Opinions

Inderdaad. En het is dan ook voornamelijk de erg aardige cast die Club Land maakt tot wat hij is. Alda, Weber, Garrett, Levy; stuk voor stuk leveren ze prima werk af. Niets hoogstaand, maar gewoon goed. Verder is deze onopvallende film niet overal even boeiend, maar weet in grote lijnen prima te vermaken. Aardige dialogen, prima acteerwerk en de pogingen tot humor zijn oké.

3 sterren.

Heerlijke film! Een simpel, maar hilarisch plot met verschrikkelijk leuke personages en een perfecte sfeer. Vooral Martin Mull en Michael MacKean waren echt geweldig, hoewel de show toch echt wel werd gestolen door de ondergewaardeerde Tim Curry als de butler. Schitterende rol in een film vol hilarische dialogen, one-liners en gebeurtenissen, waardoor de film tevens geen moment weet te vervelen. Waren alle game- verfilmingen maar zo leuk.

4 hele dikke sterren.

Voorafgaand aan deze film werd een weerzinwekkende korte film gedraaid met die bevroren lulhannes uit Frozen. En daarvoor draaide men een trailer voor een film getiteld Ferdinand, een animatiefilm over een stier, die ... kan praten (althans, meer werd mij niet duidelijk). Het bevestigde dat ik Amerikaanse computeranimaties zat begin te worden. Soms komt er een verrassing als Big Hero 6 voorbij, maar de laatste jaren is het vrij droevig. Madagascar 6, Ice Age 8, Shrek 12 of je wordt op zijn minst doodgegooid met minions of zingende beesten. Zelfs Pixar kwam de laatste tijd met weinig soeps op de proppen; Finding Dory was maar een matig vervolg en The Good Dinosaur een flauwe versie van Platvoet. Gelukkig was er in 2015 hun film Inside Out. En van datzelfde kaliber is er gelukkig ook zoiets als Coco.

Op visueel vlak is Coco wonderbaarlijk sterk, Pixar heeft de lat wederom hoog gelegd. Technisch en qua design, zie enkel iets als die brug of de oma, prachtige animatie. Maar daarnaast is Coco vooral weer fijn creatief. Het is weliswaar nog geen Ghibli, maar het gaat allemaal net dat stukje verder dan een gemiddelde Amerikaanse computeranimatie, lijkt het. Ik ging er overigens ook naar toe zonder plot te hebben gelezen of trailer te hebben gezien, waardoor ik vaak niet exact kon invullen waar de film naar toe zou gaan. En dat is een verademing, zeker gezien je veel soortgelijke films al van A tot Z kunt invullen door enkel naar de poster te kijken. Scripttechnisch worden vrij netjes alle paden bewandeld, maar hier en daar zit wel een kleine verrassing. Net als Inside Out is Coco creatief, verzorgd en hartverwarmend, het liet mij in ieder geval niet onberoerd. Zo ken ik Pixar weer. En zo zie ik ze graag.

4 sterren.

Deze eerste speelfilm van de Marx broertjes is zeker niet hun beste. Zo verschrikkelijk als zij 'm zelf vonden (het verhaal gaat dat ze de negatief wilde kopen om een release tegen te gaan) is het nu ook weer niet. Een bekende quote van Groucho over de regisseurs ("One didn't understand English, the other didn't understand comedy") lijkt een goed punt, want qua timing en regie is deze film duidelijk minder dan het andere werk van de heren. Niet dat die geniaal geregisseerd zijn, maar deze oogde slordiger dan de rest. Verder is het verhaal uiteraard weer totaal onbelangrijk, maar de vele dansnummers en stukken zang halen het tempo volledig uit te film. Gelukkig zorgen Groucho, Chico en Harpo voor een handvol leuke en memorabele momenten. Maar als geheel is The Cocoanuts niet echt memorabel.

2,5 sterren.

Erg matige thriller met houterig acteerwerk, een saaie uitwerking en een flink portie cliche's. Hier en daar een enkele aardige scène kunnen ontdekken, maar de voorspelbaarheid overheerst toch. Verder is de film op bepaalde momenten niet vooruit te branden. Met name in het begin is de film een aardige klus om door te komen.

Van het zooitje acteurs doet Stephen Dorff het duidelijk het beste, maar desalniettemin weet ook hij de film niet echt veel boeiender te maken. Tja, en Juliette Lewis is nu ook niet bepaald mijn favoriete actrice. Al met al net geen voldoende voor dit standaard thrillertje, dat met zijn twee uur overigens ook veel te lang is.

Kleine 2,5 sterren.

Een documentaire die het vooral moet hebben van het feit dat er oud materiaal bestaat van de vier heren, toen ze net begonnen. Echt veelzeggend is het materiaal niet - het is veelal een hoop schuddende en flink ingezoomde footage van VHS/Hi8 kwaliteit - maar het is wel geinig om vier Britse gastjes te zien voordat ze een enorme band werden. Want dat werden ze en die beelden worden ook volop ingezet; Coldplay tijdens hun meest recente concert. En ik ben weliswaar geen groot fan van de muziek van Coldplay, maar ik heb de laatste paar concerten bijgewoond en moet zeggen; ze zijn wel een meester in het maken van gigantische sterke live-shows. Dat zie je in deze docu ook goed; de confetti, de ballonnen, het vuurwerk, die rondspringende adrenalinebom die Chris Martin heet; Coldplay is een enorm sterke liveband.

Het contrast is één van de mooiste elementen aan een document als dit; in de oude footage zegt een nog onbekende Chris Martin lekker arrogant in de camera dat Coldplay (waarbij hij toevoegt "of hoe we tegen die tijd ook heten") een gigantische band gaat worden. Meteen knippen we naar één van de meest recente optredens, waarin hij volkomen gelijk blijkt te hebben; ze zijn in een paar jaar tijd een gigantische band geworden. Vervolgens gaat de film netjes wat momenten af in de geschiedenis van de band en dan blijkt dat Coldplay helemaal niet zo heel interessant is. Ze scoren hits, maar hebben ook dieptepunten. Goh. Het is het oude vertrouwde verhaaltje: soms gaat het goed, soms gaat het niet goed. Zoiets leverde in een docu als Some Kind of Monster nog wel iets geinigs op - metalband in een midlifecrisis - maar in Coldplay: A Head Full of Dreams zit niets spannends, grappigs of opmerkelijks. De oude footage is geinig, het nieuwe concert is vrij spectaculair; maar inhoudelijk is A Head Full of Dreams alles behalve een denderende documentaire.

Na de credits komt trouwens nog een vrij nutteloos en suf segment. Rare keuze.

3 sterren.

Nicholas Cage en een krankzinnige horrorfilm; een combinatie die alle kanten op kan gaan, maar zelden een saaie film oplevert. Soms krijg je een hilarische Wicker Man remake, soms een heerlijk bizar project als Mandy. Color Out of Space ligt daar een beetje tussenin. Het verhaal van Lovecraft werd al verscheidene malen verfilmd, waaronder The Curse uit 1987. Het materiaal is genoeg voor een lekker malle horror en dat is Color Out of Space van Richard Stanley ook geworden. De film moet even op gang komen, maar op een gegeven moment komt er voldoende hilariteit, body-horror en rarigheden voorbij. En het bevat een lekker over de top Nicholas Cage en een roedel alpaca's. Wat wil een mens nog meer?

3,5 sterren.

Mwaoh, meer dan redelijk is Comedian niet te noemen. Een duidelijk gevalletje van de trailer is veel geestiger. Het is leuk om een kijkje te nemen achter de schermen van de stand-up komieken, maar jammer genoeg is deze docu zelf nergens grappig. Er zaten hier en daar zeker wel wat amusante momenten en zo nu en dan duikt er ook nog eens een bekend gezicht (Rock, Cosby, Leno) op, maar verder is Comedian verre van bijzonder. Vond die Orny Adams overigens maar een irritante vent.

3 sterren.

De trailer had een veel hogere score gekregen.

Ditmaal eens geen participerende documentaire voor Morgan Spurlock, maar zijn stijl van vrolijke, vlotte en speelse documentaires zet hij gelukkig wel gewoon door. Past ook mooi bij het onderwerp. Comic-Con Episode IV is een geinige reportage over hoe toegewijd en krankzinnig fans van stripboeken, games en films kunnen zijn. Het is prettig om te zien dat Spurlock niet teveel de geschiedenis van het event induikt, maar gewoon lekker bezoekers observeert. De hoofdpersonages zijn niet heel bijzonder, vond ze lang niet allemaal even interessant en kleurrijk om te volgen. Verder is het allemaal leuk om te zien en het kijkt, zoals een documentaire van Spurlock betaamt, lekker weg, maar echt veel meer dan een goed verzorgde registratie is het eigenlijk niet. Wat dat betreft was een participerende docu met Spurlock als bezoeker wellicht dan toch iets leuker geweest.

3,5 sterren.

Vaak moeten dit soort films even opwarmen, maar Coming to America juist niet; de film begint erg leuk. Sterker nog; de film is op z'n leukst aan het begin, als we Eddie Murphy zien als verwende prins in een erg geestig wereldje met James Earl Jones en Madge Sinclair als zijn ouders. Vervolgens begint na een flinke introductie het échte verhaal, waarin de prins naar de wijk Queens gaat om een dame te vinden. Wie al eens een romantische komedie heeft gezien, zal weinig verrassingen te zien krijgen betreft het verloop van het verhaal, maar het - soms lekker overdreven en vaak smakelijk domme - gedoe rondom de rijke prins en zijn wens om arm te leven levert best wat geinige taferelen op.

Helaas is Coming to America ook de film waar Eddie Murphy begon met meerdere typetjes te spelen, ditmaal samen met Arsenio Hall. Het werk van Rick Baker mag dan genomineerd zijn voor een Oscar - en ziet er ook prima uit - maar de daadwerkelijke scènes met Hall en Murphy in andere rollen zijn tenenkrommend. En dat niet alleen; de film moet voor dit soort momenten ook steeds flink op de rem. Het verhaal staat bijvoorbeeld volledig stil als Hall en Murphy als predikant en slechte zanger op het podium komen voor een vervelende skit. Niet grappig en het neemt veel tijd in beslag. En dat in een film die sowieso al veel te lang duurt; meer dan anderhalf uur was zeker niet nodig geweest, maar Coming to America duurt twee uur. Sommige scènes lijken oneindig lang te duren en de film valt geregeld in herhaling, vooral omdat het script veelal bestaat uit platgetrapte paden en je vanaf de eerste minuut al weet waar het naar toe gaat.

3 sterren.

Con Air; samen met Breakdown mijn favoriete jaren 90 actiefilm. Nu sprak het actiegenre mij nooit aan, zelden voel ik opwinding bij explosies of gevechtsscènes. Waarschijnlijk was Con Air daarom een favoriet van me, want ondanks de talloze vuurballen en kogelregens is de film vooral memorabel vanwege de personages. Schurken zijn immers meestal de leukste personages, dus waarom niet een heel vliegtuig vol? Er is niets mis met Nicholas ‘put the bunny back in the box’ Cage of John Cusack (en zijn veel te grote pak), maar ze zijn verre van het leukste. Want Con Air heeft John Malkovich als charismatische leider, Ving Rhames als coole spierbundel, Danny Trejo als smeerlap, Steve Buscemi als seriemoordenaar, Nick Chinlund als meedogenloze killer, Dave Chappelle als praatjesmaker en M.C. Gainey als piloot. Wat een cast.

Con Air is een enorme hoop lol. De film is vlot, komt gelukkig snel ter zake en doet ook niet moeilijk: we zien af en toe wat politie en inspecteurs rondrennen, terwijl in de lucht een gekaapt vliegtuig vol schorem rondzweeft. Van dat schorem is Buscemi overigens degene die de show steelt. Zijn rol is niet eens heel groot, maar puur de introductie van zijn personage is al fantastisch! Rond het einde gaat de film over in veelal explosies en vuurgevechten en dat blijkt zelfs het minste van de film te zijn. Hoewel, ook de zoetsappige momenten onder de tonen van ‘How Do I Live’ zijn niet de beste momenten uit de film. Maar dit is gelukkig maar een kleine portie uit de film, de rest van Con Air is vooral genieten van een show met een hoop schmierende bad-ass typetjes. Sweet Home Alabama!

4 sterren.

James Wan mocht proeven aan een gigantische blockbuster met een Fast en Furious film, maar keert daarna meteen terug in zijn oude en zéér vertrouwde omgeving.

Want dat is Conjuring 2 in een notendop. Geheel in de lijn van de eerste Conjuring, maar ook de Insidious-reeks (knap als je die franchises uit elkaar kan houden), haalt Wan alle ingrediënten waar hij zo vertrouwd mee is van stal. Van cast tot plot, van personages tot het feit dat zijn componist zich weer mag verkleden als een demon: de film is als een 'best of' van de producties van James Wan. Inhoudelijk betekent dat weer een hoop sequenties waarin mensen in een donker huis tergend langzaam over krakende vloeren wandelen, om uiteindelijk te schrikken van een gestalte met wit gezicht achter hen. Gestaltes met een uiterst simpele missie, maar die bespottelijke omwegen nemen - waaronder een tijdje met kinderspeelgoed spelen - om hun doel te bereiken.

Daarnaast is - in tegenstelling tot de eerste film - de gehele eerste akte van Conjuring 2 bijna niet door te komen. Een beetje kritische editor had waarschijnlijk prima 20 á 30 minuten van de speelduur afgekregen. Maar ondanks dat die herhalingsoefeningen van Wan nu wel echt slijtageplekken vertonen, blijft The Conjuring 2 een prima gemaakte film met een paar effectieve scares, alleraardigst spel, prima art direction en over het algemeen een sterke sfeer. Dus hoewel Conjuring 2 alles behalve vernieuwende horror is, het is in ieder geval ook geen wanprestatie. Sorry van de pun.

3 sterren.

Krakende deuren, een starende pop, enge meisjes voor het raam, foto's met geestverschijningen. The Exorcist, Paranormal Activity, Amityville Horror. Het lijkt alsof James Wan klaar was voor zijn grote horror magnum-opus en alle succesvolle facetten, effectieve clichés en memorabele momenten uit bekende films (waaronder zijn eigen) uit het genre zou gebruiken voor die ultieme spookhuis- film. En eerlijk is eerlijk, The Conjuring is geen verkeerde poging.

Het script komt weliswaar met alle mogelijke clichés uit het genre, maar Wan laat de film meer aanvoelen als grotendeels een hommage dan aan simpel jatwerk. Dit komt omdat Wans eigen stijltje nog prima voelbaar is, zeker zo vlak na Insidious. De man heeft in ieder geval iets met krakende huizen, enge poppen en demonen die eng zijn in de schaduw, maar als je ze goed kan bekijken, ze toch ietwat lachwekkend worden. The Conjuring komt met een paar hele sterke en effectieve schrikmomenten, weet de spanning vaak goed op te bouwen en laat, zeker de eerste helft van de film, zo weinig zien dat het daadwerkelijk ook nog eng wordt. Goed sfeertje, mooie gestileerd en alleraardigst spel. Tegen de derde akte vervaagt de subtiliteit en de suggestiviteit echter en krijgen we iets meer dingen te zien. En dat werkt toch meteen een heel stuk minder.

3,5 sterren.

Film die mijn verwachtingen niet helemaal wist waar te maken. Cinematografisch geweldig, goed sfeertje en een uitstekend stel hoofdpersonen, maar qua vertelling ging het me allemaal iets te random. Althans, het voelde behoorlijk random aan, soms. Vooral hierdoor had ik moeite me in het verhaal te werken, waardoor ik geregeld enkel naar een paar interessante shots aan het kijken was, zonder mee te leven of echt te genieten. En dat is best jammer. Was wel erg blij met de geslaagde humor die door de film heen zit. Maar verder was het vooral een visueel feestje met een paar prachtige shots. Ook een sterk einde.

Voorlopig 3 sterren.

Een hoop goede namen kunnen alsnog resulteren in een matige film, zo blijkt maar weer. Donner's kundigheid is hier amper te herkennen, de cast is niet meer dan redelijk en ook van de meesterlijke componist Burwell ken ik ze beter. Maar het script van Helgeland doet de film toch vooral de das om. Een totaal idioot verhaal, weinig kleurrijke personages en een belachelijk einde in een film die veel te lang duurt. Was prima geschikt geweest voor een filmpje van een kleine 90 minuten, maar Conspiracy Theory ging nog even door. Gelukkig is alles prima verzorgd en komen er een aantal vermakelijke hap-slik-weg scènes voorbij.

Kleine 2,5 sterren.

Geestig hoe een niet al te opvallende film ineens volledig in de spotlights komt te staan vanwege hedendaagse gebeurtenissen. Contagion is zeker geen slechte film, maar de film is vooral bijzonder om te zien tijdens het hele COVID-19 gebeuren. De overeenkomsten met het echte leven anno 2020 zijn indrukwekkend; schijnbaar hebben scenarist Scott Z. Burns en regisseur Soderbergh goed hun huiswerk gedaan destijds. Soderbergh doet wat hij veelal doet; een grote cast verzamelen en iedereen mag even zijn of haar ding doen. Contagion is niet enorm spannend, het is vooral een interessante schets van een situatie en een aaneenschakeling van scènes. Het is allemaal prima gemaakt, dat zeker. Soms iets te simplistisch - ik pikte dat hele gedoe rondom Jude Law niet altijd helemaal - en iets te fragmentarisch naar mijn smaak, maar een interessant product is het wel. Maar dat interessante komt waarschijnlijk vooral omdat we er op dit moment middenin zitten. Vraag me af hoe het was om deze film anno 2011 te zien; ongetwijfeld was de impact dan minder groot.

3 sterren.

Vermoeiende film, heb aardig wat moeite moeten doen om dit uit te zitten. Visueel is het allemaal erg aardig; Moodysson weet goed hoe hij met stijlvolle zwart-wit beelden en een pakkende grimmige sfeer moet omspringen. Verder zitten hier en daar best een paar sterke ideeën, maar in mijn ogen zeker niet genoeg om een film van ruim zeventig minuten mee te vullen. Een korte film van om en nabij de vijftien minuten was imo ideaal geweest, maar Container gaat maar door en door. En door.

Wat dat betreft had ik het al erg snel gezien, want zoveel bijzonders gebeurt er niet en enkel met een interessante sfeer en goed verzorgde visuele aspecten maak je nog geen goede film. Daarnaast werden pogingen om toch nog een beetje van het werk te genieten behoorlijk verpest door een bijzonder irritante voice-over van mevrouw Jena Malone. Oervervelend om naar te luisteren en dan houdt het beste mens zich ook nog eens geen seconde stil.

Kleine 2,0 sterren.

Geinig uitgangspunt, dat zeker, maar het is wel erg duidelijk dat ontzettend veel is neergezet en bedacht voor deze verfilming van het eerste Jamaicaanse bobsleeteam. Sterker nog, het zal me niets verbazen als enkel het feit dat men in 1988 voor het eerst meedeed aan de Olympische Spelen het enige element is dat daadwerkelijk is gebeurd. Alles komt namelijk wel erg neergezet over. Zeker tegen het einde wordt het allemaal wel erg sentimenteel. De typische zoetsappige Disney- elementen zijn in overvloed. Maar wie daar door heen kan bijten heeft met Cool Runnings nog best een vermakelijke en sympathieke film, die hier en daar zeker goed is voor een glimlach.

3 sterren.

Erg vermakelijke film met als sterkste punt het uitstekende acteerwerk. Vooral Macy speelt op perfecte wijze de kneus, een rol die hem op het lijf geschreven is. En ook Baldwin als kwal, de mooie Bello en Livingston als nieuweling doen het goed.

De film bevat echter, naast een paar erg indrukwekkende en mooi geschoten scènes, ook een paar zwakkere scènes en weet op sommige momenten zodanig in te zakken dat het een beetje saai begint te worden. Dit gebeurt echter maar met mate, waardoor het geheel toch leuk blijft ...

Al met al is The Cooler een erg vermakelijke, maar niet denderend bijzonder stukje drama. Naar mijh mening toch goed voor 3 en een halve ster.

Costa; de één vindt hem leuk, de ander vindt hem verschrikkelijk. Heb de film vanmiddag een kans gegeven en neem zonder twijfelen een abonnement bij die tweede groep. Heb me werkelijk aan één stuk door zitten ergeren. Wat een rampzalig product. Wie dit script ooit op papier heeft gekregen, onvoorstelbaar. En wie het dan ook nog eens besloten heeft om geld te geven, helemaal onvoorstelbaar. Kan me niet voorstellen dat dit voor sommige mensen nog leuk is. Je wordt door de makers compleet als debiel behandeld.

0,5 sterren.

Zie en hoor veel zure reacties, maar ik vond Countdown een charmant en sympathiek horrorfilmpje.

De film valt stilistisch een beetje in de categorie van de vele J-horror aftreksels en de oervervelende Conjuring spin-offs van de laatste jaren, maar met één heel groot verschil; deze film is daadwerkelijk fun. De film voelde godzijdank zelden aan als een The Nun en had veel meer de vibe van een Happy Death Day of Final Destination. De premisse is lekker simpel, er wordt eigenlijk een hele film om een kleine gimmick heen gedraaid. Maar de boel wordt niet al te serieus genomen. Het wordt nergens een rasechte horrorkomedie, maar de knipoog zit er wel goed in, met kleurrijke typetjes en een paar geslaagde grappen. Op het gebied van horror wordt er - niet geheel verrassend - veel geleund op jumpscares. Ook hier is dat af en toe vervelend, hoewel bepaalde jumpscares in Countdown verrassend effectief zijn. Ze waren gelukkig niet allemaal van het kaliber 'daar bonkt iemand ineens op het raam'.

Maar natuurlijk, Countdown heeft zeker z’n gebreken. Het hele MeToo gedoe wordt er een beetje met de haren bijgesleept en is niet heel goed uitgevoerd. En de climax stelt teleur en is nogal een rommeltje. Alsof schrijver en regisseur Justin Dec even niet meer wist wat hij ermee moest, daar raakt ie het stuur duidelijk een beetje kwijt. Maar dat neemt niet weg dat deze debuutfilm van Dec uitstekend vermaakt; het kakt nergens in. Je hoeft absoluut geen vernieuwende horror te verwachten, maar als snack in de altijd heerlijke maand van Halloween is dit absoluut geen gekke keuze. Tot dusver blijkt 2019 een erg smakelijk jaar voor horrorfilms, zelfs die kleine tussendoortjes als Countdown smaken verrassend goed.

3 ruime sterren.

Ik ben zojuist getuige geweest van een heus record, want ik heb zonet in totaal zo'n 731 cliche's in één film weten te tellen.En het feit dat ik tijdens het kijken van deze film alleen maar doodleuk bezig ben geweest met clicheetjes tellen zegt ook al genoeg over het plot, want dat was uiterst saai en voorspelbaar.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over het zeer matige acteerwerk, de waardeloze dialogen en ontzettend oninteressante en eendimensionale personages. Voor een paar hele kleine amusante momenten kunnen er toch nog nét anderhalve ster vanaf, maar een aanrader is dit zeer voorspelbare prul absoluut niet.

1,5 sterren.

Sterker nog; ik ben nu al helemaal vergeten waar ie over ging.

Eén ding is zeker; regisseur Renny Harlin kan niet verweten worden dat hij zijn doelgroep niet kent. Schaarsgeklede mooie dames, vlotte rockmuziek, een handjevol nutteloze achtervolgingen; genoeg om zijn jeugdige kijkers bij de les te houden. Maar daar is duidelijk ook de meeste focus naar toe gegaan, want het script van The Covenant schiet nogal wat tekort. Het plot stelt eigenlijk maar bar weinig voor en voorspelbare schrikmomenten worden in bosjes naar de kijker gelanceerd. Daarnaast krijgen we redelijk wat houterig acteerwerk en suffe karakters om naar te kijken. Harlin zorgt af en toe wel voor wat amusante momenten of visueel geinige trucjes, maar veel meer dan redelijk popcornvermaak wordt dit The Craft/Charmed- achtige niemendalletje niet.

2,5 sterren.

Geestig hoe je visie op een film met de jaren enorm kan veranderen. Toen ik Crash in 2004 zag, vond ik het een erg goede film. En wat een goed thema. En dan kijk je ‘m na al die jaren terug en zie je plotseling hoe ongelofelijk idioot en vooral bespottelijk slecht de film is. De film mag zich dan presenteren als drama, maar voor mij werkte het een stuk beter als komedie. Sterker nog, dat de film zó ontzettend wil uitstralen hoe belangrijk, diepgaand en doordacht het is, maakt het des te geestiger. Het complete gebrek aan subtiliteit is fantastisch, zo is elk personage een racist of heeft het over racisme. Paul Haggis heeft geen tijd om zijn personages meer mee te geven, hij moet veel verhaallijnen neerzetten. Om zeker te weten dat de boodschap wel overkomt, kauwt Haggis daarbij nog wat dingen voor en blijft dingen herhalen. Oftewel, elk personage met racistische trekjes moet dit in elke dialoogzin bevestigen en mag ook niets anders zijn.

Vervolgens komt een personage vrijwel meteen in een situatie die zijn of haar denkbeeld bevestigd, tot het einde waarin natuurlijk iedereen iets moet hebben geleerd. Elk personage zou aan het slot zo in de camera kunnen kijken en op z’n South Parks kunnen zeggen “I’ve learned something today..’. Het feit dat Haggis gebruik wil maken van de toen erg hippe vertelstructuur met allerlei verhaallijnen die samenkomen (de stijl waar Alejandro G. Iñárritu in die periode erg populair mee werd), maar heeft daardoor geen tijd om een personage uit te diepen. Dus we zien flarden van stereotypes. De meest hilarische is nog wel Sandra Bullock. Van alle figuren in de film komen we eigenlijk niets van haar te weten en het lijkt er zelfs op dat Haggis haar is vergeten. Dus aan het einde van de film krijgt zij - in werkelijk een bespottelijk slecht uitgevoerde scène - ook nog even haar momentje.

Een interessante herziening, deze Crash. Een ieder die deze film sinds 2004 niet meer heeft gezien en de film in zijn herinnering ziet als diep, integer en mooi, kan ik ten zeerste aanraden de film nog eens te kijken. Je krijgt er een hele andere kijkervaring voor terug.

2 sterren.

Wat een verademing om een film in de bioscoop te zien van minder dan 90 minuten. En dat in een tijd waarin elke film gerekt lijkt te worden tot minimaal 130 minuten. Crawl deed me daarin denken aan Don’t Breathe van een paar jaar geleden, ook al zo’n fijne korte horror in de bioscoop. En net als Don’t Breathe heeft Crawl ook zo’n fijne simpele maar doeltreffende premisse. In een paar kleine scènes weten we meteen wie de personages zijn en vervolgens kan de spanning beginnen.

En spannend is Crawl wel. In tegenstelling tot zijn Piranha remake gaat Alexandre Aja ditmaal iets serieuzer om met vleesetende waterdieren. Crawl is geen pulp met voortdurend grappen en grollen - hoewel er zeker wel ruimte is voor een glimlach hier en daar. Maar Aja zorgt vooral voor oprechte spanning; we zitten de hele tijd met onze twee hoofdpersonages in één ruimte en er hangt non-stop dreiging in de lucht, letterlijk en figuurlijk. De CGI wint niet overal de schoonheidsprijs, maar is voor het grootste deel best overtuigend. En de film doet wat het moet doen, want met een speelduur van rond de 85 minuten heeft het weinig tot geen vet op de botten. Een groot contrast met een Annabelle Comes Home, zo’n horrorfilm waar alles juist gerekt wordt, enkel voor een simpele jumpscare. Wat dat betreft is Crawl met zijn eenvoud, sterke uitvoering en korte speelduur een geschenk uit de hemel.

4 sterren.

Een vreemd virus, een flinke bak maatschappijkritiek en een erg laag budget; George A. Romero lijkt met The Crazies zijn grote doorbraak dunnetjes over te doen. Maar kwalitatief dan toch een heel stuk minder. Enerzijds best knap wat Romero met een laag budget doet, maar de complete afwezigheid van interessante personages en een beetje spanning doet de film echter de das om. Verder is het acteerwerk behoorlijk matig, werkt de soundtrack vooral op de lachspieren en doet het allemaal soms wel erg knullig aan. Neem alleen al hoe de dialogen van de mannen in gasmaskers later zijn toegevoegd. Gelukkig zorgt Romero voor een paar sterke scènes, waardoor zeker niet alles verloren is. En ach, het is alleen al geestig om een jonge Dr. Frankenstein voorbij te zien komen.

2 sterren. Ben benieuwd naar de remake.

Erg aardige remake, ook beter dan het wat knullige origineel van Romero. Bijzonder is The Crazies in ieder geval niet te noemen, de film volgt gewoon het standaard stramien van de (hedendaagse) horrorfilm. Klein, bijna idyllisch stadje op het platteland, waar vervolgens langzaam maar zeker de hel losbreekt. En alle nodige taferelen passeren de revue; van de heldhaftige sheriff en zijn zwangere vrouw tot de burgemeester die niets wil geloven en verscheidene 'domme handelingen' van bepaalde karakters. Nee, voor vernieuwende of baanbrekende horror moet je dus absoluut niet bij The Crazies zijn. Voor vermaak kun je echter prima bij deze remake van Breck Eisner terecht.

Want wie door de clichés heen kan prikken, krijgt een best stijlvolle film. De film ziet er visueel prima verzorgd uit en de personages zoeken voor de verandering eens niet de irritatiegrens op. Sowieso blijft Timothy Olyphant ook een erg sympathiek acteur, zat al te wachten op een goede hoofdrol van 'm. Verder weet Eisner de spanning prima op te bouwen. Het was echter jammer dat de film vooral rust op de standaard 'boem, er staat iemand achter de deur' schrikmomenten. Slechts een paar keer stapte de film hier van af en die werkten mijn inziens ook het beste. Gezien de geluiden die werden gemaakt in de bioscoopstoel naast me werkten de schrikmomenten stuk voor stuk prima, maar het had wat mij betreft allemaal iets vindingrijker gemogen.

3 sterren.

Mijn verwachtingen voor Crazy Heart waren hoog. Behoorlijk hoog. Ik bedoel, Jeff Bridges als een laag aan wal geraakte countryzanger, dat klinkt mij goed in de oren. En eerlijk is eerlijk, Bridges is ontzettend sterk in zijn rol. Een geloofwaardige rol, waarin het charisma van de topacteur heel sterk uit de verf komt. Verder een soundtrack en setting die zorgen voor een fijne sfeer. Gewoon goed verzorgd.

En tóch viel de film me behoorlijk tegen. Het geheel blijft behoorlijk aan de oppervlakte kleven en op de rol van Bridges na wil er weinig bijzonders gebeuren. Weinig interessante bijkarakters (of matig uitgewerkt) en weinig verrassingen qua script. Had ook het gevoel dat veel plotpunten even worden aangehaald of aangestipt, maar geen van hen krijgt ook daadwerkelijk een bevredigende uitwerking. De film staat steeds eventjes stil, maar gaat daarna weer verder. Daardoor werd het moeilijk echt in de film te komen.

Nipt 3,5 sterren. Vooral voor Bridges.

Sympathieke feelgood-film. Vooral prettig dat de acteurs en karakters hier allen ook echt een sterke chemie met elkaar hebben. Scène tussen Stone en Gosling of Carell en Moore, het voelde allemaal oprecht. Tegelijkertijd bewijst Carell nog maar eens zowel komedie als drama aan te kunnen, hier doet ie beide op geweldige wijze. De rest van de cast is verder ook sterk en allen goed op zijn plaats. Geestig overigens dat Bacon de laatste tijd nogal getypecast wordt. Crazy, Stupid, Love bevat verder een hele reeks leuke, vlotte en kleurrijke momenten, vooral als alle uitgezette plotjes uiteindelijk bij elkaar komen. Enkel jammer dat de film na dat punt het geheel op de onvermijdelijke zoete en moralistische manier moet afsluiten. Beetje pijnlijk, zelfs.

3,5 sterren.

Wie denkt aan Roger Corman, denkt aan crappy en goedkope B-films. Dus een film over een zeemonster met de titel Creature from the Haunted Sea zou perfect moeten passen in het oeuvre van Corman. Toch is dit wel van een heel ander kaliber dan films als A Bucket of Blood, Little Shop of Horrors of Pit and the Pendulum, films die Corman rond dezelfde periode maakte. Creature from the Haunted Sea is werkelijk waar in alle aspecten rommel. Op technisch vlak is het een onding, zowel audiovisueel als qua acteerwerk en script. Alsof Corman wat non-acteurs zonder script voor de camera heeft gepleurd en als enige regieaanwijzing zei 'doe maar wat'. Vervolgens wikkelde hij een vent in wat zeewier, gooide er twee ogen op en laat hem een paar seconden in beeld hobbelen. En voilà, een monsterfilm. Een tweetal geinige grappen en de eindsequentie met dit 'monster' is nog enigszins vermakelijk, maar dat is werkelijk het enige dat Creature of the Haunted Sea te bieden heeft.

1 ster.