbusiness.

2 sterren.

De eerste Human Centipede had de nieuwsgierigheidsfactor en bleek vooral een foute en opvallend tamme komedie. Voor de tweede film probeerde Six meer een nare kijkervaring te creëren. Dat lukte, maar een goede film was het in de verste verte niet. Maar daar lijkt Six ook niet op uit te zijn, hij wil vooral een nare kijkervaring neerzetten en dus zet hij in de derde film alles op alles om zo controversieel, irritant, puberaal en ranzig mogelijk te zijn. Dus seksistische grappen en de poep, pies en teelballen vliegen je om de oren. Maar meer dan puberale onzin in beeld brengen lukt Six niet.

De twee hoofdrolspelers uit de vorige films spelen compleet andere rollen in het derde verhaal, waarin Human Centipede wederom slechts een film is. Dieter Laser is weer zo subtiel als een atoombom en schreeuwt als een bezetene al zijn tekst, waarvan hij merendeel amper uit lijkt te kunnen brengen. Het grootste probleem is dat Laser ditmaal in praktisch elk shot te zien en dat is uiterst vermoeiend en eigenlijk ook zelden grappig. Een stuk komischer zijn Clayton Rohner als de arts of de kleine Laurence R. Harvey als de accountant. Ook de meeste gevangenen waren eigenlijk best prima. Minimaal de helft minder Laser had de film echt goed gedaan, hij acteert duidelijk het beroerdst van allemaal. Op meneer Six zelf na, dan.

Net als bij de vorige films valt hier de montage op – of eigenlijk het gebrek aan. Shots lijken eeuwig door te gaan en de helft van de scènes had met gemak volledig uit de film gesneden kunnen worden. Een film die niet langer had moeten duren dan 70 minuten tikt de 100 minuten aan als de credits verschijnen. Wellicht was dat deel van het plan van Six om een nare kijkervaring te creëren; een film maken die maar niet lijkt op te houden. En zelfs mensen die uitkijken naar 100 minuten ongegeneerde gore en ranzigheid worden teleurgesteld, de opbouw van de film is zo traag als dikke stront en de menselijke duizendpoot wordt pas na ruim een uur echt belangrijk. Dus het is met Human Centipede 3 vooral kijken naar een schreeuwende krankzinnige Duitser met een hoop puberale onzin eromheen geflikkerd.

1,5 sterren.

Had al wel zo’n vermoeden dat toen ik op een zonnige ochtend naar deze film ging er verder niemand in de bioscoop zou zitten. Ach ja, niets mis met een privé screening, zelfs niet voor een inwisselbaar filmpje als The Hummingbird Project. De film gaat over het aanleggen van een glasvezelkabel. Klinkt niet heel spannend en dat is het ook niet. Dat probeert scenarist en regisseur Kim Nguyen het wel te maken en hij laat daarom zijn film een beetje aanvoelen als een heist-film; drie mannen moeten een onmogelijke klus klaren om de baas van een groot bedrijf te slim af te zijn.

Jesse Eisenberg speelt Jesse Eisenberg en dat doet ie weer op z’n Jesse Eisenbergs. Hij speelt geen slechte rol, maar heel veel bereik heeft hij niet; hij blijft hetzelfde typetje spelen. Van een ander kaliber is een vrij onherkenbare Alexander Skarsgård. Hij en Michael Mando - die ik de laatste tijd steeds vaker zie opduiken - zijn uitstekend. Dat valt niet te zeggen van Salma Hayek, die erg miscast lijkt. Ze is nogal een ongeloofwaardig en over de top figuur en dat maakt het toch een stuk minder spannend. Verder gaat The Hummingbird Project zoals je verwacht; mensen achter hun computer, wat technisch geouwehoer, een hoop cijfertjes en dan af en toe wat beelden van boren. En hier en daar gooit Nguyen er wat slowmotion artistieke shots in. De film wil een heleboel, van spanning opbouwen, luchtig zijn en tegelijkertijd soms heel dramatisch worden. En ondanks dat het zeker geen slechte poging is, de film slaagt er ook niet echt in. Hummingbird is een film die na een paar weken waarschijnlijk compleet uit mijn geheugen is verdwenen.

2,5 sterren.

Indrukwekkende en boeiende film. Vooral erg sterk gemaakt; de smerige, grauwe sfeer die wordt neergezet zorgt ervoor dat je als kijker de pijn en de vernedering bijna zelf voelt. Erg nieuw of echt bijzonder is het allemaal niet, maar de rust, de lange shots, het minimum aan dialogen en een paar geweldig sterke scènes maken van Hunger een interessante productie. Het einde voelde ietwat onbevredigend, maar als geheel was dit een alleraardigst, aangrijpende en bovenal goed gemaakte film.

3,5 flinke sterren.

Op zich prima als je film een aanloop neemt van een uur(!), maar doe er dan wel iets mee. Aan het einde van de hele introductie van The Hunger Games had ik nog steeds geen idee wie al die kandidaten (of überhaupt personages behalve de hoofdrolspeelster) waren en werd mij ook maar niet duidelijk waarom ze dit spel eigenlijk spelen. Er gebeurt een hoop in dat eerste uur, maar eigenlijk gebeurt er helemaal niks, die opbouw was mijn inziens overbodig. Niet dat de personages of het universum waar het zich afspeelt zo complex zijn dat het wel even duurt om alles uit te leggen.

Jennifer Lawrence speelt een uitstekende hoofdrol en is ook meteen de reden waarom de tweede helft van de film best goed door te komen is. Af en toe wordt er wat spanning in het geheel gebracht, maar om andere personages geef je eigenlijk niet. Wist meestal niet eens wie het waren. Ook jammer dat het eerste deel van de film als een eeuwigheid voelt, terwijl het tweede deel in een klap voorbij lijkt te zijn. En dat terwijl je daar toch juist het gevoel moest krijgen van lang in het bos overleven, leek eerder alsof ze er even een dagje waren. Verder wat leuke bijrolletjes van een Harrelson, Kravitz, Tucci, Jones of Sutherland, maar ook daar zit niet echt iets grandioos achter, gewoon leuk om te zien. En dat geldt eigenlijk voor de hele film; Het deed me allemaal opvallend weinig, maar het was ondanks alles nog best amusant om te kijken.

2,5 sterren.

Oh man! Net als bij What We Do in the Shadows was er bij het zien van Hunt for the Wilderpeople sprake van liefde op het eerste gezicht. En de volgende bevestiging dat Taika Waititi één van mijn favoriete regisseurs aller tijden is. Deze man tovert met z'n films vanaf de eerste seconde een glimlach op je gezicht, die daarna niet meer van je smoel af te krijgen is. Al vanaf de eerste seconden van Hunt for the Wilderpeople was ik 'hooked'. De film is vooropgesteld prachtig, zowel de mooie Nieuw-Zeelandse setting als qua cameravoering. Vervolgens krijgen we de typische Waititi humor en pacing; lekker droogkomisch met fijne over de top personages, die alsnog wel menselijk voelen. Ik had meteen enorm veel sympathie voor de hoofdpersonages, met name Rima Te Wiata. Wat een prachtig figuur. Haar verjaardagsliedje was hilarisch.

Als vervolgens Rima Te Wiata komt te overlijden zie je hoe goed Waititi sterk drama én luchtigheid kan combineren. Later lukt hem dat nog een keer als Neill zijn eigen hond moet doodschieten. Enorm dramatische momenten die je ook echt voelt, maar die alsnog goed passen in een film met zoveel lucht en humor. Fantastisch hoe Waititi dat zo sterk lukt, veel filmmakers hebben überhaupt al moeite met één van die twee elementen goed uitvoeren. Verder is de premisse ook gewoon fijn; Sam Neill - in een erg sterke rol - en Julian Dennison lopen met hun twee honden door de wildernis van Nieuw-Zeeland en komen allerlei types tegen. Simpel, maar in de juiste handen leveren zulke uitgangspunten altijd de mooiste films op. En dat is bij Hunt for the Wilderpeople zeker het geval. Ik ga 'm nog veel vaker zien. Met heel veel plezier.

5 sterren!

Bigalow bewijst voor de derde keer voor mij dat ze als geen ander weet hoe ze sterke actiescènes met een prima dosis spanning op het scherm moet toveren. Ze pakt goed uit met een paar zeer degelijke scènes, die extra krachtig worden door het hoogstaande acteerwerk van vooral Renner. Dat iemand die ooit de hoofdrol in het suffe Dahmer speelde nog zo'n rol mag vertolken, het geeft een mens hoop. Verder zet Bigalow een prima sfeer neer en schuwt een klein beetje humor gelukkig niet. Toch is het geen vlekkeloze film. Want The Hurt Locker bevat weliswaar een serie sterke scènes, deze losse fragmenten bij elkaar vormen niet echt één sterk geheel, het blijft aanvoelen als een reeks scènes die elkaar opvolgen. En sowieso vond ik het, hoewel erg goed gemaakt, allemaal niet zo heel bijzonder.

3,5 sterren.

Amusante film met een heerlijk absurd plot vol zwarte humor. Lekker overdreven uitgevoerd, zonder ook maar enige vorm van subtiliteit. Vooral de openingsscène is sterk en hoofdrolspeler Pilmark doet het hilarisch. Na een uur zakt de film jammer genoeg wat in, maar blijft desondanks hier en daar best geestig.

Kleine 3,5 sterren.

Beetje tegenvallende film van Ki-duk Kim. Gelukkig hoeft dat nog geen mislukkeling te betekenen. Opnieuw is het visueel prachtig, de sfeer is uitstekend en het einde (met name de zelfmoord van de oude man én het zinken van het schip) was ook magnefiek. Ook laat Ki-duk Kim opnieuw zien dat je helemaal geen dialogen nodig hebt om een mooie relatie neer te zetten tussen twee hoofdrolspelers.

Toch vond ik het af en toe wat flauwtjes. Met name de bijrolacteurs waren matig, sommige vissers leken uit één of andere foute komedie te komen (wie blijft in hemelsnaam rustig wachten tot een pijl in je been wordt geschoten ) Daarnaast vond ik het jammer dat de film nergens echt wist te verrassen. Maar ja, de lat ligt natuurlijk ook best hoog voor een regisseur die werkjes als Bin-jip en Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom op zijn naam heeft staan.

3,5 sterren.