Opinions

Geestig dat de enige film in de franchise die niet de naam Rocky draagt de beste film uit die franchise is. Creed is naast een voortreffelijke film ook nog eens een perfect voorbeeld hoe je een serie op een waardige manier nieuw leven in blaast. Of je het nu een vervolg noemt, een spin-off, een reboot; Creed tilt de Rocky franchise naar een opvallend hoog niveau.

Het leek er sterk op dat Rocky Balboa uit 2006 de laatste film uit de franchise zou worden. Rocky op 70 jarige leeftijd nog laten boksen zou net zo absurd zijn als Paulie een huishoudrobot geven. Tien jaar na Rocky Balboa komt er een film - voor het eerst niet geschreven door Stallone – met de naam Creed, de achternaam van de tegenstander en later beste vriend van Rocky Balboa. Met daarin de rol van Mickey voor Stallone. En die rol past hem zeer goed. Oude Rocky is minder naïef en praatgraag, maar nog steeds een fijne simpele ziel met het hart op de juiste plaats. Met de charismatische Michael B. Jordan vormt hij een uitstekend duo. Jordan is eigenwijs, snel en brutaal; een mooi contrast met de rustige Rocky. Had stiekem nog wel veel meer scènes van deze twee heren samen willen zien. Uiteraard is er ook ruimte voor een liefdesverhaal, hoewel gelukkig niet zo aanwezig en lang uitgerekt als in het origineel. Het personage van tegenstander Ricky Conlan had wel wat interessanter gemogen, hij blijft de hele film jammer genoeg een nogal plat figuur. Verder een hoop erg sterke keuzes in Creed, van cinematografie tot soundtrack. Op deze manier mag de Rocky franchise nog wel even doorgaan!

4 sterren.

Creed II was een film waar ik erg naar uitkeek. Niet in de laatste plaats omdat ik van alle Rocky films Creed waarschijnlijk het beste vind. Daarnaast is het interessant dat Creed II niet enkel een vervolg is op Creed, maar ook op Rocky IV. Dat was een geinige campy film, maar van al die elementen stapt men af. Creed II is net als Creed een serieuze boksfilm, het campy gedeelte van Rocky III en IV is ver te zoeken. Dat is niet erg, want Creed II is een prima en erg nette film. Maar het is niet het meest memorabele hoofdstuk uit de serie.

Creed II werkt netjes alle stappen van een typische Rocky film af. De held wordt uitgedaagd en wil vechten, maar zijn omgeving is er tegen. Er volgen trainingen en het eindigt met een bokswedstrijd. Tussendoor is er ruimte voor wat persoonlijke ontwikkelingen. Dit is geen verrassing voor iemand die ooit eerder een deel uit de Rocky serie zag, Creed II is een erg degelijke herhalingsoefening. Soms sterk; ik vond het moment dat Lundgren de handdoek in de ring gooit bijvoorbeeld mooi. En soms is de film iets minder sterk; vond het een beetje lame toen Tessa Thompson ging zingen voor hij opkwam tijdens het eindgevecht. Maar goed, sterke en wat zwakke momenten daargelaten is Creed II vooral erg prima. Dat is weliswaar een tikkeltje teleurstellend voor mensen die een ijzersterke film verwachten, maar goed; laten we ook niet doen alsof alle voorgaande Rocky films zo fantastisch waren.

Vooruit, 3,5 sterren.

Ah, David DeCoteau. De man van films als The Killer Eye, enkele Puppet Master delen en last but not least Sorority Babes from the Slimeball Bowl-a-Rama. Zelden zie je een filmmaker waar het woord pulp zo overduidelijk van zijn CV spat. Eén van zijn eerste producties was deze 1987 horrorfilm Creepozoids, een overduidelijke Alien rip-off met hier en daar invloeden van onder andere The Evil Dead. Alleen dan op het niveau van onze meester der pulp. Het niveau van David DeCoteau.

Ten eerste mogen de titel van de film en de geweldige artwork van mij meteen ingelijst worden. De film opent met wat tekst en uitleg, terwijl een synthesizer ons van een onvermijdelijke en rasechte jaren '80 theme voorziet. Om vervolgens kennis te maken met onze (vrij onsympathieke) personages. Van dit simpele slachtvee speelt mevrouw Linnea Quigley de hoofdrol. Als David DeCoteau de koning van de pulp is, dan is Quigley zonder enige twijfel de koningin. En ook in Creepozoids doet ze weer haar ding; na een aantal belabberd slecht gebrachte regels tekst gaat de kleding uit voor die onvermijdelijke naaktscène onder de douche. Het is enkel wachten tot het monster verschijnt en de personages, om budgettaire redenen offscreen, van kant maakt.

Creepozoids kent weinig verrassingen, het doet wat een goedkope B-film moet doen. Lachwekkende acteerprestaties, kleurloze karakters en steeds herhalende pogingen om spanning en schrikmomenten te creëren, maar dit lukt (uiteraard) geen moment. Wat de film wel lukt zijn een paar alleraardigste special effects neerzetten. Zeker rondom de make-up effecten zag het er nog best goed uit. De baby en de mutaties waren dan ook het hoogtepunt van de film. En verder is een film als dit het beste te meten aan zijn amusementswaarde en dat zit bij Creepozoids wel goed. De film is belachelijk en vermakelijk tegelijkertijd. En ik verwacht dat grotendeels van DeCoteau's oeuvre aan dat gegeven voldoet. We hebben wat dat betreft nog wel wat leuks voor de boeg.

2,5 sterren.

Dit blijft zo'n perfecte film voor Halloween. Niet dat Creepshow een perfecte film is - verre van dat, zelfs - maar dit sfeervolle en geinige jaren 80 horrorfilmpje leent zich prima voor een verloren avond eind oktober. Deze anthology-film van George A. Romero, geschreven door Stephen King, bevat vijf uiteenlopende verhalen van wisselend niveau, maar elk verhaaltje heeft wel iets vermakelijks, ondanks dat de meeste filmpjes hier en daar wel iets korter en krachtiger hadden gekund.

Het eerste verhaal is Father's Day, met onder meer een jonge Ed Harris. De personages zijn allemaal niet zo heel boeiend en de inleiding van het verhaal is verre van het meest interessant. Als zombie-vader uit het graf komt gekropen, op zoek naar zijn taart wordt het een stuk leuker. Er komen wat leuke sequenties voorbij, met name de visuele stijl van het stripboek - dat in elk verhaaltje zit - is leuk gedaan. Achtergronden veranderen van kleur bij bepaalde scènes en het is allemaal lekker groots en dik aangezet. Een prima opener, maar verder vooral middenmoot; het leukste verhaaltje is het niet. 3 sterren.

Het tweede verhaal is The Lonesome Death of Jordy Verrill en die blijft vooral bij vanwege de bespottelijke rol van Stephen King. Er gaan verschillende verhalen waarom King de rol speelde, maar King zelf gaf aan dat Romero hem zei dat hij het zo idioot over de top moest spelen. En dus krijgen we een domme heikneuter, die de hele film scheel kijkt, rare bekken trekt en in zichzelf praat. Het is begrijpelijk dat King zich schaamt voor deze rol, maar tegelijkertijd is het wel het meest memorabel van dit verhaal. Het scheelt echter dat The Lonesome Death of Jordy Verrill kort en krachtig is, van alle verhalen is dit wellicht het meest to the point. Gelukkig maar, want veel meer van dit moet je ook niet willen. 2,5 á 3 sterren.

Het derde verhaal is Something To Tide You Over, wat mij betreft nog altijd het beste verhaal. Met als voornaamste reden een erg leuke rol van Leslie Nielsen, vooral bekend van serieuze rollen in slechte sciencefiction films en natuurlijk droogkomisch in Naked Gun en consorten. Hier speelt hij met duidelijk genoegen een heerlijke schurk, een rol die je hem niet snel ziet spelen. Hij is charismatisch als man met een sadistisch plannetje om zijn vrouw en diens minnaar te straffen. Het verhaaltje gaat gelukkig nergens slepen en is leuk vanaf het eerste moment tot de erg aangename climax. 4 sterren.

Het vierde verhaal is The Crate, met onder meer Hal Holbrook, Adrienne Barbeau en haar boezem en een agressief monster in een krat. De film vertelt over een man met een onuitstaanbare vrouw en ondertussen is er een monster ergens in een kist, onder een trap. Een geinig gegeven en leuk hoe deze twee verhaallijnen samenkomen, maar The Crate duurt véél te lang. De film is onnodig gerekt en bevat een hoop sequenties, waar makkelijk een schaar in had gekund. De uiteindelijke pay-off is best aardig, maar dit had zeker niet het langste verhaal hoeven zijn. Sterker nog, dit had prima het kortste hoofdstuk kunnen worden. 2,5 sterren.

Het vijfde verhaal - They're Creeping Up On You - zorgt er gelukkig voor dat Creepshow op hoog niveau eindigt. In dit verhaal zien we een E.G. Marshall als zeer onsympathiek figuur in een zeer gestileerd appartement. Alles is leeg, wit en enorm klinisch, waarbij enkel de jukebox eruit springt. Dit verhaal is vrij surrealistisch qua vorm en toon, maar het uiteindelijke uitgangspunt is puur simpele horror; overal kakkerlakken! Het beeld waarin kakkerlakken uit het lichaam van Marshall komen zetten zorgt voor de nodige rillingen, ook al is de pop niet geheel overtuigend. 4 sterren.

Het begin en eind van Creepshow - waarin Tom Atkins als gemene vader het zoontje van Stephen King verbiedt om strips te lezen - is geinig, maar mag niet echt een naam hebben. Het is puur een aardige manier om de toon te zetten, net als de creatieve animaties tussendoor. Het zorgt voor een leuk geheel, ook al had Creepshow makkelijk anderhalf uur gekund; twee uur is duidelijk te lang. Maar de sfeer zit goed, Creepshow is een vermakelijk horrorfilmpje met leuke visuele trucjes en een paar aardige horrorverhaaltjes. Waarvan de derde en de vijfde ongetwijfeld de beste zijn.

3,5 sterren.

Ik vond dit vervolg eigenlijk even goed als zijn voorganger, hoewel ze wel erg anders waren van vorm. De verhalen zijn iets langer en uitgebreider, maar daardoor niet minder vermakelijk.

Het eerste verhaal met de Indiaan heeft inderdaad wel een nogal snel einde, maar was verder wel leuk om te zien. Het tweede verhaal met het watermonster was voor mij zonder twijfel de beste. Heerlijke sfeer, spannend en goeie make-up effecten. Het derde verhaal met de lifter was ook erg goed. Soms een paar goeie schrikmomenten en ook hier zijn de make-up effecten weer erg leuk gedaan. De (teken)film (met Tom Savini als de Creep) tussendoor was ook wel geestig om te zien.

3,5 sterren.

Sam Raimi en de Coen broers hadden net hun ijzersterke speelfilmdebuut achter de rug met respectievelijk The Evil Dead en Blood Simple. Tja, en wat doe je dan? Dan sla je de handen ineen om een schreeuwerige en over de top cartooneske kermisattractie van een slapstickfilm te maken, natuurlijk! Het is in het begin even wennen aan de toonzetting en de bakken kitsch die voorbij komen, maar gelukkig komen er op den duur wel wat amusante momenten voorbij. De grappen zijn meestal niet echt leuk, maar vooral in cameravoering en effecten schuilen veelal geinige ideeën. Raimi en de Coen broers zijn duidelijk geïnspireerd door onder andere The Three Stooges en de klucht. Wat dat betreft is Crimewave soms erg vermakelijk, maar het weet net zo snel erg irritant te worden.

2,5 sterren.

Een film die prima te kijken is als je de serie niet volgt. Sterker nog, ik begrijp dat deze film een soort verzameling is van wat beelden uit het eerste en vooral fragmenten en verhaallijnen uit het tweede seizoen. Dus vraag me af hoe verrassend seizoen 2 nog is als je deze film hebt gezien. Met een tikkeltje geforceerde voice-over van Johnny de Mol krijgen we snel te weten wie wie is. Het scheelt daarbij ook dat Crimi Clowns niet de meest ingewikkelde plotlijnen en personages bevat, het is allemaal vrij eenvoudig op te pikken.

Crimi Clowns is een typische zwarte misdaadkomedie; mensen worden gemarteld en vermoord en de humor zit in dat het wordt gebracht alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Dat resulteert ook hier in een reeks leuke grappen, maar het is jammer dat de premisse niet heel veel verder gaat dan dat. Het voelt wat sketch-achtig, Crimi Clowns voelt als de iets minder schreeuwerige variant van New Kids. Het voelt alsof Wyns soms Arrested Development wil nadoen, alleen komt hij nooit in de buurt van die serie. Crimi Clowns gaat namelijk geregeld een tijdje zonder grap en dan valt op dat de serie op dramatisch vlak te karig is om te blijven boeien. In zijn lompheid is de serie leuk, maar zodra het een serieuzere toon aanslaat, zakt het in.

De keuze voor ‘found footage’ stijl werkt voor mij hier totáál niet. Slim is het wel, want zo kun je Johnny de Mol casten in een grote rol, maar hem maar amper in beeld hebben. Is toch een stuk goedkoper. Maar artistiek zie ik geen enkele reden om voor deze stijl te gaan, het voegt inhoudelijk niets toe en ze breken ook nog eens geregeld met hun eigen stijl. In zo’n stripclub bijvoorbeeld komt ineens een flitsende montage voorbij met allerlei shots uit allerlei hoeken. Consequent zijn ze in ieder geval niet. Crimi Clowns is het leukst in kleine momenten - bijvoorbeeld met zo’n waterboardende oma in de thuissituatie. Die geslaagde droogkloterij is zonder meer het hoogtepunt van wat Luk Wyns hier neerzet.

3 sterren.

Blijft een bijzonder leuk monsterfilmpje, deze Gremlins rip-off. Joe Dante - de regisseur van Gremlins - sprak laatst over de vele Gremlins rip-offs en noemde Critters als de enige die hij wel echt kon waarderen. En terecht, want in tegenstelling tot een Munchies of Hobgoblins is Critters wel degelijk een voortreffelijke productie. En de enige van die rip-offs die een behoorlijke franchise kreeg, met recentelijk een vierde vervolgfilm én een serie. Dat doen die rollende bolletjes met bekken vol tanden toch best goed. Maar zoals wel vaker blijkt bij zo’n filmserie is de eerste toch overduidelijk de beste.

Critters bevat twee uiteenlopende elementen; ten eerste is er de familie Brown, woonachtig op een boerderij in een klein plaatsje. Zo’n plaatsje met een dorpsgek, M. Emmet Walsh als sheriff en Lin Shaye als assistente. Het gezin zelf is ook heerlijk typisch; een klussende vader, een zorgzame moeder (gespeeld door de moeder der moeders, Dee Wallace Stone), een rebelse en verliefde tienerdochter en haar lover - gespeeld door een jonge Billy Zane mét staartje - en haar vervelende kleine broertje, compleet met katapult. In één van de eerste scènes wordt dit hele stel aan ons voorgesteld en dat voelt als thuiskomen; een typische set-up van een jaren 80 horrorfilm; zo’n typisch gezin dat flink in de problemen gaat komen.

Maar wie zich instelt voor zo’n soort film, krijgt toch een bijzondere introductie; Critters begint namelijk in de ruimte met twee gezichtsloze premiejagers die een opdracht krijgen van een rare mutant in een stoel. De film opent eigenlijk als een lekker foute sci-fi film, waaraan je al voelt dat Stephen Herek de film niet helemaal serieus neemt, er is net als Gremlins veel lol. Deze premiejagers zijn wellicht het meest uniek en zijn ook verantwoordelijk voor een paar geestige scènes. Stel je toch voor dat je op een avond aan het bowlen bent en plotseling komen rockster Johnny Steele en de plaatselijke dominee in leren kostuum met een bazooka binnenlopen. Dan moet je toch ook denken; dit is een vreemde dag.

Als laatste zijn er de titelfiguren zelf, de kleine rotbeestjes, die vrij duidelijk zijn geïnspireerd door de Gremlins. Niet zozeer qua vorm - ze zijn qua design vooral gebaseerd op de Tazmanian Devil van de Looney Tunes - maar qua gedrag lijken ze wel op de beesten uit de film van Joe Dante. Ze zijn baldadig en halen - naast het verorberen van vee en mensen - veel kattenkwaad uit. Ook geestig dat ze ondertiteling krijgen, wat ze net dat beetje meer persoonlijkheid geeft. Critters is op veel fronten wellicht een horrorfilm, hoewel toch een vrij brave; de gore is minimaal en het aantal slachtoffers is ook erg beperkt - de film rust vooral op sfeer en een paar erg aardige actiescènes. Maar het zijn vooral de personages, de premiejagers en de hongerige monstertjes die de film een groot plezier maken om naar te kijken. Kwalitatief is Gremlins wellicht de betere film, maar ik vind die rollende monsters minstens net zo leuk.

4 sterren.

Wie veel vernieuwing verwacht bij het vervolg op Critters hoeft alleen maar even naar de poster te kijken; letterlijk dezelfde Critter-tekening van de eerste film, maar dan met het getal 2 in zijn klauwen. Critters 2 is niet verrassend een herhalingsoefening, met dezelfde monsters en een paar terugkerende personages, waaronder het jochie Brad en de premiejagers. Ook sheriff Harv keert terug, alleen ditmaal niet gespeeld door M. Emmet Walsh. De overige acteurs uit Critters die niet terugkeerden zijn niet vervangen, zij worden gewoon nooit genoemd.

Qua toon gooit debuterend regisseur Mick Garris een paar schepjes bovenop de onderbroekenlol van de eerste film; Critters 2 is nog iets minder een horrorfilm en nog meer een komische film met aliens. Er is nog een flinke dosis slapstick en cartooneske idioterie bijgehaald. Want wat wil je ook als je Eddie Deezen cast. De film kent voldoende geestige momenten, met name rondom de kleine monstertjes. Ook gedurende climax, als de beesten allemaal één bol vormen om zich te vervoeren, zit nog wel wat leuks, maar écht heel erg leuk wordt het niet. Uiteraard is de frisheid er nu een beetje af (wat heet, het origineel was eigenlijk al een rip-off), maar ook qua timing en sfeer is het allemaal nét niet zo sterk. De film heet dan misschien ‘The Main Course’, maar eigenlijk is Critters 2 vooral een toetje. Zo’n toetje dat best lekker smaakt, maar het hoofdgerecht was toch lekkerder.

3 sterren.

Op zich geen hele slechte keuze om voor een andere setting te kiezen, het plaatsje uit de eerste twee films hebben we nu wel gezien. Dus krijgen we Critters in de grote stad. Of nou ja, vooral Critters in een appartementencomplex. In dit appartementencomplex leren we allerlei figuren kennen, waarvan we weten dat ze straks Critter-voer gaan worden. Als uiteindelijk blijkt dat bijna iedereen blijft leven mogen we best wat teleurgesteld zijn in die rollende vreetzakjes. Schijnbaar vinden ze afwasmiddel toch lekkerder? Alsnog is er genoeg screentijd voor de beesten, want ditmaal is weinig tijd voor de premiejagers. Als we geen hongerige monstertjes zien, dan zien we allerlei personages, waaronder een Sarah Connor-kloon (waarschijnlijk wel het leukste personage in de film), een oud stel, een zwaarlijvige en luide dame en ons vrij saaie hoofdpersonage. Maar het meest memorabel is nog wel haar ‘love interest’ Josh. Niet vanwege zijn persoonlijkheid, maar omdat het één van de eerste filmrollen is van Leonardo DiCaprio. Zo zie je maar hoe uiteenlopend het soms kan lopen; de ene jonge hoofdrolspeler wordt een superster en wint Oscars, de ander speelt de hoofdrol in The Mangler Reborn.

2,5 sterren.

Het wordt vaak gezien als het dieptepunt in een filmreeks, als men plotseling naar de ruimte gaat. Van James Bond tot horrorschurken als Pinhead of Jason en zelfs Leprechaun. Voor Critters is het echter iets logischer; de beesten komen uit de ruimte. Sterker nog, de eerste film opent met een scène die oogt als een foute scifi. Dus heel gek was het niet om voor Critters 4 de ruimte in te gaan. Aan het roer ditmaal de producent van alle Critters en scenarist van Critters 3. Het had allemaal lekker lomp, belachelijk en over de top kunnen worden, maar helaas faalt Critters 4 behoorlijk. Het is zelfs een kunst dat je een ruimtefilm met Critters, Angela Bassett en Brad Dourif zó ongelofelijk saai weet te maken. De monsters zelf zijn weinig in beeld, we zien een groot deel van de tijd vooral personages rondlopen in een ruimteschip en vooral ellendig veel typen op toetsenborden en loeren naar schermen. Toch bewonderenswaardig dat zo’n lekker dom concept met zulke geinige wezentjes zo oersaai is uitgevoerd.

2 sterren.

Het gaat niet helemaal de goede kant op met Tobe Hooper. Na een paar erg amusante en succesvolle horrorfilms uit de jaren '70 / '80 komt hij nu met dit prul aanzetten. Crocodile is gewoonweg één grote cliché, met afschuwelijk acteerwerk en erg oninteressante en eendimensionale personages. De computeranimaties zien er ontzettend slecht uit en de actiescènes zijn dan ook geen enkele keer spectaculair of spannend, maar gewoonweg belachelijk.

En waar het genre-genoot Python nog geregeld lukt een beetje op de lachspieren te werken, lukt Crocodile dit erg weinig en de film wil hier en daar dan ook best wel wat saai worden. De scènes die wél lachwekkend (slecht) zijn, zijn dan ook meteen de leukste scènes uit de film. Dus voor die paar amusante scènes toch nog anderhalve ster voor Crocodile, alleen nu maar hopen dat Tobe Hooper binnenkort met iets beters op de proppen komt.

1,5 sterren.

Ene Shonda Rhimes zou zich hebben beziggehouden met het script van deze film. Hoop wel dat men niet al teveel geld op haar rekening heeft gestort, want met zoiets dramatisch kom je als scenarioschrijfster toch niet weg? Want hoeveel kritiek er ook naar Spears gaat, volgens mij ligt het grootste probleem toch echt bij dit dramatisch slechte, wandelende cliché van een script. Zouden er mensen bestaan die deze film zagen en het einde níet zagen aankomen? Lijkt me sterk.

Verder bevat het script van Crossroads de meest waardeloze en oninteressante bordkartonnen personages, die geen moment leuk zijn om te volgen. En als je dan ook nog scènes krijgt als dat bizarre karaoke- optreden, dan is er toch echt wel iets mis met de persoon die dat op papier heeft gekregen. Zelden zoveel irritatieverwekkende scènes in een film tegengekomen, het leek The Sweetest Thing wel. Ook de cast was niet bepaald lekker op dreef, vond enkel het kleine rolletje van Justin Long in het begin nog wel vermakelijk. Maar daar is het positieve ook wel mee behandeld.

1 heel klein sterretje.

Overigens wel een geestig feitje op Imdb gelezen: Robert De Niro, een groot Spears fan, zou acteur Mount hebben overgehaald de hoofdrol te nemen in deze film en heeft hem zelfs geholpen met zijn teksten leren. Zou Mount de beste man nog steeds dankbaar zijn?

Blijft één van mijn favoriete films. Veel meer jaren 90 als The Crow krijg je het ook niet. Een gothic sfeertje in een groezelige stad vol rook en vuur, iedereen draagt zwart, het is cool om lange leren jassen te dragen, agenten roken aan één stuk door en overal rockbandjes. Ja, The Crow is niet de meest kleurrijke film. Sterker nog, regisseur Proyas wilde de film zelfs in zwart-wit schieten, maar daar stak de studio een stokje voor. Wat we nu krijgen is een film die tegen het zwart-wit aan zit, de kleur is eruit getrokken en enkel het oranje van het vuur of de flashbacks is een groot contrast met de verder enorm grauwe wereld. Zo'n wereld waarbij onze held - volledig in het zwart - in de regen op een gebouw zit te wachten. Als tiener was ik helemaal wég van deze film. Maar nog steeds is The Crow een enorm sterke actiefilm.

De film bevat vooropgesteld een scala aan geweldige acteurs in erg leuke rollen. Hudson speelt één van zijn beste rollen en acteurs als Tony Todd en Jon Polito zijn enorm leuk. Vooral David Patrick Kelly is fantastisch als T-Bird, ik krijg nog steeds kippenvel bij zijn sterfscène, één van de tofste scènes uit de film. En ook Brandon Lee speelt een uitstekende hoofdrol. In mijn herinnering was het vooral een treurige rol, maar nu zag ik dat hij als Draven ook veel lol trapt. Zijn wraak is niet enkel vol met woede, hij geniet zichtbaar ook om zijn tegenstanders een beetje te kwellen vanwege het feit dat hij onsterfelijk is. Die combinatie van plezier en woede is fijn om te zien in het hoofdfiguur en Lee vertolkt het goed en Proyas brengt het goed in beeld. Enkel de lelijke slowmotion bij emotionele scènes en iets te overdreven flashbacks hadden wel een tikkie minder gekund. Maar ja, het was de jaren 90.

Het is vooral fijn dat The Crow zich onderscheidt van een gemiddelde Schwarzenegger of Van Damme actiefilm. De actie is hier net zo spectaculair, maar lijkt nergens het belangrijkste. Er wordt genoeg geknald en opgeblazen, maar de film focust veel meer op de personages. De film is spectaculair, maar is hier en daar ook opvallend ontroerend en dat lukt actiefilms of superheldenfilms zelden. Van alle elementen die The Crow sterk maken vind ik vooral de score van Graeme Revell on-voor-stel-baar goed, één van de beste filmscores aller tijden wat mij betreft. Zijn muziek ontroert en zet tegelijkertijd een enorm duister en grimmig sfeertje neer. Het feit dat Lee op de set van deze film per ongeluk echt werd doodgeschoten maakt het alles nog maar meer bijzonder.

5 sterren blijven staan.

Het eerste deel was geniaal, een vervolg kan dus enkel tegenvallen. Het is dan ook geen verrassing dat The Crow: City of Angels niets is vergeleken met het origineel. Desondanks zit de film hier en daar best aardig in elkaar en kent zijn goede momenten. Het maakt City of Angels misschien weinig bijzonder, maar het principe weet nog wel te vermaken.

3 kleine sterren.

Mwoah, toch niet zo slecht als ik in eerste instantie had verwacht. Hoewel de film, net als City of Angels overigens, nergens ook maar een beetje bij het niveau van het origineel komt, de film heeft gelukkig zijn momenten. Er wordt een aardige sfeer neergezet en dankzij de vlotte soundtrack en de duistere sfeer komen er nog best wat aardige momenten voorbij. Desondanks mag het nu wel afgelopen zijn met de vervolgen, want beter wordt het er ook weer niet op.

Ben in een goede bui, 3 kleine sterren voor deze.

Hoewel Jaws 3-D en Jaws: The Revenge al vele jaren door het slijt worden gehaald, er bestaan wel degelijk slechtere films met moordende kraakbeenvissen in de hoofdrol. Denk maar eens aan die talloze ripoffs. En bij de meest stupide kopieën van de klassieker van Spielberg hoort zonder twijfel Cruel Jaws. Een film die eigenlijk beter bekend is onder de noemer Jaws 5.

Bij goedkope ripoffs als Cruel Jaws zijn er een paar punten die een dergelijke film nog enigszins dragelijk kunnen maken. Ten eerste heb je nietsvermoedende zwemmers en een grote haai; dat móet toch wat vermaak leveren. Meestal wel. Bij Cruel Jaws zien we echter enkel een acteur of actrice spastisch in het water bewegen, terwijl de cameraman de camera wild heen en weer schudt. De haai is nergens te bekennen.

Nu zien we af en toe wel een haai, maar die hoort niet in de film. De slimme makers van Jaws 5 kozen ervoor om beelden van iemand anders te gebruiken. Dus enerzijds zie je een deskundige (inclusief bril en heel fout sportbroekje) op een boot staan en vervolgens flitst er een shot uit Jaws 2, L'Ultimo Squalo of één of andere National Geographic documentaire voorbij. Toch best een prestatie; een film over een haai maken zonder zelf ook maar één shot van een haai te hebben gedraaid.

Laatste hoop voor de film was een portie gezonde zelfspot, maar ook dat is niet aan Cruel Jaws besteed. Maar eerlijk is eerlijk; de film bevat wel humor. Want wie moest er nu niet lachen toen de slimme zeeleeuw de gemene maffiabaas in het water duwde. Hilarisch, toch? Verder draait de film vooral om een irritant klein meisje in een rolstoel, het dolfinarium van haar vader dat dreigt te sluiten en een surfwedstrijd, waar de "acteurs" uiteraard gewoon op het strand staan met een surfboard in hun klauwen. Tel daar de diepgaande dialogen en een prachtige variant op de theme van Star Wars en je hebt Cruel Jaws. Een nieuw hoogtepunt in de wereld van de Jaws ripoffs.

0,5 sterren.

Regisseur Daniel Farrands maakte al eens een aardige docu over Friday the 13th onder de noemer His Name Was Jason. Daarna maakte hij de veelgeprezen en fantastische documentaire Never Sleep Again over de A Nightmare on Elm Street reeks van 240 minuten. Vervolgens besloot hij ook zo'n compleet verslag te maken voor de Friday the 13th franchise, een serie die nog meer content bevat (12 films en een TV-serie). Farrands heeft vervolgens bijna iedereen kunnen spreken, waardoor de speelduur uiteindelijk uitkomt op 400 minuten. Horrorfans weten wat ze te doen staat op een regenachtige zondag.

De stijl en opzet van Crystal Lake Memories is redelijk hetzelfde als Never Sleep Again; een bekende acteur uit de serie (in dit geval Corey Feldman) is de algehele verteller en chronologisch gaat men stuk voor stuk langs alle films. Het is ook fijn dat elke film veel aandacht krijgt. En in tegenstelling tot zijn documentaire His Name is Jason zijn er ditmaal geen fans of onbelangrijke sprekers aan het woord, alle mensen die worden geïnterviewd hebben daadwerkelijk met de film te maken. En het zijn er veel, met als gevolg een hoop toffe anekdotes. En het is natuurlijk altijd geestig om te zien hoe men er na zoveel jaar uitziet. Jammer genoeg - maar begrijpelijk - ontbreken de wat grotere namen als Kevin Bacon en Crispin Glover (zoals Johnny Depp en Patricia Arquette in Never Sleep Again ontbraken). Het was leuk geweest hen te horen over hun rol in de bekende slasher- franchise.

Een documentaire met enkel talking heads van bijna 7 uur klinkt belachelijk lang. En uiteraard is de documentaire vooral voor liefhebbers (kan me niet voorstellen dat iemand die niets met Friday the 13th heeft dit gaat kijken). Maar toch valt op dat Farrands erg goed omgaat met de pacing. De montage zorgt ervoor dat de documentaire overal boeiend blijft. Wat de documentaire verder erg de moeite waard maakt, is de humor en eerlijkheid. Geen clichématige "het was leuk om met hem te werken"- quotes, maar alle ruimte voor kritische geluiden over moeilijke regisseurs, belachelijke scènes, lastige situaties op de set en natuurlijk al het gezeur met de MPAA.

Nu hopen dat Farrands doorgaat met dergelijke documentaires. Texas Chainsaw of Halloween, wellicht?

4 sterren.

Cujo, één van Stephen Kings vroege verfilmingen, is het verhaal van een hondsdolle Sint-bernard, die een moeder en zoon aanvalt. Maar voordat dit verhaal kan worden verteld krijgen we eerst drie kwartier familiedrama met affaires, bedrijfsongevallen en een zoontje dat bang is voor een monster in de kast. Van een erbarmelijk niveau zijn deze eerste drie kwartier ook weer niet, maar echt boeiend is het niet. Je vraagt je gaandeweg af of er nog wel een spannende film in zit of dat we in de derde akte enkel zullen ontdekken of vaders zijn deal nog wel behoudt en of Dee Wallace nu uiteindelijk kiest voor Vic of Steve. En wat het gezin van de monteur gaat doen met hun gewonnen geld.

Maar nee, na drie kwartier zien we Dee Wallace en haar zoontje in de auto zitten en eerlijk is eerlijk; dan wordt Cujo ineens behoorlijk sterk. Waar in een remake ongetwijfeld een hoop CGI gebruikt zal worden, wordt nu alles uit de kast gehaald om een geloofwaardige kwaadaardige Sint-bernard te tonen. Van echte honden, een mechanische kop en een man in pak en een hoop kunstige cameratrucjes van onze eigen Jan de Bont en een prima montage; men is erg creatief. Best knap, want Cujo had heel makkelijk erg knullig kunnen worden, maar is dat geen moment. De film is hier en daar zelfs bijzonder spannend. Wallace speelt wederom weer een goede rol, maar vond vooral haar zoontje Danny Pintauro verrassend sterk. Het gedeelte met hen in de auto met een intimiderende Cujo op de loer had van mij nog wel langer mogen duren. En dat had ook prima gekund, want uit de eerste helft van de film had met gemak een half uur weggesneden kunnen worden.

Vooruit, 3,5 sterren. Uiteraard vooral voor het tweede deel.

Ooh, Chucky toch. Waar veel van zijn collega horroriconen inmiddels al toe zijn al een tweede remake of reboot, blijft Don Mancini - sinds de eerste Child's Play bij de franchise betrokken - gewoon ouderwets sequels maken. Inmiddels staat de teller op zeven en is Cult of Chucky de derde Chucky waarbij Mancini niet alleen het script schreef maar ook in de regiestoel zit.

Na een trilogie van vrij serieuze horrors werd men door Scream geinspireerd om meer de komische kant op te gaan en ontstond Bride of Chucky van Ronny Yu. Vervolgens nam Mancini het over als regisseur en maakte het compleet bespottelijke Seed of Chucky, dat soms meer weg had van een Friedberg en Seltzer komedie. Dus werd hij weer wat serieuzer en duisterder in de film Curse of Chucky. En inmiddels is er nu het volgende deel in de franchise, waarin Mancini alle verhaallijnen uit alle vorige films samen wil laten komen. Helemaal verrassend is het niet, we zagen in Curse al een cameo van Jennifer Tilly en Alex Vincent en hier zijn ze terug, samen met Fiona Dourif en uiteraard haar vader als de stem van Chucky.

Maar is Curse of Chucky een sterke film? Daar leek het even op, want de openingsscène is gaaf; ik zag wel een toffe film met Andy die samenwoont met het hoofd van Chucky en die hij in een afgelegen huisje af en toe kwelt. Helaas gaat de film na de opening credits verder met de hoofdrolspeelster uit Curse of Chucky en dat is een heel stuk minder interessant. Mancini combineert zijn twee vorige films; de enorm flauwe Seed of Chucky en de serieuzere, meer spannende Curse of Chucky gaan in een blender voor dit zevende hoofdstuk. Het gevolg: Cult of Chucky is soms geestig, soms spannend. Maar meestal geen van beide.

Don Macini moet voor inspiratie rondgekeken hebben wat goede horrorsequels zijn, want zijn film is grotendeels een kopie van A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors, alleen een heel stuk minder sterk. Chucky zelf is en blijft nog wel geestig en sommige grappen, one-liners en zelfs kills werken best prima. Maar het script werkt niet echt mee en zit vol gaten en een hoop onzin en onnodige scènes. Spannend is de film niet, net zo min als goor of sfeervol. Het enige wat Curse of Chucky te bieden heeft is die goede ouwe Good Guy pop met de stem van Brad Dourif en die veroorzaakt na zoveel jaar gelukkig nog steeds best vermakelijke scènes. Cult of Chucky is nauwelijks vernieuwend en geen seconde hoogstaand, maar een amusante horror afleveren voor de fans is Mancini nog best aardig gelukt. En eerlijk is eerlijk; ik zie liever een middelmatig nieuw deel van een franchise dan een totaal zielloze remake. Ja, ik praat tegen jou, A Nightmare on Elm Street.

Fuck it, 3 sterren. For old times' sake.

Niet enkel de naam van Fincher, maar ook het plot maakten me al een tijdje nieuwsgierig naar deze film. Ik vroeg me enkel af of de film echt 160 minuten nodig had om het verhaal te vertellen, het leek mij eerlijk gezegd wat lang. Gelukkig weet Fincher wat hij doet en maakt van The Curious Case of Benjamin Button een film die zelden weet te vervelen. Ben je als kijker niet bezig met je inleven in de karakters, dan zijn er altijd nog de prachtige plaatjes, geestige humor, het sterke acteerwerk of de geweldige make-up effecten om van te genieten.

Enige puntje van kritiek is dat de film qua opbouw nergens buiten de lijntjes gaat. Het verhaal is dan misschien uitzonderlijk, de manier waarop het wordt verteld verre van. Het leek soms wel of er een standaard stappenplan voor een dergelijke film werd ingevuld, inclusies een handjevol personages. Daar had imo wel iets meer creativiteit mogen komen. Verder is The Curious Case een voortreffelijk en mooi vormgegeven verhaal, met een schitterende boodschap. En eindelijk eentje die je niet met geweld in je strot wordt geduwd.

4 sterren.

Chucky is waarschijnlijk het bekendste en populairste horroricoon dat nog niet opgezadeld is met een remake (of “reboot”). En toch bedacht men na het matige Seed of Chucky uit 2004 gelukkig dat terugstappen naar de basis geen slecht idee zou zijn. Maar hoe keer je terug naar de roots nadat Chucky in zijn laatste film nog Britney Spears van de weg af reed? Wat dat betreft weet Curse of Chucky een prima tussenweg te vinden.

Don Mancini, die als schrijver betrokken is geweest bij alle films uit de franchise, neemt net als bij Seed of Chucky de regie op zich. Maar Mancini weet inmiddels gelukkig goed wat de fans willen. Dit gaat overigens niet zonder de nodige plotgaten en ook logica wordt geregeld van tafel geveegd, maar daar is nog redelijk makkelijk door heen te kijken. Wel jammer dat bij Curse of Chucky ook plot en karakters nogal karig worden uitgewerkt. Het plot is niet meer dan een ‘pop wordt bezorgd bij nieuwe slachtoffers en zaait dood en verderf’ en de eendimensionale karakters boeien ook voor geen meter. Ze fungeren allen slechts puur als messenblok voor Chucky.

Maar er worden wel weer wat pogingen ondernomen om Chucky eng te maken. En dus bestaat de eerste akte van de film veelal uit karakters die iets horen en (tergend langzaam) op zoek gaan om achter het douchegordijn of achter de deur te kijken. Dit heeft een paar effectieve schrikmomenten als gevolg, maar het is onduidelijk waarom je in de zesde film uit de franchise nog spanning wil opbouwen of Chucky wel echt is (maar nog niet zo bespottelijk als na acht films in een remake suggereren dat Freddy Krueger misschien onschuldig is). Dus het is vooral wachten tot Chucky zijn ware aard laat zien en ook dit levert gelukkig een paar amusante scènes op. Het zijn dit soort momenten die bewijzen dat de koek rondom de moordende pop nog niet helemaal op is. Akkoord, heel vernieuwend kunnen we het allemaal niet noemen en de film leent geregeld wat momenten uit de vorige delen, maar het voelt alsnog frisser dan de zoveelste remake.

In de derde akte van de film doet Mancini vervolgens nog eens zijn uiterste best om de fans volledig te pleasen met onder andere wat achtergrondinformatie over Charles Lee Ray. Een prima poging, als je door het behoorlijk zichtbare leeftijdsverschil van Brad Dourif heen kan kijken. En als na de climax Jennifer Tilly nog even opduikt en we na de credits zelfs Alex Vincent als Andy nog even zien is het wel duidelijk dat Mancini vooral doet wat de fans willen. Ook al slaat het nergens op.

Als film op zich is Curse of Chucky dan misschien niet bijster bijzonder, maar het is een sterke poging om de franchise nieuw leven in te blazen zonder remake of reboot. En hoe triest het ook is, maar dat gegeven alleen al is zeker te waarderen.

3 sterren.

Zapte gisteren toevallig langs toen de film net begon en het leek me leuk genoeg om te blijven hangen. Mijn eerste Allen en ik denk dat ik meteen één van de wat mindere te pakken had. Want op zich is Curse of the Jade Scorpion best geinig, maar bijzonder vond ik het nergens. Script met redelijk hoge grapdichtheid en Allen weet op een perfecte manier de sfeer van de jaren '40/ '50 te tonen. Verder waren vooral de ruzies tussen Allen en Hunt geestig. Maar zoals gezegd; verder vond ik dit nu niet bepaald bovengemiddeld.

3 sterren.

Een behoorlijk matig nieuwe richting voor een serie, die na een film dat The Final Chapter heet, toch nog even doorgaat. Het lijkt de Friday the 13th serie wel. Voor Curse of the Puppet Master, ofwel het zesde deel in de serie, werd een nieuwe uitgangspunt neergezet met nieuwe karakters. Enkel de naam Toulon, de poppen en de theme zijn hetzelfde gebleven. Maar ook dat weet deze zesde aflevering van een aardige horrorreeks niet te redden.

Want wat een drol van een vervolg. Het verhaal draait voor 95 procent om de vader, de dochter en de werknemer (in een plaatsje waar het wel érg vaak onweert), die het aan de stok krijgen met een idiote stereotype sheriff en nog veel ergere bullebakken. Serieus, wat een belachelijke karakters waren dat. Verder zit de film zo vol met onzin, het is bijna een dagtaak op dergelijke dingen te gaan letten. Denk alleen al aan het feit dat de jongen meer dan de helft van de film met hout bezig is om een pop te maken en het resultaat is een metalen robot. Dat weet toch zelfs die flauwekul van Puppet Master 4 en 5 flink te overtreffen.

Maar in tegenstelling tot die vorige delen gaat Curse of the Puppet Master ook flink de mist in met de poppen zelf. In de film komen ze in totaal slechts een paar minuten aan bod en als ze in beeld zijn ziet het er verschrikkelijk uit. Stop-motion talent Dave Allen werkte niet langer aan de serie en men scheen geen geld of idee te hebben hoe ze dit moesten oplossen. En dus bewegen de poppen gewoon niet (of worden ze op lachwekkende wijze met de hand buiten beeld bewogen) of men gebruikt, bijzonder opvallend, gewoon stock footage van de vorige films. Ik ben dan ook vrij verrast dat dit deel werd geregisseerd door David DeCoteau, die ook het sterke Puppet Master III maakte. Het is dan ook voor te stellen waarom hij de naam Victoria Sloan gebruikte in plaats van zijn echte naam. Want met de beste uit de reeks levert hij hiermee toch ook één van de slechtste delen uit de serie.

Nipt 1,5 sterren.

Voor zijn speelfilmdebuut is James Crow regisseur, producent, scenarist, cameraman, editor, regelt de casting en schreef als klap op de vuurpijl de tekst van een weerzinwekkend popliedje, die in de film wordt gebruikt. Met al deze functies lijkt meneer Crow misschien een duizendpoot, maar echt veel bakt hij er niet van. Qua horror en spanning heeft Crow één trucje: een personage ziet iets, schrikt en vervolgens is het verdwenen. Crow is duidelijk trots dat hij dit trucje kent, want hij propt zijn hele film er vol mee. De montage, pacing en het oersaaie script getuigen ervan dat hij weinig van spanning afweet. Maar hij lijkt nog minder verstand te hebben van goede personages neerzetten en acteurs regisseren. De acteurs – waaronder een dochter die ouder lijkt dan haar moeder en schoolkinderen die worden vertolkt door mannen van 25 jaar – doen hun best, maar de aardappelzakken die de spookkoters in deze film over hun hoofd dragen hebben meer uitstraling.

1,5 sterren.

Ik was weer eens toe aan wat hersenloze jaren '80 horrorpulp en besloot gisteravond The Farm mee naar huis te nemen. En nu heb ik moeten constateren dat dit niet eens zo'n slechte beslissing is geweest. De film is namelijk een typisch geval van amusant en komisch horrorfilmpje, waarbij het plot goed weet te vermaken en de make-up effecten er prima uitzien. Het acteerwerk is weinig bijzonder, hoewel kleine Amy Wheaton (zusje van Wil) het best aardig doet. Verder is The Farm dus een ideaal filmpje om niet bij na te denken, maar om gewoon lekker voor te gaan zitten. Altijd leuk.

3 sterren.

Cursed, een betere naam is eigenlijk niet denkbaar voor een film die tijdens de productie vervloekt leek te zijn. Wat na Scream de volgende geweldige samenwerking moest worden tussen regisseur Wes Craven en schrijver Kevin Williamson werd uiteindelijk een mislukte, domme en daardoor ook wel hilarische weerwolffilm. De film werd meerdere malen grotendeels opnieuw opgenomen en het verhaal werd steevast omgegooid, iets dat ook wel duidelijk is aan de enorm rommelige structuur van de film. Daarnaast werden effecten van Rick Baker vervangen voor lelijke CGI en kreeg de film een PG-13, dus werd veel van het geweld en bloed weggeknipt. Het bewijst dat iemand met de naam Weinstein gewoon nergens met z’n poten aan moet zitten.

Ik geloof overigens niet dat zonder deze bemoeienissen Cursed een fantastische horrorfilm geworden was. Maar ondanks dat Cursed een flutfilm is, het is wel een leuke flutfilm. De film is heerlijk 2005. Het opent met snelle cuts en het rockliedje Lil’ Red Riding Hood van de band Bowling for Soup. Het zal niet de laatste keer zijn dat Cursed op hilarische wijze het sprookje van Roodkapje in de film betrekt. De cast bestaat uit een jonge Jesse Eisenberg (die nog steeds precies zo acteert als hij nu doet), Christina Ricci en types als Shannon Elizabeth en Joshua Jackson, die eind jaren 90/begin 2000 óveral waren. Was een cameo van Freddy Prinze Jr. teveel gevraagd?

Dat Cursed een hilarische film is, lijkt vooral onbewust. Het meest befaamde stuk uit de film, waarin een beledigde weerwolf een middelvinger opsteekt komt uit het niets. Verder is de film vrij humorloos, maar er valt genoeg te lachen. Lachen om hoe knullig men probeert om Scream na te bootsen, maar dan met een lachwekkende weerwolf. Lachen om hoe Christina Ricci heftig ruikend door de gangen van een kantoor loopt. Lachen om hoe een verhaallijn rondom Jesse Eisenberg en een love interest op de meest stupide wijze nog even snel wordt afgerond. Na Scream leken Kevin Williamson en Wes Craven even onoverwinnelijk. Maar goed, toen hadden we Scream 3, My Soul to Take, Teaching Mrs. Tingle en Cursed nog niet gezien.

2 sterren.

Interessante docu. Grote leidraad is een stukje filmgeschiedenis over filmmontage, gemixt met interessante interviews met uiteenlopende editors en regisseurs, bijgestaan door beelden uit bekende films. Het is soms echter wel erg feitelijk, de persoonlijke verhalen over bijvoorbeeld conflicten tussen editors en regisseurs had van mij nog wel iets meer naar de voorgrond geschoven mogen worden. Er worden veel aspecten van het vak aangestipt, maar door de speelduur van anderhalf uur is het natuurlijk onmogelijk ergens echt de diepte in te gaan. Voor wat het is, een interessante documentaire over het vak van de editor.

Wat me overigens vooral opviel was dat accent van Verhoeven. Had verwacht dat die na zoveel jaar in Amerika toch wel iets van dat Nederlandse accent kwijt zou zijn. Onuitstaanbaar om te horen.

3,5 sterren.